Lucas 20

rifa (RIFA) vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ ذڭْ إِجّْ زڭْ وُوسَّانْ نِّي، أَمْ ثُوغَا نتَّا إِسّڒْمَاذْ ڒْڭنْسْ ذِي زَّاوشْثْ ثَامقّْرَانْثْ، إِتّْبَارّحْ س ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، خنِّيغوّْغنْ خَاسْ إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ ذ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ أَكْ-ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ.

¹ Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,

² سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ، نَّانْ: ”إِنِي أَنغْ، س مَانْ تّسْرِيحْ إِ ثتّڭّذْ أَيَا، نِيغْ مَانْ ونْ إِ ذ أَشْ إِوْشِينْ تّسْرِيحْ-أَ؟“

² e o arguiram nestes termos: Dize-nos: com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu esta autoridade?

³ يَارَّا-د يَاسُوع، إِنَّا أَسنْ: ”ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ كنِّيوْ سّقْسِيغْ إِجّْ ن ؤُسقْسِي. إِنِيمْ أَيِي:

³ Respondeu-lhes: Também eu vos farei uma pergunta; dizei-me:

⁴ مَا أَسغْضصْ ن يُوحَانَّا زڭْ ؤُجنَّا نِيغْ زڭْ إِوْذَانْ؟“

⁴ o batismo de João era dos céus ou dos homens?

⁵ مْشَاوَارنْ جَارْ أَسنْ، نَّانْ: ”مَاڒَا ننَّا: ’زڭْ ؤُجنَّا!‘، أَذْ يِينِي: ’مَايمِّي خنِّي وَارْ زَّايسْ ثُومِينمْ؟‘

⁵ Então, eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não acreditastes nele?

⁶ مَاڒَا ننَّا: ’زڭْ إِوْذَانْ!‘، أَذْ أَنغْ يَارْجمْ مَارَّا ڒْڭنْسْ، مِينْزِي نِيثْنِي تّْوَاسّْقنْعنْ بلِّي يُوحَانَّا ذ أَنَابِي.“

⁶ Mas, se dissermos: dos homens, o povo todo nos apedrejará; porque está convicto de ser João um profeta.

⁷ نَّانْ أَسْ: ”نشِّينْ وَارْ نسِّينْ زِي مَانِيسْ!“

⁷ Por fim, responderam que não sabiam.

⁸ خنِّي إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”خنِّي ؤُڒَا ذ نشّْ وَارْ ذ أَومْ قَّارغْ س مَانْ تّسْرِيحْ إِ تّڭّغْ أَيَا!“

⁸ Então, Jesus lhes replicou: Pois nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.

⁹ إِبْذَا إِتّْعَاوَاذْ إِ ڒْڭنْسْ أَمذْيَا-يَا: ”إِجّْ ن بْنَاذمْ إِڭَّا إِجّْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ، إِژُّو ذَايسْ ثِيزَايَارِينْ، إِشْرَا أَمَارْجعْ إِ إِخمَّاسنْ، ؤُشَا إِسَافَارْ إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن ڒْوقْثْ ذ أَزِيرَارْ.

⁹ A seguir, passou Jesus a proferir ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a lavradores e ausentou-se do país por prazo considerável.

¹⁰ أَڒَامِي د-يِيوضْ ڒْحَاڒْ، إِسّكّْ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ غَارْ إِخمَّاسنْ حِيمَا أَذْ أَسْ وْشنْ زڭْ ؤُضِيڒْ ن ؤُمَارْجعْ. وْثِينْ ث إِخمَّاسنْ نِّي ؤُشَا سّكّنْ ث-إِ-د إِخْوَا.

¹⁰ No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha; os lavradores, porém, depois de o espancarem, o despacharam vazio.

¹¹ خنِّي إِسّكّْ عَاوذْ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ نّغْنِي، وْثِينْ ث عَاوذْ، ذدْجنْ ث، خنِّي سكّنْ ث-إِ-د إِخْوَا.

¹¹ Em vista disso, enviou-lhes outro servo; mas eles também a este espancaram e, depois de o ultrajarem, o despacharam vazio.

¹² إِسّكّْ عَاوذْ أَمْسخَّارْ وِيسّْ ثْڒَاثَا، مَاشَا نِيثْنِي سّْيزْمنْ ث عَاوذْ ؤُشَا نْضَارنْ ث غَارْ بَارَّا.

¹² Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de o ferirem, expulsaram.

¹³ إِنَّا بَابْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ: ’مِينْ غَا ڭّغْ؟ أَذْ سّكّغْ مِّي إِعِيزّنْ. خْمِي ث غَا ژَترنْ، أَذْ ث وقَّارنْ نِيشَانْ.‘

¹³ Então, disse o dono da vinha: Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.

¹⁴ ؤُمِي ث ژْرِينْ إِخمَّاسنْ، مْشَاوَارنْ جَارْ أَسنْ، نَّانْ: ’أَقَا ذ وَا ذ أَوْرِيثْ. زِيذْ أَذْ ث نّغْ، حِيمَا أَذْ غَارْنغْ د-إِذْوڒْ ڒْوَارْثْ.‘

¹⁴ Vendo-o, porém, os lavradores, arrazoavam entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança venha a ser nossa.

¹⁵ مّنْضَارنْ ث بَارَّا إِ ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ ؤُشَا نْغِينْ ث. مِينْ زَّايْسنْ إِ غَا يڭّْ خنِّي بَابْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ؟

¹⁵ E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?

¹⁶ أَذْ د-يَاسْ، أَذْ إِنغْ إِخمَّاسنْ نِّي، ؤُشَا أَذْ إِوْشْ أَمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ إِ إِنّغْنِي.“ ؤُمِي سْڒِينْ أَيَا، نَّانْ أَسْ: ”عمَّارْصْ!“

¹⁶ Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros. Ao ouvirem isto, disseram: Tal não aconteça!

¹⁷ مَاشَا نتَّا إِخْزَارْ غَارْسنْ، إِنَّا: ”مِينْ إِخْسْ أَذْ يِينِي خنِّي وَاوَاڒْ-أَ إِ يُورَانْ:

¹⁷ Mas Jesus, fitando-os, disse: Que quer dizer, pois, o que está escrito:

¹⁸ مَارَّا وِي غَا إِوْضَانْ خْ وژْرُو-يَا،

¹⁸ Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.

¹⁹ أَرزُّونْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ ذ إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ أَذْ خَاسْ سَّارْسنْ إِفَاسّنْ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي، مَاشَا نِيثْنِي ڭّْوذنْ زڭْ إِوْذَانْ، مِينْزِي سّْننْ بلِّي نتَّا إِنَّا أَمذْيَا-يَا خَاسنْ.

¹⁹ Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam lançar-lhe as mãos, pois perceberam que, em referência a eles, dissera esta parábola; mas temiam o povo.

²⁰ حْضَانْ ث ؤُشَا سّكّنْ إِبرْڭَاڭنْ إِنِّي إِڭِّينْ إِخفْ نْسنْ أَمشْنَاوْ إِمْسڭَّاذنْ، حِيمَا أَذْ أَسْ ڭّنْ إِجّْ ن ڒْفخْ ذِي سِّيبّثْ ن إِجّْ ن وَاوَاڒْ، مَاحنْذْ أَذْ ث سلّْمنْ إِ ڒْقَاضِي ذ جّهْذْ ن لْعَامِيلْ.

²⁰ Observando-o, subornaram emissários que se fingiam de justos para verem se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.

²¹ سّقْسَانْ ث، نَّانْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، نسّنْ بلِّي شكْ ثسَّاوَاڒذْ ؤُ ثسّڒْمَاذذْ نِيشَانْ، وَارْ ثتّڭّذْ شَا س وُوذْمَاونْ ؤُ ثسّڒْمَاذذْ أَبْرِيذْ ن أَربِّي س ثِيذتّْ.

²¹ Então, o consultaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente e não te deixas levar de respeitos humanos, porém ensinas o caminho de Deus segundo a verdade;

²² مَا إِحدْجڒْ أَنغْ أَذْ نوْشْ ڒعْشُورْ إِ كُوڒْ إِجّنْ ؤُزدْجِيفْ إِ قَايْصَارْ نِيغْ لَّا؟“

²² é lícito pagar tributo a César ou não?

²³ يُوشَا س ثحْرَايْمشْثْ نْسنْ ؤُشَا إِنَّا أَسنْ: ”مَايمِّي ذ أَيِي ثتّْجَارَّابمْ؟

²³ Mas Jesus, percebendo-lhes o ardil, respondeu:

²⁴ سشْنمْ أَيِي-د ذِينَارْ. وِي يِيڒَانْ ثَاصْوِيرْثْ-أَ ذ ثِيرَا-يَا؟“ نَّانْ أَسْ: ”ن قَايْصَارْ!“

²⁴ Mostrai-me um denário. De quem é a efígie e a inscrição? Prontamente disseram: De César. Então, lhes recomendou Jesus:

²⁵ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”وْشمْ خنِّي إِ قَايْصَارْ مِينْ إِدْجَانْ إِ قَايْصَارْ ؤُ إِ أَربِّي مِينْ إِدْجَانْ إِ أَربِّي!“

²⁵ Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.

²⁶ وَارْ زمَّارنْ أَذْ ث طّْفنْ س وَاوَاڒْ نّسْ قِيبَاتْشْ إِ إِوْذَانْ، مَاشَا قِّيمنْ تّْبهْثنْ س ثمْوَارِّيثْ نّسْ ؤُشَا سّغْذنْ.

²⁶ Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.

²⁷ ؤُسِينْ-د شَا زڭْ إِصَاذُوقِييّنْ إِنِّي إِقَّارنْ، وَارْ ذِينْ بُو ثْنُوكْرَا زِي ڒْموْثْ. سّقْسَانْ ث،

²⁷ Chegando alguns dos saduceus, homens que dizem não haver ressurreição,

²⁸ نَّانْ أَسْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، يُورَا أَنغْ مُوسَا، مَاڒَا إِمُّوثْ إِ ورْيَازْ ؤُمَاسْ إِ غَارْ إِدْجَا ثَامْغَارْثْ ؤُشَا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ، خنِّي أَذْ يَاوِي ؤُمَاسْ ثَامْغَارْثْ نِّي، مَاحنْذْ أَذْ د-يجّْ أَحنْجِيرْ إِ ؤُمَاسْ.

²⁸ perguntaram-lhe: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém, sendo aquele casado e não deixando filhos, seu irmão deve casar com a viúva e suscitar descendência ao falecido.

²⁹ ثُوغَا ذِينْ سبْعَا ن وَاوْمَاثنْ. أَمزْوَارْ يِيوِي إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ، مَاشَا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ.

²⁹ Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;

³⁰ يِيوِي ونِّي ذ وِيسّْ ثْنَاينْ ثَامْغَارْثْ نِّي ؤُشَا ؤُڒَا ذ نتَّا إِمُّوثْ بْڒَا إِحنْجِيرنْ.

³⁰ o segundo e o terceiro também desposaram a viúva;

³¹ خنِّي ونِّي ذ وِيسّْ ثْڒَاثَا يِيوِي ثَامْغَارْثْ نِّي ؤُشَا أَمُّو إِنّغْنِي أَڒْ وِيسّْ سبْعَا. مُّوثنْ نِيثْنِي مَارَّا إِذْسنْ، وَارْ د-جِّينْ شَا إِحنْجِيرنْ.

³¹ igualmente os sete não tiveram filhos e morreram.

³² غَارْ ؤُنڭَّارْ ثمُّوثْ ثمْغَارْثْ عَاوذْ.

³² Por fim, morreu também a mulher.

³³ ذِي ثْنُوكْرَا إِ مَانْ ونْ زَّايْسنْ إِ غَا ثِيڒِي ذ ثَامْغَارْثْ؟ مِينْزِي مَارَّا سبْعَا نِّي إِوْينْ ت ذ ثَامْغَارْثْ!“

³³ Esta mulher, pois, no dia da ressurreição, de qual deles será esposa? Porque os sete a desposaram.

³⁴ إِنَّا أَسنْ يَاسُوع: ”أَيْثْ ن دُّونشْثْ-أَ إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ، ؤُ ثِيمْغَارِينْ تّْوَاسّْمدْجَاشنْثْ إِ يرْيَازنْ.

³⁴ Então, lhes acrescentou Jesus: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento;

³⁵ مَاشَا إِنِّي إِتّْوَاحسْبنْ سْذَاهدْجنْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ دُّونشْثْ نِّي ؤُ غَارْ ثْنُوكْرَا زِي ثَادَّارْثْ ن إِمتِّيننْ، وَارْ تِّيوْينْ ثِيمْغَارِينْ، ؤُ ثِيمْغَارِينْ وَارْ تِّيڒِينْثْ إِ يرْيَازنْ.

³⁵ mas os que são havidos por dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.

³⁶ مَاغَارْ وَارْ زمَّارنْ عَاذْ أَذْ مّْثنْ، مِينْزِي نِيثْنِي أَمْ لْمَالَاكَاثْ ؤُ نِيثْنِي ذ ثَارْوَا ن أَربِّي، مِينْزِي نِيثْنِي ذوْڒنْ ذ ثَارْوَا ن ثْنُوكْرَا.

³⁶ Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.

³⁷ مَاشَا زِي جِّيهثْ ن إِمتِّيننْ أَذْ تّْوَاسّْنكَّارنْ، ثُوغَا إِسّْبيَّانْ مُوسَا عَاوذْ ؤُمِي إِحَاجَا خْ شْبَارْقْ أَكْ-ذ إِسنَّاننْ، أَقَا سِيذِي إِنَّا: ’نشّْ ذ أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ ذ أَربِّي ن إِسْحَاقْ ذ أَربِّي ن يَاعْقُوبْ.‘

³⁷ E que os mortos hão de ressuscitar, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando chama ao Senhor o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.

³⁸ نتَّا وَارْ إِدْجِي شَا ذ أَربِّي ن إِمتِّيننْ، مَاشَا ن يِينِّي إِدَّارنْ، مِينْزِي غَارسْ نتَّا نِيثْنِي مَارَّا دَّارنْ.“

³⁸ Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.

³⁹ أَرِّينْ-د شَا زڭْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ، نَّانْ: ”أَ أَمْسغَّارْ، ثسِّيوْڒذْ مْلِيحْ أَطَّاسْ!“

³⁹ Então, disseram alguns dos escribas: Mestre, respondeste bem!

⁴⁰ ؤُشَا وَارْ زْعِيمنْ عَاذْ أَذْ ث سّقْسَانْ خْ شَا.

⁴⁰ Dali por diante, não ousaram mais interrogá-lo.

⁴¹ إِنَّا أَسنْ: ”مَامّشْ زمَّارنْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ أَذْ إِنِينْ بلِّي لْمَاسِيحْ ذ مِّيسْ ن ذَاوُوذْ؟

⁴¹ Mas Jesus lhes perguntou: Como podem dizer que o Cristo é filho de Davi?

⁴² ذَاوُوذْ سِيمَانْثْ نّسْ إِقَّارْ ذڭْ وذْلِيسْ ن إِزهِّيذنْ:

⁴² Visto como o próprio Davi afirma no livro dos Salmos:

⁴³ أَڒْ ذ غَا سَّارْسغْ ڒْعذْيَانْ نّشْ

⁴³ até que eu ponha os teus inimigos por estrado dos teus pés.

⁴⁴ مَاڒَا ذَاوُوذْ إِسمَّا ث ’سِيذِي‘، مَامّشْ غَا يِيڒِي نتَّا ذ مِّيسْ؟“

⁴⁴ Assim, pois, Davi lhe chama Senhor, e como pode ser ele seu filho?

⁴⁵ أَمْ ثُوغَا مَارَّا إِوْذَانْ زمَّارنْ أَذْ سْڒنْ، إِنَّا إِ إِمحْضَارنْ نّسْ:

⁴⁵ Ouvindo-o todo o povo, recomendou Jesus a seus discípulos:

⁴⁶ ”حْضَامْ إِخفْ نْومْ زڭْ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ إِنِّي إِتّخْسنْ أَذْ ؤُيُورنْ س إِجدْجَابنْ إِزِيرَارنْ، إِنِّي ؤُمِي إِتّعْجِيبْ أَسنْ أَذْ خَاسنْ سدْجْمنْ إِوْذَانْ ذِي ڒسْوَاقْ ؤُ أَذْ قِّيمنْ خْ ڒكْرَاسِي إِصبْحنْ ذِي ثمْزِيذَاوِينْ ؤُ خْ إِمُوشَانْ إِمزْوُورَا غَارْ إِمنْسِيونْ.

⁴⁶ Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;

⁴⁷ نِيثْنِي تّتّنْ ثُوذْرِينْ ن ثِيجَّاڒْ أَمْ تّتَّارنْ ثِيوْهِيبِينْ ذِي طّْوعْ ن ثْژَادْجَاثِينْ نْسنْ ثِيزِيرَارِينْ. أَقَا إِنَا أَذْ كْسِينْ إِجّْ ن ڒْحُوكْمْ إِقْسحْ.“

⁴⁷ os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Lucas 20 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →