Isaías 6
rifa (RIFA) vs VC
1 ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ ن ڒْموْثْ ن ؤُجدْجِيذْ عُوزِّييَا ژْرِيغْ سِيذِي إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ يُوعْڒَانْ إِتّْوَاسّْڭعّْذنْ ؤُشَا أَفْرَايْ ن وَارُّوضْ نّسْ إِتّْشُورْ زَّاوشْثْ ثَامقّْرَانْثْ.
1 No ano da morte do rei Ozias, eu vi o Senhor sentado num trono muito elevado; as franjas de seu manto enchiam o templo.
2 ثِيوَا نّسْ بدّنْ إِسَارَافِييّنْ، لْمَالَاكَاثْ نِّي إِتّْبَاننْ أَمْ ذَايْسنْ ثِيمسِّي، غَارْسنْ ستَّا ن وَافْرِيونْ. قَاعْ إِجّْ غَارسْ ستَّا ن وَافْرِيونْ. س ثْنَاينْ ن وَافْرِيونْ إِڒحّفْ أَغمْبُوبْ نّسْ، س ثْنَاينْ إِڒحّفْ إِضَارنْ نّسْ ؤُ س ثْنَاينْ ثُوغَا إِطَّاوْ.
2 Os serafins se mantinham junto dele. Cada um deles tinha seis asas; com um par {de asas} velavam a face; com outro cobriam os pés; e, com o terceiro, voavam.
3 إِڒَاغَا إِجّْ خْ ونّغْنِي، إِنَّا: ”أَمْقدَّاسْ، أَمْقدَّاسْ، أَمْقدَّاسْ ذ سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ. مَارَّا ثَامُّورْثْ ثشُّورْ س ؤُعُودْجِي نّسْ!“،
3 Suas vozes se revezavam e diziam: Santo, santo, santo é o Senhor Deus do universo! A terra inteira proclama a sua glória!
4 أَڒَامِي نْهزّنْ ذْسُوسَا ن ثْنبْذَاثِينْ ن ثوَّارْثْ س ثْمِيجَّا ن ونِّي إِڒَاغَانْ ؤُشَا ثَادَّارْثْ ثشُّورْ س دّخَّانْ.
4 A este brado as portas estremeceram em seus gonzos e a casa, encheu-se de fumo.
5 خنِّي نِّيغْ نشّْ: ”ؤُشْثْ خَافِي، مَاغَارْ أَذْ هلّْكغْ، مَاغَارْ نشّْ ذ أَرْيَازْ بُو-إِينْشِيشنْ خمْجنْ ؤُ زدّْغغْ جَارْ ڒْڭنْسْ ن أَيْثْ ن بُو-إِينْشِيشنْ خمْجنْ، وَاخَّا أَمنِّي ثِيطَّاوِينْ إِنُو ژْرِينْثْ أَجدْجِيذْ، سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ.“
5 Ai de mim, gritava eu. Estou perdido porque sou um homem de lábios impuros, e habito com um povo {também} de lábios impuros e, entretanto, meus olhos viram o rei, o Senhor dos exércitos!
6 إِضْوَا-د إِجّْ زڭْ إِسَارَافِييّنْ غَارِي. يَارْبُو ڒفْحمْ إِتّحْذُوذُوقنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ نِّي ثُوغَا إِكْسِي س ثْجقَّاضْثْ زڭْ ؤُعَالْطَارْ.
6 Porém, um dos serafins voou em minha direção; trazia na mão uma brasa viva, que tinha tomado do altar com uma tenaz.
7 نتَّا إِحَاذَا زَّايسْ أَقمُّومْ إِنُو، إِنَّا: ”خْزَارْ، إِحَاذَا ڒفْهمْ إِتّحْذُوذُوقنْ وَانِيثَا إِينْشِيشنْ نّشْ. ثمّكْسِي ڒْمُوعْصِييّثْ نّشْ ؤُ إِتّْوَاسّصْڒحْ إِ دّنْبْ نّشْ.“
