Rute 1

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ ذڭْ وُوسَّانْ إِ ذِي قطَّانْ ڒْقُوضَاثْ ڒحْكَامَاثْ ذِي ثمُّورْثْ، إِمْسَارْ إِجّْ ن ڒَاژْ ذِي ثمُّورْثْ. س ؤُينِّي إِفّغْ إِجّْ ن ورْيَازْ زِي بَايْثْ-لَاحْمْ ذِي يَاهُوذِييَّا حِيمَا أَذْ إِزْذغْ ذ أَبَارَّانِي ذڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، نتَّا ذ ثمْغَارْثْ نّسْ ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ أَكِيذسْ.

¹ Ora, sucedeu que, nos dias em que os juízes governavam, houve fome na terra. E um certo homem de Belém de Judá foi residir temporariamente na terra de Moabe, ele, sua esposa e seus dois filhos.

² أَرْيَازْ تّْڒَاغَانْ أَسْ أَلِيمَالِيكْ، ثَامْغَارْثْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسْ نَاعُومِي، ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسنْ مَاحْلُونْ ذ كِيلْيُونْ، نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ ذ أَيْثْ ن إِفْرَاثَا زِي بَايْثْ-لَاحْمْ ذِي يَاهُوذِييَّا. نِيثْنِي إِوْضنْ غَارْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، قِّيمنْ ذِينِّي.

² E o nome do homem era Elimeleque, e o nome da sua esposa Noemi, e o nome dos seus dois filhos Malom e Quiliom, Efrateus de Belém de Judá. E eles chegaram à terra de Moabe, e ali continuaram.

³ أَلِيمَالِيكْ، أَرْيَازْ ن نَاعُومِي، إِمُّوثْ. ثقِّيمْ نتَّاثْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن وَارَّاوْ نّسْ.

³ E Elimeleque, marido de Noemi, faleceu; e ela foi deixada com os seus dois filhos.

⁴ إِنَا إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ ن مُوآبَ، إِسمْ ن إِشْثْ قَّارنْ أَسْ عُورْفَا ؤُ إِسمْ ن ثنّغْنِي رَاعُوثْ، ؤُشَا قِّيمنْثْ ذِينِّي ڒْقدّْ ن عْڒَاحَاڒْعشْرَا ن إِسڭّْوُوسَا.

⁴ E eles tomaram para si esposas das mulheres de Moabe; o nome de uma era Orfa, e o nome da outra Rute; e eles habitaram ali por cerca de dez anos.

⁵ ؤُ مُّوثنْ ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ نِّي: مَاحْلُونْ ذ كِيلْيُونْ. ثقِّيمْ ثمْغَارْثْ وحّْذسْ، بْڒَا ثْنَاينْ ن وَارَّاوْ نّسْ ؤُ بْڒَا أَرْيَازْ نّسْ.

⁵ E Malom e Quiliom também faleceram; e a mulher foi deixada sem os seus dois filhos e marido.

⁶ ؤُشَا ثعْذڒْ نَاعُومِي إِخفْ نّسْ أَكْ-ذ ثسْڒَاثِينْ نّسْ، حِيمَا أَذْ د-ثذْوڒْ زڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ، مَاغَارْ ثُوغَا ثسْڒَا أَقَا سِيذِي يَارْزفْ إِ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُشَا إِوْشَا أَسنْ أَغْرُومْ.

⁶ Então levantou-se ela com suas duas noras para que pudesse retornar da terra de Moabe, pois ela havia ouvido na terra de Moabe como o SENHOR havia visitado o seu povo, dando-lhes pão.

⁷ س ؤُينِّي ثفّغْ نتَّاثْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن ثسْڒَاثِينْ نّسْ زڭْ ومْشَانْ مَانِي ثُوغَا ثقِّيمْ مَارَّا ڒْوقْثْ نِّي. نِيثنْثِي رُوحنْثْ ذڭْ وبْرِيذْ مَاحنْذْ أَذْ أَرڭّْوْحنْثْ غَارْ ثمُّورْثْ ن يَاهُوذِييَّا.

⁷ Assim ela saiu do lugar onde estava, junto com suas duas noras; e elas puseram-se a caminho, para retornar à terra de Judá.

⁸ ثنَّا نَاعُومِي إِ ثْنَاينْ ن ثسْڒَاثِينْ نّسْ: ”أَرڭّْوْحنْثْ-إِ-د، ذوْڒنْثْ-إِ-د، كُوڒْ إِشْثنْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن يمَّاسْ! سِيذِي أَذْ أَكنْثْ إِوْشْ ثَامخْسِيوْثْ نّسْ إِشوَّارنْ، أَمْ مَامّشْ ت ثڭِّينْثْ ذڭْ إِمتَّانْ ؤُ ذَايِي.

⁸ E Noemi disse às suas duas noras: Ide, cada uma de vós, retornai para a casa da sua mãe; que o SENHOR vos trate com benevolência, como tratastes os mortos, e a mim.

⁹ سِيذِي أَذْ يجّْ أَذْ ثَافنْثْ أَرَّاحثْ، كُوڒْ إِشْثنْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ورْيَازْ نّسْ!“ خنِّي ثسُّوذمْ إِ-ثنْثْ ؤُشَا نِيثنْثِي سّْڭعّْذنْثْ ثْمِيجَّا نْسنْثْ، سْغُوينْثْ،

⁹ Que o SENHOR vos conceda encontrar descanso, cada uma de vós na casa do seu marido. Então, ela as beijou; e elas ergueram a sua voz, e choraram.

¹⁰ نَّانْثْ أَسْ: ”نشِّينْ أَذْ د-نذْوڒْ نِيشَانْ أَكِيذمْ غَارْ ڒْڭنْسْ نّمْ!“

¹⁰ E elas lhe disseram: Certamente retornaremos contigo para o teu povo.

¹¹ نَاعُومِي ثنَّا: ”عقْبنْثْ-إِ-د، أَ يسِّي! مَايمِّي ثخْسنْثْ أَكِيذِي ثْرَاحنْثْ؟ مَا غَارِي ذڭْ ؤُعذِّيسْ إِنُو عَاذْ إِحنْجِيرنْ نِّي إِزمَّارنْ أَذْ ذوْڒنْ ذ إِرْيَازنْ إِ كنِّينْثْ؟

¹¹ E Noemi disse: Voltai-vos novamente, minhas filhas; por que ireis comigo? Há ainda mais filhos em meu ventre, para que possam ser vossos maridos?

¹² عقْبنْثْ-إِ-د، أَ يسِّي إِنُو! رُوحنْثْ، مِينْزِي نشّْ أَقَا وْسَارغْ مَاحنْذْ أَذْ غَارِي يِيڒِي عَاذْ ورْيَازْ. وَاخَّا نِّيغْ: ’نشّْ غَارِي عَاذْ أَسِيثمْ!‘، وَاهْ، إِڒِي دْجِيڒثْ-أَ أَذْ إِڒِيغْ إِ يِيجّْ ن ورْيَازْ، وَاهْ، أَذْ أَرْوغْ إِحنْجِيرنْ،

¹² Voltai-vos novamente, minhas filhas, segui vosso caminho; pois sou velha demais para ter um marido. Se eu dissesse: Tenho esperança, se eu também tivesse marido nesta noite, e ainda tivesse filhos;

¹³ مَا ثخْسنْثْ أَذْ ثْرَاجَانْثْ أَڒْ غَا مْغَارنْ، مَا ثخْسنْثْ أَذْ ثْمنْعنْثْ إِخفْ نْكنْثْ مَاحنْذْ أَذْ ثْذوْڒنْثْ إِ يِيجّْ ن ورْيَازْ؟ لَّ، أَ يسِّي! أَقَا أَمدُّورْ إِنُو إِفّغْ ذ أَمرْزَاڭْ خَاكنْثْ أَطَّاسْ، مَاغَارْ إِفّغْ-د ؤُفُوسْ ن سِيذِي ضِيدّْ أَيِي.“

¹³ vós aguardaríeis por eles até que estivessem crescidos? Guardar-vos-íeis para eles sem tomar marido? Não, minhas filhas; por isso entristece-me muito que por vossa causa a mão do SENHOR tenha saído contra mim.

¹⁴ خنِّي سّْڭعّْذنْثْ ثِيمِيجَّاوِينْ نْسنْثْ ؤُشَا أَرْنِينْثْ عَاذْ ذڭْ إِغُويَّانْ ؤُشَا عُورْفَا ثسُّوذمْ لَالَّاسْ، مَاشَا رَاعُوثْ ثقِّيمْ ثڒْصقْ ذَايسْ.

¹⁴ E elas ergueram a voz, e voltaram a chorar; e Orfa beijou sua sogra; mas Rute agarrou-se a ela.

¹⁵ ثنَّا: ”خْزَارْ، ثَانُوطْ نّمْ أَقَا ثذْوڒْ غَارْ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُ غَارْ إِربِّيثنْ نّسْ. ذْوڒْ، ثضْفَارذْ ثَانُوطْ نّمْ!“

¹⁵ E ela disse: Eis que a tua cunhada voltou para o seu povo, e para os seus deuses; retorna tu após a tua cunhada.

¹⁶ رَاعُوثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”وَارْ خَافِي تّْزِييَّارْ حِيمَا أَذْ ذَايمْ سمْحغْ ؤُشَا أَذْ د-ذوْڒغْ أَوَارْنِي إِ وعْرُورْ نّمْ، مِينْزِي مَانِي غَا ثُويُورذْ شمْ، ذِينْ إِ غَا ؤُيُورغْ ؤُڒَا ذ نشّْ، ؤُ مَانِي إِ غَا ثسّنْسذْ شمْ، ذِينْ إِ غَا سّنْسغْ ؤُڒَا ذ نشّْ، ڒْڭنْسْ نّمْ ذ ڒْڭنْسْ إِنُو، ذ أَربِّي نّمْ ذ أَربِّي إِنُو.

¹⁶ E Rute disse: Não me supliques para te deixar, ou para deixar de te seguir; pois para onde fores, eu irei; e onde te alojares, eu me alojarei; o teu povo será o meu povo, e o teu Deus, o meu Deus;

¹⁷ مَانِي إِ غَا ثمّْثذْ، ذِينْ إِ غَا مّْثغْ ؤُڒَا ذ نشّْ ؤُ ذِينْ إِ غَا تّْوَانضْڒغْ ؤُڒَا ذ نشّْ. أجّْ أَذْ أَيِي إِڭّْ سِيذِي ثَا ذ ثَا ؤُشَا أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ، مِينْزِي مْغِيرْ ڒْموْثْ إِ ذ أَيِي غَا إِبْضَانْ خَامْ!“

¹⁷ onde morreres, eu morrerei, e ali serei sepultada; que faça-me assim o SENHOR, e ainda mais, se algo que não a morte me separar de ti.

¹⁸ أَڒَامِي ثژْرَا نَاعُومِي بلِّي نتَّاثْ ثڭَّا خْ ثشْڒِي، وَارْ ثقِّيمْ ثسَّاوَاڒْ عَاذْ أَكِيذسْ.

¹⁸ Quando viu que estava firmemente decidida a ir com ela, deixou de lhe falar.

¹⁹ أَمُّو إِ يُويُورنْثْ س ثْنَاينْ إِذْسنْثْ أَڒَامِي إِوْضنْثْ غَارْ بَايْثْ-لَاحْمْ. ؤُمِي إِوْضنْثْ غَارْ بَايْثْلَاحْمْ، إِمْسَارْ، أَقَا مَارَّا ثَانْذِينْثْ ثنّحْوڒْ ذِي طّْوعْ نْسنْثْ ؤُشَا نَّانْثْ ثمْغَارِينْ: ”مَا ذ ثَا ذ نَاعُومِي؟“

¹⁹ Assim, as duas seguiram até chegarem a Belém. E sucedeu que, quando chegaram a Belém, toda a cidade ficou comovida com elas, e disseram: Não é esta Noemi?

²⁰ مَاشَا نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسنْ ثنَّا: ”وَارْ ذ أَيِي تّْڒَاغَانْثْ ’نَاعُومِي‘ سَّا ذ ثْسَاونْثْ، مَاشَا ڒَاغَانْثْ أَيِي: ’مَارَا‘، مَاغَارْ أَمْزمَّارْ خْ كُوڒْشِي إِڭَّا ذَايِي ثَارْزُوڭِي ذ ثَامقّْرَانْثْ.

²⁰ E ela lhes disse: Não me chameis de Noemi, mas me chamai de Mara; pois o Todo-poderoso tem tratado mui amargamente para comigo.

²¹ فّْغغْ شُّورغْ مَاشَا سِيذِي إِجَّا أَيِي أَذْ د-أَرڭّْوْحغْ س إِفَاسّنْ خْوَانْ. مَايمِّي ذ أَيِي تّْڒَاغَانْثْ عَاذْ ’نَاعُومِي‘ ؤُمِي خَافِي إِشْهذْ سِيذِي ؤُ أَمْزمَّارْ خْ كُوڒْشِي إِڭَّا أَيِي مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ؟“

²¹ Saí cheia, e o SENHOR me trouxe de volta para casa vazia: por que então me chamais de Noemi, vendo que o SENHOR testifica contra mim, e o Todo-Poderoso tem me afligido?

²² أَمُّو إِ ثَارڭّْوحْ نَاعُومِي أَكْ-ذ رَاعُوثْ، ثَامُو‘أَبشْثْ، ثَاسْڒِيفْثْ نّسْ نِّي د-إِذوْڒنْ أَكِيذسْ زڭْ إِيَّارنْ ن مُوآبَ. إِوْضنْثْ نِيثنْثِي غَارْ بَايْثْلْ-لَاحْمْ غَارْ ؤُمزْوَارُو ن ثْميْرَا ن إِمنْذِي.

²² Então Noemi retornou, e com ela Rute, a moabita, sua nora, as quais retornaram da terra de Moabe; e vieram para Belém, no início da colheita da cevada.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Rute 1 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →