Gênesis 42
Библия пэ влахицко романи шыб (RMYVLAKH) vs NVT
1 Кала о Яково угангля, со андо Египто исы ворзо, вов пхэндя лэ шавэнди:
1 Quando Jacó soube que no Egito havia cereais, disse a seus filhos: “Por que vocês estão aí parados, olhando uns para os outros?
2 Мэ ашундэм, со андо Египто исы ворзо. Жан тай тинэн лэс амэнди, собы амэ тэ жувас тай тэ на мэрас.
2 Ouvi dizer que há cereais no Egito. Desçam até lá e comprem cereais em quantidade suficiente para nos mantermos vivos. Do contrário, morreremos”.
3 Э дэш пхрала лэ Иосифости жылэтар андо Египто, соп тэ тинэн о ворзо.
3 Então os dez irmãos mais velhos de José desceram ao Egito para comprar cereais.
4 Ай лэ Вениаминос, лэ Иосифостерэ пхралэс, о Яково на отмукля лэнца, пала кода со вов даралас, со лэса терэлапэ варисави бида.
4 Mas Jacó não deixou Benjamim, o irmão mais novo de José, ir com eles, pois tinha medo de que algum mal lhe acontecesse.
5 Кадя э шавэ лэ Израилёсти авилэ машкара бутэн аврэ манушэн тэ тинэн о ворзо, ке пэ пхув Ханаано сас бокх.
5 Os filhos de Jacó chegaram ao Egito junto com outros para comprar mantimentos, porque também havia fome em Canaã.
6 О Иосифо хулаияс пэ ся пхув, вов битинэлас о ворзо лэ народости па ся Египто. Пхрала авилэ лэ Иосифости тай тэлилэ лэсти жы кай э пхув.
6 Uma vez que José era governador do Egito e o encarregado de vender cereais a todos, foi a ele que seus irmãos se dirigiram. Quando chegaram, curvaram-se diante dele com o rosto no chão.
7 Сар кати о Иосифо додикхля пэстерэ пхралэн, вов гатярдя лэн, ай притердяпэ, со вов на ганэл лэн, и ля тэ дэл дума лэнца холяса.
7 José reconheceu os irmãos de imediato, mas fingiu não saber quem eram e lhes perguntou com aspereza: “De onde vocês vêm?”. “Da terra de Canaã”, responderam eles. “Viemos comprar mantimentos.”
8 О Иосифо гатярдя пэстерэ пхралэн, ай вонэ на гатярдэ лэс.
8 Embora José tivesse reconhecido seus irmãos, eles não o reconheceram.
9 Вов сэрэсардя пэсти сунэ пала лэндэ тай пхэндя:
9 José se lembrou dos sonhos que tivera a respeito deles muitos anos antes e lhes disse: “Vocês são espiões! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
10 — Со ту, рай, — пхэндэ вонэ. — Терэ копэля авилэ тэ тинэн хамос.
10 “Não, meu senhor!”, responderam eles. “Seus servos vieram apenas para comprar mantimentos.
11 Амэ сам саворэ екхэ дадэсти шавэ. Терэ копэля най хохавнэ мануша, амэ най шпионуря.
11 Somos todos irmãos, membros da mesma família. Somos homens honestos, meu senhor, e não espiões!”
12 Вов пхэндя лэнди:
12 Mas José insistiu: “São espiões, sim! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
13 Вонэ пхэндэ:
13 Eles disseram: “Senhor, na verdade, nós, seus servos, éramos doze irmãos, todos filhos de um homem que vive na terra de Canaã. Nosso irmão mais novo está em casa com o pai, e um de nossos irmãos já não está conosco.”
14 О Иосифо пхэндя лэнди:
14 José, porém, continuou a insistir: “Como eu disse, vocês são espiões!
15 Акэ сар мэ када тумэндар випхушава: солахав лэ фараоностерэ жувимаса, тумэ на жанатар катар, жыпокэ на авэла кардэ тумаро о майцыкно пхрал.
15 Mas há uma forma de verificar sua história. Juro pela vida do faraó que vocês só deixarão o Egito quando seu irmão mais novo vier para cá.
16 Бишалэн екхэс тумэндар пала пхрал, ай авэр бэшэна андо баруно. Кадя мэ уганава тумари дума — чячес ли тумэ пхэнэн манди. Ай сар най чячес, солахав лэ фараоностерэ жувимаса, тумэ — шпионуря!
16 Um de vocês deve buscá-lo. Os outros ficarão presos aqui. Então veremos se sua história é verdadeira ou não. Pela vida do faraó, se não tiverem um irmão mais novo, saberei com certeza que são espiões”.
17 Тай пхандадя лэн пэ трин дес андо баруно.
17 Então José os colocou na prisão por três dias.
18 По трито дес о Иосифо пхэндя лэнди:
18 No terceiro dia, José lhes disse: “Sou um homem temente a Deus. Façam o que direi e viverão.
19 Сар тумэ найхохавнэ мануша, мэк екх тумэндар ашэлпэ катэ андо баруно, ай авэр жана тай отдындярэна о ворзо тумарэ бокхалэ ерянди.
19 Se são mesmo homens honestos, escolham um de seus irmãos para continuar preso. Os demais podem voltar para casa com cereais para seus parentes que estão passando fome.
20 Тумэ трэбуй тэ анэн мандэ тумарэ лэ майцыкнэ пхралэс, собы тэ ганав, со тумари дума чячюни. Тунче тумэ ашэнапэ тэ жувэн.
20 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo. Com isso, provarão que estão dizendo a verdade e não morrerão”. Eles concordaram e,
21 Вонэ пхэндэ екх екхэсти:
21 conversando entre si, disseram: “É evidente que estamos sendo castigados por aquilo que fizemos a José tanto tempo atrás. Vimos sua angústia quando ele implorou por sua vida, mas nós o ignoramos. Por isso estamos nesta situação difícil”.
22 О Рувимо пхэндя:
22 Rúben disse: “Não lhes falei que não pecassem contra o rapaz? Mas vocês não quiseram me ouvir. Agora, temos de prestar contas pelo sangue dele!”.
23 Вонэ на гындосарэнас, со о Иосифо полэл лэнди шыб, пала када со авэр мануш пэрэндярэлас лэстери дума пэ лэндери шыб.
23 Não sabiam, porém, que José os entendia, pois falava com eles por meio de um intérprete.
24 Вов отбандиля лэндар тай заровдя, тунче обандиля тай ля тэ дэл дума лэнца. Вов ля лэндар лэ Симеонос тай спхандэля лэс англа лэнди якха.
24 José se afastou dos irmãos e começou a chorar. Quando se recompôs, voltou a falar com eles. Escolheu Simeão e mandou amarrá-lo diante dos demais.
25 О Иосифо пхэндя тэ пхэрэн лэнди э гонэ ворзоса, тай тэ шон саворэнди палпалэ лэнго руп тай тэ дэн лэнди хамос по дром. Кадя и сас стердо.
25 Em seguida, José ordenou que seus servos enchessem de cereais os sacos que os irmãos haviam trazido e, em segredo, devolvessem o pagamento, colocando o dinheiro na boca de cada saco. Também mandou que lhes dessem mantimentos para a viagem, e assim fizeram.
26 Вонэ постходэ э гонэ пэ ослуря тай жылэтар андо дром.
26 Os irmãos colocaram os sacos de cereal sobre seus jumentos e partiram de volta para casa.
27 Кала вонэ тэрдилэ тэ рятярэ, екх лэндар роспхангля о гоно, соп тэ лэл о ворзо тэ праварэл лэ ослос, тай додикхэл андо гоно пэско руп.
27 Contudo, quando um deles abriu a bagagem a fim de pegar cereal para seu jumento, encontrou o dinheiro na boca do saco.
28 — Мэрно руп рисайля палпалэ! — пхэндя вов лэ пхралэнди. — Акэ вов, андэ мэрно гоно.
28 “Vejam só!”, exclamou para seus irmãos. “Devolveram meu dinheiro; está aqui no saco!” O coração deles desfaleceu e, tremendo, disseram uns aos outros: “O que Deus fez conosco?”.
29 Кала вонэ авилэ кай пэско дад каринг о Яково пэ пхув Ханаано, вонэ роспхэндэ лэсти пала ся, со лэнца тердяпэ. Вонэ пхэндэ:
29 Quando os irmãos chegaram à casa de Jacó, seu pai, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo que havia acontecido com eles.
30 — О мануш, саво хулаи пэ кадыя пхув, дэлас дума амэнца холяса тай приля амэн палай шпионуря.
30 Disseram: “O homem que governa o país falou conosco asperamente e nos acusou de sermos espiões em sua terra,
31 Ай амэ пхэндям лэсти: «Амэ найхохавнэ мануша, най шпионуря.
31 mas nós lhe garantimos: ‘Somos homens honestos, e não espiões.
32 Амэ — дэшудуй пхрала, шавэ екхэ дадэсти. Екхэс бутэр нинай, ай о майцыкно екхатар лэ дадэса андо Ханаано».
32 Somos doze irmãos, filhos do mesmo pai. Um de nossos irmãos já não está conosco, e o mais novo está em casa com nosso pai, na terra de Canaã’.
33 Тунче кодыва мануш, саво хулаи пэ кодыя пхув, пхэндя амэнди: «Акэ сар мэ уганава, найхохавнэ тумэ мануша чи хохавнэ: ашавэн екхэ пхралэс катэ манца, лэн хамос важ тумарэ бокхалэ еря тай жан тумарэ дромэса.
33 “Então o homem que governa o país disse: ‘Saberei com certeza se vocês são homens honestos da seguinte forma: deixem um de seus irmãos comigo e voltem para casa levando cereais para seus parentes que estão passando fome.
34 Ай анэн мандэ тумарэс лэ майцыкнэ пхралэс — кадя мэ уганава, со тумэ най шпионуря, ай чячюнэ мануша. Тунче мэ отдава тумарэ пхралэс тай пхэнава, соп тумэ тэ пхирэн пэ кадыя пхув, каринг камэн».
34 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo e saberei que são homens honestos, e não espiões. Então eu lhes devolverei seu irmão, e vocês poderão negociar livremente nesta terra’”.
35 Кала вонэ линэ тэ роспхандэн э гонэ, саворэ аракхлэ андэ пэско гоно о бужо лэ рупэса. Сар вонэ додикхлэ о руп, вонэ тай лэнго дад пэрэдарайлэ.
35 Ao esvaziarem os sacos, viram que dentro de cada um havia uma bolsa com o dinheiro do pagamento pelos cereais. Os irmãos e o pai ficaram apavorados quando viram as bolsas de dinheiro.
36 О Яково пхэндя лэнди:
36 Jacó disse: “Vocês estão tirando meus filhos de mim! José se foi, Simeão não está aqui, e agora querem levar Benjamim também. Tudo está contra mim!”.
37 Тунче о Рувимо пхэндя пэсти дадэсти:
37 Então Rúben disse ao pai: “Se eu não trouxer Benjamim de volta, o senhor pode matar meus dois filhos. Eu me responsabilizo por ele e prometo trazê-lo de volta”.
38 О Яково пхэндя:
38 Jacó, porém, respondeu: “Meu filho não descerá com vocês. Seu irmão José morreu, e Benjamim é tudo que me resta. Se alguma coisa acontecesse com ele na viagem, vocês me mandariam velho e infeliz para a sepultura”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.