Gênesis 42
Библия пэ влахицко романи шыб (RMYVLAKH) vs NTLH
1 Кала о Яково угангля, со андо Египто исы ворзо, вов пхэндя лэ шавэнди:
1 Quando Jacó soube que havia mantimentos no Egito, disse aos filhos: — Por que vocês estão aí de braços cruzados?
2 Мэ ашундэм, со андо Египто исы ворзо. Жан тай тинэн лэс амэнди, собы амэ тэ жувас тай тэ на мэрас.
2 Ouvi dizer que no Egito há mantimentos. Vão até lá e comprem cereais para não morrermos de fome.
3 Э дэш пхрала лэ Иосифости жылэтар андо Египто, соп тэ тинэн о ворзо.
3 Então os dez irmãos de José por parte de pai foram até o Egito para comprar mantimentos.
4 Ай лэ Вениаминос, лэ Иосифостерэ пхралэс, о Яково на отмукля лэнца, пала кода со вов даралас, со лэса терэлапэ варисави бида.
4 Mas Jacó não deixou que Benjamim, o irmão de José por parte de pai e de mãe, fosse com eles; ele tinha medo de que lhe acontecesse alguma desgraça.
5 Кадя э шавэ лэ Израилёсти авилэ машкара бутэн аврэ манушэн тэ тинэн о ворзо, ке пэ пхув Ханаано сас бокх.
5 Os filhos de Jacó foram comprar mantimentos junto com outras pessoas, pois em todo o país de Canaã havia fome.
6 О Иосифо хулаияс пэ ся пхув, вов битинэлас о ворзо лэ народости па ся Египто. Пхрала авилэ лэ Иосифости тай тэлилэ лэсти жы кай э пхув.
6 Como governador do Egito, era José quem vendia cereais às pessoas que vinham de outras terras. Quando os irmãos de José chegaram, eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
7 Сар кати о Иосифо додикхля пэстерэ пхралэн, вов гатярдя лэн, ай притердяпэ, со вов на ганэл лэн, и ля тэ дэл дума лэнца холяса.
7 Logo que José viu os seus irmãos, ele os reconheceu, mas fez de conta que não os conhecia. E lhes perguntou com voz dura: — Vocês, de onde vêm? — Da terra de Canaã — responderam. — Queremos comprar mantimentos.
8 О Иосифо гатярдя пэстерэ пхралэн, ай вонэ на гатярдэ лэс.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Вов сэрэсардя пэсти сунэ пала лэндэ тай пхэндя:
9 Então José lembrou dos sonhos que tinha tido a respeito deles e disse: — Vocês são espiões que vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
10 — Со ту, рай, — пхэндэ вонэ. — Терэ копэля авилэ тэ тинэн хамос.
10 Eles responderam: — De modo nenhum, senhor. Nós, os seus criados, viemos para comprar mantimentos.
11 Амэ сам саворэ екхэ дадэсти шавэ. Терэ копэля най хохавнэ мануша, амэ най шпионуря.
11 Somos filhos de um mesmo pai. Nós não somos espiões, senhor! Somos gente honesta.
12 Вов пхэндя лэнди:
12 — Não acredito — disse José. — Vocês vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
13 Вонэ пхэндэ:
13 Eles disseram: — Nós moramos em Canaã. Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um irmão desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai.
14 О Иосифо пхэндя лэнди:
14 José respondeu: — É como eu disse: vocês são espiões.
15 Акэ сар мэ када тумэндар випхушава: солахав лэ фараоностерэ жувимаса, тумэ на жанатар катар, жыпокэ на авэла кардэ тумаро о майцыкно пхрал.
15 E o jeito de provar que vocês estão dizendo a verdade é este: enquanto o irmão mais moço de vocês não vier para cá, vocês não sairão daqui. Isso eu juro pela vida do rei!
16 Бишалэн екхэс тумэндар пала пхрал, ай авэр бэшэна андо баруно. Кадя мэ уганава тумари дума — чячес ли тумэ пхэнэн манди. Ай сар най чячес, солахав лэ фараоностерэ жувимаса, тумэ — шпионуря!
16 Um de vocês irá buscá-lo, mas os outros ficarão presos até que fique provado se estão ou não dizendo a verdade. Se não estão, é que vocês são espiões. Juro pela vida do rei!
17 Тай пхандадя лэн пэ трин дес андо баруно.
17 E os pôs na cadeia por três dias.
18 По трито дес о Иосифо пхэндя лэнди:
18 No terceiro dia José disse a eles: — Eu sou uma pessoa que
19 Сар тумэ найхохавнэ мануша, мэк екх тумэндар ашэлпэ катэ андо баруно, ай авэр жана тай отдындярэна о ворзо тумарэ бокхалэ ерянди.
19 Se, de fato, são pessoas honestas, que um de vocês fique aqui na cadeia, e que os outros voltem para casa, levando mantimentos para matar a fome das suas famílias.
20 Тумэ трэбуй тэ анэн мандэ тумарэ лэ майцыкнэ пхралэс, собы тэ ганав, со тумари дума чячюни. Тунче тумэ ашэнапэ тэ жувэн.
20 Depois tragam aqui o seu irmão mais moço. Isso provará se vocês estão ou não dizendo a verdade; e, se estiverem, não serão mortos. Eles concordaram
21 Вонэ пхэндэ екх екхэсти:
21 e disseram uns aos outros: — De fato, nós agora estamos sofrendo por causa daquilo que fizemos com o nosso irmão. Nós vimos a sua aflição quando pedia que tivéssemos pena dele, porém não nos importamos. Por isso agora é a nossa vez de ficarmos aflitos.
22 О Рувимо пхэндя:
22 E Rúben disse assim: — Eu bem que disse que não maltratassem o rapaz, mas vocês não quiseram me ouvir. Por isso agora estamos pagando pela morte dele.
23 Вонэ на гындосарэнас, со о Иосифо полэл лэнди шыб, пала када со авэр мануш пэрэндярэлас лэстери дума пэ лэндери шыб.
23 Eles não sabiam que José estava entendendo o que diziam, pois ele tinha estado falando com eles por meio de um intérprete.
24 Вов отбандиля лэндар тай заровдя, тунче обандиля тай ля тэ дэл дума лэнца. Вов ля лэндар лэ Симеонос тай спхандэля лэс англа лэнди якха.
24 José saiu de perto deles e começou a chorar. Quando pôde falar outra vez, voltou, separou Simeão e mandou que fosse amarrado na presença deles.
25 О Иосифо пхэндя тэ пхэрэн лэнди э гонэ ворзоса, тай тэ шон саворэнди палпалэ лэнго руп тай тэ дэн лэнди хамос по дром. Кадя и сас стердо.
25 José mandou que os empregados enchessem de mantimentos os sacos que os irmãos haviam trazido e que devolvessem o dinheiro de cada um, colocando-o nos sacos de mantimentos. E também que lhes dessem comida para a viagem. E assim foi feito.
26 Вонэ постходэ э гонэ пэ ослуря тай жылэтар андо дром.
26 Os irmãos de José carregaram os jumentos com os mantimentos que haviam comprado e foram embora.
27 Кала вонэ тэрдилэ тэ рятярэ, екх лэндар роспхангля о гоно, соп тэ лэл о ворзо тэ праварэл лэ ослос, тай додикхэл андо гоно пэско руп.
27 Quando chegaram ao lugar onde iam passar a noite, um deles abriu um saco para dar comida ao seu animal e viu que o seu dinheiro estava ali na boca do saco de mantimentos.
28 — Мэрно руп рисайля палпалэ! — пхэндя вов лэ пхралэнди. — Акэ вов, андэ мэрно гоно.
28 Ele disse aos irmãos: — Vejam só! O meu dinheiro está aqui no meu saco de mantimentos! Eles devolveram! Todos ficaram muito assustados e, tremendo de medo, perguntavam uns aos outros: — O que será isso que Deus fez com a gente?
29 Кала вонэ авилэ кай пэско дад каринг о Яково пэ пхув Ханаано, вонэ роспхэндэ лэсти пала ся, со лэнца тердяпэ. Вонэ пхэндэ:
29 Quando chegaram a Canaã, contaram a Jacó, o seu pai, tudo o que havia acontecido com eles. E disseram:
30 — О мануш, саво хулаи пэ кадыя пхув, дэлас дума амэнца холяса тай приля амэн палай шпионуря.
30 — Aquele homem, o governador do Egito, tratou a gente com brutalidade e nos acusou de termos ido ao seu país como espiões.
31 Ай амэ пхэндям лэсти: «Амэ найхохавнэ мануша, най шпионуря.
31 Nós respondemos: “Somos homens honestos; não somos espiões.
32 Амэ — дэшудуй пхрала, шавэ екхэ дадэсти. Екхэс бутэр нинай, ай о майцыкно екхатар лэ дадэса андо Ханаано».
32 Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um dos nossos irmãos desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai em Canaã.”
33 Тунче кодыва мануш, саво хулаи пэ кодыя пхув, пхэндя амэнди: «Акэ сар мэ уганава, найхохавнэ тумэ мануша чи хохавнэ: ашавэн екхэ пхралэс катэ манца, лэн хамос важ тумарэ бокхалэ еря тай жан тумарэ дромэса.
33 O governador respondeu: “Eu tenho um jeito de descobrir se vocês são homens honestos. Um de vocês ficará aqui comigo, e os outros vão voltar, levando um pouco de mantimento para as suas famílias, que estão passando fome.
34 Ай анэн мандэ тумарэс лэ майцыкнэ пхралэс — кадя мэ уганава, со тумэ най шпионуря, ай чячюнэ мануша. Тунче мэ отдава тумарэ пхралэс тай пхэнава, соп тумэ тэ пхирэн пэ кадыя пхув, каринг камэн».
34 Mas tragam aqui para mim o seu irmão mais novo. Assim, eu ficarei sabendo que vocês não são espiões, mas homens honestos. Aí entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão ficar aqui negociando.”
35 Кала вонэ линэ тэ роспхандэн э гонэ, саворэ аракхлэ андэ пэско гоно о бужо лэ рупэса. Сар вонэ додикхлэ о руп, вонэ тай лэнго дад пэрэдарайлэ.
35 Aconteceu que, quando despejaram os mantimentos, cada um achou na boca do saco um saquinho com o seu dinheiro. Quando eles e o seu pai viram o dinheiro, ficaram com medo.
36 О Яково пхэндя лэнди:
36 Então Jacó disse: — Vocês querem que eu perca todos os meus filhos? José não está com a gente, e Simeão também não está. Agora vocês querem levar Benjamim, e quem sofre com tudo isso sou eu!
37 Тунче о Рувимо пхэндя пэсти дадэсти:
37 Aí Rúben disse ao pai: — Deixe que eu tome conta de Benjamim; eu o trarei de volta para o senhor. Se não trouxer, o senhor pode matar os meus dois filhos.
38 О Яково пхэндя:
38 Jacó respondeu: — O meu filho não vai com vocês. José, o irmão dele, está morto, e só ficou Benjamim. Alguma coisa poderia acontecer com ele na viagem que vão fazer, e assim vocês matariam de tristeza este velho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.