Isaías 9
rifa (RIFA) vs ARA
1 ”ڒْڭنْسْ إِ إِدَّارنْ ذِي ثَادْجسْثْ، أَذْ إِژَارْ ثَافَاوْثْ ثَامقّْرَانْثْ. ثِيوَا نِّي إِزدّْغنْ ذِي ثمُّورْثْ ن ثِيڒِي ن ڒْموْثْ أَذْ ثَارغْ ثْفَاوْثْ.
1 Mas para a terra que estava aflita não continuará a obscuridade. Deus, nos primeiros tempos, tornou desprezível a terra de Zebulom e a terra de Naftali; mas, nos últimos, tornará glorioso o caminho do mar, além do Jordão, Galileia dos gentios.
2 شكْ أَذْ ثمَّارْنِيذْ ذِي ڒْڭنْسْ ؤُ أَذْ ثسّمْغَارذْ ڒفْرَاحثْ. نِيثْنِي أَذْ فَارْحنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّشْ أَمْ مَامّشْ فَارْحنْ غَارْ ثْميْرَا، أَمْ مَامّشْ أَرشْڭنْ خْمِي بطَّانْ ثَاكشَّاضْثْ ...
2 O povo que andava em trevas viu grande luz, e aos que viviam na região da sombra da morte, resplandeceu-lhes a luz.
3 مَاغَارْ أَزَايْڒُو ن دّْقڒْ نّسْ ذ وعْمُوذْ خْ ثغْرُوضْثْ نّسْ ذ ؤُزدْجَاضْ ن ؤُوقَّافْ نّسْ، أَقَا ثَارْژِيذْ ثنْ أَمْ ذڭْ وَاسّْ ن مِيذْيَانْ،
3 Tens multiplicado este povo, a alegria lhe aumentaste; alegram-se eles diante de ti, como se alegram na ceifa e como exultam quando repartem os despojos.
4 مَاغَارْ كُوڒْ ڒْبُوطَا نِّي يُوذْفنْ ذڭْ ؤُزهَّارْ ن ؤُمنْغِي ؤُ كُوڒْ أَپَارْثسُّو نِّي مَارْغنْ ذڭْ إِذَامّنْ، أَذْ إِتّْوَاسَّارْغْ، أَذْ يِيڒِي ذ مَاشَّا إِ ثْمسِّي،
4 Porque tu quebraste o jugo que pesava sobre eles, a vara que lhes feria os ombros e o cetro do seu opressor, como no dia dos midianitas;
5 مَاغَارْ إِتّْوَارُو أَنغْ-د ؤُحنْجِيرْ، إِمّوْشْ أَنغْ مِّيسْ ؤُشَا ڒحْكَامثْ ثتّْوَاسَّارْسْ خْ ثغْرُوضْثْ نّسْ ؤُ تّْڒَاغَانْ أَسْ إِسمْ نّسْ: ڒعْجبْ، أَمْشَاوَارْ، أَربِّي إِجهْذنْ، بَابَاسْ ن ڒبْذَا، ڒْحَاكمْ ن ڒهْنَا.
5 porque toda bota com que anda o guerreiro no tumulto da batalha e toda veste revolvida em sangue serão queimadas, servirão de pasto ao fogo.
6 إِ ڒمْغَارثْ ن ڒحْكَامثْ نّسْ ؤُ إِ ڒهْنَا نّسْ وَارْ إِتِّيڒِي قطُّو خْ ڒْعَارْشْ ن ذَاوُوذْ ؤُ خْ ثْڭلْذِيثْ نّسْ، حِيمَا أَذْ ثتّْوَاضْمنْ ؤُ أَذْ ثتّْوَاسّجْهذْ س ڒْحقّْ ذ ثْسڭْذَا، زِي ڒخُّو أَڒْ إِ ڒبْذَا. أَشْضَارْ ن سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ أَذْ إِڭّْ أَيَا.“
6 Porque um menino nos nasceu, um filho se nos deu; o governo está sobre os seus ombros; e o seu nome será: Maravilhoso Conselheiro, Deus Forte, Pai da Eternidade, Príncipe da Paz;
7 ”سِيذِي إِنُو إِسّكّْ أَوَاڒْ ضِيدّْ إِ يَاعْقُوبْ ؤُشَا إِوْضَا ذِي إِسْرَائِيل.
7 para que se aumente o seu governo, e venha paz sem fim sobre o trono de Davi e sobre o seu reino, para o estabelecer e o firmar mediante o juízo e a justiça, desde agora e para sempre. O zelo do Senhor dos Exércitos fará isto.
8 مَارَّا ڒْڭنْسْ أَذْ ث إِسّنْ، إِفْرَايِيمْ ذ إِمزْذَاغْ ن سَامَارْيَا نِّي إِقَّارنْ س نّْفَاخثْ ؤُ س وُوڒْ إِشُّورنْ س ؤُكبَّارْ:
8 O Senhor enviou uma palavra contra Jacó, e ela caiu em Israel.
9 ’رحْيُوضْ ن لَّاجُورْ وْضَانْ، مَاشَا أَذْ ثنْ نبْنَا عَاوذْ س ثْصُوضَارْ إِتّْوَاسُّويْذَانْ. ؤُرْثَانْ ن ڒخْڒَا تّْوَازذْمنْ، مَاشَا أَذْ نژُّو ثِيشجُّورَا ن ثنْڭلْثْ ذڭْ ومْشَانْ نْسنْ!‘
9 Todo o povo o saberá, Efraim e os moradores de Samaria, que em soberba e altivez de coração dizem:
10 أَذْ خَاسْ إِسّكَّارْ سِيذِي إِغْرِيمنْ ن رَاصِينْ ؤُ نتَّا أَذْ إِسّهْوڒْ ڒْعذْيَانْ نّسْ خَاسْ.
10 Os tijolos ruíram por terra, mas tornaremos a edificar com pedras lavradas; cortaram-se os sicômoros, mas por cedros os substituiremos.
11 أَرَامْ زِي شَّارْقْ ؤُ إِفِيلِيسْطِينِييّنْ زِي ضفَّارْ، أَڒَامِي نِيثْنِي أَذْ صَارْضنْ إِسْرَائِيل قَاعْ. س مَارَّا أَيَا وَارْ يَارخُّو وغْضَابْ نّسْ، \+bdit مَاشَا\+bdit* أَفُوسْ نّسْ إِقِّيمْ إِسَارّحْ،
11 Portanto, o Senhor suscita contra ele os adversários de Rezim e instiga os inimigos.
12 مَاغَارْ ڒْڭنْسْ وَارْ د-إِذِيكّْوِيڒْ غَارْ ونِّي ث إِوْثِينْ ؤُ نِيثْنِي وَارْ أَرزُّونْ سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ.“
12 Do Oriente vêm os siros, do Ocidente, os filisteus e devoram a Israel à boca escancarada. Com tudo isto, não se aparta a sua ira, e a mão dele continua ainda estendida.
13 ”أَذْ إِقسّْ سِيذِي زِي إِسْرَائِيل أَزدْجِيفْ ذ ؤُكنَّاسْ، ثَاسطَّا ن ثِينِي ذ ؤُغَانِيمْ، ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ.
13 Todavia, este povo não se voltou para quem o fere, nem busca ao Senhor dos Exércitos.
14 أَوسَّارْ ذ ونِّي ؤُمِي غَا يِيڒِي شَّانْ، أَقَا أَثنْ ذ أَزدْجِيفْ، ؤُشَا أَنَابِي نِّي إِسّڒْمَاذنْ إِخَارِّيقنْ، نتَّا ذ أَكنَّاسْ.
14 Pelo que o Senhor corta de Israel a cabeça e a cauda, a palma e o junco, num mesmo dia.
15 مَاغَارْ إِمْڭوَّاذنْ ن ڒْڭنْسْ-أَ ذ إِمْغكّْوَاينْ ؤُ إِنِّي زَّايْسنْ إِتّْوَانذْهنْ أَذْ تّْوَاصَارْضنْ.
15 O ancião, o homem de respeito, é a cabeça; o profeta que ensina a mentira é a cauda.
16 خْ ؤُيَا وَارْ إِفَارّحْ سِيذِي إِنُو خْ إِحُوذْرِييّنْ نْسنْ، ؤُ وَارْ يَارحّمْ خْ إِيُوجِيڒنْ ذ ثجَّاڒْ نْسنْ، مَاغَارْ مَارَّا نِيثْنِي ذ إِمْنَافْقنْ ذ إِعفَّاننْ ؤُ كُوڒْ أَقمُّومْ إِسَّاوَاڒْ ثُوبُّوهڒْيَا. س مَارَّا أَيَا وَارْ يَارخُّو وغْضَابْ نّسْ، \+bdit مَاشَا\+bdit* أَفُوسْ نّسْ إِقِّيمْ إِسَارّحْ.“
16 Porque os guias deste povo são enganadores, e os que por eles são dirigidos são devorados.
17 ”مَاغَارْ ثُوعفّْنَا ثَارقّْ أَمْ ثْمسِّي، ثتّتّْ إِسنَّاننْ ذ ثْزڭّْوَارْثْ، ثسّْرقَّا إِخشَّابنْ ن وزْغَارْ، أَڒَامِي تّْڭعَّاذنْ ذِي دّخَّانْ.
17 Pelo que o Senhor não se regozija com os jovens dele e não se compadece dos seus órfãos e das suas viúvas, porque todos eles são ímpios e malfazejos, e toda boca profere doidices. Com tudo isto, não se aparta a sua ira, e a mão dele continua ainda estendida.
18 س ؤُذُوقّزْ ن ؤُفُوڭمْ ن سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ أَذْ إِسّْقُوسْبَارْ ثَامُّورْثْ ؤُشَا ڒْڭنْسْ أَذْ يِيڒِي ذ مَاشَّا ن ثْمسِّي. ؤُڒَا ذ إِجّنْ وَارْ إِتّْحِيوِيڒْ خْ ونّغْنِي.
18 Porque a maldade lavra como um fogo, ela devora os espinheiros e os abrolhos; acende as brenhas do bosque, e estas sobem em espessas nuvens de fumaça.
19 وَاخَّا بْنَاذمْ إِنهّشْ غَارْ يفُوسْ، أَذْ إِقِّيمْ إِدْجُوزْ. وَاخَّا إِتّتّْ غَارْ ؤُزڒْمَاضْ، وَارْ تّْيِيوِيننْ نِيثْنِي. كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِسَارْضْ أَيْسُومْ ن ؤُغِيڒْ نّسْ.
19 Por causa da ira do Senhor dos Exércitos, a terra está abrasada, e o povo é pasto do fogo; ninguém poupa a seu irmão.
20 مَانَاسَّا أَذْ إِسَارْضْ إِفْرَايِيمْ ؤُ إِفْرَايِيمْ أَذْ إِسَارْضْ مَانَاسَّا ؤُشَا ثْنَاينْ إِذْسنْ مُوننْ أَذْ إِڒِينْ ضِيدّْ إِ يَاهُوذَا. س مَارَّا أَيَا وَارْ يَارخُّو وغْضَابْ نّسْ، \+bdit مَاشَا\+bdit* أَفُوسْ نّسْ إِقِّيمْ إِسَارّحْ.“
20 Abocanha à direita e ainda tem fome, devora à esquerda e não se farta; cada um come a carne do seu próximo:
21 — ausente —
21 Manassés ataca a Efraim, e Efraim ataca a Manassés, e ambos, juntos, atacam a Judá. Com tudo isto, não se aparta a sua ira, e a mão dele continua ainda estendida.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.