Atos 22
Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs NTLH
1 “Teete anɛ ku babiloo, bikyɔɔ mi atoko, biɛtɛɛ ndiki suoto kanya di anu lee bienu.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Di obe wɔ baanu alɛ Yuda batii sele ɔɔkakatɛko ma nii, baakple balo kanana baalenkee lɛkasale. Ni di Paulo latɔkɔ ma alɛ,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Yuda otii nle, baalofo mi kafɔɔ di Tarso di Kilikia kasɔ suoto. Kafɔɔ, Yerusalem baaklee mi lakyɛ sukuu. Gamaliel nfũ latekete asaa. Baatuo mi bawa loo afiofa nwu klekle. Layɔ otu nii lata Yaa, lasumu nwɔ ku okyiini fɛ mmle okle di ayee biɔbla ni miɛ.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Diayɔ ni di obe nwu, latikanko bafũbanutɛ ba niatɔɔkyɛ ni di Kristo osuku nwu suoto, lata baalo ma. Lamufũ basuɔtɔ ku basanko kafɔɔ latɛ leeyo katenkɔ.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Yaa Oletatɛ Nɔɔfo ku kasiisakɔ ɔnɔɔfo biala n-ye alɛ ɔlaa wɔ kobuɛ ni nte nkpo, diekye mma ninkpana akũ mantɛɛ fiɛ nimbla asaa ya mmle. Ni di obe wɔ latoofe ni Damasko, baatɛɛ osie alɛ, nse lɛnya bafũbanutɛ ba ninkpe ni ninfa, nimmufũ ma, nkpee ma sɛkpɛnkyɛ, ninkpaa ma nwako Yerusalem baananfi ma di atoko.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Di obe wɔ kofe ni Damasko ditoobu kɛɛkɛɛ mabuo nii, fɛ kakũ lefosi elomu ɛnyɔ kamɛ, nfanwu lakpa le ninkpe ni osie lakye osi diabakpete mi, diamana mi diakyi!
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Ninfɛ lanɔɔ lapɛ kaasɔ nɛ, ni lanu sɛlɔ sinwĩi kɔkakatɛkoe alɛ, ‘Saulo, Saulo, be oso fatikankoe nkpo?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Ni lakaalɛ nlɛ, ‘Saate, owe fale?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Munko batii ba niakyɛ ni lanya lɛkpa nwu, kafɔɔ batanu otii wɔ niatɔkakatɛkoe ni sɛlɔ.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 “Ni lakaalɛ nwɔ nlɛ, ‘Saate, be nimbla?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Anu labiɛ mi, ta ɔtɔ nwu lɛkpa osie oso. Nioso munko mba niakyɛ ni nfɛ niaklee mi ninnɛɛ bualaabuo Damasko.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Osuɔtɔ onwii lawɛ di okpoo nwu, bɔɔlɛɛ nwɔ ni Anania. Aale otii wɔ ninyɛkɛ ni Yaa nwaa, aamufũ afiofa loo kafɔɔ aaklee osie kanya. Yuda batii ba bamuu kafɔɔ ninkpe ni ninfa mmbu nwɔ osie kanya.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Otii wɔ mmle labayila di ɔlɔɔkɔ nii, ni aabuɛ alɛ, ‘Obiloo Saulo, tikikti anu!’ Nfanwu, anu latikiti mi, ni lanyu nwɔ nɛ!
