Joel 1
rifa (RIFA) vs BKJ
1 أَوَاڒْ ن سِيذِي إِ د-يُوسِينْ غَارْ يُووِيلْ، مِّيسْ ن فَاثُو‘إِلْ.
1 A palavra do SENHOR, que veio a Joel, filho de Petuel.
2 ”سْڒمْ أَيَا، أَ إِوسُّورَا، سْحسّمْ، مَارَّا كنِّيوْ إِمزْذَاغْ ن ثمُّورْثْ! مَا إِمْسَارْ ؤُيَا عمَّارْصْ ذڭْ وُوسَّانْ نْومْ نِيغْ ذڭْ وُوسَّانْ ن ڒجْذُوذْ نْومْ؟
2 Ouvi isto, vós anciãos, e dai ouvidos, todos os habitantes da terra: Isto aconteceu em vossos dias, ou nos dias de vossos pais?
3 حَاجَامْ إِحنْجِيرنْ نْومْ خْ ؤُيَا ؤُ جّمْ إِحنْجِيرنْ نْومْ أَذْ ث حَاجَانْ إِ إِحنْجِيرنْ نْسنْ ؤُ إِحنْجِيرنْ نْسنْ إِ جِّيڒْ إِ د غَا يَاسنْ.
3 Dizei isto a vossos filhos, e que os vossos filhos digam a seus filhos, e os filhos desses à outra geração.
4 مِينْ إِجَّا بُو-وقْضعْ، ثشَّا إِ-ث ثْمُورْغِي، مِينْ ثجَّا ثْمُورْغِي، إِشَّا إِ-ث بُو-وڒْسَاحْ، مِينْ إِجَّا بُو-وڒْسَاحْ، إِشَّا إِ-ث بُو-ؤُصَارْذْ.“
4 O que ficou da taturana, a locusta comeu, e o que ficou da locusta, a lagarta verde comeu, e o que ficou da lagarta verde, a lagarta de borboleta comeu.
5 ”فَاقمْ، كنِّيوْ إِسْكَارْجِييّنْ، ثْرُومْ، سْغُويّمْ، مَارَّا إِنِّي إِسسّنْ بِينُو، زِي سِّيبّثْ ن بِينُو ژمّنْ ث جْذِيذْ، مَاغَارْ إِتّْوَاقْضعْ زڭْ ؤُقمُّومْ نْومْ.
5 Despertai, vós, bêbados, e chorai; gemei, todos vós que bebeis vinho, por causa do vinho novo, porque é tirado da vossa boca.
6 مَاغَارْ إِجّْ ن ڒْڭنْسْ إِڭعّذْ ضِيدّْ إِ ثمُّورْثْ إِنُو. غَارسْ ثِيزمَّارْ ؤُ ڒْقدّْ نّسْ بْڒَا ڒحْسَابْ. ثِيغْمَاسْ نّسْ أَمْ ثغْمَاسْ ن وَايْرَاذنْ ؤُ ثِيغْمَاسْ ن ثغْمَارْثْ نّسْ أَمْ ثِينِّي ن ثيْرَاذْثْ.
6 Porquanto uma nação subiu contra a minha terra, forte e sem número; cujos dentes são como dentes de um leão, e ela tem a queixada de um grande leão.
7 أَقَا يَارَّا ثْزَايَارْثْ إِنُو ذ إِشْثْ ن ڒْقشْعثْ ن ؤُنخْڒِيعْ ؤُ يَارْزَا وَارْثُو إِنُو، يَارَّا إِ-ث قَاعْ ذ أَقشَّارْ ؤُشَا إِنْضَارْ إِ-ث، ثِيسضْوِينْ نّسْ ذوْڒنْثْ ذ ثِيشمْڒَاڒِينْ.
7 Ela tornou a minha videira em dejeto, e tirou a casca da minha figueira; despiu-a toda, e a lançou fora; os seus galhos se embranqueceram.
8 شثْشَاثْ أَمْ يِيشْثْ ن ثعْزَارشْثْ ثنِّي إِبيْسنْ س إِشْثْ ن ثْخَانْشثْ ن وشْضَانْ خْ ورْيَازْ ن ثمْژِي نّسْ.
8 Lamenta como uma virgem envolvida em pano de saco pelo marido da sua juventude.
9 ثتّْوَاقْضعْ ثوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ ذ ثوْهِيبْثْ ن ؤُسيّبْ زِي ثَادَّارْثْ ن سِيذِي. إِكهَّاننْ، إِمْسخَّارنْ ن سِيذِي، شطّنْ.
9 A oferta de alimento e a oferta de bebida foram cortadas da casa do SENHOR; os sacerdotes, ministros do SENHOR, lamentam.
10 أَقَا إِتّْوَاردّدْجْ يِييَّارْ، ثشْضنْ ثمُّورْثْ، مِينْزِي إِمنْذِي إِضيّعْ، يُوژغْ بِينُو ن جْذِيذْ، ثجْمذْ زّشْثْ.
10 O campo está arruinado, e a terra lamenta; porque o trigo é desperdiçado; o vinho novo se secou, o azeite se acaba.
11 سضْحَامْ، كنِّيوْ إِفدْجَاحنْ، سْغُويمْ، كنِّيوْ أَيْثْ ن ثْزَايَارْثْ، خْ يِيرْذنْ ذ إِمنْذِي، مَاغَارْ صَّابثْ ن يِييَّارْ ثْودَّارْ.
11 Envergonhai-vos, ó lavradores; chorai, vós, ó produtores de vinho, pelo trigo e pela cevada; porque a colheita do campo pereceu.
12 ثَازَايَارْثْ ثُوژغْ، أَرْثُو ن ثَازَارْثْ إِسْڒَاوْ، ثَاشجَّارْثْ ن أَرمَّانْ، ؤُڒَا ذ ثِينِي ذ ثْشجَّارْثْ ن تّفَّاحْثْ، وَاهْ، مَارَّا ثِيشجُّورَا ن يِييَّارْ سْڒَاونْثْ، عَاذْ ڒفْرَاحثْ ن ثَارْوَا ن بْنَاذمْ ثْرُوحْ.“
12 A videira está seca, a figueira murchou, a romeira também, e a palmeira, e a macieira; todas as árvores do campo estão secas, porque a alegria dos filhos dos homens secou.
13 ”بيْسمْ إِخفْ نْومْ ؤُ وْثمْ أَڭجْذُورْ، كنِّيوْ إِكهَّاننْ! سْيُويّمْ كنِّيوْ إِمْسخَّارنْ ن ؤُعَالْطَارْ، أَسمْ-د ؤُ ثسّنْسمْ ذِي ثْخُونْشَايْ ن وشْضَانْ، كنِّيوْ إِمْسخَّارنْ ن أَربِّي، مَاغَارْ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ ذ ثوْهِيبْثْ ن ؤُسيّبْ تّْوَاكّْسنْثْ إِ ثَادَّارْثْ ن أَربِّي نْومْ.
13 Cingi-vos e lamentai-vos, sacerdotes; gemei, ministros do altar; venham, e passai toda a noite em pano de saco, vós, ministros do meu Deus; porque a oferta de carne e a oferta de bebida foram cortadas da casa de vosso Deus.
14 عڒْممْ إِ يِيجّْ ن ؤُژُومِّي إِقدّسْ، بَارّْحمْ س يِيجّْ ن ؤُمُونِي إِفَارْزنْ، سْمُونمْ إِمْغَارنْ ذ مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ثمُّورْثْ ذِي ثَادَّارْثْ ن سِيذِي، أَربِّي نْومْ، ؤُ ڒَاغَامْ غَارْ سِيذِي.“
14 Santificai um jejum, convocai uma assembleia solene, reuni os anciãos e todos os habitantes desta terra na casa do SENHOR vosso Deus, e clamai ao SENHOR.
15 ”وِيهْ، أَسّْ نِّي! مِينْزِي يُوذسْ-د وَاسّْ ن سِيذِي ؤُ أَذْ د-يَاسْ أَسّْ نِّي أَمْ يِيجّْ ن ؤُردّدْجْ ن ؤُزمَّارْ خْ كُوڒْشِي.
15 Ai do dia! Porque o dia do SENHOR está perto, e como uma destruição do Todo-Poderoso virá.
16 مَا وَارْ ذ أَنغْ ثتّْوَاكّسْ مَاشَّا جَارْ ثِيطَّاوِينْ نّغْ؟ ؤُڒَا ذ ڒفْرَاحثْ ذ أَرْشُوقْ زِي ثَادَّارْثْ ن أَربِّي نّغْ.
16 Porventura o mantimento não está cortado de diante de nossos olhos, sim a alegria e o regozijo da casa de nosso Deus?
17 إِعقَّاينْ ن زَّارِيعثْ ؤُژْغنْ سَاذُو إِپُورْسَا، إِخَّامنْ ن ڒخْزنْ تّْوَاردّْدْجنْ، ڒهْرِيثْ هذْمنْ، مِينْزِي إِمنْذِي إِنْژغْ.
17 A semente está podre debaixo dos seus torrões, os celeiros foram assolados, os armazéns estão quebrados, porque o trigo secou.
18 مَامّشْ إِسّْمُوهْرُوثْ ڒْمَارْ! ثِيحِيمْرِيوِينْ ن إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ قِّيمنْثْ حَايَارْ، مَاغَارْ وَارْ غَارْسنْثْ بُو دّمْنثْ ن ثَاروْسَا! ؤُڒَا ذ ثِيحِيمْرِيوِينْ ن وُودْجِي فْنَانْثْ.“
18 Como gemem os animais! As manadas de gados estão perplexas, porque não têm pasto; sim os rebanhos de ovelhas foram desolados.
19 ”غَاركْ إِ تّْڒَاغِيغْ نشّْ، أَ سِيذِي، مِينْزِي ثِيمسِّي ثشَّا دّْمَانِي ن ڒخْڒَا ؤُ يِيجّْ ن ؤُشعَّاڒْ أَقَا إِسّشْمضْ مَارَّا ثِيشجُّورَا ن يِييَّارْ.“
19 Ó SENHOR, a ti clamarei, porque o fogo devorou os pastos do deserto, e a chama queimou todas as árvores do campo.
20 ؤُرَا ذ ڒْمَاڒْ ذڭْ إِيَّارْ سكّْوْضنْ-د غَاركْ، مِينْزِي ثْغزْرَاثِينْ ؤُژْغنْثْ ؤُ ثِيمسِّي ثشَّا دّْمَانِي ن ڒخْڒَا.“
20 Todos os animais do campo também clamam a ti; porque os rios de água se secaram, e o fogo devorou os pastos do deserto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Joel 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.