Isaías 6

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ ن ڒْموْثْ ن ؤُجدْجِيذْ عُوزِّييَا ژْرِيغْ سِيذِي إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ يُوعْڒَانْ إِتّْوَاسّْڭعّْذنْ ؤُشَا أَفْرَايْ ن وَارُّوضْ نّسْ إِتّْشُورْ زَّاوشْثْ ثَامقّْرَانْثْ.

¹ No ano em que morreu o rei Uzias, eu vi o Senhor assentado sobre um alto e sublime trono, e as orlas do seu manto enchiam o templo.

² ثِيوَا نّسْ بدّنْ إِسَارَافِييّنْ، لْمَالَاكَاثْ نِّي إِتّْبَاننْ أَمْ ذَايْسنْ ثِيمسِّي، غَارْسنْ ستَّا ن وَافْرِيونْ. قَاعْ إِجّْ غَارسْ ستَّا ن وَافْرِيونْ. س ثْنَاينْ ن وَافْرِيونْ إِڒحّفْ أَغمْبُوبْ نّسْ، س ثْنَاينْ إِڒحّفْ إِضَارنْ نّسْ ؤُ س ثْنَاينْ ثُوغَا إِطَّاوْ.

² Ao seu redor havia serafins; cada um tinha seis asas; com duas cobria o rosto, e com duas cobria os pés e com duas voava.

³ إِڒَاغَا إِجّْ خْ ونّغْنِي، إِنَّا: ”أَمْقدَّاسْ، أَمْقدَّاسْ، أَمْقدَّاسْ ذ سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ. مَارَّا ثَامُّورْثْ ثشُّورْ س ؤُعُودْجِي نّسْ!“،

³ E clamavam uns para os outros, dizendo: Santo, santo, santo é o Senhor dos exércitos; a terra toda está cheia da sua glória.

⁴ أَڒَامِي نْهزّنْ ذْسُوسَا ن ثْنبْذَاثِينْ ن ثوَّارْثْ س ثْمِيجَّا ن ونِّي إِڒَاغَانْ ؤُشَا ثَادَّارْثْ ثشُّورْ س دّخَّانْ.

⁴ E as bases dos limiares moveram-se à voz do que clamava, e a casa se enchia de fumaça.

⁵ خنِّي نِّيغْ نشّْ: ”ؤُشْثْ خَافِي، مَاغَارْ أَذْ هلّْكغْ، مَاغَارْ نشّْ ذ أَرْيَازْ بُو-إِينْشِيشنْ خمْجنْ ؤُ زدّْغغْ جَارْ ڒْڭنْسْ ن أَيْثْ ن بُو-إِينْشِيشنْ خمْجنْ، وَاخَّا أَمنِّي ثِيطَّاوِينْ إِنُو ژْرِينْثْ أَجدْجِيذْ، سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ.“

⁵ Então disse eu: Ai de mim! pois estou perdido; porque sou homem de lábios impuros, e habito no meio dum povo de impuros lábios; e os meus olhos viram o rei, o Senhor dos exércitos!

⁶ إِضْوَا-د إِجّْ زڭْ إِسَارَافِييّنْ غَارِي. يَارْبُو ڒفْحمْ إِتّحْذُوذُوقنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ نِّي ثُوغَا إِكْسِي س ثْجقَّاضْثْ زڭْ ؤُعَالْطَارْ.

⁶ Então voou para mim um dos serafins, trazendo na mão uma brasa viva, que tirara do altar com uma tenaz;

⁷ نتَّا إِحَاذَا زَّايسْ أَقمُّومْ إِنُو، إِنَّا: ”خْزَارْ، إِحَاذَا ڒفْهمْ إِتّحْذُوذُوقنْ وَانِيثَا إِينْشِيشنْ نّشْ. ثمّكْسِي ڒْمُوعْصِييّثْ نّشْ ؤُ إِتّْوَاسّصْڒحْ إِ دّنْبْ نّشْ.“

⁷ e com a brasa tocou-me a boca, e disse: Eis que isto tocou os teus lábios; e a tua iniqüidade foi tirada, e perdoado o teu pecado.

⁸ أَوَارْنِي ؤُيَا سْڒِيغْ إِ ثْمِيجَّا ن سِيذِي إِنُو، ثقَّارْ: ”مَانْ ونْ إِ غَا سّكّغْ ؤُ وِي غَا يُويُورنْ مَاحنْذْ أَذْ إِزْوَارْ إِ نشِّينْ؟“ خَاسْ ؤُشَا نِّيغْ: ”خْزَارْ، أَقَا أَيِي ذَا، سكّْ أَيِي!“

⁸ Depois disto ouvi a voz do Senhor, que dizia: A quem enviarei, e quem irá por nós? Então disse eu: Eis-me aqui, envia-me a mim.

⁹ خنِّي إِنَّا: ”ؤُيُورْ ؤُشَا ثِينِيذْ إِ ڒْڭنْسْ-أَ: ’وَاخَّا أَذْ ثسْڒمْ س ثيْنِيثْ، وَارْ ث ثْفهّْممْ!‘، ؤُشَا: ’وَاخَّا ثژْرِيمْ مْلِيحْ، وَارْ ث ثسِّينمْ!‘

⁹ Disse, pois, ele: Vai, e dize a este povo: Ouvis, de fato, e não entendeis, e vedes, em verdade, mas não percebeis.

¹⁰ سقْسحْ ؤُڒْ ن ڒْڭنْسْ-أَ، ؤُشَا بلّعْ أَسْ إِمزُّوغنْ نّسْ، سڒْسقْ أَسْ ثِيطَّاوِينْ مَاحنْذْ س ثِيطَّاوِينْ نّسْ وَارْ إِتّْوِيڒِي ؤُ س إِمزُّوغنْ نّسْ وَارْ إِتّسْڒِي ؤُ س وُوڒْ نّسْ وَارْ إِتّسّنْ، أَڒَامِي وَارْ إِذِّيكّْوِيڒْ ؤُشَا أَذْ إِتّْوَاسّْڭنْفَا.“

¹⁰ Engorda o coração deste povo, e endurece-lhe os ouvidos, e fecha-lhe os olhos; para que ele não veja com os olhos, e ouça com os ouvidos, e entenda com o coração, e se converta, e seja sarado.

¹¹ خنِّي نِّيغْ: ”أَڒْ مڒْمِي، أَ سِيذِي إِنُو؟“ نتَّا يَارَّا-د: ”أَڒْ إِ غَا تّْوَاخَارّْبنْثْ ثْندَّامْ، وَارْ ذَايْسنْثْ إِتّْغِيمِي عَاذْ ؤُمزْذُوغْ، ؤُڒَا ذ ثُوذْرِينْ، وَارْ ذَايْسنْثْ إِتّْغِيمِي عَاذْ بْنَاذمْ، ؤُشَا أَذْ ثِيڒِي ثمُّورْثْ ثَاردّدْجْ.

¹¹ Então disse eu: Até quando, Senhor? E respondeu: Até que sejam assoladas as cidades, e fiquem sem habitantes, e as casas sem moradores, e a terra seja de todo assolada,

¹² مَاغَارْ سِيذِي أَذْ إِسّْبعّذْ إِوْذَانْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ، ؤُشَا أَذْ ثِيڒِي ثمُّورْثْ ثخْوَا أَطَّاسْ.

¹² e o Senhor tenha removido para longe dela os homens, e sejam muitos os lugares abandonados no meio da terra.

¹³ مَاشَا أَذْ ذَايسْ ثقِّيمْ عَاذْ إِشْثْ ن ثعْشَارْثْ، مَاشَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَذْ ثتّْوَاشّْ، مَاشَا أَمْ مَامّشْ غَارْ ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ ؤُ غَارْ ثْشجَّارْثْ ن ڒْبدْجُوضْ أَوَارْنِي ڒَامِي ثنْثْ إِ غَا زذْمنْ، أَذْ إِقِّيمْ عَاذْ جّْذعْ، أَمُّو إِ غَا يِيڒِي جّْذعْ نّسْ ذ زَّارِيعثْ ثَامْقدّسْثْ.“

¹³ Mas se ainda ficar nela a décima parte, tornará a ser consumida, como o terebinto, e como o carvalho, dos quais, depois de derrubados, ainda fica o toco. A santa semente é o seu toco.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Isaías 6 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →