Rute 1
rifa (RIFA) vs NVI
1 ذڭْ وُوسَّانْ إِ ذِي قطَّانْ ڒْقُوضَاثْ ڒحْكَامَاثْ ذِي ثمُّورْثْ، إِمْسَارْ إِجّْ ن ڒَاژْ ذِي ثمُّورْثْ. س ؤُينِّي إِفّغْ إِجّْ ن ورْيَازْ زِي بَايْثْ-لَاحْمْ ذِي يَاهُوذِييَّا حِيمَا أَذْ إِزْذغْ ذ أَبَارَّانِي ذڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، نتَّا ذ ثمْغَارْثْ نّسْ ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ أَكِيذسْ.
1 Na época dos juízes houve fome na terra. Um homem de Belém de Judá, com a mulher e os dois filhos, foi viver por algum tempo nas terras de Moabe.
2 أَرْيَازْ تّْڒَاغَانْ أَسْ أَلِيمَالِيكْ، ثَامْغَارْثْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسْ نَاعُومِي، ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسنْ مَاحْلُونْ ذ كِيلْيُونْ، نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ ذ أَيْثْ ن إِفْرَاثَا زِي بَايْثْ-لَاحْمْ ذِي يَاهُوذِييَّا. نِيثْنِي إِوْضنْ غَارْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، قِّيمنْ ذِينِّي.
2 O homem chamava-se Elimeleque, sua mulher Noemi e seus dois filhos Malom e Quiliom. Eram efrateus de Belém de Judá. Chegaram a Moabe, e lá ficaram.
3 أَلِيمَالِيكْ، أَرْيَازْ ن نَاعُومِي، إِمُّوثْ. ثقِّيمْ نتَّاثْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن وَارَّاوْ نّسْ.
3 Morreu Elimeleque, marido de Noemi, e ela ficou sozinha, com seus dois filhos.
4 إِنَا إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ ن مُوآبَ، إِسمْ ن إِشْثْ قَّارنْ أَسْ عُورْفَا ؤُ إِسمْ ن ثنّغْنِي رَاعُوثْ، ؤُشَا قِّيمنْثْ ذِينِّي ڒْقدّْ ن عْڒَاحَاڒْعشْرَا ن إِسڭّْوُوسَا.
4 Eles se casaram com mulheres moabitas, uma chamada Orfa e a outra Rute. Depois de terem morado lá por quase dez anos,
5 ؤُ مُّوثنْ ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ نِّي: مَاحْلُونْ ذ كِيلْيُونْ. ثقِّيمْ ثمْغَارْثْ وحّْذسْ، بْڒَا ثْنَاينْ ن وَارَّاوْ نّسْ ؤُ بْڒَا أَرْيَازْ نّسْ.
5 morreram também Malom e Quiliom, e Noemi ficou sozinha, sem os dois filhos e o seu marido.
6 ؤُشَا ثعْذڒْ نَاعُومِي إِخفْ نّسْ أَكْ-ذ ثسْڒَاثِينْ نّسْ، حِيمَا أَذْ د-ثذْوڒْ زڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، مَاغَارْ ثُوغَا ثسْڒَا أَقَا سِيذِي يَارْزفْ إِ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُشَا إِوْشَا أَسنْ أَغْرُومْ.
6 Quando Noemi soube em Moabe que o Senhor viera em auxílio do seu povo, dando-lhe alimento, decidiu voltar com suas duas noras para a sua terra.
7 س ؤُينِّي ثفّغْ نتَّاثْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن ثسْڒَاثِينْ نّسْ زڭْ ومْشَانْ مَانِي ثُوغَا ثقِّيمْ مَارَّا ڒْوقْثْ نِّي. نِيثنْثِي رُوحنْثْ ذڭْ وبْرِيذْ مَاحنْذْ أَذْ أَرڭّْوْحنْثْ غَارْ ثمُّورْثْ ن يَاهُوذِييَّا.
7 Assim ela, com as duas noras, partiu do lugar onde tinha morado. Enquanto voltavam para a terra de Judá,
8 ثنَّا نَاعُومِي إِ ثْنَاينْ ن ثسْڒَاثِينْ نّسْ: ”أَرڭّْوْحنْثْ-إِ-د، ذوْڒنْثْ-إِ-د، كُوڒْ إِشْثنْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن يمَّاسْ! سِيذِي أَذْ أَكنْثْ إِوْشْ ثَامخْسِيوْثْ نّسْ إِشوَّارنْ، أَمْ مَامّشْ ت ثڭِّينْثْ ذڭْ إِمتَّانْ ؤُ ذَايِي.
8 Noemi disse às duas noras: "Vão! Voltem para a casa de suas mães! Que o Senhor seja leal com vocês, como vocês foram leais com os falecidos e comigo.
9 سِيذِي أَذْ يجّْ أَذْ ثَافنْثْ أَرَّاحثْ، كُوڒْ إِشْثنْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ورْيَازْ نّسْ!“ خنِّي ثسُّوذمْ إِ-ثنْثْ ؤُشَا نِيثنْثِي سّْڭعّْذنْثْ ثْمِيجَّا نْسنْثْ، سْغُوينْثْ،
9 O Senhor conceda que cada uma de vocês encontre segurança no lar doutro marido". Então deu-lhes beijos de despedida. Mas elas começaram a chorar bem alto
10 نَّانْثْ أَسْ: ”نشِّينْ أَذْ د-نذْوڒْ نِيشَانْ أَكِيذمْ غَارْ ڒْڭنْسْ نّمْ!“
10 e lhe disseram: "Não! Voltaremos com você para junto de seu povo! "
11 نَاعُومِي ثنَّا: ”عقْبنْثْ-إِ-د، أَ يسِّي! مَايمِّي ثخْسنْثْ أَكِيذِي ثْرَاحنْثْ؟ مَا غَارِي ذڭْ ؤُعذِّيسْ إِنُو عَاذْ إِحنْجِيرنْ نِّي إِزمَّارنْ أَذْ ذوْڒنْ ذ إِرْيَازنْ إِ كنِّينْثْ؟
11 Disse, porém, Noemi: "Voltem, minhas filhas! Por que viriam comigo? Poderia eu ainda ter filhos, que viessem a ser seus maridos?
12 عقْبنْثْ-إِ-د، أَ يسِّي إِنُو! رُوحنْثْ، مِينْزِي نشّْ أَقَا وْسَارغْ مَاحنْذْ أَذْ غَارِي يِيڒِي عَاذْ ورْيَازْ. وَاخَّا نِّيغْ: ’نشّْ غَارِي عَاذْ أَسِيثمْ!‘، وَاهْ، إِڒِي دْجِيڒثْ-أَ أَذْ إِڒِيغْ إِ يِيجّْ ن ورْيَازْ، وَاهْ، أَذْ أَرْوغْ إِحنْجِيرنْ،
12 Voltem, minhas filhas! Vão! Estou velha demais para ter outro marido. E mesmo que eu pensasse que ainda há esperança para mim — ainda que eu me casasse esta noite e depois desse à luz filhos,
13 مَا ثخْسنْثْ أَذْ ثْرَاجَانْثْ أَڒْ غَا مْغَارنْ، مَا ثخْسنْثْ أَذْ ثْمنْعنْثْ إِخفْ نْكنْثْ مَاحنْذْ أَذْ ثْذوْڒنْثْ إِ يِيجّْ ن ورْيَازْ؟ لَّ، أَ يسِّي! أَقَا أَمدُّورْ إِنُو إِفّغْ ذ أَمرْزَاڭْ خَاكنْثْ أَطَّاسْ، مَاغَارْ إِفّغْ-د ؤُفُوسْ ن سِيذِي ضِيدّْ أَيِي.“
13 iriam vocês esperar até que eles crescessem? Ficariam sem se casar à espera deles? De jeito nenhum minhas filhas! Para mim é mais amargo do que para vocês, pois a mão do Senhor voltou-se contra mim! "
14 خنِّي سّْڭعّْذنْثْ ثِيمِيجَّاوِينْ نْسنْثْ ؤُشَا أَرْنِينْثْ عَاذْ ذڭْ إِغُويَّانْ ؤُشَا عُورْفَا ثسُّوذمْ لَالَّاسْ، مَاشَا رَاعُوثْ ثقِّيمْ ثڒْصقْ ذَايسْ.
14 Elas então começaram a choram bem alto de novo. Depois Orfa deu um beijo de despedida em sua sogra, mas Rute ficou com ela.
15 ثنَّا: ”خْزَارْ، ثَانُوطْ نّمْ أَقَا ثذْوڒْ غَارْ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُ غَارْ إِربِّيثنْ نّسْ. ذْوڒْ، ثضْفَارذْ ثَانُوطْ نّمْ!“
15 Então Noemi a aconselhou: "Veja, sua concunhada está voltando para o seu povo e para o seu deus. Volte com ela! "
16 رَاعُوثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”وَارْ خَافِي تّْزِييَّارْ حِيمَا أَذْ ذَايمْ سمْحغْ ؤُشَا أَذْ د-ذوْڒغْ أَوَارْنِي إِ وعْرُورْ نّمْ، مِينْزِي مَانِي غَا ثُويُورذْ شمْ، ذِينْ إِ غَا ؤُيُورغْ ؤُڒَا ذ نشّْ، ؤُ مَانِي إِ غَا ثسّنْسذْ شمْ، ذِينْ إِ غَا سّنْسغْ ؤُڒَا ذ نشّْ، ڒْڭنْسْ نّمْ ذ ڒْڭنْسْ إِنُو، ذ أَربِّي نّمْ ذ أَربِّي إِنُو.
16 Rute, porém, respondeu: "Não insistas comigo que te deixe e não mais a acompanhe. Aonde fores irei, onde ficares ficarei! O teu povo será o meu povo e o teu Deus será o meu Deus!
17 مَانِي إِ غَا ثمّْثذْ، ذِينْ إِ غَا مّْثغْ ؤُڒَا ذ نشّْ ؤُ ذِينْ إِ غَا تّْوَانضْڒغْ ؤُڒَا ذ نشّْ. أجّْ أَذْ أَيِي إِڭّْ سِيذِي ثَا ذ ثَا ؤُشَا أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ، مِينْزِي مْغِيرْ ڒْموْثْ إِ ذ أَيِي غَا إِبْضَانْ خَامْ!“
17 Onde morreres morrerei, e ali serei sepultada. Que o Senhor me castigue com todo o rigor, se outra coisa que não a morte me separar de ti! "
18 أَڒَامِي ثژْرَا نَاعُومِي بلِّي نتَّاثْ ثڭَّا خْ ثشْڒِي، وَارْ ثقِّيمْ ثسَّاوَاڒْ عَاذْ أَكِيذسْ.
18 Quando Noemi viu que Rute estava de fato decidida a acompanhá-la, não insistiu mais.
19 أَمُّو إِ يُويُورنْثْ س ثْنَاينْ إِذْسنْثْ أَڒَامِي إِوْضنْثْ غَارْ بَايْثْ-لَاحْمْ. ؤُمِي إِوْضنْثْ غَارْ بَايْثْلَاحْمْ، إِمْسَارْ، أَقَا مَارَّا ثَانْذِينْثْ ثنّحْوڒْ ذِي طّْوعْ نْسنْثْ ؤُشَا نَّانْثْ ثمْغَارِينْ: ”مَا ذ ثَا ذ نَاعُومِي؟“
19 Prosseguiram, pois, as duas até Belém. Ali chegando, todo o povoado ficou alvoroçado por causa delas. "Será que é Noemi? ", perguntavam as mulheres.
20 مَاشَا نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسنْ ثنَّا: ”وَارْ ذ أَيِي تّْڒَاغَانْثْ ’نَاعُومِي‘ سَّا ذ ثْسَاونْثْ، مَاشَا ڒَاغَانْثْ أَيِي: ’مَارَا‘، مَاغَارْ أَمْزمَّارْ خْ كُوڒْشِي إِڭَّا ذَايِي ثَارْزُوڭِي ذ ثَامقّْرَانْثْ.
20 Mas ela respondeu: "Não me chamem Noemi, chamem-me Mara, pois o Todo-poderoso tornou minha vida muito amarga!
21 فّْغغْ شُّورغْ مَاشَا سِيذِي إِجَّا أَيِي أَذْ د-أَرڭّْوْحغْ س إِفَاسّنْ خْوَانْ. مَايمِّي ذ أَيِي تّْڒَاغَانْثْ عَاذْ ’نَاعُومِي‘ ؤُمِي خَافِي إِشْهذْ سِيذِي ؤُ أَمْزمَّارْ خْ كُوڒْشِي إِڭَّا أَيِي مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ؟“
21 De mãos cheias eu parti; mas de mãos vazias o Senhor me trouxe de volta. Por que me chamam Noemi? O Senhor colocou-se contra mim! O Todo-poderoso me trouxe desgraça! "
22 أَمُّو إِ ثَارڭّْوحْ نَاعُومِي أَكْ-ذ رَاعُوثْ، ثَامُو‘أَبشْثْ، ثَاسْڒِيفْثْ نّسْ نِّي د-إِذوْڒنْ أَكِيذسْ زڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ. إِوْضنْثْ نِيثنْثِي غَارْ بَايْثْلْ-لَاحْمْ غَارْ ؤُمزْوَارُو ن ثْميْرَا ن إِمنْذِي.
22 Foi assim que Noemi voltou das terras de Moabe, com sua nora Rute, a moabita. Elas chegaram a Belém no início da colheita da cevada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.