Rute 1
rifa (RIFA) vs ACF
1 ذڭْ وُوسَّانْ إِ ذِي قطَّانْ ڒْقُوضَاثْ ڒحْكَامَاثْ ذِي ثمُّورْثْ، إِمْسَارْ إِجّْ ن ڒَاژْ ذِي ثمُّورْثْ. س ؤُينِّي إِفّغْ إِجّْ ن ورْيَازْ زِي بَايْثْ-لَاحْمْ ذِي يَاهُوذِييَّا حِيمَا أَذْ إِزْذغْ ذ أَبَارَّانِي ذڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، نتَّا ذ ثمْغَارْثْ نّسْ ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ أَكِيذسْ.
1 E sucedeu que, nos dias em que os juízes julgavam, houve uma fome na terra; por isso um homem de Belém de Judá saiu a peregrinar nos campos de Moabe, ele e sua mulher, e seus dois filhos;
2 أَرْيَازْ تّْڒَاغَانْ أَسْ أَلِيمَالِيكْ، ثَامْغَارْثْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسْ نَاعُومِي، ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسنْ مَاحْلُونْ ذ كِيلْيُونْ، نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ ذ أَيْثْ ن إِفْرَاثَا زِي بَايْثْ-لَاحْمْ ذِي يَاهُوذِييَّا. نِيثْنِي إِوْضنْ غَارْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، قِّيمنْ ذِينِّي.
2 E era o nome deste homem Elimeleque, e o de sua mulher Noemi, e os de seus dois filhos Malom e Quiliom, efrateus, de Belém de Judá; e chegaram aos campos de Moabe, e ficaram ali.
3 أَلِيمَالِيكْ، أَرْيَازْ ن نَاعُومِي، إِمُّوثْ. ثقِّيمْ نتَّاثْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن وَارَّاوْ نّسْ.
3 E morreu Elimeleque, marido de Noemi; e ficou ela com os seus dois filhos,
4 إِنَا إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ ن مُوآبَ، إِسمْ ن إِشْثْ قَّارنْ أَسْ عُورْفَا ؤُ إِسمْ ن ثنّغْنِي رَاعُوثْ، ؤُشَا قِّيمنْثْ ذِينِّي ڒْقدّْ ن عْڒَاحَاڒْعشْرَا ن إِسڭّْوُوسَا.
4 Os quais tomaram para si mulheres moabitas; e era o nome de uma Orfa, e o da outra Rute; e ficaram ali quase dez anos.
5 ؤُ مُّوثنْ ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ نِّي: مَاحْلُونْ ذ كِيلْيُونْ. ثقِّيمْ ثمْغَارْثْ وحّْذسْ، بْڒَا ثْنَاينْ ن وَارَّاوْ نّسْ ؤُ بْڒَا أَرْيَازْ نّسْ.
5 E morreram também ambos, Malom e Quiliom, ficando assim a mulher desamparada dos seus dois filhos e de seu marido.
6 ؤُشَا ثعْذڒْ نَاعُومِي إِخفْ نّسْ أَكْ-ذ ثسْڒَاثِينْ نّسْ، حِيمَا أَذْ د-ثذْوڒْ زڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، مَاغَارْ ثُوغَا ثسْڒَا أَقَا سِيذِي يَارْزفْ إِ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُشَا إِوْشَا أَسنْ أَغْرُومْ.
6 Então se levantou ela com as suas noras, e voltou dos campos de Moabe, porquanto na terra de Moabe ouviu que o Senhor tinha visitado o seu povo, dando-lhe pão.
7 س ؤُينِّي ثفّغْ نتَّاثْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن ثسْڒَاثِينْ نّسْ زڭْ ومْشَانْ مَانِي ثُوغَا ثقِّيمْ مَارَّا ڒْوقْثْ نِّي. نِيثنْثِي رُوحنْثْ ذڭْ وبْرِيذْ مَاحنْذْ أَذْ أَرڭّْوْحنْثْ غَارْ ثمُّورْثْ ن يَاهُوذِييَّا.
7 Por isso saiu do lugar onde estivera, e as suas noras com ela. E, indo elas caminhando, para voltarem para a terra de Judá,
8 ثنَّا نَاعُومِي إِ ثْنَاينْ ن ثسْڒَاثِينْ نّسْ: ”أَرڭّْوْحنْثْ-إِ-د، ذوْڒنْثْ-إِ-د، كُوڒْ إِشْثنْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن يمَّاسْ! سِيذِي أَذْ أَكنْثْ إِوْشْ ثَامخْسِيوْثْ نّسْ إِشوَّارنْ، أَمْ مَامّشْ ت ثڭِّينْثْ ذڭْ إِمتَّانْ ؤُ ذَايِي.
8 Disse Noemi às suas noras: Ide, voltai cada uma à casa de sua mãe; e o Senhor use convosco de benevolência, como vós usastes com os falecidos e comigo.
9 سِيذِي أَذْ يجّْ أَذْ ثَافنْثْ أَرَّاحثْ، كُوڒْ إِشْثنْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ورْيَازْ نّسْ!“ خنِّي ثسُّوذمْ إِ-ثنْثْ ؤُشَا نِيثنْثِي سّْڭعّْذنْثْ ثْمِيجَّا نْسنْثْ، سْغُوينْثْ،
9 O Senhor vos dê que acheis descanso cada uma em casa de seu marido. E, beijando-as ela, levantaram a sua voz e choraram.
10 نَّانْثْ أَسْ: ”نشِّينْ أَذْ د-نذْوڒْ نِيشَانْ أَكِيذمْ غَارْ ڒْڭنْسْ نّمْ!“
10 E disseram-lhe: Certamente voltaremos contigo ao teu povo.
11 نَاعُومِي ثنَّا: ”عقْبنْثْ-إِ-د، أَ يسِّي! مَايمِّي ثخْسنْثْ أَكِيذِي ثْرَاحنْثْ؟ مَا غَارِي ذڭْ ؤُعذِّيسْ إِنُو عَاذْ إِحنْجِيرنْ نِّي إِزمَّارنْ أَذْ ذوْڒنْ ذ إِرْيَازنْ إِ كنِّينْثْ؟
11 Porém Noemi disse: Voltai, minhas filhas. Por que iríeis comigo? Tenho eu ainda no meu ventre mais filhos, para que vos sejam por maridos?
12 عقْبنْثْ-إِ-د، أَ يسِّي إِنُو! رُوحنْثْ، مِينْزِي نشّْ أَقَا وْسَارغْ مَاحنْذْ أَذْ غَارِي يِيڒِي عَاذْ ورْيَازْ. وَاخَّا نِّيغْ: ’نشّْ غَارِي عَاذْ أَسِيثمْ!‘، وَاهْ، إِڒِي دْجِيڒثْ-أَ أَذْ إِڒِيغْ إِ يِيجّْ ن ورْيَازْ، وَاهْ، أَذْ أَرْوغْ إِحنْجِيرنْ،
12 Voltai, filhas minhas, ide-vos embora, que já mui velha sou para ter marido; ainda quando eu dissesse: Tenho esperança, ou ainda que esta noite tivesse marido e ainda tivesse filhos,
13 مَا ثخْسنْثْ أَذْ ثْرَاجَانْثْ أَڒْ غَا مْغَارنْ، مَا ثخْسنْثْ أَذْ ثْمنْعنْثْ إِخفْ نْكنْثْ مَاحنْذْ أَذْ ثْذوْڒنْثْ إِ يِيجّْ ن ورْيَازْ؟ لَّ، أَ يسِّي! أَقَا أَمدُّورْ إِنُو إِفّغْ ذ أَمرْزَاڭْ خَاكنْثْ أَطَّاسْ، مَاغَارْ إِفّغْ-د ؤُفُوسْ ن سِيذِي ضِيدّْ أَيِي.“
13 Esperá-los-íeis até que viessem a ser grandes? Deter-vos-íeis por eles, sem tomardes marido? Não, filhas minhas, que mais amargo me é a mim do que a vós mesmas; porquanto a mão do Senhor se descarregou contra mim.
14 خنِّي سّْڭعّْذنْثْ ثِيمِيجَّاوِينْ نْسنْثْ ؤُشَا أَرْنِينْثْ عَاذْ ذڭْ إِغُويَّانْ ؤُشَا عُورْفَا ثسُّوذمْ لَالَّاسْ، مَاشَا رَاعُوثْ ثقِّيمْ ثڒْصقْ ذَايسْ.
14 Então levantaram a sua voz, e tornaram a chorar; e Orfa beijou a sua sogra, porém Rute se apegou a ela.
15 ثنَّا: ”خْزَارْ، ثَانُوطْ نّمْ أَقَا ثذْوڒْ غَارْ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُ غَارْ إِربِّيثنْ نّسْ. ذْوڒْ، ثضْفَارذْ ثَانُوطْ نّمْ!“
15 Por isso disse Noemi: Eis que voltou tua cunhada ao seu povo e aos seus deuses; volta tu também após tua cunhada.
16 رَاعُوثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”وَارْ خَافِي تّْزِييَّارْ حِيمَا أَذْ ذَايمْ سمْحغْ ؤُشَا أَذْ د-ذوْڒغْ أَوَارْنِي إِ وعْرُورْ نّمْ، مِينْزِي مَانِي غَا ثُويُورذْ شمْ، ذِينْ إِ غَا ؤُيُورغْ ؤُڒَا ذ نشّْ، ؤُ مَانِي إِ غَا ثسّنْسذْ شمْ، ذِينْ إِ غَا سّنْسغْ ؤُڒَا ذ نشّْ، ڒْڭنْسْ نّمْ ذ ڒْڭنْسْ إِنُو، ذ أَربِّي نّمْ ذ أَربِّي إِنُو.
16 Disse, porém, Rute: Não me instes para que te abandone, e deixe de seguir-te; porque aonde quer que tu fores irei eu, e onde quer que pousares, ali pousarei eu; o teu povo é o meu povo, o teu Deus é o meu Deus;
17 مَانِي إِ غَا ثمّْثذْ، ذِينْ إِ غَا مّْثغْ ؤُڒَا ذ نشّْ ؤُ ذِينْ إِ غَا تّْوَانضْڒغْ ؤُڒَا ذ نشّْ. أجّْ أَذْ أَيِي إِڭّْ سِيذِي ثَا ذ ثَا ؤُشَا أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ، مِينْزِي مْغِيرْ ڒْموْثْ إِ ذ أَيِي غَا إِبْضَانْ خَامْ!“
17 Onde quer que morreres morrerei eu, e ali serei sepultada. Faça-me assim o Senhor, e outro tanto, se outra coisa que não seja a morte me separar de ti.
18 أَڒَامِي ثژْرَا نَاعُومِي بلِّي نتَّاثْ ثڭَّا خْ ثشْڒِي، وَارْ ثقِّيمْ ثسَّاوَاڒْ عَاذْ أَكِيذسْ.
18 Vendo Noemi, que de todo estava resolvida a ir com ela, deixou de lhe falar.
19 أَمُّو إِ يُويُورنْثْ س ثْنَاينْ إِذْسنْثْ أَڒَامِي إِوْضنْثْ غَارْ بَايْثْ-لَاحْمْ. ؤُمِي إِوْضنْثْ غَارْ بَايْثْلَاحْمْ، إِمْسَارْ، أَقَا مَارَّا ثَانْذِينْثْ ثنّحْوڒْ ذِي طّْوعْ نْسنْثْ ؤُشَا نَّانْثْ ثمْغَارِينْ: ”مَا ذ ثَا ذ نَاعُومِي؟“
19 Assim, pois, foram-se ambas, até que chegaram a Belém; e sucedeu que, entrando elas em Belém, toda a cidade se comoveu por causa delas, e diziam: Não é esta Noemi?
20 مَاشَا نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسنْ ثنَّا: ”وَارْ ذ أَيِي تّْڒَاغَانْثْ ’نَاعُومِي‘ سَّا ذ ثْسَاونْثْ، مَاشَا ڒَاغَانْثْ أَيِي: ’مَارَا‘، مَاغَارْ أَمْزمَّارْ خْ كُوڒْشِي إِڭَّا ذَايِي ثَارْزُوڭِي ذ ثَامقّْرَانْثْ.
20 Porém ela lhes dizia: Não me chameis Noemi; chamai-me Mara; porque grande amargura me tem dado o Todo-Poderoso.
21 فّْغغْ شُّورغْ مَاشَا سِيذِي إِجَّا أَيِي أَذْ د-أَرڭّْوْحغْ س إِفَاسّنْ خْوَانْ. مَايمِّي ذ أَيِي تّْڒَاغَانْثْ عَاذْ ’نَاعُومِي‘ ؤُمِي خَافِي إِشْهذْ سِيذِي ؤُ أَمْزمَّارْ خْ كُوڒْشِي إِڭَّا أَيِي مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ؟“
21 Cheia parti, porém vazia o Senhor me fez tornar; por que pois me chamareis Noemi? O Senhor testifica contra mim, e o Todo-Poderoso me tem feito mal.
22 أَمُّو إِ ثَارڭّْوحْ نَاعُومِي أَكْ-ذ رَاعُوثْ، ثَامُو‘أَبشْثْ، ثَاسْڒِيفْثْ نّسْ نِّي د-إِذوْڒنْ أَكِيذسْ زڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ. إِوْضنْثْ نِيثنْثِي غَارْ بَايْثْلْ-لَاحْمْ غَارْ ؤُمزْوَارُو ن ثْميْرَا ن إِمنْذِي.
22 Assim Noemi voltou, e com ela Rute a moabita, sua nora, que veio dos campos de Moabe; e chegaram a Belém no princípio da colheita das cevadas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.