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Ni aatɔkɔ mi alɛ, ‘Bawa loo Yaa niediki fɔ alɛ faatofo nwɔ dibiesaa, fannya Klekletɛ nɔɔ nwu kafɔɔ, fannu nwɔ sɛlɔ kafɔɔ.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Diekye fabale nwɔ ɔlaa buɛtɛ di aba aba fantɔkɔ batii bamuu lɛsaa le fɛɛnya ni ku nle feenu nii.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Nunua be feekple fasoko? Taka, faafũ ntu okpeesa amanle nwu. Faalɛɛ nwɔ, aafotofɔ sikpile adiki di suoto.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Nni kamaa, lakple lasifi Yerusalem. Obe wɔ lawɛ di Yaa Olekatakɔ latɔɔpɛ ɔlaa latɔɔta ni Yaa yi, diabla mi fɛ sɛkyɔsĩ niayɔ mi, ni lanya odiki otuo nɛ.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Nfa nfɛ di Saate omu latɔkɔ mi alɛ, ‘Pɛsɛwa faadie di Yerusalem, diekye nfũ mmle batii dilabanu fɔ ɔlaa wɔ fababuɛ ni di suoto nii.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “Kafɔɔ ladiki kanya labuɛ nlɛ, ‘Saate, bamuu lɛma baye alɛ nkyɛ Yuda batii nsiisakɔ naamufũ mba niefũ fɔ beenu nii mpɛ ma.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Di obe wɔ baatoolo ni ɔlaa buɛtɛ lɛfɔ Stefano, lawɛ ninfa, latunako ma, mba niatoolo nwɔ nii, baadiki akpeele lɛma baatɛɛ laklee di obe wɔ bɔɔsafɔ nwɔ ni afuɔ.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 “Kafɔɔ Saate nwu latɔkɔ mi alɛ, ‘Taka, faatɔɔkyɛ, diekye makyesee fɔ fanfa di batii ba ninanle ni Yuda batii kamɛ!’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Di obe nwu kamɛ, batii ba mmle layila kloklo baatoonu Paulo ɔlaa. Kafɔɔ obe wɔ aabuɛ ni ɔlaa yɛntɛle wɔ mmle, bamuu lɛma baayiisa kudu osie kanya alɛ, “Aa! Bilo nwɔ, diɛkaatɛ alɛ aakple ansiɛ nkpa!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ni baayiisa kudu osie kanya, baakyako awu lɛma ɔbɛbɛɛ, ni baatɔɔsa kɔtɛ kafɔɔ di osi ku ɔblɔ nɛ.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Ni baakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu lata alɛ bakpaa Paulo balaakpee leeyo nwu kamɛ baapɛ nwɔ baawolaa kamɛ lɛsaa le oso di Yuda batii nwu diloomiɛ alɛ banyɔɔ ni anu.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Di obe wɔ baatoonii nwɔ alɛ bɔɔpɛ nii, Paulo lakaalɛ bakpɛtɛ ɔnɔɔfo onwii alɛ, “Osuku kule alɛ baapɛ Roma otii wɔ manadikanko balo nwɔ ni lɛpɔɔ?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Ni di ɔnɔɔfo wɔ mmle lakyɛ bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu nfũ alaakaalɛ nwɔ alɛ, “Be falɛ fɔɔblaa? Osuɔtɔ wɔ mmle Roma otii ale lo!”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Nioso bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo wɔ mmle lakyɛ Paulo nfũ alaakaalɛ, nwɔ alɛ, “Beeye, Roma otii fale?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Ni di bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu latɔkɔ Paulo alɛ, “Amii, Roma otii nle. Kafɔɔ ami koto dikudi lata fiɛ lekple Roma otii!”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Nfanwu bakpɛtɛ ba niayila alɛ babapɛ nwɔ mankaalɛ nwɔ ni kanya nɔɔ ɔlaa niakyɛ nwɔ di ɔlɔɔkɔ baasifi. Lɛyɛkɛ kafɔɔ lapɛ bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu obe wɔ aatofo alɛ Roma otii ninle ni Paulo fiɛ beemufũ nwɔ kafɔɔ bɛɛpɛ ni lekpo.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu lamiɛ alɛ ootofo lɛsaa le niawa ni oso di Yuda batii bamuu n-yɛ ni di Paulo suoto. Nioso kaale lasɛ nii, aalɛɛ Yuda batii olebatatɛ banɔɔfo ku bakantɛ lɛma aasiisa. Ni aata baafukuti Paulo, baakpaa nwɔ baawako anu lɛma alɛ, baabuo di ɔlaa nwu kamɛ.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.