Atos 22
Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs NAA
1 “Teete anɛ ku babiloo, bikyɔɔ mi atoko, biɛtɛɛ ndiki suoto kanya di anu lee bienu.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Di obe wɔ baanu alɛ Yuda batii sele ɔɔkakatɛko ma nii, baakple balo kanana baalenkee lɛkasale. Ni di Paulo latɔkɔ ma alɛ,
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Yuda otii nle, baalofo mi kafɔɔ di Tarso di Kilikia kasɔ suoto. Kafɔɔ, Yerusalem baaklee mi lakyɛ sukuu. Gamaliel nfũ latekete asaa. Baatuo mi bawa loo afiofa nwu klekle. Layɔ otu nii lata Yaa, lasumu nwɔ ku okyiini fɛ mmle okle di ayee biɔbla ni miɛ.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Diayɔ ni di obe nwu, latikanko bafũbanutɛ ba niatɔɔkyɛ ni di Kristo osuku nwu suoto, lata baalo ma. Lamufũ basuɔtɔ ku basanko kafɔɔ latɛ leeyo katenkɔ.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Yaa Oletatɛ Nɔɔfo ku kasiisakɔ ɔnɔɔfo biala n-ye alɛ ɔlaa wɔ kobuɛ ni nte nkpo, diekye mma ninkpana akũ mantɛɛ fiɛ nimbla asaa ya mmle. Ni di obe wɔ latoofe ni Damasko, baatɛɛ osie alɛ, nse lɛnya bafũbanutɛ ba ninkpe ni ninfa, nimmufũ ma, nkpee ma sɛkpɛnkyɛ, ninkpaa ma nwako Yerusalem baananfi ma di atoko.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Di obe wɔ kofe ni Damasko ditoobu kɛɛkɛɛ mabuo nii, fɛ kakũ lefosi elomu ɛnyɔ kamɛ, nfanwu lakpa le ninkpe ni osie lakye osi diabakpete mi, diamana mi diakyi!
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ninfɛ lanɔɔ lapɛ kaasɔ nɛ, ni lanu sɛlɔ sinwĩi kɔkakatɛkoe alɛ, ‘Saulo, Saulo, be oso fatikankoe nkpo?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Ni lakaalɛ nlɛ, ‘Saate, owe fale?’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Munko batii ba niakyɛ ni lanya lɛkpa nwu, kafɔɔ batanu otii wɔ niatɔkakatɛkoe ni sɛlɔ.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 “Ni lakaalɛ nwɔ nlɛ, ‘Saate, be nimbla?’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Anu labiɛ mi, ta ɔtɔ nwu lɛkpa osie oso. Nioso munko mba niakyɛ ni nfɛ niaklee mi ninnɛɛ bualaabuo Damasko.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Osuɔtɔ onwii lawɛ di okpoo nwu, bɔɔlɛɛ nwɔ ni Anania. Aale otii wɔ ninyɛkɛ ni Yaa nwaa, aamufũ afiofa loo kafɔɔ aaklee osie kanya. Yuda batii ba bamuu kafɔɔ ninkpe ni ninfa mmbu nwɔ osie kanya.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Otii wɔ mmle labayila di ɔlɔɔkɔ nii, ni aabuɛ alɛ, ‘Obiloo Saulo, tikikti anu!’ Nfanwu, anu latikiti mi, ni lanyu nwɔ nɛ!
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Ni aatɔkɔ mi alɛ, ‘Bawa loo Yaa niediki fɔ alɛ faatofo nwɔ dibiesaa, fannya Klekletɛ nɔɔ nwu kafɔɔ, fannu nwɔ sɛlɔ kafɔɔ.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Diekye fabale nwɔ ɔlaa buɛtɛ di aba aba fantɔkɔ batii bamuu lɛsaa le fɛɛnya ni ku nle feenu nii.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Nunua be feekple fasoko? Taka, faafũ ntu okpeesa amanle nwu. Faalɛɛ nwɔ, aafotofɔ sikpile adiki di suoto.’
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Nni kamaa, lakple lasifi Yerusalem. Obe wɔ lawɛ di Yaa Olekatakɔ latɔɔpɛ ɔlaa latɔɔta ni Yaa yi, diabla mi fɛ sɛkyɔsĩ niayɔ mi, ni lanya odiki otuo nɛ.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Nfa nfɛ di Saate omu latɔkɔ mi alɛ, ‘Pɛsɛwa faadie di Yerusalem, diekye nfũ mmle batii dilabanu fɔ ɔlaa wɔ fababuɛ ni di suoto nii.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 “Kafɔɔ ladiki kanya labuɛ nlɛ, ‘Saate, bamuu lɛma baye alɛ nkyɛ Yuda batii nsiisakɔ naamufũ mba niefũ fɔ beenu nii mpɛ ma.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Di obe wɔ baatoolo ni ɔlaa buɛtɛ lɛfɔ Stefano, lawɛ ninfa, latunako ma, mba niatoolo nwɔ nii, baadiki akpeele lɛma baatɛɛ laklee di obe wɔ bɔɔsafɔ nwɔ ni afuɔ.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 “Kafɔɔ Saate nwu latɔkɔ mi alɛ, ‘Taka, faatɔɔkyɛ, diekye makyesee fɔ fanfa di batii ba ninanle ni Yuda batii kamɛ!’ ”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Di obe nwu kamɛ, batii ba mmle layila kloklo baatoonu Paulo ɔlaa. Kafɔɔ obe wɔ aabuɛ ni ɔlaa yɛntɛle wɔ mmle, bamuu lɛma baayiisa kudu osie kanya alɛ, “Aa! Bilo nwɔ, diɛkaatɛ alɛ aakple ansiɛ nkpa!”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Ni baayiisa kudu osie kanya, baakyako awu lɛma ɔbɛbɛɛ, ni baatɔɔsa kɔtɛ kafɔɔ di osi ku ɔblɔ nɛ.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Ni baakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu lata alɛ bakpaa Paulo balaakpee leeyo nwu kamɛ baapɛ nwɔ baawolaa kamɛ lɛsaa le oso di Yuda batii nwu diloomiɛ alɛ banyɔɔ ni anu.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Di obe wɔ baatoonii nwɔ alɛ bɔɔpɛ nii, Paulo lakaalɛ bakpɛtɛ ɔnɔɔfo onwii alɛ, “Osuku kule alɛ baapɛ Roma otii wɔ manadikanko balo nwɔ ni lɛpɔɔ?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Ni di ɔnɔɔfo wɔ mmle lakyɛ bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu nfũ alaakaalɛ nwɔ alɛ, “Be falɛ fɔɔblaa? Osuɔtɔ wɔ mmle Roma otii ale lo!”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Nioso bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo wɔ mmle lakyɛ Paulo nfũ alaakaalɛ, nwɔ alɛ, “Beeye, Roma otii fale?”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Ni di bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu latɔkɔ Paulo alɛ, “Amii, Roma otii nle. Kafɔɔ ami koto dikudi lata fiɛ lekple Roma otii!”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Nfanwu bakpɛtɛ ba niayila alɛ babapɛ nwɔ mankaalɛ nwɔ ni kanya nɔɔ ɔlaa niakyɛ nwɔ di ɔlɔɔkɔ baasifi. Lɛyɛkɛ kafɔɔ lapɛ bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu obe wɔ aatofo alɛ Roma otii ninle ni Paulo fiɛ beemufũ nwɔ kafɔɔ bɛɛpɛ ni lekpo.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Bakpɛtɛ banɔɔfo ɔnɔɔfo nwu lamiɛ alɛ ootofo lɛsaa le niawa ni oso di Yuda batii bamuu n-yɛ ni di Paulo suoto. Nioso kaale lasɛ nii, aalɛɛ Yuda batii olebatatɛ banɔɔfo ku bakantɛ lɛma aasiisa. Ni aata baafukuti Paulo, baakpaa nwɔ baawako anu lɛma alɛ, baabuo di ɔlaa nwu kamɛ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.