7 Aplicou-a na minha boca e disse: Tendo esta brasa tocado teus lábios, teu pecado foi tirado, e tua falta, apagada.
8 أَوَارْنِي ؤُيَا سْڒِيغْ إِ ثْمِيجَّا ن سِيذِي إِنُو، ثقَّارْ: ”مَانْ ونْ إِ غَا سّكّغْ ؤُ وِي غَا يُويُورنْ مَاحنْذْ أَذْ إِزْوَارْ إِ نشِّينْ؟“ خَاسْ ؤُشَا نِّيغْ: ”خْزَارْ، أَقَا أَيِي ذَا، سكّْ أَيِي!“
8 Ouvi então a voz do Senhor que dizia: Quem enviarei eu? E quem irá por nós? Eis-me aqui, disse eu, enviai-me.
9 خنِّي إِنَّا: ”ؤُيُورْ ؤُشَا ثِينِيذْ إِ ڒْڭنْسْ-أَ: ’وَاخَّا أَذْ ثسْڒمْ س ثيْنِيثْ، وَارْ ث ثْفهّْممْ!‘، ؤُشَا: ’وَاخَّا ثژْرِيمْ مْلِيحْ، وَارْ ث ثسِّينمْ!‘
9 Vai, pois, dizer a esse povo, disse ele: Escutai, sem chegar a compreender, olhai, sem chegar a ver.
10 سقْسحْ ؤُڒْ ن ڒْڭنْسْ-أَ، ؤُشَا بلّعْ أَسْ إِمزُّوغنْ نّسْ، سڒْسقْ أَسْ ثِيطَّاوِينْ مَاحنْذْ س ثِيطَّاوِينْ نّسْ وَارْ إِتّْوِيڒِي ؤُ س إِمزُّوغنْ نّسْ وَارْ إِتّسْڒِي ؤُ س وُوڒْ نّسْ وَارْ إِتّسّنْ، أَڒَامِي وَارْ إِذِّيكّْوِيڒْ ؤُشَا أَذْ إِتّْوَاسّْڭنْفَا.“
10 Obceca o coração desse povo, ensurdece-lhe os ouvidos, fecha-lhe os olhos, de modo que não veja nada com seus olhos, não ouça com seus ouvidos, não compreenda nada com seu espírito. E não se cure de novo.
11 خنِّي نِّيغْ: ”أَڒْ مڒْمِي، أَ سِيذِي إِنُو؟“ نتَّا يَارَّا-د: ”أَڒْ إِ غَا تّْوَاخَارّْبنْثْ ثْندَّامْ، وَارْ ذَايْسنْثْ إِتّْغِيمِي عَاذْ ؤُمزْذُوغْ، ؤُڒَا ذ ثُوذْرِينْ، وَارْ ذَايْسنْثْ إِتّْغِيمِي عَاذْ بْنَاذمْ، ؤُشَا أَذْ ثِيڒِي ثمُّورْثْ ثَاردّدْجْ.
11 Até quando, Senhor' disse eu. E ele respondeu: Até que as cidades fiquem devastadas e sem habitantes, as casas, sem gente, e a terra, deserta;
12 مَاغَارْ سِيذِي أَذْ إِسّْبعّذْ إِوْذَانْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ، ؤُشَا أَذْ ثِيڒِي ثمُّورْثْ ثخْوَا أَطَّاسْ.
12 até que o Senhor tenha banido os homens, e seja grande a solidão na terra.
13 مَاشَا أَذْ ذَايسْ ثقِّيمْ عَاذْ إِشْثْ ن ثعْشَارْثْ، مَاشَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَذْ ثتّْوَاشّْ، مَاشَا أَمْ مَامّشْ غَارْ ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ ؤُ غَارْ ثْشجَّارْثْ ن ڒْبدْجُوضْ أَوَارْنِي ڒَامِي ثنْثْ إِ غَا زذْمنْ، أَذْ إِقِّيمْ عَاذْ جّْذعْ، أَمُّو إِ غَا يِيڒِي جّْذعْ نّسْ ذ زَّارِيعثْ ثَامْقدّسْثْ.“
13 Se restar um décimo {da população}, ele será lançado ao fogo, como o terebinto e o carvalho, cuja linhagem permanece quando são abatidos. {Sua linhagem é um germe santo}.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.