Josué 22

rifa (RIFA) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ خنِّي إِڒَاغَا-د يَاشُووَا إِ إِرُوبِينِييّنْ ذ إِجَاذِييّنْ ذ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ ن مَانَاسَّا،

¹ Então Josué chamou os rubenitas, e os gaditas, e a meia tribo de Manassés.

² إِنَّا أَسنْ: ”كنِّيوْ ثحْضَامْ مَارَّا مِينْ خفْ إِ ذ أَومْ يُومُورْ مُوسَا، أَمْسخَّارْ ن سِيذِي، ؤُ كنِّيوْ ثسْڒَامْ عَاوذْ إِ ثْمِيجَّا إِنُو ذِي مَارَّا مِينْ خفْ ذ أَومْ ؤُمُورغْ.

² E disse-lhes: Tudo quanto Moisés, o servo do Senhor, vos ordenou, guardastes; e à minha voz obedecestes em tudo quanto vos ordenei.

³ كنِّيوْ وَارْ ثسْمِيحمْ شَا ذڭْ أَيْثْمَاثْومْ ذڭْ وَاطَّاسْ ن وُوسَّانْ أَڒْ أَسّْ-أَ ؤُ ثحْضَامْ أَحطُّو ن ڒُومُورْ ن سِيذِي، أَربِّي نْومْ.

³ A vossos irmãos por todo este tempo, até ao dia de hoje, não desamparastes; antes tivestes cuidado de guardar o mandamento do Senhor vosso Deus.

⁴ ؤُشَا ڒخُّو إِڭَّا سِيذِي، أَربِّي نْومْ، إِ أَيْثْمَاثْومْ أَرَّاحثْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِ ذ أَسنْ ت إِوَاعْذْ.عقْبمْ خنِّي ڒخُّو غَارْ إِقِيضَانْ نْومْ ذِي ثمُّورْثْ ن ڒْوَارْثْ نْومْ نِّي ذ أَومْ إِوْشَا مُوسَا، أَمْسخَّارْ ن سِيذِي، خْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.

⁴ Agora o Senhor vosso Deus deu repouso a vossos irmãos, como lhes tinha prometido; voltai-vos, pois, agora, e ide-vos às vossas tendas, à terra da vossa possessão, que Moisés, o servo do Senhor, vos deu além do Jordão.

⁵ مَاشَا حْضَامْ مْلِيحْ أَذْ ثڭّمْ ڒُومُورْ ذ شَّارِيعَا إِ ذ أَومْ إِوْشَا مُوسَا، أَمْسخَّارْ ن سِيذِي، حِيمَا أَذْ ثخْسمْ سِيذِي، أَربِّي نْومْ، أَذْ ثُويُورمْ ذِي مَارَّا إِبْرِيذنْ نّسْ، أَذْ ثحْضَامْ مَارَّا ڒُومُورَاثْ نّسْ ؤُشَا أَذْ غَارسْ ثْڒصْقمْ ؤُ أَذْ أَسْ ثْسخَّارمْ س مَارَّا وُوڒْ ذ مَارَّا ڒعْمَارْ نْومْ.“

⁵ Tão-somente tende cuidado de guardar com diligência o mandamento e a lei que Moisés, o servo do Senhor, vos mandou: que ameis ao Senhor vosso Deus, e andeis em todos os seus caminhos, e guardeis os seus mandamentos, e vos achegueis a ele, e o sirvais com todo o vosso coração, e com toda a vossa alma.

⁶ إِبَاركْ إِ-ثنْ يَاشُووَا، إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ ؤُيُورنْ ؤُشَا نِيثْنِي أَرڭّْوْحنْ غَارْ إِقِيضَانْ نْسنْ.

⁶ Assim Josué os abençoou, e despediu-os; e foram-se às suas tendas.

⁷ إِ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ ن مَانَاسَّا ثُوغَا إِوْشَا مُوسَا إِشْثْ ن ثسْغَارْثْ ذِي بَاشَانْ، مَاشَا إِ يِيجّْ ن وزْينْ نّغْنِي إِوْشَا أَسْ يَاشُووَا إِشْثْ ن ثسْغَارْثْ غَارْ أَيْثْمَاثْسنْ خْ ؤُغزْذِيسْ-أَ ن لْ-ؤُرْذُونْ زِي مَانِيسْ ثْغدْجِي ثْفُوشْثْ. ؤُمِي ثنْ إِسّكّْ يَاشُووَا غَارْ إِقِيضَانْ نْسنْ، إِبَاركْ إِ-ثنْ

⁷ Ora, Moisés dera herança em Basã à meia tribo de Manassés, porém à outra metade Josué deu herança entre seus irmãos aquém do Jordão para o ocidente; e enviando-os Josué também às suas tendas os abençoou;

⁸ ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكِيذْسنْ، إِنَّا: ”س وَاڭْڒَا ذ أَمقّْرَانْ أَذْ ثْعقْبمْ غَارْ إِقِيضَانْ نْومْ، س وَاطَّاسْ ن ڒبْهَايمْ ؤُ س نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ ؤُ س نّْحَاسْ ذ وُوزَّاڒْ ؤُ س وَاطَّاسْ ن وَارُّوضْ. بْضَامْ ثَاكشَّاضْثْ ن ڒْعذْيَانْ نْومْ أَكْ-ذ أَيْثْمَاثْومْ.“

⁸ E falou-lhes, dizendo: Voltai-vos às vossas tendas com grandes riquezas, e com muitíssimo gado, com prata, e com ouro, e com metal, e com ferro, e com muitíssimas roupas; e com vossos irmãos reparti o despojo dos vossos inimigos.

⁹ عقْبنْ أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ ذ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ ن مَانَاسَّا، فّْغنْ زِي غَارْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، إِڭّْوجّنْ خْ شِيلُو نِّي إِدْجَانْ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ، حِيمَا أَذْ رَاحنْ غَارْ ثمُّورْثْ ن جِيلْعَاذْ، غَارْ ثمُّورْثْ ن ڒْمُوڒْكْ نْسنْ نِّي إِطّْفنْ ذ أَڭْڒَا عْلَاحْسَابْ ڒُومُورْ ن سِيذِي س ثْسخَّارْثْ ن مُوسَا.

⁹ Assim os filhos de Rúben, e os filhos de Gade, e a meia tribo de Manassés voltaram, e separaram-se dos filhos de Israel, de Siló, que está na terra de Canaã, para irem à terra de Gileade, à terra da sua possessão, de que foram feitos possuidores, conforme a ordem do Senhor pelo ministério de Moisés.

¹⁰ ؤُمِي إِوْضنْ نِيثْنِي غَارْ ثْمُووَّا ن لْ-ؤُرْذُونْ نِّي إِدْجَانْ عَاذْ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ، بْنَانْ أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ ذ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ ن مَانَاسَّا ذِينِّي إِجّْ ن ؤُعَالْطَارْ غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ، إِجّْ ن ؤُعَالْطَارْ إِمْغَارْ أَطَّاسْ.

¹⁰ E, chegando eles aos limites do Jordão, ainda na terra de Canaã, ali os filhos de Rúben, e os filhos de Gade, e a meia tribo de Manassés edificaram um altar junto ao Jordão, um altar de grande aparência.

¹¹ ؤُشَا سْڒِينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل أَقَا قَّارنْ: ”خْزَارمْ، أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ ذ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ ن مَانَاسَّا بْنَانْ إِجّْ ن ؤُعَالْطَارْ غَارْ ويْمِيرْ ن ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ خْ ثْمُووَّا ن لْ-ؤُرْذُونْ، خْ ؤُغزْذِيسْ ن لْ-ؤُرْذُونْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.“

¹¹ E ouviram os filhos de Israel dizer: Eis que os filhos de Rúben, e os filhos de Gade, e a meia tribo de Manassés edificaram um altar diante da terra de Canaã, nos limites do Jordão, do lado dos filhos de Israel.

¹² ؤُمِي سْڒِينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل أَيَا، ثْمُونْ مَارَّا ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ذِي شِيلُو حِيمَا أَذْ فّْغنْ إِ ؤُمنْغِي أَكِيذْسنْ س إِجّْ ن ڒْعسْكَارْ.

¹² Ouvindo isso os filhos de Israel, reuniu-se toda a congregação dos filhos de Israel em Siló, para saírem em guerra contra eles.

¹³ ؤُشَا سّكّنْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل فِينَاحَاسْ، مِّيسْ ن ؤُكهَّانْ أَلِيعَازَارْ، غَارْ أَيْثْ ن رُوبِينْ ؤُ غَارْ أَيْثْ ن جَاذْ ؤُ غَارْ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ ن مَانَاسَّا ذِي جِيلْعَاذْ،

¹³ E enviaram os filhos de Israel, aos filhos de Rúben, e aos filhos de Gade, e à meia tribo de Manassés, na terra de Gileade, a Finéias, filho de Eleazar, o sacerdote,

¹⁴ ؤُ سّكّنْ أَكِيذسْعشْرَا ن ڒْحُوكَّامْ، إِجّْ ن ڒْحَاكمْ زِي كُوڒْ ثَادَّارْثْ ن بَابَاسْ، زِي مَارَّا ثِيقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل. كُوڒْ إِجّْ زَّايْسنْ ثُوغَا ذ أَزدْجِيفْ ن ثَادَّارْثْ ن ڒجْذُوذْ نْسنْ إِ ڒُوڒُوفْ ن إِسْرَائِيل.

¹⁴ E a dez príncipes com ele, de cada casa paterna um príncipe, de todas as tribos de Israel; e cada um era cabeça da casa de seus pais entre os milhares de Israel.

¹⁵ ؤُسِينْ-د نِيثْنِي غَارْ أَيْثْ ن رُوبِينْ ؤُ غَارْ أَيْثْ ن جَاذْ ؤُ غَارْ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ ن مَانَاسَّا ذِي ثمُّورْثْ ن جِيلْعَاذْ، نَّانْ أَسنْ:

¹⁵ E, indo eles aos filhos de Rúben, e aos filhos de Gade, e à meia tribo de Manassés, à terra de Gileade, falaram-lhes, dizendo:

¹⁶ ”أَمُّو إِ ثسِّيوڒْ مَارَّا ثْمسْمُونْثْ ن سِيذِي: مِينْ إِخْسْ أَذْ يِينِي ڒغْذَارْ-أَ إِ زِي ثغْذَارمْ أَربِّي ن إِسْرَائِيل ؤُمِي ثْحيّْذمْ أَسّْ-أَ زِي ضفَّارْ ن سِيذِي، ؤُمِي ثبْنَامْ إِ يِيخفْ نْومْ إِجّْ ن ؤُعَالْطَارْ مَاحنْذْ أَذْ ثْغوّْغمْ خْ سِيذِي أَسّْ-أَ؟

¹⁶ Assim diz toda a congregação do Senhor: Que transgressão é esta, que cometestes contra o Deus de Israel, deixando hoje de seguir ao Senhor, edificando-vos um altar, para vos rebelardes contra o Senhor?

¹⁷ مَا وَارْ إِدْجِي شْفَا أَنغْ ڒْمُوعْصِييّثْ ن فَاغُورْ، ڒْمُوعْصِييّثْ إِ زِي غَارْ أَسّْ-أَ عَاذْ وَارْ نتّْوَاسِّيزْذڭْ ؤُ زَّايسْ إِ ثوْضَا جّْرِيحشْثْ خْ ثْمسْمُونْثْ ن سِيذِي؟

¹⁷ Foi-nos pouco a iniqüidade de Peor, de que ainda até o dia de hoje não estamos purificados, mesmo que tenha havido castigo na congregação do Senhor,

¹⁸ مَا أَقَا كنِّيوْ أَسّْ-أَ ثوْشِيمْ س وعْرُورْ إِ سِيذِي ؤُشَا أَذْ إِمْسَارْ خنِّي، ؤُمِي غَا ثْغوّْغمْ أَسّْ-أَ خْ سِيذِي، أَذْ إِفُّوڭمْ نتَّا خْ مَارَّا ثْمسْمُونْثْ ن إِسْرَائِيل؟

¹⁸ Para que hoje deixais de seguir o Senhor? Será que rebelando-vos hoje contra o Senhor, amanhã ele se irará contra toda a congregação de Israel.

