Lucas 20

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ ذڭْ إِجّْ زڭْ وُوسَّانْ نِّي، أَمْ ثُوغَا نتَّا إِسّڒْمَاذْ ڒْڭنْسْ ذِي زَّاوشْثْ ثَامقّْرَانْثْ، إِتّْبَارّحْ س ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، خنِّيغوّْغنْ خَاسْ إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ ذ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ أَكْ-ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ.

¹ Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele

² سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ، نَّانْ: ”إِنِي أَنغْ، س مَانْ تّسْرِيحْ إِ ثتّڭّذْ أَيَا، نِيغْ مَانْ ونْ إِ ذ أَشْ إِوْشِينْ تّسْرِيحْ-أَ؟“

² e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.

³ يَارَّا-د يَاسُوع، إِنَّا أَسنْ: ”ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ كنِّيوْ سّقْسِيغْ إِجّْ ن ؤُسقْسِي. إِنِيمْ أَيِي:

³ “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.

⁴ مَا أَسغْضصْ ن يُوحَانَّا زڭْ ؤُجنَّا نِيغْ زڭْ إِوْذَانْ؟“

⁴ “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”

⁵ مْشَاوَارنْ جَارْ أَسنْ، نَّانْ: ”مَاڒَا ننَّا: ’زڭْ ؤُجنَّا!‘، أَذْ يِينِي: ’مَايمِّي خنِّي وَارْ زَّايسْ ثُومِينمْ؟‘

⁵ Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.

⁶ مَاڒَا ننَّا: ’زڭْ إِوْذَانْ!‘، أَذْ أَنغْ يَارْجمْ مَارَّا ڒْڭنْسْ، مِينْزِي نِيثْنِي تّْوَاسّْقنْعنْ بلِّي يُوحَانَّا ذ أَنَابِي.“

⁶ Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.

⁷ نَّانْ أَسْ: ”نشِّينْ وَارْ نسِّينْ زِي مَانِيسْ!“

⁷ Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.

⁸ خنِّي إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”خنِّي ؤُڒَا ذ نشّْ وَارْ ذ أَومْ قَّارغْ س مَانْ تّسْرِيحْ إِ تّڭّغْ أَيَا!“

⁸ E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.

⁹ إِبْذَا إِتّْعَاوَاذْ إِ ڒْڭنْسْ أَمذْيَا-يَا: ”إِجّْ ن بْنَاذمْ إِڭَّا إِجّْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ، إِژُّو ذَايسْ ثِيزَايَارِينْ، إِشْرَا أَمَارْجعْ إِ إِخمَّاسنْ، ؤُشَا إِسَافَارْ إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن ڒْوقْثْ ذ أَزِيرَارْ.

⁹ Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.

¹⁰ أَڒَامِي د-يِيوضْ ڒْحَاڒْ، إِسّكّْ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ غَارْ إِخمَّاسنْ حِيمَا أَذْ أَسْ وْشنْ زڭْ ؤُضِيڒْ ن ؤُمَارْجعْ. وْثِينْ ث إِخمَّاسنْ نِّي ؤُشَا سّكّنْ ث-إِ-د إِخْوَا.

¹⁰ Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.

¹¹ خنِّي إِسّكّْ عَاوذْ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ نّغْنِي، وْثِينْ ث عَاوذْ، ذدْجنْ ث، خنِّي سكّنْ ث-إِ-د إِخْوَا.

¹¹ Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.

¹² إِسّكّْ عَاوذْ أَمْسخَّارْ وِيسّْ ثْڒَاثَا، مَاشَا نِيثْنِي سّْيزْمنْ ث عَاوذْ ؤُشَا نْضَارنْ ث غَارْ بَارَّا.

¹² Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.

¹³ إِنَّا بَابْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ: ’مِينْ غَا ڭّغْ؟ أَذْ سّكّغْ مِّي إِعِيزّنْ. خْمِي ث غَا ژَترنْ، أَذْ ث وقَّارنْ نِيشَانْ.‘

¹³ “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’

¹⁴ ؤُمِي ث ژْرِينْ إِخمَّاسنْ، مْشَاوَارنْ جَارْ أَسنْ، نَّانْ: ’أَقَا ذ وَا ذ أَوْرِيثْ. زِيذْ أَذْ ث نّغْ، حِيمَا أَذْ غَارْنغْ د-إِذْوڒْ ڒْوَارْثْ.‘

¹⁴ “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.

¹⁵ مّنْضَارنْ ث بَارَّا إِ ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ ؤُشَا نْغِينْ ث. مِينْ زَّايْسنْ إِ غَا يڭّْ خنِّي بَابْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ؟

¹⁵ Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.

¹⁶ أَذْ د-يَاسْ، أَذْ إِنغْ إِخمَّاسنْ نِّي، ؤُشَا أَذْ إِوْشْ أَمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ إِ إِنّغْنِي.“ ؤُمِي سْڒِينْ أَيَا، نَّانْ أَسْ: ”عمَّارْصْ!“

¹⁶ “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.

¹⁷ مَاشَا نتَّا إِخْزَارْ غَارْسنْ، إِنَّا: ”مِينْ إِخْسْ أَذْ يِينِي خنِّي وَاوَاڒْ-أَ إِ يُورَانْ:

¹⁷ Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?

¹⁸ مَارَّا وِي غَا إِوْضَانْ خْ وژْرُو-يَا،

¹⁸ Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.

¹⁹ أَرزُّونْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ ذ إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ أَذْ خَاسْ سَّارْسنْ إِفَاسّنْ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي، مَاشَا نِيثْنِي ڭّْوذنْ زڭْ إِوْذَانْ، مِينْزِي سّْننْ بلِّي نتَّا إِنَّا أَمذْيَا-يَا خَاسنْ.

¹⁹ Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.

²⁰ حْضَانْ ث ؤُشَا سّكّنْ إِبرْڭَاڭنْ إِنِّي إِڭِّينْ إِخفْ نْسنْ أَمشْنَاوْ إِمْسڭَّاذنْ، حِيمَا أَذْ أَسْ ڭّنْ إِجّْ ن ڒْفخْ ذِي سِّيبّثْ ن إِجّْ ن وَاوَاڒْ، مَاحنْذْ أَذْ ث سلّْمنْ إِ ڒْقَاضِي ذ جّهْذْ ن لْعَامِيلْ.

²⁰ Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.

²¹ سّقْسَانْ ث، نَّانْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، نسّنْ بلِّي شكْ ثسَّاوَاڒذْ ؤُ ثسّڒْمَاذذْ نِيشَانْ، وَارْ ثتّڭّذْ شَا س وُوذْمَاونْ ؤُ ثسّڒْمَاذذْ أَبْرِيذْ ن أَربِّي س ثِيذتّْ.

²¹ Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.

²² مَا إِحدْجڒْ أَنغْ أَذْ نوْشْ ڒعْشُورْ إِ كُوڒْ إِجّنْ ؤُزدْجِيفْ إِ قَايْصَارْ نِيغْ لَّا؟“

²² Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.

²³ يُوشَا س ثحْرَايْمشْثْ نْسنْ ؤُشَا إِنَّا أَسنْ: ”مَايمِّي ذ أَيِي ثتّْجَارَّابمْ؟

²³ Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:

²⁴ سشْنمْ أَيِي-د ذِينَارْ. وِي يِيڒَانْ ثَاصْوِيرْثْ-أَ ذ ثِيرَا-يَا؟“ نَّانْ أَسْ: ”ن قَايْصَارْ!“

²⁴ “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.

²⁵ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”وْشمْ خنِّي إِ قَايْصَارْ مِينْ إِدْجَانْ إِ قَايْصَارْ ؤُ إِ أَربِّي مِينْ إِدْجَانْ إِ أَربِّي!“

²⁵ “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.

²⁶ وَارْ زمَّارنْ أَذْ ث طّْفنْ س وَاوَاڒْ نّسْ قِيبَاتْشْ إِ إِوْذَانْ، مَاشَا قِّيمنْ تّْبهْثنْ س ثمْوَارِّيثْ نّسْ ؤُشَا سّغْذنْ.

²⁶ Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.

²⁷ ؤُسِينْ-د شَا زڭْ إِصَاذُوقِييّنْ إِنِّي إِقَّارنْ، وَارْ ذِينْ بُو ثْنُوكْرَا زِي ڒْموْثْ. سّقْسَانْ ث،

²⁷ Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,

²⁸ نَّانْ أَسْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، يُورَا أَنغْ مُوسَا، مَاڒَا إِمُّوثْ إِ ورْيَازْ ؤُمَاسْ إِ غَارْ إِدْجَا ثَامْغَارْثْ ؤُشَا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ، خنِّي أَذْ يَاوِي ؤُمَاسْ ثَامْغَارْثْ نِّي، مَاحنْذْ أَذْ د-يجّْ أَحنْجِيرْ إِ ؤُمَاسْ.

²⁸ e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.

²⁹ ثُوغَا ذِينْ سبْعَا ن وَاوْمَاثنْ. أَمزْوَارْ يِيوِي إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ، مَاشَا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ.

²⁹ Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.

³⁰ يِيوِي ونِّي ذ وِيسّْ ثْنَاينْ ثَامْغَارْثْ نِّي ؤُشَا ؤُڒَا ذ نتَّا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ.

³⁰ O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.

³¹ خنِّي ونِّي ذ وِيسّْ ثْڒَاثَا يِيوِي ثَامْغَارْثْ نِّي ؤُشَا أَمُّو إِنّغْنِي أَڒْ وِيسّْ سبْعَا. مُّوثنْ نِيثْنِي مَارَّا إِذْسنْ، وَارْ د-جِّينْ شَا إِحنْجِيرنْ.

³¹ Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.

³² غَارْ ؤُنڭَّارْ ثمُّوثْ ثمْغَارْثْ عَاوذْ.

³² Por fim, a mulher também morreu.

³³ ذِي ثْنُوكْرَا إِ مَانْ ونْ زَّايْسنْ إِ غَا ثِيڒِي ذ ثَامْغَارْثْ؟ مِينْزِي مَارَّا سبْعَا نِّي إِوْينْ ت ذ ثَامْغَارْثْ!“

³³ Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.

³⁴ إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”أَيْثْ ن دُّونشْثْ-أَ إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ، ؤُ ثِيمْغَارِينْ تّْوَاسّْمدْجَاشنْثْ إِ يرْيَازنْ.

³⁴ Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.

³⁵ مَاشَا إِنِّي إِتّْوَاحسْبنْ سْذَاهدْجنْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ دُّونشْثْ نِّي ؤُ غَارْ ثْنُوكْرَا زِي ثَادَّارْثْ ن إِمتِّيننْ، وَارْ تِّيوْينْ ثِيمْغَارِينْ، ؤُ ثِيمْغَارِينْ وَارْ تِّيڒِينْثْ إِ يرْيَازنْ.

³⁵ Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,

³⁶ مَاغَارْ وَارْ زمَّارنْ عَاذْ أَذْ مّْثنْ، مِينْزِي نِيثْنِي أَمْ لْمَالَاكَاثْ ؤُ نِيثْنِي ذ ثَارْوَا ن أَربِّي، مِينْزِي نِيثْنِي ذوْڒنْ ذ ثَارْوَا ن ثْنُوكْرَا.

³⁶ e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.

³⁷ مَاشَا زِي جِّيهثْ ن إِمتِّيننْ أَذْ تّْوَاسّْنكَّارنْ، ثُوغَا إِسّْبيَّانْ مُوسَا عَاوذْ ؤُمِي إِحَاجَا خْ شْبَارْقْ أَكْ-ذ إِسنَّاننْ، أَقَا سِيذِي إِنَّا: ’نشّْ ذ أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ ذ أَربِّي ن إِسْحَاقْ ذ أَربِّي ن يَاعْقُوبْ.‘

³⁷ “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.

³⁸ نتَّا وَارْ إِدْجِي شَا ذ أَربِّي ن إِمتِّيننْ، مَاشَا ن يِينِّي إِدَّارنْ، مِينْزِي غَارسْ نتَّا نِيثْنِي مَارَّا دَّارنْ.“

³⁸ Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.

³⁹ أَرِّينْ-د شَا زڭْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ، نَّانْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، ثسِّيوْڒذْ مْلِيحْ أَطَّاسْ!“

³⁹ “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.

⁴⁰ ؤُشَا وَارْ زْعِيمنْ عَاذْ أَذْ ث سّقْسَانْ خْ شَا.

⁴⁰ E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.

⁴¹ إِنَّا أَسنْ: ”مَامّشْ زمَّارنْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ أَذْ إِنِينْ بلِّي لْمَاسِيحْ ذ مِّيسْ ن ذَاوُوذْ؟

⁴¹ Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?

⁴² ذَاوُوذْ سِيمَانْثْ نّسْ إِقَّارْ ذڭْ وذْلِيسْ ن إِزهِّيذنْ:

⁴² Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita

⁴³ أَڒْ ذ غَا سَّارْسغْ ڒْعذْيَانْ نّشْ

⁴³ até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.

⁴⁴ مَاڒَا ذَاوُوذْ إِسمَّا ث ’سِيذِي‘، مَامّشْ غَا يِيڒِي نتَّا ذ مِّيسْ؟“

⁴⁴ Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.

⁴⁵ أَمْ ثُوغَا مَارَّا إِوْذَانْ زمَّارنْ أَذْ سْڒنْ، إِنَّا إِ إِمحْضَارنْ نّسْ:

⁴⁵ Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:

⁴⁶ ”حْضَامْ إِخفْ نْومْ زڭْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ إِنِّي إِتّخْسنْ أَذْ ؤُيُورنْ س إِجدْجَابنْ إِزِيرَارنْ، إِنِّي ؤُمِي إِتّعْجِيبْ أَسنْ أَذْ خَاسنْ سدْجْمنْ إِوْذَانْ ذِي ڒسْوَاقْ ؤُ أَذْ قِّيمنْ خْ ڒكْرَاسِي إِصبْحنْ ذِي ثمْزِيذَاوِينْ ؤُ خْ إِمُوشَانْ إِمزْوُورَا غَارْ إِمنْسِيونْ.

⁴⁶ “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!

⁴⁷ نِيثْنِي تّتّنْ ثُوذْرِينْ ن ثِيجَّاڒْ أَمْ تّتَّارنْ ثِيوْهِيبِينْ ذِي طّْوعْ ن ثْژَادْجَاثِينْ نْسنْ ثِيزِيرَارِينْ. أَقَا إِنَا أَذْ كْسِينْ إِجّْ ن ڒْحُوكْمْ إِقْسحْ.“

⁴⁷ No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Lucas 20 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →