Gênesis 19
Ndagaanu Gihyaka (RUB) vs NAA
1 Bamalayika babiri baadoori̱ joojolo mu Sodomu̱, Looti̱ yaali ei̱cali̱i̱ri̱ heirembu lya rub̯uga. B̯u̱yaabaweeni̱, yaabyoki̱ri̱ yaagyenda kubatangiira yaaku̱nda b̯u̱syo hansi,
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram a Sodoma. Ló estava sentado junto ao portão da cidade. Quando viu os anjos, levantou-se e, indo ao encontro deles, prostrou-se com o rosto em terra
2 yaakoba yati, “Bakama bange, mwi̱ze mu nnyu̱mba gya muheereza weenyu̱ munaabe magulu mulaale. Mwakya mwakeera nimugyenda lugyenda lwenyu̱.” Bamalayika baamwi̱ri̱mwo nibakoba yati, “Kwahi tukulaala mu rub̯uga hakati̱.”
2 e lhes disse: — Por favor, meus senhores, venham para a casa deste servo de vocês. Poderão passar a noite, lavar os pés, levantar-se de madrugada e seguir o seu caminho. Mas eles responderam: — Não; passaremos a noite na praça.
3 Bei̱tu̱ yo yaabesengereerye hoi̱, kasi bahunguuka kwamwamwe bengi̱i̱ri̱ mu nnyu̱mba gyamwe, yaabakolera B̯u̱genyi̱ kandi yaati̱mba migaati mitalimwo b̯u̱mya baadya.
3 Ló insistiu tanto, que eles foram e entraram na casa dele. Deu-lhes um banquete, fez assar uns pães sem fermento, e eles comeram.
4 Bei̱tu̱ b̯ubaalingi batakaleeri̱, bantu bamu rub̯uga lu̱lwo, badulu, bahandu̱ na bato, bantu bensei̱ kudwera ki̱mwei̱ ku mudulu akusembayo, baagoti̱ri̱ nnyu̱mba.
4 Mas, antes que eles se deitassem, os homens daquela cidade cercaram a casa. Eram os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados.
5 Beeta Looti̱, baamu̱b̯u̱u̱lya nibakoba yati, “Badulu bei̱zi̱ri̱ haha b̯wi̱re b̯wa joojolo bali hanya? Bahu̱lu̱kye obatuletere tulaale nabo.”
5 E chamaram Ló e lhe disseram: — Onde estão os homens que, à noitinha, entraram na sua casa? Traga-os aqui fora para que abusemos deles.
6 Looti̱ yaahuluka yaakinga mulyangu, yaagyenda cali baalingi,
6 Então Ló foi até a porta, fechou-a atrás de si
7 yaakoba yati, “Baana beetu̱ nku̱besengereerya mutakora kintu kyensei̱ kibiibi.
7 e lhes disse: — Meus irmãos, peço-lhes que não cometam essa maldade.
8 Mu̱kyegi̱ri̱ nka kundi na bahara bange babiri batakendyanga badulu, kambahu̱lu̱kye mbabaleetere, mubakore kyensei̱ ki̱mu̱kwendya kisa badulu baba mutabakora kintu kyensei̱, hab̯wakubba bagenyi̱ bange.”
8 Olhem aqui! Tenho duas filhas, virgens, e vou trazê-las para vocês. Façam com elas o que quiserem, porém não façam nada a estes homens, porque se acham sob a proteção do meu teto.
9 Bo baakoba yati, “Rugaho ku̱di̱!” Bei̱ri̱ri̱ baakoba yati, “Muntu yogo yei̱zi̱ri̱ haha naali munyamahanga, hataati̱ akwendya kwefoora mu̱cwi̱ wa misangu! Hataati̱ tukugyenda kukukora kubiibi kukira nka kutwakali nitubakora.” Hahwo baasi̱ndi̱ki̱ri̱ ku̱di̱ na maani Looti̱, kadooli̱ babi̱nye mulyangu.
9 Eles, porém, disseram: — Saia daí! E acrescentaram: — Ele é estrangeiro, veio morar entre nós e pretende ser juiz em tudo? Vamos fazer com você pior do que com eles. E atiraram-se contra o homem, contra Ló, e se aproximaram para arrombar a porta.
10 Bei̱tu̱ badulu banyakubba mu nnyu̱mba baahu̱lu̱ki̱i̱rye mikono baasika Looti̱ baamwi̱ngi̱i̱rya mu nnyu̱mba bakinga mulyangu.
10 Porém os homens, estendendo a mão, puxaram Ló para dentro e fecharam a porta.
11 Bamalayika bei̱jeeri̱ mei̱so ga badulu na basigazi banyakubba ha mulyangu, bei̱ceeri̱ ni̱bapu̱mpu̱u̱ta ha mulyangu mpaka b̯u̱bajwahi̱ri̱.
11 E feriram de cegueira os que estavam do lado de fora, desde o menor até o maior, de modo que se cansaram à procura da porta.
12 Mwomwo bamalayika baab̯u̱u̱lya Looti̱ nibakoba yati, “Mu kiki kiikaru olinamwo bantu baamu bandi: bageni̱, batabani̱ baamu, bahara baamu rundi muntu waamu yensei̱ ali mu rub̯uga? Batoole mu kiki kiikaru,
12 Então os homens disseram a Ló: — Você tem aqui mais alguém dos seus? Genro, filhos, filhas, todos quantos você tem na cidade, faça-os sair daqui,
13 hab̯wakubba kujumiira kuli ha kiki kiikaru kuli kunene mu mei̱so ga Mukama kandi Mukama atu̱tu̱mi̱ri̱ ku̱ki̱hwerekereerya.”
13 pois vamos destruir este lugar, porque o seu clamor tem aumentado, chegando até a presença do Senhor , e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Nahab̯waki̱kyo, Looti̱ yaabyoki̱ri̱ yaagyenda hali bageni̱ baamwe banyakubba berangi̱i̱ri̱ bahara baamwe yaabaweera naakoba yati, “Mu̱byoke, mu̱ru̱ge mu kiki kiikaru, hab̯wakubba Mukama ali heehi̱ ku̱zi̱kya rub̯uga lulu.” Bei̱tu̱ bageni̱ baamwe baatekerezengi̱ akusandaara.
14 Então Ló saiu e foi falar com os seus genros, os que estavam para casar com as suas filhas. Ele disse: — Levantem-se e saiam deste lugar, porque o Mas eles pensaram que Ló estava brincando.
15 B̯wi̱re b̯ub̯wali heehi̱ kukya, bamalayika baaweereeri̱ Looti̱ nibakoba yati, “Byoka otwale mu̱kali̱ waamu na bahara baamu babiri bali haha, mutahwerekeera mu rub̯uga lulu b̯ulwakabba nilukufubirwa.”
15 Ao amanhecer, os anjos apressaram Ló, dizendo: — Levante-se, pegue a sua mulher e as suas duas filhas, que aqui se encontram, e saia daqui, para que você não morra quando a cidade for castigada.
16 Looti̱ yaalikwesitasita, kasi bab̯wo bamalayika baamukwata ha mukono, baakwata na mukono gwa mu̱kali̱ waamwe, na mya bahara baamwe babiri. Hab̯wakubba Mukama yaali na mbabazi̱ nabo, bamalayika baatoori̱ Looti̱ na bantu baamwe mu nnyu̱mba, baabahu̱lu̱kya mu rub̯uga.
16 Como, porém, ele se demorasse, aqueles homens o pegaram pela mão, a ele, a sua mulher e as duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e o tiraram, e o puseram fora da cidade.
17 B̯u̱baamaari̱ ku̱bahu̱lu̱kya, babaweera nibakoba yati, “Mwi̱ru̱ke, mu̱takwa. Mutawona i̱nyu̱ma, kandi mutemeera mu kyeya. Mwi̱ru̱ke mwebi̱se mu nsahu mutahwerekeera.”
17 Havendo-os levado para fora, um deles disse: — Corra, para sair daqui com vida! Não olhe para trás, nem pare em toda a campina. Fuja para o monte, para que você não morra.
18 Looti̱ yaakoba yati, “Kwahi mukama wange,
18 Mas Ló disse a eles: — Assim não, meu Senhor!
19 muheereza waamu mbweni̱ kwongonzi̱ri̱, wankwatirwa mbabazi̱ zinene ku̱honi̱a b̯womi b̯wange, bei̱tu̱ tinsobora kwi̱ru̱ka nkadwa ha nsahu zi̱di̱ kabii katakandoori̱ho nkakwa.
19 Eis que o teu servo encontrou favor diante dos teus olhos, e engrandeceste a tua misericórdia para comigo, salvando-me a vida. Mas não posso fugir para o monte, pois receio que a destruição vá me alcançar, e eu morra.
20 Wona, rub̯uga lwa ntadiiko, luli heehi̱ kandi lu̱dooli̱. Leka hooho nyi̱ru̱ki̱re aleke mpone.”
20 Eis aqui perto uma cidadezinha para a qual eu posso fugir. Ela é bem pequena. Permita que eu fuja para lá — ela é bem pequena, não é verdade? —, e nela poderei salvar a minha vida.
21 Malayika yaamuweera naakoba yati, “Kiki kyosabi̱ri̱ nkyegwi̱ri̱ na rub̯uga lwobazi̱ri̱ho ti̱ndu̱lu̱hwerekereerya.
21 O anjo respondeu: — Quanto a isso, estou de acordo, para não destruir a cidade de que você acaba de falar.
22 Wanguha b̯wangu oi̱ru̱ke, ti̱nkwi̱za kukora kintu kyensei̱ otakadoori̱yo.” (Kyokyo rub̯uga lu̱lwo baalweti̱ri̱ Zowali̱, makuru gaakyo nti, “kiikaru ki̱dooli̱.”)
22 Vá depressa e refugie-se nela; pois nada posso fazer, enquanto você não tiver chegado lá. Por isso, a cidade recebeu o nome de Zoar.
23 Looti̱ kudwa Zowali̱ lyoba lyali li̱hu̱lu̱ki̱ri̱.
23 O sol estava nascendo sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 KasiMukama yaasi̱ndi̱ka na mwiguru b̯uganga b̯wa mworo gukwaka nka ndagali̱ hali mbuga za Sodomu̱ na Gomora.
24 Então o Senhor fez chover enxofre e fogo sobre Sodoma e Gomorra. Isso veio da parte do Senhor , desde os céus.
25 Yaahwerekereerya mbuga zi̱zo na kyeya kyensei̱, bantu banyakwicalanga mu mbuga zi̱zo, na b̯uli kintu kyensei̱ kinyakubba ki̱meeri̱ heitehe.
25 Ele destruiu aquelas cidades, e toda a campina, e todos os moradores das cidades, e o que nascia na terra.
26 Bei̱tu̱ mukaa Looti̱ yaali naakumuhondeeranga, yaamagi̱ri̱ i̱nyu̱ma, yaafooka nkondo gya mu̱kwa.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e virou uma estátua de sal.
27 I̱bbu̱rahi̱mu̱ yaabyoki̱ri̱ mwakya karei, yaagyenda yaadwa ha kiikaru ki̱kyo kiyaali arombeeri̱ho na Mukama,
27 Na manhã seguinte, Abraão se levantou de madrugada e foi para o lugar onde tinha estado na presença do Senhor .
28 yaabyokya mei̱so yaalingiira Sodomu̱ na Gomora na nsi gyensei̱ gya kyeya, yaawona mwi̱ca mu nsi gi̱gyo ni̱gu̱ku̱tu̱u̱ka nka mwi̱ca gwa kikoomi.
28 Abraão olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina e viu que da terra subia fumaça, como se fosse a fumaça de uma fornalha.
29 Bi̱byo byobyo byabbeeri̱ho Ruhanga b̯u̱yaahwerekereerye mbuga za mu kyeya, yei̱zu̱ki̱ri̱ ki̱yaaragani̱si̱i̱rye I̱bbu̱rahi̱mu̱, yaatoola Looti̱ mu kabii ka kuhwerekeera, b̯u̱yaahwerekereerye mbuga Looti̱ zi̱i̱yei̱calengi̱mwo.
29 Assim, quando destruiu as cidades da campina, Deus se lembrou de Abraão e tirou Ló do meio da destruição, quando subverteu as cidades em que Ló tinha morado.
30 Looti̱ yaaru̱gi̱ri̱ Zohara yeicala mu nsi gya nsahu hamwei̱ na bahara baamwe babiri hab̯wakubba yaati̱i̱nengi̱ kwicala Zowali̱. Nahab̯waki̱kyo yei̱calengi̱ mu b̯wingira na bahara baamwe babiri.
30 Ló partiu de Zoar e habitou no monte, ele e as duas filhas, porque receavam permanecer em Zoar. Ló habitou numa caverna, e com ele as duas filhas.
31 Muhara waamwe mu̱zegei̱zo yaaweereeri̱ nyakaab̯u muto naakoba yati, “Bbaaweetu̱ agu̱lu̱u̱si̱ri̱, kandi tihaloho mudulu mu nsi gigi akwi̱za kutuswera nka bantu bensei̱ kubakora.
31 Então a primogênita disse à mais moça: — Nosso pai está velho, e não há homem na terra que venha unir-se conosco, segundo o costume de toda terra.
32 Hati̱, tu̱he Bbaaweetu̱ maaci anywe atamiire, tulaale nayo, aleke tubyale baana beetu̱ kurugira hali bbaaweetu̱.”
32 Venha, vamos embebedá-lo com vinho, deitemo-nos com ele e conservemos a descendência de nosso pai.
33 Nahab̯waki̱kyo kiro ki̱kyo baatami̱i̱rya bbaawaab̯u, muhara mu̱zegei̱zo yaagyenda yaalaala nayo, Looti̱ atekeege muhara waamwe haayaaleeri̱ rundi ha yaabyokeeri̱.
33 Naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a primogênita, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Kiro kinyakuhonderaho muhara mu̱handu̱ yaaweereeri̱ nyaakaab̯u muto naakoba yati, “I̱jolo nyaaleeri̱ na bbaaweetu̱ kyadeeru twongere tu̱mu̱tami̱i̱rye, nawe ogyende olaale nayo aleke tulinde lubyalu lwetu̱ nitulutolira hali bbaaweetu̱.”
34 No dia seguinte, a primogênita disse à mais nova: — Ontem à noite, deitei-me com o meu pai. Vamos embebedá-lo também esta noite; entre e deite-se com ele, para que preservemos a descendência de nosso pai.
35 Nahab̯waki̱kyo, i̱jolo li̱lyo baataami̱i̱rye bbaawaab̯u muhara muto yaagyenda yaalaala nayo, bbaawaab̯u atakeege muhara waamwe haayaaleeri̱ rundi ha yaabyokeeri̱.
35 De novo, naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a mais nova, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Bahara ba Looti̱ kwokwo beemeti̱ri̱ nibaatwekwa bbaawaab̯u.
36 E assim as duas filhas de Ló ficaram grávidas do próprio pai.
37 Muhara mu̱zegei̱zo yaabyeri̱ mwana wa b̯udulu, yaamweta Mowaabbu. Yooyo bba Bamowaabbu na hataati̱.
37 A primogênita deu à luz um filho e lhe deu o nome de Moabe. Este é o pai dos moabitas, até o dia de hoje.
38 Muhara muto nayo yaabyala mwana wa b̯udulu, yaamweta ibara Benami̱. Yooyo bba Bamooni̱ na hataati̱.
38 A mais nova também deu à luz um filho e lhe deu o nome de Ben-Ami. Este é o pai dos amonitas, até o dia de hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.