¹⁹ مَاڒَا زعْمَا ثخْمجْ ثمُّورْثْ إِ إِدْجَانْ ذ أَڭْڒَا نْومْ، خنِّي عْذُومْ غَارْ ثمُّورْثْ نِّي إِدْجَانْ ذ أَڭْڒَا ن سِيذِي ؤُ مَانِي ثدْجَا ثْزذِّيغْثْ ن سِيذِي ؤُشَا كْسِيمْ إِ يِيخفْ نْومْ إِجّْ ن وڭْرَا ذِي ڒْوسْطْ نّغْ، مَاشَا وَارْ ثْغوّْغمْ شَا خْ سِيذِي ؤُ وَارْ ثْغوّْغمْ شَا خَانغْ ؤُمِي غَا ثبْنَامْ إِجّْ ن ؤُعَالْطَارْ إِ يِيخفْ نْومْ، مْغِيرْ أَعَالْطَارْ ن سِيذِي، أَربِّي نّغْ.

¹⁹ Se é, porém, que a terra da vossa herança é imunda, passai-vos para a terra da possessão do Senhor, onde habita o tabernáculo do Senhor, e tomai possessão entre nós; mas não vos rebeleis contra o Senhor, nem tampouco vos rebeleis contra nós, edificando-vos um altar, além do altar do Senhor nosso Deus.

²⁰ مَا ثُوغَا عَاخَانْ، مِّيسْ ن زَارَاحْ، وَارْ إِغْذَارْ ذِي ثْمسْڒَاشْثْ ن مِينْ إِتّْوَاحَارّْمنْ إِ ؤُثحِّي ؤُ خنِّي مَا وَارْ د-إِتِّيسْ ؤُذُوقّزْ ن وغْضَابْ خْ مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن إِسْرَائِيل؟ ؤُشَا أَرْيَازْ نِّي وَارْ إِمُّوثْ وحّْضسْ وَاهَا ذِي ڒْمُوعْصِييّثْ نّسْ.‘ “

²⁰ Não cometeu Acã, filho de Zerá, transgressão no tocante ao anátema? Não veio ira sobre toda a congregação de Israel, de modo que aquele homem não morreu só, na sua iniqüidade?

²¹ خنِّي أَرِّينْ-د أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ ذ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ ن مَانَاسَّا ؤُشَا سِّيوْڒنْ أَكْ-ذ إِزدْجِيفنْ خْ ڒُوڒُوفْ ن إِسْرَائِيل:

²¹ Então responderam os filhos de Rúben, e os filhos de Gade, e a meia tribo de Manassés, e disseram aos cabeças dos milhares de Israel:

²² ”أَربِّي خْ مَارَّا إِربِّيثنْ، سِيذِي، أَربِّي خْ مَارَّا إِربِّيثنْ إِسّنْ إِ-ث ؤُ إِسْرَائِيل أَذْ ث إِسّنْ عَاوذْ! مَاڒَا إِفّغْ-د أَيَا زڭْ ؤُغوّغْ نِيغْ زِي ڒغْذَارْ خْ سِيذِي، خنِّي وَارْ خَانغْ ثْشطَّارْ شَا أَسّْ-أَ،

²² O Senhor Deus dos deuses, o Senhor Deus dos deuses, ele o sabe, e Israel mesmo o saberá. Se foi por rebeldia, ou por transgressão contra o Senhor, hoje não nos preserve;

²³ مَاڒَا ثُوغَا حِيمَا أَذْ نبْنَا إِ نشِّينْ إِجّْ ن ؤُعَالْطَارْ مَاحنْذْ أَذْ نوْشْ س وعْرُورْ إِ سِيذِي نِيغْ مَاڒَا ثُوغَا حِيمَا أَذْ نْقدّمْ إِشْثْ ن ثْغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ نِيغْ إِشْثْ ن ثوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ نِيغْ إِ ؤُسوْجذْ ن ثْغَارْصَا ن ڒهْنَا، أجّْ سِيذِي سِيمَانْثْ نّسْ أَذْ ث إِبقّشْ.

²³ Se nós edificamos um altar para nos desviarmos do Senhor, ou para sobre ele oferecer holocausto e oferta de alimentos, ou sobre ele apresentar oferta pacífica, o Senhor mesmo de nós o requeira.

²⁴ ؤُشْثْ خَانغْ، مَاڒَا وَارْ نڭِّي أَيَا زڭْ ومْنُوسْ ؤُمِي نقَّارْ: ’إِحنْجِيرنْ نْومْ زمَّارنْ أَذْ إِنِينْ إِ إِحنْجِيرنْ نّغْ ثِيوشَّا: مِينْ جَارْ أَومْ-د أَكْ-ذ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل؟

²⁴ E, se antes o não fizemos por receio disto, dizendo: Amanhã vossos filhos virão a falar a nossos filhos, dizendo: Que tendes vós com o Senhor Deus de Israel?

²⁵ سِيذِي إِڭَّا لْ-ؤُرْذُونْ ذ أَيْمِيرْ جَارْ أَنغْ ذ كنِّيوْ، أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ! كنِّيوْ وَارْ غَارْومْ شَا ثَاسْغَارْثْ ذِي سِيذِي!‘ أَمُّو زمَّارنْ أَذْ سّْبدّنْ إِحنْجِيرنْ نْومْ إِحنْجِيرنْ نّغْ خْ ثِيڭّْوُوذِي ن سِيذِي.

²⁵ Pois o Senhor pôs o Jordão por termo entre nós e vós, ó filhos de Rúben, e filhos de Gade; não tendes parte no Senhor; e assim bem poderiam vossos filhos fazer desistir a nossos filhos de temer ao Senhor.

²⁶ خْ ؤُينِّي ننَّا: أجّْ أَنغْ أَذْ نبْنَا أَعَالْطَارْ-أَ، وَارْ إِدْجِي إِ ثْغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ ؤُڒَا إِ ثْغَارْصْثْ،

²⁶ Por isso dissemos: Preparemo-nos agora, e edifiquemos um altar, não para holocausto, nem para sacrifício,

²⁷ مَاشَا حِيمَا أَذْ يِيڒِي ذ أَشهَّاذْ جَارْ نشِّينْ ذ كنِّيوْ ؤُ جَارْ جِّيڒَاثْ نّغْ أَوَارْنِي أَنغْ، حِيمَا أَذْ نْسخَّارْ ذِي ثْسخَّارْثْ ن سِيذِي زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ س ثْغَارْصِي نّغْ ن وشْمَاضْ ذ ثْغَارْصِي نّغْ نّغْنِي ذ ثْغَارْصِي نّغْ ن ڒهْنَا ؤُ حِيمَا إِحنْجِيرنْ نْومْ وَارْ قَّارنْ إِ إِحنْجِيرنْ نّغْ: كنِّيوْ وَارْ غَارْومْ شَا ثَاسْغَارْثْ ذِي سِيذِي.

²⁷ Mas para que, entre nós e vós, e entre as nossas gerações depois de nós, nos seja em testemunho, para podermos fazer o serviço do Senhor diante dele com os nossos holocaustos, e com os nossos sacrifícios, e com as nossas ofertas pacíficas; para que vossos filhos não digam amanhã a nossos filhos: Não tendes parte no Senhor.

²⁸ نشِّينْ ننَّا: مَاڒَا إِمْسَارْ ثِيوشَّا أَذْ إِنِينْ نِيثْنِي أَيَا إِ نشِّينْ ؤُ إِ جِّيڒَاثْ أَوَارْنِي أَنغْ، خنِّي أَذْ نِينِي: ’خْزَارمْ، أَمذْيَا ن ڒبْنِي ن ؤُعَالْطَارْ-أَ ن سِيذِي نِّي إِڭِّينْ ڒجْذُوذْ نّغْ، وَارْ إِدْجِي إِ ثْغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ نِيغْ إِ ثْغَارْصْثْ نّغْنِي، مَاشَا حِيمَا أَذْ يِيڒِي ذ أَشهَّاذْ جَارْ نشِّينْ ذ كنِّيوْ.‘

²⁸ Por isso dissemos: Quando suceder que amanhã assim nos digam a nós e às nossas gerações, então diremos: Vede o modelo do altar do Senhor que fizeram nossos pais, não para holocausto nem para sacrifício, porém para ser testemunho entre nós e vós.

²⁹ إِڭّْوجْ خَانغْ أَقَا نشِّينْ أَذْ نْغوّغْ خْ سِيذِي نِيغْ أَسّْ-أَ أَذْ نوْشْ س وعْرُورْ إِ سِيذِي ؤُمِي غَا نبْنَا إِجّْ ن ؤُعَالْطَارْ إِ ثْغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ نِيغْ إِ ثوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ نِيغْ إِ ثْغَارْصْثْ نّغْنِي، إِلَّا أَعَالْطَارْ ن سِيذِي، أَربِّي نّغْ، ونِّي إِدْجَانْ زَّاثْ إِ ثْزذِّيغْثْ نّسْ.“

²⁹ Nunca tal nos aconteça que nos rebelemos contra o Senhor, ou que hoje nós abandonássemos o Senhor, edificando altar para holocausto, oferta de alimentos ou sacrifício, fora do altar do Senhor nosso Deus, que está perante o seu tabernáculo.

³⁰ أَكهَّانْ فِينَاحَاسْ ذ ڒْحُوكَّامْ ن ثْمسْمُونْثْ ذ إِزدْجِيفنْ خْ ڒُوڒُوفْ ن إِسْرَائِيل نِّي كِيذسْ إِدْجَانْ، سْڒِينْ أَوَاڒنْ إِ إِسِّيوْڒنْ أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ ذ أَيْثْ ن مَانَاسَّا ؤُ ثُوغَا أَيَا ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْسنْ.

³⁰ Ouvindo, pois, Finéias, o sacerdote, e os príncipes da congregação, e os cabeças dos milhares de Israel, que com eles estavam, as palavras que disseram os filhos de Rúben, e os filhos de Gade, e os filhos de Manassés, pareceu bem aos seus olhos.

³¹ فِينَاحَاسْ، مِّيسْ ن أَلِيعَازَارْ، إِنَّا إِ أَيْثْ ن رُوبِينْ ؤُ إِ أَيْثْ ن جَاذْ ؤُ إِ أَيْثْ ن مَانَاسَّا: ”أَسّْ-أَ أَذْ ثسّْنمْ بلِّي سِيذِي أَقَا-ث ذِي ڒْوسْطْ نّغْ ؤُمِي كنِّيوْ وَارْ ثغْذَارمْ شَا سِيذِي. س ؤُيَا كنِّيوْ ثْفكّمْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل زڭْ ؤُفُوسْ ن سِيذِي.“

³¹ E disse Finéias, filho de Eleazar, o sacerdote, aos filhos de Rúben, e aos filhos de Gade, e aos filhos de Manassés: Hoje sabemos que o Senhor está no meio de nós; porquanto não cometestes transgressão contra o Senhor; agora livrastes os filhos de Israel da mão do Senhor.

³² خنِّي يَارڭّْوحْ ؤُكهَّانْ فِينَاحَاسْ، مِّيسْ ن أَلِيعَازَارْ، أَكْ-ذ ڒْحُوكَّامْ زڭْ أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ، زِي ثمُّورْثْ ن جِيلْعَاذْ غَارْ ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ، غَارْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، ؤُشَا نِيثْنِي ڭِّينْ ذَايْسنْ ڒخْبَارْ.

³² E Finéias filho de Eleazar, o sacerdote, com os príncipes, deixando os filhos de Rúben, e os filhos de Gade, voltaram da terra de Gileade à terra de Canaã, aos filhos de Israel, e trouxeram-lhes a resposta.

³³ ثُوغَا ثَامسْڒَاشْثْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ؤُشَا حمْذنْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل أَربِّي ؤُ وَارْ ذ أَسنْ نَّانْ عَاذْ أَذْ فّْغنْ أَذْ مّنْغنْ مَاحنْذْ أَذْ أَردّْدْجنْ ثَامُّورْثْ إِ ذِي ثُوغَا زدّْغنْ أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ.

³³ E pareceu a resposta boa aos olhos dos filhos de Israel, e os filhos de Israel louvaram a Deus; e não falaram mais em subir à guerra contra eles em exército, para destruírem a terra em que habitavam os filhos de Rúben e os filhos de Gade.

³⁴ أَيْثْ ن رُوبِينْ ذ أَيْثْ ن جَاذْ ڒَاغَانْ أَسْ إِ ؤُعَالْطَارْ نِّي: ”أَذْ يِيڒِي ذ أَشهَّاذْ جَارْ أَنغْ أَقَا سِيذِي ذ أَربِّي.“

³⁴ E os filhos de Rúben e os filhos de Gade deram ao altar o nome de Ede; para que seja testemunho entre nós que o Senhor é Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Josué 22 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →