Mateus 13
rifa (RIFA) vs NVT
1 ذڭْ وَاسّْ نِّي إِفّغْ يَاسُوع زِي ثَادَّارْثْ، إِرُوحْ إِقِّيمْ خْ ثْمَا ن ڒبْحَارْ.
1 Mais tarde, naquele mesmo dia, Jesus saiu de casa e sentou-se à beira-mar.
2 إِمُونْ-د خَاسْ إِجّْ ن ؤُهِيمُورْ ن ڒْغَاشِي، أَڒَامِي ينْيَا ذِي ؤُغَارَّابُو، إِقِّيمْ ذَايسْ ؤُشَا ڒْغَاشِي مَارَّا بدّنْ خْ ثْمَا ن ڒبْحَارْ.
2 Logo, uma grande multidão se juntou ao seu redor. Então ele entrou num barco, sentou-se e ensinou o povo que permanecia na praia.
3 إِسِّيوڒْ أَكِيذْسنْ خْ وَاطَّاسْ ن ثْمسْڒَايِينْ س إِمذْيَا، إِنَّا: ”خْزَارْ، أَفدْجَاحْ إِفّغْ، حِيمَا أَذْ إِزَارْعْ.
3 Jesus contou várias parábolas, como esta: “Um lavrador saiu para semear.
4 أَمْ ثُوغَا إِزَارّعْ، ثوْضَا شَا ن زَّارِيعثْ خْ ثْمَا ن وبْرِيذْ، خشّنْ-د إِجْضَاضْ، نقْبنْ ت.
4 Enquanto espalhava as sementes pelo campo, algumas caíram à beira do caminho, e as aves vieram e as comeram.
5 ثوْضَا شَا نّغْنِي خْ وژْرُو مَانِي ثُوغَا وَارْ إِدْجِي ؤُشَاڒْ أَطَّاسْ. ذغْيَا ثغْمِي-د س مِينْزِي ثَامُّورْثْ وَارْ ثُودْجِيغْ.
5 Outras sementes caíram em solo rochoso e, não havendo muita terra, germinaram rapidamente,
6 ؤُمِي د-ثنْقَارْ ثْفُوشْثْ، إِشْمضْ ؤُغمُّويْ، ؤُشَا إِسْڒَاوْ مِينْزِي وَارْ غَارسْ ثُوغِي بُو وژْوَارْ.
6 mas as plantas logo murcharam sob o calor do sol e secaram, pois não tinham raízes profundas.
7 شَا نّغْنِي ثوْضَا خْ إِسنَّاننْ. مْغَارنْ إِسنَّاننْ، جِييّْفنْ ت.
7 Outras sementes caíram entre espinhos, que cresceram e sufocaram os brotos.
8 شَا نّغْنِي ثوْضَا خْ ثمُّورْثْ ثَاصبْحَانْثْ، ثِيوِي-د ڒْغِيدْجثْ، شَا مْيَا، شَا نّغْنِي ستِّينْ، شَا نّغْنِي ثْڒَاثِينْ ن ثْسقَّارْ.
8 Ainda outras caíram em solo fértil e produziram uma colheita trinta, sessenta e até cem vezes maior que a quantidade semeada.
9 ونِّي غَارْ إِدْجَا إِمزُّوغنْ إِ ؤُسدْجِي، أجّْ إِ-ث أَذْ إِسڒْ.“
9 Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.
10 خَاسْ ؤُشَا ؤُسِينْ-د غَارسْ إِمحْضَارنْ نّسْ، نَّانْ أَسْ: ”مَايمِّي أَكِيذْسنْ ثسَّاوَاڒذْ س إِمذْيَا؟“
10 Os discípulos vieram e lhe perguntaram: “Por que o senhor usa parábolas quando fala ao povo?”.
11 نتَّا يَارَّا-د، إِنَّا أَسنْ: ”مِينْزِي إِمّوْشْ أَومْ أَذْ ثسّْنمْ سِّيرّْ ن ثْڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ، نِيثْنِي مَاشَا وَارْ ذ أَسنْ ث إِمّوْشْ شَا.
11 Ele respondeu: “A vocês é permitido entender os segredos do reino dos céus, mas a outros não.
12 مِينْزِي ونِّي غَارْ إِدْجَا أَذْ أَسْ إِمّوْشْ ؤُشَا أَذْ غَارسْ يِيڒِي س وَاطَّاسْ، مَاشَا ونِّي وَارْ غَارْ إِدْجِي شَا أَذْ زَّايسْ إِتّْوَاكّسْ ؤُڒَا ذ مِينْ غَارسْ.
12 Pois ao que tem, mais lhe será dado, e terá em grande quantia; mas do que nada tem, até o que tem lhe será tirado.
13 س ؤُينِّي سَّاوَاڒغْ أَكِيذْسنْ س إِمذْيَا، أَڒَامِي نِيثْنِي تّْوَاڒَانْ أَمْ وَارْ تّْوِيڒِينْ ؤُ تّسْڒَانْ أَمْ وَارْ تّسْڒِينْ، وَارْ فهّْمنْ.
13 É por isso que uso parábolas: eles olham, mas não veem; escutam, mas não ouvem nem entendem.
14 ذَايْسنْ إِ غَا إِكمّڒْ وَاوَاڒْ إِ إِنبَّا إِشَاعْيَا، إِنَّا: ’س ؤُسدْجِي أَذْ ثسْڒمْ، مَاشَا وَارْ ثْفهّْمنْ، س ثْمُوغْڒِي أَذْ ثْژَارمْ، مَاشَا وَارْ ثْفتّْنمْ،
14 “Cumpre-se, desse modo, a profecia de Isaías que diz: ‘Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
15 مَاغَارْ ؤُڒْ ن ڒْڭنْسْ-أَ أَقَا إِقْبُوبّزْ، إِمزُّوغنْ نْسنْ ضقْڒنْ ذڭْ ؤُسدْجِي ؤُ نِيثْنِي أَقَا قّْننْ ثِيطَّاوِينْ نْسنْ، مَاحنْذْ وَارْ تّْوِيڒِينْ س ثِيطَّاوِينْ نْسنْ، أَذْ سْڒنْ س إِمزُّوغنْ نْسنْ، أَذْ فهْمنْ س وُوڒْ نْسنْ، حِيمَا أَذْ ثُوبنْ ؤُشَا نشّْ أَذْ ثنْ سّْڭنْفِيغْ.‘
15 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
16 مَاشَا سّعْذْ ن ثِيطَّاوِينْ نْومْ ؤُمِي تّْوَاڒَانْثْ، سّعْذْ ن إِمزُّوغنْ نْومْ ؤُمِي تّسْڒَانْ!
16 “Felizes, porém, são seus olhos, pois eles veem; e seus ouvidos, pois eles ouvem.
17 س ثِيذتّْ نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ، أَطَّاسْ ن إِنَابِييّنْ ذ إِمْسڭَّاذنْ ثُوغَا خْسنْ أَذْ ژَترنْ مِينْ ثژْرِيمْ، مَاشَا وَارْ ث ژْرِينْ، خْسنْ أَذْ سْڒنْ مِينْ ثسْڒِيمْ، وَارْ ث سْڒِينْ.“
17 Eu lhes digo a verdade: muitos profetas e justos desejaram ver o que vocês têm visto e ouvir o que vocês têm ouvido, mas não puderam.
18 ”خنِّي كنِّيوْ، سْڒمْ إِ ؤُمذْيَا ن ونِّي إِزَارّْعنْ.
18 “Agora, ouçam a explicação da parábola sobre o lavrador que saiu para semear.
19 كُوڒْ إِجّنْ ونِّي إِتّسْڒَانْ إِ وَاوَاڒْ ن ثْڭلْذِيثْ ؤُشَا وَارْ ث إِفْهِيمْ، أَذْ غَارسْ د-يَاسْ ؤُمْعفَّانْ، أَذْ إِخْضفْ مِينْ إِتّْوَازَارْعنْ ذڭْ وُوڒْ نّسْ. أَقَا ذ مَانْ أَيَا مِينْ إِتّْوَازَارْعنْ خْ ثْمَا ن وبْرِيذْ.
19 As sementes que caíram à beira do caminho representam os que ouvem a mensagem sobre o reino e não a entendem. Então o maligno vem e arranca a semente que foi lançada em seu coração.
20 مِينْ إِتّْوَازَارْعنْ خْ وژْرُو، أَقَا وَا ذ ونِّي إِ غَا إِسدْجنْ أَوَاڒْ، أَذْ ث إِقْبڒْ ذغْيَا س ڒفْرَاحثْ،
20 As que caíram no solo rochoso representam aqueles que ouvem a mensagem e, sem demora, a recebem com alegria.
21 مَاشَا وَارْ ذ أَسْ إِوْثِي شَا وژْوَارْ ذڭْ إِخفْ نّسْ، أَذْ إِقِّيمْ ذْرُوسْ وَاهَا. خْمِي د غَا ثَاسْ ڒْمحْنثْ نِيغْ أَمَارّثْ ذِي طّْوعْ ن وَاوَاڒْ أَذْ إِنّذْرفْ ذغْيَا.
21 Contudo, uma vez que não têm raízes profundas, não duram muito. Assim que enfrentam problemas ou são perseguidos por causa da mensagem, cedo desanimam.
22 مِينْ إِتّْوَازَارْعنْ جَارْ إِسنَّاننْ أَقَا وَا ذ ونِّي إِتّسْڒَانْ أَوَاڒْ، مَاشَا أَمْنُوسْ ن ڒْوقْثْ-أَ ذ ؤُغكّْوِي ن وَاڭْڒَا أَذْ جِييّْفنْ أَوَاڒْ ؤُشَا نتَّا وَارْ د-إِتِّيوِي شَا ڒْغِيدْجثْ.
22 As que caíram entre os espinhos representam outros que ouvem a mensagem, mas logo ela é sufocada pelas preocupações desta vida e pela sedução da riqueza, de modo que não produzem fruto.
23 مِينْ إِتّْوَازَارْعنْ ذِي ثمُّورْثْ ثَاصبْحَانْثْ أَقَا وَا ذ ونِّي إِتّسْڒَانْ أَوَاڒْ ؤُشَا أَذْ ث إِفْهمْ، أَذْ يَارْبُو ؤُ أَذْ د-يَاوِي خنِّي ڒْغِيدْجثْ: إِجّنْ أَذْ يَاڒُو مْيَا ن ثْسقَّارْ، ونّغْنِي ستِّينْ ؤُشَا ونّغْنِي ثْڒَاثِينْ.“
23 E as que caíram em solo fértil representam os que ouvem e entendem a mensagem e produzem uma colheita trinta, sessenta e até cem vezes maior que a quantidade semeada”.
24 إِوْشَا أَسنْ إِجّْ ن ؤُمذْيَا نّغْنِي، إِنَّا: ”ثَاڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ أَمْ يِيجّْ ن بْنَاذمْ ثُوغَا إِزَارّعْ زَّارِيعثْ ثَاصبْحَانْثْ ذڭْ إِيَّارْ نّسْ.
24 Esta foi outra parábola que Jesus contou: “O reino dos céus é como um agricultor que semeou boas sementes em seu campo.
25 أَڒَامِي ثُوغَا إِوْذَانْ طّْصنْ، يُوسَا-د ڒعْذُو نّسْ، إِزَارْعْ ڒْحَايَّارْ ذِي ڒْوسْطْ ن يِيرْذنْ ؤُشَا يُويُورْ.
25 Enquanto os servos dormiam, seu inimigo veio, semeou joio no meio do trigo e foi embora.
26 أَڒَامِي د-إِمْغَارْ ؤُغمُّويْ ؤُشَا يِيوِي-د ڒْغِيدْجثْ، ڒخْذنِّي إِضْهَارْ-د ڒْحَايَّارْ عَاوذْ.
26 Quando a plantação começou a crescer, o joio também cresceu.
27 خنِّي ؤُسِينْ-د إِمْسخَّارنْ ن بَابْ ن ثَادَّارْثْ، نَّانْ أَسْ: ’أَ سِيذِيثْنغْ، مَا وَارْ ثْزَارْعذْ شَا زَّارِيعثْ ثَاصبْحَانْثْ ذڭْ إِيَّارْ نّشْ؟ مَانِيسْ إِ د-يُوسَا خنِّي ڒْحَايَّارْ-أَ إِ ذَايسْ إِدْجَانْ؟‘
27 “Os servos do agricultor vieram e disseram: ‘O campo em que o senhor semeou as boas sementes está cheio de joio. De onde ele veio?’.
28 إِنَّا أَسنْ: ’أَقَا ڒعْذُو إِڭَّا مَانْ أَيَا‘. نَّانْ أَسْ إِمْسخَّارنْ: ’مَا ثخْسذْ أَذْ نْرَاحْ، أَذْ ث نيْرُو؟‘
28 “‘Um inimigo fez isso’, respondeu o agricultor. “‘Devemos arrancar o joio?’, perguntaram os servos.
29 مَاشَا نتَّا إِنَّا: ’لَّ، حِيمَا خْمِي غَا ثْيَارّْومْ ڒْحَايَّارْ وَارْ كِيسْ ثْقدْجْعمْ ؤُڒَا ذ إِرْذنْ.
29 “‘Não’, respondeu ele. ‘Se tirarem o joio, pode acontecer de arrancarem também o trigo.
30 أجّْ إِ-ثنْ أَذْ مْغَارنْ س ثْنَاينْ أَڒْ ثَاميْرَا. ذِي ڒْوقْثْ ن ثْميْرَا أَذْ إِنِيغْ إِ يِينِّي إِمجَّارنْ: ’يَارْومْ أَمزْوَارْ ڒْحَايَّارْ، شدّمْ ث ذِي ثْقبِّيطِينْ حِيمَا أَذْ إِتّْوَاسّشْمضْ، مَاشَا إِرْذنْ، يَارْومْ ث ذِي ڒْمَارْسِي إِنُو.‘ “
30 Deixem os dois crescerem juntos até a colheita. Então, direi aos ceifeiros que separem o joio, amarrem-no em feixes e queimem-no e, depois, guardem o trigo no celeiro’”.
31 إِوْشَا أَسنْ عَاوذْ إِجّْ ن ؤُمذْيَا نّغْنِي، إِنَّا: ”ثَاڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ أَمْ يِيشْثْ ن ثْحبُّوشْثْ ن زَّارِيعثْ ن ؤُخرْذلْ، يِيوْيِي ت-إِ-د إِجّْ ن ورْيَازْ، إِزَارْعْ إِ-ت ذڭْ إِيَّارْ نّسْ.
31 Então Jesus contou outra parábola: “O reino dos céus é como a semente de mostarda que alguém semeia num campo.
32 وَاخَّا نتَّاثْ ذ ثَامژْيَانْثْ قَاعْ زِي مَارَّا زَّارِيعثْ نّغْنِي، خْمِي ثْمقَّارْ، ثدّكّْوَاڒْ ذ ثَامقّْرَانْثْ زِي مَارَّا ثِيبِّي ؤُشَا ثْذكّْوَاڒْ ذ ثَاشجَّارْثْ مَاحنْذْ أَذْ غَارسْ د-أَسنْ يِيجْضَاضْ ن ؤُجنَّا ؤُشَا أَذْ ڭّنْ ڒعْوَاشّْ نْسنْ خْ ڒفْرُوعْ نّسْ.“
32 É a menor de todas as sementes, mas se torna a maior das hortaliças; cresce até se transformar em árvore, e vêm as aves e fazem ninho em seus galhos”.
33 إِوْشَا أَسنْ عَاوذْ إِجّْ ن ؤُمذْيَا نّغْنِي، إِنَّا: ”ثَاڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ أَمْ ونْثُونْ، ثِيوْيِي ث-إِ-د إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ؤُشَا ثسّْنُوفَّارْ إِ-ث ذِي ثْڒَاثَا ن ڒمْذُوذْ ن وَارنْ، أَڒَامِي إِسّْممّْ وَارشْثِي قَاعْ.“
33 Jesus também contou a seguinte parábola: “O reino dos céus é como o fermento usado por uma mulher para fazer pão. Embora ela coloque apenas uma pequena quantidade de fermento em três medidas de farinha, toda a massa fica fermentada”.
34 مَارَّا مَانْ أَيَا إِسِّيوڒْ زَّايسْ يَاسُوع إِ ڒْغَاشِي س إِمتِّيڒنْ ؤُشَا بْڒَا أَمذْيَا وَارْ كِيسنْ إِسِّيوڒْ شَا،
34 Jesus sempre usava histórias e comparações como essas quando falava às multidões. Na verdade, nunca lhes falava sem usar parábolas.
35 حِيمَا أَذْ إِتّْوَاكمّڒْ مِينْ خفْ إِسِّيوڒْ ؤُنَابِي إِ إِنَّانْ: ”أَذْ أَرزْمغْ أَقمُّومْ إِنُو س إِمذْيَا، أَذْ بَارّْحغْ س مِينْ إِنُّوفَارنْ زڭْ وَامِي إِتّْوَاڭّْ ذْسَاسْ ن دُّونشْثْ.“
35 Cumpriu-se, desse modo, o que foi dito por meio do profeta: “Eu lhes falarei por meio de parábolas; explicarei coisas escondidas desde a criação do mundo”.
36 ڒَامِي إِسْمحْ يَاسُوع ذِي ڒْغَاشِي أَذْ ؤُيُورنْ، إِرُوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ. ؤُسِينْ-د غَارسْ إِمحْضَارنْ نّسْ، قَّارنْ: ”إِنِي أَنغْ مِينْ إِخْسْ أَذْ يِينِي ؤُمذْيَا ن ڒْحَايَّارْ ذ إِيَّارْ!“
36 Em seguida, deixando as multidões do lado de fora, Jesus entrou em casa. Seus discípulos lhe pediram: “Por favor, explique-nos a história do joio no campo”.
37 يَارَّا-د، إِنَّا أَسنْ: ”ونِّي إِزَارّْعنْ زَّارِيعثْ ثَاصبْحَانْثْ نتَّا ذ مِّيسْ ن بْنَاذمْ.
37 Jesus respondeu: “O Filho do Homem é o agricultor que planta as boas sementes.
38 إِيَّارْ ذ دُّونشْثْ ؤُشَا زَّارِيعثْ ثَاصبْحَانْثْ نتَّاثْ ذ ثَارْوَا ن ثْڭلْذِيثْ ؤُشَا ڒْحَايَّارْ نتَّا ذ ثَارْوَا ن ؤُمْعفَّانْ.
38 O campo é o mundo, e as boas sementes são o povo do reino. O joio são as pessoas que pertencem ao maligno,
39 ڒعْذُو ونِّي ث إِزَارْعنْ، أَقَا نتَّا ذ شِّيطَانْ، ؤُشَا صَّابثْ، أَقَا نتَّاثْ ذ قطُّو ن دُّونشْثْ ؤُ إِنِّي إِمجَّارنْ، نِيثْنِي ذ لْمَالَاكَاثْ.
39 e o inimigo que plantou o joio no meio do trigo é o diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os que fazem a colheita são os anjos.
40 أَمْ مَامّشْ سّْمُوننْ ڒْحَايَّارْ ؤُشَا سّْشمْضنْ ث س ثْمسِّي، أَمُّو إِ غَا يِيڒِي غَارْ قطُّو ن دُّونشْثْ-أَ.
40 “Da mesma forma que o joio é separado e queimado no fogo, assim será no fim dos tempos.
41 مِّيسْ ن بْنَاذمْ أَذْ د-إِسّكّْ لْمَالَاكَاثْ نّسْ، أَذْ سّْحيّْذنْثْ زِي ثْڭلْذِيثْ نّسْ قَاعْ ثِيعنْكْڒِيفِينْ ذ مَارَّا إِعفَّاننْ.
41 O Filho do Homem enviará seus anjos, e eles removerão do reino tudo que produz pecado e todos que praticam o mal
42 أَذْ ثنْ نْضَارنْ ذِي ڒْكُوشّثْ ن ثْمسِّي مَانِي غَا يِيڒِينْ إِمطَّاونْ ذ ؤُغزِّي ن ثغْمَاسْ.
42 e os lançarão numa fornalha ardente, onde haverá choro e ranger de dentes.
43 خنِّي إِمْسڭَّاذنْ أَذْ أَرْغنْ أَمْ ثْفُوشْثْ ذِي ثْڭلْذِيثْ ن بَابَاثْسنْ. ونِّي غَارْ إِدْجَا إِمزُّوغنْ إِ ؤُسدْجِي أَذْ إِسڒْ.“
43 Então os justos brilharão como o sol no reino de seu Pai. Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”
44 ”ثَاڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ عَاوذْ أَمْ يِيجّْ ن ڒْكنْزْ إِتّْوَاسّْنُوفَّارنْ ذڭْ إِيَّارْ، يُوفَا إِ-ث إِجّْ ن ورْيَازْ، إِسّْنُوفَّارْ إِ-ث ؤُشَا ذِي ڒفْرَاحثْ نّسْ يُويُورْ، إِزّنْزْ قَاعْ مِينْ إِدْجَانْ غَارسْ ؤُشَا إِسْغَا إِيَّارْ نِّي.“
44 “O reino dos céus é como um tesouro escondido que um homem descobriu num campo. Em seu entusiasmo, ele o escondeu novamente, vendeu tudo que tinha e, com o dinheiro da venda, comprou aquele campo.”
45 ”ثَاڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ عَاوذْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُسبَّابْ إِ يَارزُّونْ ثِييَاقُوثِينْ ثِيصبْحَانِينْ.
45 “O reino dos céus também é como um negociante que procurava pérolas da melhor qualidade.
46 ڒَامِي يُوفَا إِشْثْ ن ثْيَاقُوثْ ثِيغْڒَا أَطَّاسْ، يُويُورْ، إِزّنْزْ مَارَّا مِينْ ثُوغَا غَارسْ، خنِّي إِسْغَا إِ-ت.“
46 Quando descobriu uma pérola de grande valor, vendeu tudo que tinha e, com o dinheiro da venda, comprou a tal pérola.”
47 ”ثَاڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ عَاوذْ أَمْ ثْرَاشَّا مّنْضَارنْ ت ذِي ڒبْحَارْ، ثيْرُو عْڒَامْ كُوڒْ أَسْڒمْ.
47 “O reino dos céus é, ainda, como uma rede de pesca que foi lançada ao mar e pegou peixes de todo tipo.
48 خْمِي ثشُّورْ، سُّوفّْغنْ ت-إِ-د إِبحْرِييّنْ غَارْ ثْمَا ن ڒبْحَارْ، قِّيمنْ ؤُشَا فَارْزنْ زَّايسْ مِينْ إِصبْحنْ ذِي ڒقْشُوعْ نْسنْ، مَاشَا مِينْ وَارْ إِحْڒِينْ نْضَارنْ ث.
48 Quando a rede estava cheia, os pescadores a arrastaram até a praia, sentaram-se e juntaram os peixes bons em cestos, jogando fora os ruins.
49 أَمُّو إِ غَا ثِيڒِي ذِي قطُّو ن دُّونشْثْ. أَذْ د-فّْغنْثْ لْمَالَاكَاثْ، أَذْ فَارْننْثْ إِعفَّاننْ زِي ڒْوسْطْ ن إِمْسڭَّاذنْ.
49 Assim será no fim dos tempos. Os anjos virão, separarão os perversos dos justos
50 أَذْ ثنْ نْضَارنْثْ ذِي ڒْكُوشّثْ ن ثْمسِّي مَانِي غَا يِيڒِينْ إِمطَّاونْ ذ ؤُغزِّي ن ثغْمَاسْ.“
50 e os lançarão na fornalha ardente, onde haverá choro e ranger de dentes.
51 إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”مَا ثْفهْممْ إِ مَارَّا مَانْ أَيَا؟“ نَّانْ أَسْ: ”وَاهْ، أَ سِيذِيثْنغْ!“
51 Vocês entendem todas essas coisas?” “Sim”, responderam eles.
52 خنِّي إِنَّا أَسنْ: ”س ؤُيَا كُوڒْ أَمْسڒْمَاذْ ن إِذْلِيسنْ ونِّي إِذْوڒْ ذ أَمحْضَارْ ن ثْڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ، أَقَا إِڭَّا أَمْ يِيجّْ ن بَابْ ن ثَادَّارْثْ إِسُّوفُّوغْ زِي ڒْكنْزْ نّسْ مِينْ إِدْجَانْ ذ جْذِيذْ ؤُ مِينْ إِدْجَانْ ذ أَقْذِيمْ.“
52 Então ele acrescentou: “Todo mestre da lei que se torna discípulo no reino dos céus é como o dono de uma casa que tira do seu tesouro verdades preciosas, tanto novas como velhas”.
53 أَوَارْنِي ڒَامِي إِكمّڒْ يَاسُوع إِمذْيَا-يَا، يُويُورْ سّنِّي.
53 Quando Jesus terminou de contar essas parábolas, deixou aquela região
54 ڒَامِي د-يُوسَا غَارْ ثمُّورْثْ نّسْ، إِكَّارْ إِسّڒْمَاذْ إِ-ثنْ ذِي ثمْزِيذَاوِينْ نْسنْ أَڒَامِي قِّيمنْ ثْبهْثنْ، نَّانْ: ”مَانِيسْ ذ أَسْ د-ثكَّا ثِيغِيثْ-أَ ذ ڒعْجَايبْ-أَ؟
54 e voltou para Nazaré, cidade onde tinha morado. Enquanto ensinava na sinagoga, todos se admiravam e perguntavam: “De onde lhe vêm a sabedoria e o poder para realizar milagres?
55 مَا وَارْ إِدْجِي وَا ذ مِّيسْ ن ؤُنجَّارْ؟ مَا وَارْ قَّارنْ إِ يمَّاسْ مَارْيَامْ، ذ أَيْثْمَاسْ مَا وَارْ ذ أَسنْ قَّارنْ يَاعْقُوبْ ذ يَاسِي ذ شِيمْعُونْ ذ يَاهُوذَا؟
55 Não é esse o filho do carpinteiro? Conhecemos Maria, sua mãe, e também seus irmãos, Tiago, José, Simão e Judas.
56 مَا وَارْ دْجِينْثْ سُويثْمَاسْ قَاعْ غَارْنغْ؟ مَانِيسْ ذ أَسْ د-إِكَّا مَانْ أَيَا مَارَّا؟“
56 Todas as suas irmãs moram aqui, entre nós. Onde ele aprendeu todas essas coisas?”.
57 ؤُشَا نْذرْفنْ زَّايسْ. مَاشَا يَاسُوع إِنَّا أَسنْ: ”أَنَابِيعمَّارْصْ وَارْ إِدْجِي بْڒَا شَّانْ، مْغِيرْ ذِي ثنْذِينْثْ نّسْ ؤُ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ.“
57 E sentiam-se muito ofendidos. Então Jesus lhes disse: “Um profeta recebe honra em toda parte, menos em sua cidade e entre sua própria família”.
58 ؤُشَا وَارْ إِڭِّي ذِيهَا ڒعْجَايبْ أَطَّاسْ زِي سِّيبّثْ ن بْڒَا لْ-إِيمَانْ نْسنْ.
58 E, por causa da incredulidade deles, realizou ali apenas uns poucos milagres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.