Gênesis 31
Библия пэ влахицко романи шыб (RMYVLAKH) vs NVT
1 О Яково ашундя, сар э шавэ лэ Лаваностерэ дэнас дума: «О Яково заля ся, со сас кай амаро дад, стидя пэсти барвалимос катар амаро дад».
1 Logo, porém, Jacó percebeu que os filhos de Labão estavam reclamando dele: “Jacó roubou tudo que era de nosso pai! À custa de nosso pai, adquiriu toda a sua riqueza!”.
2 О Яково ля сама, со о Лавано най кацаво каринг лэстэ, сар сас данглал.
2 Jacó também começou a notar uma mudança na atitude de Labão para com ele.
3 О РАЙ пхэндя лэ Яковости:
3 Então o S enhor disse a Jacó: “Volte para a terra de seu pai e de seu avô, a terra de seus parentes, e eu estarei com você”.
4 О Яково бишалдя тэ пхэнэн ла Рахиляти тай Лияти, собы вонэ тэ авэн пэ мал, кай сас лэстерэ бакрэ и бузнэ.
4 Jacó mandou chamar Raquel e Lia ao campo onde ele cuidava de seus rebanhos
5 Вов пхэндя лэнди:
5 e disse a elas: “Notei que seu pai mudou de atitude em relação a mim. O Deus de meu pai, porém, tem estado comigo.
6 Тумэ ганэн, сар мэ теравас бути важ тумаро дад анда ся мэрно зор,
6 Vocês sabem como tenho trabalhado arduamente a serviço de seu pai.
7 ай тумаро дад хохадя ман, дэшвар парувэлас мэрно потинимос. Ай о Дэл на дя лэсти тэ терэл манди вырыто.
7 Contudo, ele me enganou e mudou meu salário dez vezes. Mas Deus não permitiu que ele me prejudicasse.
8 Сар кай вов пхэнэнас: «Теро потинимос авэна о крапчято ското», то ся о ското анэнас крапчятонэн, ай сар кай вов пхэнэнас: «Теро потинимос авэна о пёстро ското», то ся о ското анэнас пёстронэн.
8 Se ele dizia: ‘Os salpicados serão o seu salário’, o rebanho começava a dar crias salpicadas. E, quando mudava de ideia e dizia: ‘Os listrados serão o seu salário’, então o rebanho inteiro dava crias listradas.
9 Акадя о Дэл заля о ското кай тумаро дад тай отдя лэс манди.
9 Desse modo, Deus tirou os animais de seu pai e os deu a mim.
10 Екхвар, андэ кодыя время, кала о ското ушаравэл екх екхэс, мэ дикхлэм суно: мэ вазглэм э якха тай додикхлэм, со э бузнэ, савэ ушаравэн лэ бузнян, саслэ пёстри, крапчяти тай пятнисти.
10 “Certa vez, na época do acasalamento, tive um sonho e vi que os bodes que se acasalavam com as cabras eram listrados, salpicados e malhados.
11 О янголо лэ Дэвлэско пхэндя манди андо суно: «Яково». Мэ пхэндэм: «Мэ катэ».
11 Então, em meu sonho, o anjo de Deus me disse: ‘Jacó!’. E eu respondi: ‘Aqui estou!’.
12 Вов пхэндя: «Лэ сама тай дикхэса: саворэ бузнэ, савэ ушарадэ лэ бузнян, — пёстри, крапчяти тай пятнисти. Мэ дикхлэм ся, со терэл о Лавано туса.
12 “E o anjo disse: ‘Levante os olhos e você verá que apenas os machos listrados, salpicados e malhados estão se acasalando com as fêmeas de seu rebanho, pois vejo como Labão tem tratado você.
13 Мэ сым о Дэл, Саво сыкадиля тути андо Вефилё, кай ту шордян о вулей по бар тай солахаян Манди. Акана ашав майито кадыя пхув тай рисав палпалэ пэ пхув, кай ту аракхадилян».
13 Eu sou o Deus que lhe apareceu em Betel, o lugar onde você ungiu a coluna de pedra e fez seu voto a mim. Agora, apronte-se, saia desta terra e volte à sua terra natal’”.
14 Э Рахиль тай э Лия пхэндэ:
14 Raquel e Lia responderam: “Da nossa parte, tudo bem! Afinal, não herdaremos coisa alguma da riqueza de nosso pai.
15 Хэба на дичёл, со вов ангичел амэн, сар най пэстерэн? Вов битиндя амэн тай тратисардя ловэ, савэ ля важ амэндэ.
15 Ele reduziu nossos direitos aos mesmos que têm as mulheres estrangeiras. Depois que nos vendeu, desperdiçou todo o dinheiro que você pagou por nós.
16 Ай сар, ся о барвалимос, саво о Дэл заля амарэ дадэстар, сыно амаро тай амарэ бэятонэнго. Стер кадя, сар пхэнэл тути о Дэл.
16 Toda a riqueza que Deus tirou de nosso pai e deu a você é, por direito, nossa e de nossos filhos. Por isso, faça o que Deus ordenou”.
17 Тунче о Яково бэшля лэ бэятонэн тай лэ ромнян пэ вэрблюдуря,
17 Então Jacó montou suas mulheres e seus filhos em camelos
18 ля ся пэско мищимос, саво вов стидя андо Падан-Арамо, дарадя ся пэско ското англа пэстэ тай жылятар кай пэско дад Исаако андэ пхув Ханаано.
18 e conduziu adiante todos os seus rebanhos. Juntou todos os bens que havia adquirido em Padã-Arã e partiu para a terra de Canaã, onde vivia Isaque, seu pai.
19 Кала о Лавано жыля тэ стрэжый лэ бакрэн, э Рахиль чёрдя лэстерэ черутнэн дэвлэн.
19 Quando partiram, Labão estava num lugar afastado, tosquiando suas ovelhas. Raquel roubou os ídolos da casa que pertenciam a seu pai e os levou consigo.
20 Ай Яково хохадя лэ арамеёс лэ Лаванос, на пхэндя лэсти, кай вов жалтар.
20 Assim, Jacó enganou Labão, o arameu, partindo sem avisá-lo de que iam embora.
21 Вов нашлятар ся пэстерэ мищимоса, пэрэжыля э лэн тай жыля каринг э плая лэ Галаадости.
21 Jacó levou todos os seus bens e atravessou o rio Eufrates, rumo à região montanhosa de Gileade.
22 По трито дес лэ Лаваности пхэндэ, со о Яково нашлятар.
22 Três dias depois, Labão foi informado de que Jacó havia fugido.
23 Вов ля пэса пэстерэ родонэн, мэкляпэ пала Яково тай по ефтато дес дорэсля лэс катар э Галаадски плая.
23 Reuniu um grupo de parentes e saiu em perseguição a Jacó. Sete dias depois o alcançou, na região montanhosa de Gileade.
24 Андэ кодыя рят о Дэл авиля андо суно каринг о арамеё Лавано тай пхэндя лэсти: «Фирисавпэ, на пхэн нисо лэ Яковости, ни лашо, ни вырыто».
24 Na noite anterior, porém, Deus havia aparecido em sonho a Labão, o arameu, e dito a ele: “Estou avisando: deixe Jacó em paz!”.
25 О Лавано дорэсля лэ Яковос. О Яково стходя э катуна катар э плая Галаадски, тай о Лавано пэстерэ родоса котэ ж стходэ э катунэ.
25 Labão o alcançou enquanto Jacó estava acampado na região montanhosa de Gileade e armou seu acampamento ali perto.
26 О Лавано пхэндя лэ Яковости:
26 “O que você fez?”, perguntou Labão. “Como ousou me enganar e levar minhas filhas embora, como se fossem prisioneiras de guerra?
27 Состар ту нашлянтар чёрял? Состар ту на пхэндян манди, кай мэ тэ мэкав тут лошаса тай дилянца, пэ бубно тай пэ арфа?
27 Por que fugiu em segredo? Por que me enganou? E por que não avisou que desejava partir? Eu lhe teria dado uma festa de despedida, com canções e música, ao som de tamborins e harpas.
28 Ту на дян манди тэ чюмидав лэ внуконэн тай лэ щеян. Ту тердян бигындоско.
28 Por que não me deixou beijar minhas filhas e meus netos e me despedir deles? Você agiu de forma extremamente tola!
29 Мандэ исы зор тэ терав тути вырытимос, ай андэ кодыя рят о Дэл терэ дадэско пхэндя манди: «Фирисавпэ, на пхэн нисо лэ Яковости, ни лашо, ни вырыто».
29 Eu poderia destruí-lo, mas o Deus de seu pai me apareceu ontem à noite e me advertiu: ‘Deixe Jacó em paz!’.
30 Ту жылянтар, пала кода со тути фартэ камэласпэ тэ рисайвэс терэ дадэстэ черэ. Ай состар ту чёрдян мэрнэ дэвлэн?
30 Entendo sua vontade de partir e seu desejo de voltar à casa de seu pai. Mas por que roubou meus deuses?”
31 О Яково пхэндя лэ Лаваности:
31 Jacó respondeu: “Fugi porque tive medo. Pensei que o senhor tiraria suas filhas de mim à força.
32 Сар кай ту аракхэса варикастэ котэ терэ дэвлэн, кодыва на жувэла. Англа терэ родуря родэ екжэно, исы варисо мандэ теро, тай сар исы, тунче залэ кода палпалэ.
32 Quanto a seus deuses, veja se consegue encontrá-los, e quem os tiver roubado deve morrer! Se encontrar qualquer outra coisa que lhe pertença, identifique-a diante de todos estes nossos parentes, e eu a devolverei”. Jacó, porém, não sabia que Raquel havia roubado os ídolos da casa.
33 Тунче о Лавано зажыля андэ лэ Яковости катуна, андэ ла Лияти катуна тай дуен копэльницатерэ катуна, ай нисо на аракхля. Ла Лиятеря катунатар вов зажыля кай э Рахиль андэ катуна.
33 Labão foi procurar primeiro na tenda de Jacó e, depois, nas tendas de Lia e das duas servas, mas nada encontrou. Por fim, entrou na tenda de Raquel.
34 Ай э Рахиль англа кода ля лэ черутнэ дэвлэн, стходя лэн андэ лэ вэрблюдонэнди зэн тай бэшля пэр лэндэ. О Лавано обродя ся катуна, ай нисо на аракхля.
34 Acontece que Raquel havia pego os ídolos da casa e os escondido na sela do seu camelo, e estava sentada em cima deles. Quando Labão terminou de vasculhar toda a sua tenda sem encontrar os ídolos,
35 Э Рахиль пхэндя пэсти дадэсти:
35 Raquel disse ao pai: “Por favor, perdoe-me por não me levantar para o senhor, mas estou em meu período menstrual”. Labão continuou a busca, mas não encontrou os ídolos da casa.
36 О Яково сас фартэ холяко и ля тэ пхэнэл лэ Лаваности:
36 Jacó se enfureceu e discutiu com Labão. “Qual foi o meu crime?”, perguntou ele. “O que fiz de errado para o senhor me perseguir como se eu fosse um criminoso?
37 Ту обродян ся мэрно мищимос — со ту аракхлян пэско? Стхов, со аракхлян, англа теро тай мэрно родо, и мэк вонэ амэн сындосарэн.
37 O senhor vasculhou todos os meus bens. Por acaso encontrou algum objeto que lhe pertença? Coloque-o aqui, diante de nossos parentes, para que todos vejam. Que eles julguem entre nós dois!
38 Дуйдэша бэрша мэ жудэм тутэ: терэ бакря тай бузня на шонас пэстар, мэ на халэм бакрэн анда теро гурто.
38 “Estive vinte anos com o senhor, cuidando de seus rebanhos. Ao longo de todo esse tempo, suas ovelhas e cabras nunca abortaram. Não me servi de um carneiro sequer de seu rebanho para alimento.
39 Мэ на анавас тутэ лэ бакрэн, савэн шынэнас о дыко зверо, мэ екжэно шавас палпалэ пала лэндэ анда мэрно гурто. Ту мангэсас мандар потинимо пала ся дош, со сас чёрдо, десэ ли када терэласпэ, чи рятяса.
39 Quando algum deles era despedaçado por um animal selvagem, eu nunca lhe mostrava a carcaça. Não, eu mesmo arcava com o prejuízo! O senhor me obrigava a pagar por todo animal roubado, quer à plena luz do dia, quer na escuridão da noite.
40 Акадя мэ жувавас: десэ пхабарэлас ман о кхам, ай рятэ пагосарэлас ман о шудримос, тай о совимос нашэлятар мэрнэ якхэндар.
40 “Trabalhei para o senhor em dias de calor escaldante e também em noites frias e insones.
41 Кацавэ сас кодыла дуйдэша бэрша, сар мэ жувавас тутэ андо чер. Мэ теравас бути тути дэшуштар бэрша пала терэ дуй щея тай шов бэрша пала ското, ай ту дэшвар парувэсас мэрно потинимос.
41 Sim, por vinte anos trabalhei feito um escravo em sua casa! Trabalhei catorze anos por suas duas filhas e, depois, mais seis anos para formar meu rebanho. E dez vezes o senhor mudou meu salário.
42 Сар бы на авэлас манца мэрнэ дадэско Дэл, о Дэл лэ Авраамоско, Кодыва, Кастар даралас о Исаако, тунче ту отбишалдя б ман палпалэ шушэ вастэнца. Ай о Дэл дикхля мэрни бида тай э пхари бути мэрнэ вастэнди и сыкадя тути рятэ тери дош.
42 De fato, se o Deus de meu pai não estivesse comigo, o Deus de Abraão e o Deus temível de Isaque, o senhor teria me mandado embora de mãos vazias. Mas Deus viu como fui maltratado, apesar de meu árduo trabalho. Por isso ele lhe apareceu na noite passada e o repreendeu!”
43 О Лавано пхэндя лэ Яковости:
43 Labão respondeu a Jacó: “Essas mulheres são minhas filhas, as crianças são meus netos, e os rebanhos são meus rebanhos. Na verdade, tudo que você vê é meu. Mas o que posso fazer agora por minhas filhas e pelos filhos delas?
44 Терам туса допхэндимос, ту и мэ, тай мэк вов авэла машкара амэндэ.
44 Façamos, portanto, você e eu, uma aliança que sirva de testemunho do nosso compromisso”.
45 О Яково ля о бар тай стходя лэс ворта.
45 Então Jacó pegou uma pedra e a colocou em pé como monumento.
46 Вов пхэндя пэстерэ родости:
46 Em seguida, disse aos membros de sua família: “Juntem algumas pedras”. Eles pegaram as pedras e as amontoaram. Jacó e Labão se sentaram perto do monte de pedras e fizeram uma refeição para selar a aliança.
47 О Лавано дя алав лэ плаёрэсти Егар-Сахадута, ай о Яково — Гал-Эд.
47 A fim de comemorar a ocasião, Labão chamou o lugar de Jegar-Saaduta, e Jacó o chamou de Galeede.
48 О Лавано пхэндя:
48 Labão declarou: “Este monte de pedras servirá de testemunha para nos lembrar da aliança que fizemos hoje”. Isso explica por que o lugar foi chamado de Galeede.
49 Лэсти инке динэ алав Мицпа, ке вов пхэндя:
49 Também foi chamado de Mispá, pois Labão disse: “Vigie o S enhor a você e a mim para garantir que guardaremos esta aliança quando estivermos longe um do outro.
50 Сар кай ту лэса вырыто пэс тэ андярэс мэрнэ щеянца тай лэса тути аврэ ромнян, тай сар кай амэнца никас на авэла, на бистри, со на мануш, ай о Дэл дикхэл тай ашунэл тут тай ман.
50 Se você maltratar minhas filhas ou se casar com outras mulheres, mesmo que ninguém mais veja, Deus verá. Ele é testemunha desta aliança entre nós.”
51 Инке о Лавано пхэндя лэ Яковости:
51 “Veja este monte de pedras”, prosseguiu Labão. “Veja também este monumento que levantei entre nós dois.
52 Кала бара тай кадыва столбо дикхэн, со мэ солахав, со мэ на пэрэжава пала кадыва барэнго плаёро пэ тери риг, соп тэ терав тути чёрымос, тай ту на пэрэжаса пала лэндэ пэ мэрни риг, соп тэ терэс манди чёрымос.
52 Estão entre mim e você como testemunhas dos nossos votos. Nunca atravessarei para o lado de lá do monte de pedras a fim de prejudicá-lo, e você jamais deve atravessar para o lado de cá a fim de prejudicar-me.
53 Мэк о Дэл лэ Авраамоско тай о Дэл лэ Нахороско, лэндерэ дадэско Дэл, тэ авэл сындомари машкара амэндэ.
53 Invoco o Deus de nossos antepassados, o Deus de seu avô Abraão e o Deus de meu avô Naor, para que sirva de juiz entre nós.” Assim, diante do Deus temível de seu pai Isaque,
54 Вов андя жэртва котэ андэ плаендери пхув тай акхардя пэстерэ родонэн тэ хан. Вонэ халэ тай рятярэн котэ,
54 Então Jacó ofereceu sacrifício a Deus na montanha e convidou todos para a refeição comemorativa. Depois de comerem, passaram a noite ali.
55 ай тэсара о Лавано чюмидя пестерэ внуконэн тай лэ щеян, бахталисардя лэн тай рисайля черэ.
55 Na manhã seguinte, Labão se levantou cedo, beijou seus netos e suas filhas e os abençoou. Depois, partiu e voltou para casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.