Lucas 20

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ ذڭْ إِجّْ زڭْ وُوسَّانْ نِّي، أَمْ ثُوغَا نتَّا إِسّڒْمَاذْ ڒْڭنْسْ ذِي زَّاوشْثْ ثَامقّْرَانْثْ، إِتّْبَارّحْ س ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، خنِّيغوّْغنْ خَاسْ إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ ذ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ أَكْ-ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ.

¹ Num desses dias, quando Jesus ensinava o povo no templo, e anunciava o evangelho, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, com os anciãos.

² سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ، نَّانْ: ”إِنِي أَنغْ، س مَانْ تّسْرِيحْ إِ ثتّڭّذْ أَيَا، نِيغْ مَانْ ونْ إِ ذ أَشْ إِوْشِينْ تّسْرِيحْ-أَ؟“

² e falaram-lhe deste modo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu estas coisas? Ou, quem é o que te deu esta autoridade?

³ يَارَّا-د يَاسُوع، إِنَّا أَسنْ: ”ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ كنِّيوْ سّقْسِيغْ إِجّْ ن ؤُسقْسِي. إِنِيمْ أَيِي:

³ Respondeu-lhes ele: Eu também vos farei uma pergunta; dizei-me, pois:

⁴ مَا أَسغْضصْ ن يُوحَانَّا زڭْ ؤُجنَّا نِيغْ زڭْ إِوْذَانْ؟“

⁴ O batismo de João era do céu ou dos homens?

⁵ مْشَاوَارنْ جَارْ أَسنْ، نَّانْ: ”مَاڒَا ننَّا: ’زڭْ ؤُجنَّا!‘، أَذْ يِينِي: ’مَايمِّي خنِّي وَارْ زَّايسْ ثُومِينمْ؟‘

⁵ Ao que eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não crestes?

⁶ مَاڒَا ننَّا: ’زڭْ إِوْذَانْ!‘، أَذْ أَنغْ يَارْجمْ مَارَّا ڒْڭنْسْ، مِينْزِي نِيثْنِي تّْوَاسّْقنْعنْ بلِّي يُوحَانَّا ذ أَنَابِي.“

⁶ Mas, se dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará; pois está convencido de que João era profeta.

⁷ نَّانْ أَسْ: ”نشِّينْ وَارْ نسِّينْ زِي مَانِيسْ!“

⁷ Responderam, pois, que não sabiam donde era.

⁸ خنِّي إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”خنِّي ؤُڒَا ذ نشّْ وَارْ ذ أَومْ قَّارغْ س مَانْ تّسْرِيحْ إِ تّڭّغْ أَيَا!“

⁸ Replicou-lhes Jesus: Nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.

⁹ إِبْذَا إِتّْعَاوَاذْ إِ ڒْڭنْسْ أَمذْيَا-يَا: ”إِجّْ ن بْنَاذمْ إِڭَّا إِجّْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ، إِژُّو ذَايسْ ثِيزَايَارِينْ، إِشْرَا أَمَارْجعْ إِ إِخمَّاسنْ، ؤُشَا إِسَافَارْ إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن ڒْوقْثْ ذ أَزِيرَارْ.

⁹ Começou então a dizer ao povo esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a uns lavradores, e ausentou-se do país por muito tempo.

¹⁰ أَڒَامِي د-يِيوضْ ڒْحَاڒْ، إِسّكّْ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ غَارْ إِخمَّاسنْ حِيمَا أَذْ أَسْ وْشنْ زڭْ ؤُضِيڒْ ن ؤُمَارْجعْ. وْثِينْ ث إِخمَّاسنْ نِّي ؤُشَا سّكّنْ ث-إِ-د إِخْوَا.

¹⁰ No tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.

¹¹ خنِّي إِسّكّْ عَاوذْ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ نّغْنِي، وْثِينْ ث عَاوذْ، ذدْجنْ ث، خنِّي سكّنْ ث-إِ-د إِخْوَا.

¹¹ Tornou a mandar outro servo; mas eles espancaram também a este e, afrontando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.

¹² إِسّكّْ عَاوذْ أَمْسخَّارْ وِيسّْ ثْڒَاثَا، مَاشَا نِيثْنِي سّْيزْمنْ ث عَاوذْ ؤُشَا نْضَارنْ ث غَارْ بَارَّا.

¹² E mandou ainda um terceiro; mas feriram também a este e lançaram-no fora.

¹³ إِنَّا بَابْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ: ’مِينْ غَا ڭّغْ؟ أَذْ سّكّغْ مِّي إِعِيزّنْ. خْمِي ث غَا ژَترنْ، أَذْ ث وقَّارنْ نِيشَانْ.‘

¹³ Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; a ele talvez respeitarão.

¹⁴ ؤُمِي ث ژْرِينْ إِخمَّاسنْ، مْشَاوَارنْ جَارْ أَسنْ، نَّانْ: ’أَقَا ذ وَا ذ أَوْرِيثْ. زِيذْ أَذْ ث نّغْ، حِيمَا أَذْ غَارْنغْ د-إِذْوڒْ ڒْوَارْثْ.‘

¹⁴ Mas quando os lavradores o viram, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança seja nossa.

¹⁵ مّنْضَارنْ ث بَارَّا إِ ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ ؤُشَا نْغِينْ ث. مِينْ زَّايْسنْ إِ غَا يڭّْ خنِّي بَابْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ؟

¹⁵ E lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?

¹⁶ أَذْ د-يَاسْ، أَذْ إِنغْ إِخمَّاسنْ نِّي، ؤُشَا أَذْ إِوْشْ أَمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ إِ إِنّغْنِي.“ ؤُمِي سْڒِينْ أَيَا، نَّانْ أَسْ: ”عمَّارْصْ!“

¹⁶ Virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. Ouvindo eles isso, disseram: Tal não aconteça!

¹⁷ مَاشَا نتَّا إِخْزَارْ غَارْسنْ، إِنَّا: ”مِينْ إِخْسْ أَذْ يِينِي خنِّي وَاوَاڒْ-أَ إِ يُورَانْ:

¹⁷ Mas Jesus, olhando para eles, disse: Pois, que quer dizer isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa foi posta como pedra angular?

¹⁸ مَارَّا وِي غَا إِوْضَانْ خْ وژْرُو-يَا،

¹⁸ Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado; mas aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó.

¹⁹ أَرزُّونْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ ذ إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ أَذْ خَاسْ سَّارْسنْ إِفَاسّنْ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي، مَاشَا نِيثْنِي ڭّْوذنْ زڭْ إِوْذَانْ، مِينْزِي سّْننْ بلِّي نتَّا إِنَّا أَمذْيَا-يَا خَاسنْ.

¹⁹ Ainda na mesma hora os escribas e os principais sacerdotes, percebendo que contra eles proferira essa parábola, procuraram deitar-lhe as mãos, mas temeram o povo.

²⁰ حْضَانْ ث ؤُشَا سّكّنْ إِبرْڭَاڭنْ إِنِّي إِڭِّينْ إِخفْ نْسنْ أَمشْنَاوْ إِمْسڭَّاذنْ، حِيمَا أَذْ أَسْ ڭّنْ إِجّْ ن ڒْفخْ ذِي سِّيبّثْ ن إِجّْ ن وَاوَاڒْ، مَاحنْذْ أَذْ ث سلّْمنْ إِ ڒْقَاضِي ذ جّهْذْ ن لْعَامِيلْ.

²⁰ E, aguardando oportunidade, mandaram espias, os quais se fingiam justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem à jurisdição e à autoridade do governador.

²¹ سّقْسَانْ ث، نَّانْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، نسّنْ بلِّي شكْ ثسَّاوَاڒذْ ؤُ ثسّڒْمَاذذْ نِيشَانْ، وَارْ ثتّڭّذْ شَا س وُوذْمَاونْ ؤُ ثسّڒْمَاذذْ أَبْرِيذْ ن أَربِّي س ثِيذتّْ.

²¹ Estes, pois, o interrogaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas segundo a verdade o caminho de Deus;

²² مَا إِحدْجڒْ أَنغْ أَذْ نوْشْ ڒعْشُورْ إِ كُوڒْ إِجّنْ ؤُزدْجِيفْ إِ قَايْصَارْ نِيغْ لَّا؟“

²² é-nos lícito dar tributo a César, ou não?

²³ يُوشَا س ثحْرَايْمشْثْ نْسنْ ؤُشَا إِنَّا أَسنْ: ”مَايمِّي ذ أَيِي ثتّْجَارَّابمْ؟

²³ Mas Jesus, percebendo a astúcia deles, disse-lhes:

²⁴ سشْنمْ أَيِي-د ذِينَارْ. وِي يِيڒَانْ ثَاصْوِيرْثْ-أَ ذ ثِيرَا-يَا؟“ نَّانْ أَسْ: ”ن قَايْصَارْ!“

²⁴ Mostrai-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que ele tem? Responderam: De César.

²⁵ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”وْشمْ خنِّي إِ قَايْصَارْ مِينْ إِدْجَانْ إِ قَايْصَارْ ؤُ إِ أَربِّي مِينْ إِدْجَانْ إِ أَربِّي!“

²⁵ Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.

²⁶ وَارْ زمَّارنْ أَذْ ث طّْفنْ س وَاوَاڒْ نّسْ قِيبَاتْشْ إِ إِوْذَانْ، مَاشَا قِّيمنْ تّْبهْثنْ س ثمْوَارِّيثْ نّسْ ؤُشَا سّغْذنْ.

²⁶ E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e admirados da sua resposta, calaram-se.

²⁷ ؤُسِينْ-د شَا زڭْ إِصَاذُوقِييّنْ إِنِّي إِقَّارنْ، وَارْ ذِينْ بُو ثْنُوكْرَا زِي ڒْموْثْ. سّقْسَانْ ث،

²⁷ Chegaram então alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:

²⁸ نَّانْ أَسْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، يُورَا أَنغْ مُوسَا، مَاڒَا إِمُّوثْ إِ ورْيَازْ ؤُمَاسْ إِ غَارْ إِدْجَا ثَامْغَارْثْ ؤُشَا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ، خنِّي أَذْ يَاوِي ؤُمَاسْ ثَامْغَارْثْ نِّي، مَاحنْذْ أَذْ د-يجّْ أَحنْجِيرْ إِ ؤُمَاسْ.

²⁸ Mestre, Moisés nos deixou escrito que se morrer alguém, tendo mulher mas não tendo filhos, o irmão dele case com a viúva, e suscite descendência ao irmão.

²⁹ ثُوغَا ذِينْ سبْعَا ن وَاوْمَاثنْ. أَمزْوَارْ يِيوِي إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ، مَاشَا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ.

²⁹ Havia, pois, sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem filhos;

³⁰ يِيوِي ونِّي ذ وِيسّْ ثْنَاينْ ثَامْغَارْثْ نِّي ؤُشَا ؤُڒَا ذ نتَّا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ.

³⁰ então o segundo, e depois o terceiro, casaram com a viúva;

³¹ خنِّي ونِّي ذ وِيسّْ ثْڒَاثَا يِيوِي ثَامْغَارْثْ نِّي ؤُشَا أَمُّو إِنّغْنِي أَڒْ وِيسّْ سبْعَا. مُّوثنْ نِيثْنِي مَارَّا إِذْسنْ، وَارْ د-جِّينْ شَا إِحنْجِيرنْ.

³¹ e assim todos os sete, e morreram, sem deixar filhos.

³² غَارْ ؤُنڭَّارْ ثمُّوثْ ثمْغَارْثْ عَاوذْ.

³² Depois morreu também a mulher.

³³ ذِي ثْنُوكْرَا إِ مَانْ ونْ زَّايْسنْ إِ غَا ثِيڒِي ذ ثَامْغَارْثْ؟ مِينْزِي مَارَّا سبْعَا نِّي إِوْينْ ت ذ ثَامْغَارْثْ!“

³³ Portanto, na ressurreição, de qual deles será ela esposa, pois os sete por esposa a tiveram?

³⁴ إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”أَيْثْ ن دُّونشْثْ-أَ إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ، ؤُ ثِيمْغَارِينْ تّْوَاسّْمدْجَاشنْثْ إِ يرْيَازنْ.

³⁴ Respondeu-lhes Jesus: Os filhos deste mundo casaram-se e dão-se em casamento;

³⁵ مَاشَا إِنِّي إِتّْوَاحسْبنْ سْذَاهدْجنْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ دُّونشْثْ نِّي ؤُ غَارْ ثْنُوكْرَا زِي ثَادَّارْثْ ن إِمتِّيننْ، وَارْ تِّيوْينْ ثِيمْغَارِينْ، ؤُ ثِيمْغَارِينْ وَارْ تِّيڒِينْثْ إِ يرْيَازنْ.

³⁵ mas os que são julgados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem se casam nem se dão em casamento;

³⁶ مَاغَارْ وَارْ زمَّارنْ عَاذْ أَذْ مّْثنْ، مِينْزِي نِيثْنِي أَمْ لْمَالَاكَاثْ ؤُ نِيثْنِي ذ ثَارْوَا ن أَربِّي، مِينْزِي نِيثْنِي ذوْڒنْ ذ ثَارْوَا ن ثْنُوكْرَا.

³⁶ porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.

³⁷ مَاشَا زِي جِّيهثْ ن إِمتِّيننْ أَذْ تّْوَاسّْنكَّارنْ، ثُوغَا إِسّْبيَّانْ مُوسَا عَاوذْ ؤُمِي إِحَاجَا خْ شْبَارْقْ أَكْ-ذ إِسنَّاننْ، أَقَا سِيذِي إِنَّا: ’نشّْ ذ أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ ذ أَربِّي ن إِسْحَاقْ ذ أَربِّي ن يَاعْقُوبْ.‘

³⁷ Mas que os mortos hão de ressurgir, o próprio Moisés o mostrou, na passagem a respeito da sarça, quando chama ao Senhor; Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.

³⁸ نتَّا وَارْ إِدْجِي شَا ذ أَربِّي ن إِمتِّيننْ، مَاشَا ن يِينِّي إِدَّارنْ، مِينْزِي غَارسْ نتَّا نِيثْنِي مَارَّا دَّارنْ.“

³⁸ Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele todos vivem.

³⁹ أَرِّينْ-د شَا زڭْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ، نَّانْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، ثسِّيوْڒذْ مْلِيحْ أَطَّاسْ!“

³⁹ Responderam alguns dos escribas: Mestre, disseste bem.

⁴⁰ ؤُشَا وَارْ زْعِيمنْ عَاذْ أَذْ ث سّقْسَانْ خْ شَا.

⁴⁰ Não ousavam, pois, perguntar-lhe mais coisa alguma.

⁴¹ إِنَّا أَسنْ: ”مَامّشْ زمَّارنْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ أَذْ إِنِينْ بلِّي لْمَاسِيحْ ذ مِّيسْ ن ذَاوُوذْ؟

⁴¹ Jesus, porém, lhes perguntou: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?

⁴² ذَاوُوذْ سِيمَانْثْ نّسْ إِقَّارْ ذڭْ وذْلِيسْ ن إِزهِّيذنْ:

⁴² Pois o próprio Davi diz no livro dos Salmos: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,

⁴³ أَڒْ ذ غَا سَّارْسغْ ڒْعذْيَانْ نّشْ

⁴³ até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.

⁴⁴ مَاڒَا ذَاوُوذْ إِسمَّا ث ’سِيذِي‘، مَامّشْ غَا يِيڒِي نتَّا ذ مِّيسْ؟“

⁴⁴ Logo Davi lhe chama Senhor como, pois, é ele seu filho?

⁴⁵ أَمْ ثُوغَا مَارَّا إِوْذَانْ زمَّارنْ أَذْ سْڒنْ، إِنَّا إِ إِمحْضَارنْ نّسْ:

⁴⁵ Enquanto todo o povo o ouvia, disse Jesus aos seus discípulos:

⁴⁶ ”حْضَامْ إِخفْ نْومْ زڭْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ إِنِّي إِتّخْسنْ أَذْ ؤُيُورنْ س إِجدْجَابنْ إِزِيرَارنْ، إِنِّي ؤُمِي إِتّعْجِيبْ أَسنْ أَذْ خَاسنْ سدْجْمنْ إِوْذَانْ ذِي ڒسْوَاقْ ؤُ أَذْ قِّيمنْ خْ ڒكْرَاسِي إِصبْحنْ ذِي ثمْزِيذَاوِينْ ؤُ خْ إِمُوشَانْ إِمزْوُورَا غَارْ إِمنْسِيونْ.

⁴⁶ Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas, e gostam das saudações nas praças, dos primeiros assentos nas sinagogas, e dos primeiros lugares nos banquetes;

⁴⁷ نِيثْنِي تّتّنْ ثُوذْرِينْ ن ثِيجَّاڒْ أَمْ تّتَّارنْ ثِيوْهِيبِينْ ذِي طّْوعْ ن ثْژَادْجَاثِينْ نْسنْ ثِيزِيرَارِينْ. أَقَا إِنَا أَذْ كْسِينْ إِجّْ ن ڒْحُوكْمْ إِقْسحْ.“

⁴⁷ que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, longas orações; estes hão de receber maior condenação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Lucas 20 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →