Rute 1

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ ذڭْ وُوسَّانْ إِ ذِي قطَّانْ ڒْقُوضَاثْ ڒحْكَامَاثْ ذِي ثمُّورْثْ، إِمْسَارْ إِجّْ ن ڒَاژْ ذِي ثمُّورْثْ. س ؤُينِّي إِفّغْ إِجّْ ن ورْيَازْ زِي بَايْثْ-لَاحْمْ ذِي يَاهُوذِييَّا حِيمَا أَذْ إِزْذغْ ذ أَبَارَّانِي ذڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، نتَّا ذ ثمْغَارْثْ نّسْ ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ أَكِيذسْ.

¹ No tempo em que Israel era governado por juízes, houve uma grande fome naquele país. Por isso um homem de Belém, cidade da região de Judá, foi com a sua mulher e os seus dois filhos morar por algum tempo num país chamado Moabe.

² أَرْيَازْ تّْڒَاغَانْ أَسْ أَلِيمَالِيكْ، ثَامْغَارْثْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسْ نَاعُومِي، ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسنْ مَاحْلُونْ ذ كِيلْيُونْ، نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ ذ أَيْثْ ن إِفْرَاثَا زِي بَايْثْ-لَاحْمْ ذِي يَاهُوذِييَّا. نِيثْنِي إِوْضنْ غَارْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، قِّيمنْ ذِينِّي.

² O nome desse homem era Elimeleque, e o da sua mulher, Noemi. Os dois filhos se chamavam Malom e Quiliom. Essa família era de Efrata, um povoado que ficava perto de Belém de Judá. Eles foram para Moabe e ficaram morando ali.

³ أَلِيمَالِيكْ، أَرْيَازْ ن نَاعُومِي، إِمُّوثْ. ثقِّيمْ نتَّاثْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن وَارَّاوْ نّسْ.

³ Algum tempo depois, Elimeleque morreu, e Noemi ficou com os dois filhos,

⁴ إِنَا إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ ن مُوآبَ، إِسمْ ن إِشْثْ قَّارنْ أَسْ عُورْفَا ؤُ إِسمْ ن ثنّغْنِي رَاعُوثْ، ؤُشَا قِّيمنْثْ ذِينِّي ڒْقدّْ ن عْڒَاحَاڒْعشْرَا ن إِسڭّْوُوسَا.

⁴ que casaram com moças moabitas. O nome de uma delas era Orfa, e o da outra, Rute. Quando já fazia quase dez anos que estavam morando ali,

⁵ ؤُ مُّوثنْ ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ نِّي: مَاحْلُونْ ذ كِيلْيُونْ. ثقِّيمْ ثمْغَارْثْ وحّْذسْ، بْڒَا ثْنَاينْ ن وَارَّاوْ نّسْ ؤُ بْڒَا أَرْيَازْ نّسْ.

⁵ Malom e Quiliom também morreram. E Noemi ficou só, sem os filhos e sem o marido.

⁶ ؤُشَا ثعْذڒْ نَاعُومِي إِخفْ نّسْ أَكْ-ذ ثسْڒَاثِينْ نّسْ، حِيمَا أَذْ د-ثذْوڒْ زڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، مَاغَارْ ثُوغَا ثسْڒَا أَقَا سِيذِي يَارْزفْ إِ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُشَا إِوْشَا أَسنْ أَغْرُومْ.

⁶ Um dia Noemi soube que o Senhor tinha ajudado o seu povo, dando-lhe boas colheitas. Então ela se aprontou para sair de Moabe com as suas noras.

⁷ س ؤُينِّي ثفّغْ نتَّاثْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن ثسْڒَاثِينْ نّسْ زڭْ ومْشَانْ مَانِي ثُوغَا ثقِّيمْ مَارَّا ڒْوقْثْ نِّي. نِيثنْثِي رُوحنْثْ ذڭْ وبْرِيذْ مَاحنْذْ أَذْ أَرڭّْوْحنْثْ غَارْ ثمُّورْثْ ن يَاهُوذِييَّا.

⁷ Elas saíram a fim de voltar para Judá, mas no caminho

⁸ ثنَّا نَاعُومِي إِ ثْنَاينْ ن ثسْڒَاثِينْ نّسْ: ”أَرڭّْوْحنْثْ-إِ-د، ذوْڒنْثْ-إِ-د، كُوڒْ إِشْثنْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن يمَّاسْ! سِيذِي أَذْ أَكنْثْ إِوْشْ ثَامخْسِيوْثْ نّسْ إِشوَّارنْ، أَمْ مَامّشْ ت ثڭِّينْثْ ذڭْ إِمتَّانْ ؤُ ذَايِي.

⁸ Noemi disse às noras: — Voltem para casa e fiquem com as suas mães. Que o

⁹ سِيذِي أَذْ يجّْ أَذْ ثَافنْثْ أَرَّاحثْ، كُوڒْ إِشْثنْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ورْيَازْ نّسْ!“ خنِّي ثسُّوذمْ إِ-ثنْثْ ؤُشَا نِيثنْثِي سّْڭعّْذنْثْ ثْمِيجَّا نْسنْثْ، سْغُوينْثْ،

⁹ O Senhor permita que vocês casem de novo e cada uma tenha o seu lar! Então Noemi se despediu das suas noras com um beijo. Porém elas começaram a chorar alto

¹⁰ نَّانْثْ أَسْ: ”نشِّينْ أَذْ د-نذْوڒْ نِيشَانْ أَكِيذمْ غَارْ ڒْڭنْسْ نّمْ!“

¹⁰ e disseram: — Não! Nós não voltaremos. Nós iremos com a senhora e ficaremos com o seu povo.

¹¹ نَاعُومِي ثنَّا: ”عقْبنْثْ-إِ-د، أَ يسِّي! مَايمِّي ثخْسنْثْ أَكِيذِي ثْرَاحنْثْ؟ مَا غَارِي ذڭْ ؤُعذِّيسْ إِنُو عَاذْ إِحنْجِيرنْ نِّي إِزمَّارنْ أَذْ ذوْڒنْ ذ إِرْيَازنْ إِ كنِّينْثْ؟

¹¹ Mas Noemi respondeu: — Voltem, minhas filhas. Por que querem ir comigo? Vocês acham que eu ainda poderei ter filhos para casarem com vocês?

¹² عقْبنْثْ-إِ-د، أَ يسِّي إِنُو! رُوحنْثْ، مِينْزِي نشّْ أَقَا وْسَارغْ مَاحنْذْ أَذْ غَارِي يِيڒِي عَاذْ ورْيَازْ. وَاخَّا نِّيغْ: ’نشّْ غَارِي عَاذْ أَسِيثمْ!‘، وَاهْ، إِڒِي دْجِيڒثْ-أَ أَذْ إِڒِيغْ إِ يِيجّْ ن ورْيَازْ، وَاهْ، أَذْ أَرْوغْ إِحنْجِيرنْ،

¹² Voltem para casa porque já estou muito velha para casar de novo. Pois, ainda que eu tivesse esperança de casar outra vez ou mesmo que casasse esta noite e chegasse a ter filhos,

¹³ مَا ثخْسنْثْ أَذْ ثْرَاجَانْثْ أَڒْ غَا مْغَارنْ، مَا ثخْسنْثْ أَذْ ثْمنْعنْثْ إِخفْ نْكنْثْ مَاحنْذْ أَذْ ثْذوْڒنْثْ إِ يِيجّْ ن ورْيَازْ؟ لَّ، أَ يسِّي! أَقَا أَمدُّورْ إِنُو إِفّغْ ذ أَمرْزَاڭْ خَاكنْثْ أَطَّاسْ، مَاغَارْ إِفّغْ-د ؤُفُوسْ ن سِيذِي ضِيدّْ أَيِي.“

¹³ será que vocês iriam esperar até que eles crescessem para vocês casarem com eles? É claro que não, minhas filhas! O Senhor está contra mim, e isso me deixa muito triste, pois vocês também estão sofrendo.

¹⁴ خنِّي سّْڭعّْذنْثْ ثِيمِيجَّاوِينْ نْسنْثْ ؤُشَا أَرْنِينْثْ عَاذْ ذڭْ إِغُويَّانْ ؤُشَا عُورْفَا ثسُّوذمْ لَالَّاسْ، مَاشَا رَاعُوثْ ثقِّيمْ ثڒْصقْ ذَايسْ.

¹⁴ Aí elas começaram a chorar alto outra vez. Então Orfa se despediu da sua sogra com um beijo e voltou para o seu povo. Mas Rute ficou.

¹⁵ ثنَّا: ”خْزَارْ، ثَانُوطْ نّمْ أَقَا ثذْوڒْ غَارْ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُ غَارْ إِربِّيثنْ نّسْ. ذْوڒْ، ثضْفَارذْ ثَانُوطْ نّمْ!“

¹⁵ — Veja! — disse Noemi. — A sua cunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses. Volte você também para casa com ela.

¹⁶ رَاعُوثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”وَارْ خَافِي تّْزِييَّارْ حِيمَا أَذْ ذَايمْ سمْحغْ ؤُشَا أَذْ د-ذوْڒغْ أَوَارْنِي إِ وعْرُورْ نّمْ، مِينْزِي مَانِي غَا ثُويُورذْ شمْ، ذِينْ إِ غَا ؤُيُورغْ ؤُڒَا ذ نشّْ، ؤُ مَانِي إِ غَا ثسّنْسذْ شمْ، ذِينْ إِ غَا سّنْسغْ ؤُڒَا ذ نشّْ، ڒْڭنْسْ نّمْ ذ ڒْڭنْسْ إِنُو، ذ أَربِّي نّمْ ذ أَربِّي إِنُو.

¹⁶ Porém Rute respondeu: — Não me proíba de ir com a senhora, nem me peça para abandoná-la! Onde a senhora for, eu irei; e onde morar, eu também morarei. O seu povo será o meu povo, e o seu Deus será o meu Deus.

¹⁷ مَانِي إِ غَا ثمّْثذْ، ذِينْ إِ غَا مّْثغْ ؤُڒَا ذ نشّْ ؤُ ذِينْ إِ غَا تّْوَانضْڒغْ ؤُڒَا ذ نشّْ. أجّْ أَذْ أَيِي إِڭّْ سِيذِي ثَا ذ ثَا ؤُشَا أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ، مِينْزِي مْغِيرْ ڒْموْثْ إِ ذ أَيِي غَا إِبْضَانْ خَامْ!“

¹⁷ Onde a senhora morrer, eu morrerei também e ali serei sepultada. Que o Senhor me castigue se qualquer coisa, a não ser a morte, me separar da senhora!

¹⁸ أَڒَامِي ثژْرَا نَاعُومِي بلِّي نتَّاثْ ثڭَّا خْ ثشْڒِي، وَارْ ثقِّيمْ ثسَّاوَاڒْ عَاذْ أَكِيذسْ.

¹⁸ Como Noemi viu que Rute estava mesmo resolvida a ir com ela, não disse mais nada.

¹⁹ أَمُّو إِ يُويُورنْثْ س ثْنَاينْ إِذْسنْثْ أَڒَامِي إِوْضنْثْ غَارْ بَايْثْ-لَاحْمْ. ؤُمِي إِوْضنْثْ غَارْ بَايْثْلَاحْمْ، إِمْسَارْ، أَقَا مَارَّا ثَانْذِينْثْ ثنّحْوڒْ ذِي طّْوعْ نْسنْثْ ؤُشَا نَّانْثْ ثمْغَارِينْ: ”مَا ذ ثَا ذ نَاعُومِي؟“

¹⁹ E elas continuaram a viagem até Belém. Quando chegaram lá, toda a cidade ficou agitada por causa delas. E as mulheres perguntavam: — Esta é a Noemi?

²⁰ مَاشَا نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسنْ ثنَّا: ”وَارْ ذ أَيِي تّْڒَاغَانْثْ ’نَاعُومِي‘ سَّا ذ ثْسَاونْثْ، مَاشَا ڒَاغَانْثْ أَيِي: ’مَارَا‘، مَاغَارْ أَمْزمَّارْ خْ كُوڒْشِي إِڭَّا ذَايِي ثَارْزُوڭِي ذ ثَامقّْرَانْثْ.

²⁰ Porém ela respondia: — Não me chamem de Noemi, a Feliz. Chamem de Mara , a Amargurada, porque o Deus Todo-Poderoso me deu muita amargura.

²¹ فّْغغْ شُّورغْ مَاشَا سِيذِي إِجَّا أَيِي أَذْ د-أَرڭّْوْحغْ س إِفَاسّنْ خْوَانْ. مَايمِّي ذ أَيِي تّْڒَاغَانْثْ عَاذْ ’نَاعُومِي‘ ؤُمِي خَافِي إِشْهذْ سِيذِي ؤُ أَمْزمَّارْ خْ كُوڒْشِي إِڭَّا أَيِي مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ؟“

²¹ Quando saí daqui, eu tinha tudo, mas o Senhor me fez voltar sem nada. Então, por que me chamar de Feliz, se o Deus Todo-Poderoso me fez sofrer e me deu tanta aflição?

²² أَمُّو إِ ثَارڭّْوحْ نَاعُومِي أَكْ-ذ رَاعُوثْ، ثَامُو‘أَبشْثْ، ثَاسْڒِيفْثْ نّسْ نِّي د-إِذوْڒنْ أَكِيذسْ زڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ. إِوْضنْثْ نِيثنْثِي غَارْ بَايْثْلْ-لَاحْمْ غَارْ ؤُمزْوَارُو ن ثْميْرَا ن إِمنْذِي.

²² E foi assim que Noemi voltou de Moabe, com Rute, a sua nora moabita. Elas chegaram a Belém quando a colheita de cevada estava começando.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Rute 1 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →