Isaías 44

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ ”ڒخُّو مَاشَا، سڒْ، أَ أَمْسخَّارْ إِنُو يَاعْقُوبْ، إِسْرَائِيل نِّي فَارْزغْ!

¹ “Mas agora escute, Jacó, meu servo, e Israel, a quem escolhi.”

² أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، ونِّي شكْ إِڭِّينْ، ونِّي شكْ إِڭِّينْ زڭْ ؤُعذِّيسْ ن يمَّاشْ، ونِّي ذ أَشْ إِوْشِينْ أَفُوسْ: ’وَارْ تّڭّْوذْ شَا، أَ يَاعْقُوبْ، أَمْسخَّارْ إِنُو، يَاشُورُونْ نِّي فَارْزغْ!

² Assim diz o Senhor , que o criou e formou desde o ventre materno, e que o ajuda: “Não tenha medo, meu servo Jacó, meu amado, a quem escolhi.

³ مَاغَارْ نشّْ أَذْ سيّْحغْ أَمَانْ خْ مِينْ إِفُّوذنْ ذ ثْسدْجْيَاوِينْ خْ مِينْ يُوژْغنْ. نشّْ أَذْ زدْجْعغْ أَرُّوحْ إِنُو خْ زَّارِيعثْ نّشْ ؤُڒَا ذ لْبَارَاكَا إِنُو خْ ثَارْوَا نّشْ.

³ Porque derramarei água sobre o chão sedento e torrentes sobre a terra seca. Derramarei o meu Espírito sobre a sua posteridade e a minha bênção sobre os seus descendentes,

⁴ نِيثْنِي أَذْغمْينْ جَارْ أَرْبِيعْ، أَمْ يِيصفْصَافنْ غَارْ ثْغزْرَاثِينْ ن وَامَانْ.

⁴ e eles brotarão como a relva, como salgueiros junto às correntes de água.”

⁵ إِجّنْ أَذْ يِينِي: ’نشّْ ن سِيذِي!‘ ؤُشَا إِجّنْ نّغْنِي أَذْ إِڒَاغَا إِخفْ نّسْ س يِيسمْ ن يَاعْقُوبْ، ؤُ عَاوذْ إِجّنْ نّغْنِي أَذْ يَارِي س ؤُفُوسْ نّسْ: ’نشّْ ن سِيذِي!‘ ؤُشَا أَذْ إِكنَّا إِخفْ نّسْ س يِيسمْ إِشنّْعنْ ’إِسْرَائِيل‘.‘ “

⁵ “Um dirá: ‘Eu sou do Senhor ’; outro se chamará pelo nome de Jacó; o outro ainda escreverá na própria mão: ‘Eu sou do e por sobrenome tomará o nome de Israel.”

⁶ ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، ذ أَمفْذِي نّسْ، سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ: ’نشّْ ذ أَمزْوَارُو، نشّْ ذ أَنڭَّارُو، نْهْڒَا نشّْ وَارْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن أَربِّي نّغْنِي.

⁶ Assim diz o Senhor , o Rei e Redentor de Israel, o “Eu sou o primeiro e eu sou o último, e além de mim não há Deus.

⁷ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ إِبَارّحْ أَمْ نشّْ؟ أجّْ إِ-ث أَذْ ث يِينِي ؤُ أَذْ أَيِي ث إِسّْشنْ زڭْ وَاسّْ نِّي ذِي ژُّوغْ ڒْڭنْسْ ن وشْحَاڒْ ؤُيَا. أجّْ إِ-ثنْ أَذْ أَسنْ عَاوْذنْ ثِيمسْڒَايِينْ ن ثِيوشَّا، مِينْ إِ د غَا يَاسنْ.

⁷ Quem, assim como eu, fez predições desde que estabeleci o mais antigo povo? Que o declare e o exponha diante de mim! Que esse anuncie as coisas futuras, as coisas que hão de vir!

⁸ وَارْ تّْنخْڒِيعمْ ؤُ وَارْ تّڭّْوْذمْ. مَا وَارْ ذ أَومْ ث-إِ-د-سِّيوْضغْ زڭْ وَاكُوذْ ن زِيشْ غَارْ إِمزُّوغنْ نْومْ ؤُ مَا وَارْ حَاجِيغْ ث؟ كنِّيوْ ذ ڒشْهُوذْ إِنُو: مَا أَقَا ذِينْ إِجّْ ن أَربِّي نْهْڒَا نشّْ؟ وَارْ ذِينْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثصْضَارْثْ نّغْنِي، نشّْ وَارْ سِّينغْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ.‘ “

⁸ Não fiquem apavorados, nem tenham medo. Por acaso não revelei e anunciei isso a vocês muito tempo atrás? Vocês são as minhas testemunhas. Será que há outro Deus além de mim? Não, não há outra Rocha que eu conheça.”

⁹ ”إِنِّي إِتّڭّنْ ڒخْيَاڒَاثْ إِنقْشنْ إِخْوَانْ، ؤُ ڒخْيَاڒَاثْ نِّي تّخْسنْ نِيثْنِي وَارْ نفّْعنْثْ ذڭْ وَالُو. نِيثْنِي س يِيخفْ نْسنْ ذ ڒشْهُوذْ نْسنْثْ أَقَا وَارْ تّْوِيڒِينْثْ ؤُ وَارْ سِّيننْثْ وَالُو، أَڒَامِي غَا ذوْڒنْ تّْسضْحَانْ نِيثْنِي.

⁹ Todos os artífices de imagens de escultura são nada, e as coisas que eles tanto estimam não têm valor nenhum. Eles mesmos são testemunhas de que elas nada veem, nem entendem, para que sejam envergonhados.

¹⁰ مَانْ ونْ إِتّڭّنْ إِجّْ ن أَربِّي ؤُ مَانْ ونْ إِتّْكبَّانْ ڒخْيَاڒْ ن لْ-أَصْنَامْ أَمْ وَارْ غَارسْ بُو ثِيزِي زَّايسْ؟

¹⁰ Quem formaria um deus ou fundiria uma imagem de escultura, que não tem valor nenhum?

¹¹ خْزَارْ، مَارَّا إِشْرِيشنْ نْسنْ أَذْ ذوْڒنْ تّْسضْحَانْ، مَاغَارْ أَيْثْ ن بُو-صّنْعثْ إِ إِخدّْمنْ س ؤُكشُّوضْ ذ وژْرُو ذ إِوْذَانْ وَاهَا. أجّْ إِ-ثنْ أَذْ مُوننْ، أَذْ كَّارنْ، أَذْ نّْخڒْعنْ، نِيثْنِي أَذْ ذوْڒنْ تّْسضْحَانْ جْمِيعْ.

¹¹ Eis que todos os seus seguidores ficarão envergonhados, pois os artífices não passam de homens. Que todos eles se reúnam e se apresentem! Sentirão pavor e, todos juntos, serão envergonhados.

¹² أَمْزِيڒْ ن وُوزَّاڒْ غَارسْ إِميْذِي ن ومْزِيڒْ، إِخدّمْ غَارْ ڒفْحمْ إِتّحْذُوذُوقنْ، إِتّْقَارّسْ ڒخْيَاڒْ س إِفْضِيسنْ نّسْ. إِخدّمْ إِ-ث س ؤُغِيڒْ إِجهْذنْ. نتَّا إِدْجُوژْ أَڒَامِي وَارْ غَارسْ إِقِّيمْ بُو جّْهذْ عَاذْ. وَارْ إِسسّْ أَمَانْ أَڒْ غَا يَاحڒْ أَطَّاسْ.

¹² O ferreiro pega uma ferramenta e trabalha nas brasas; vai moldando um ídolo com o martelo e forja-o com a força do seu braço. Ele tem fome e perde as forças; não bebe água e desfalece.

¹³ أَنجَّارْ إِعبَّارْ ثَافْروْثْ س ؤُفِيڒُو نّسْ ن ڒعْبَارْ، يَارشّمْ ڒخْيَاڒْ إِنقْشنْ س ؤُكرَّاجْ، ؤُ إِنجَّارْ إِ-ث س ڒْمُوسْ ؤُشَا يَارشّمْ إِ-ث س دّوَارَا ؤُ إِڭَّا إِ-ث ذ إِجّْ ن ڒخْيَاڒْ ن بْنَاذمْ مَاحنْذْ أَذْ إِتّْوَاسَّارْسْ ذڭْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ.

¹³ O carpinteiro estende o cordel sobre a madeira e, com o lápis, esboça uma imagem; alisa-a com plaina, marca com o compasso e faz uma escultura à semelhança e beleza de um ser humano, para ser colocada num templo.

¹⁴ إِزدّمْ بْنَاذمْ ثِيشجُّورَا ن ثنْڭلْثْ إِ يِيخفْ نّسْ، إِكسِّي إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن سِّيذْرِي نِيغْ ن ڒْبدْجُوضْ، يَارزُّو إِ يِيخفْ نّسْ جَارْ ثْشجُّورَا ن وزْغَارْ. إِتّژُّو إِشْثْ ن ثَايْذَا ؤُشَا ثْمقَّارْ س ونْژَارْ.

¹⁴ Um homem corta para si cedros, toma um cipreste ou um carvalho, fazendo escolha entre as árvores do bosque; planta um pinheiro, e a chuva o faz crescer.

¹⁵ أَذْ ثِيڒِي ثْشجَّارْثْ ذ ڒفْحمْ إِ بْنَاذمْ. إِكسِّي زَّايسْ ؤُشَا إِژْغَاڒَا إِخفْ نّسْ غَارسْ. عَاوذْ إِسّْرَاقَّا ثِيمسِّي، إِسّْننَّا زَّايسْ أَغْرُومْ. زِي ثْشجَّارْثْ إِتّڭّْ بْنَاذمْ عَاوذْ إِجّْ ن أَربِّي ؤُشَا إِتّْبنْذَاقْ أَسْ، إِتّڭّْ زَّايسْ ڒخْيَاڒْ إِنقْشنْ ؤُشَا إِسجَّاذْ أَسْ.

¹⁵ Tais árvores servem ao homem para queimar; com parte de sua madeira ele se aquece e também assa o pão; com a outra parte ele faz um deus e se prostra diante dele; esculpe uma imagem e se ajoelha diante dela.

¹⁶ إِجّْ ن وزْينْ ن ؤُكشُّوضْ زَّايسْ إِسّشْمَاضْ إِ-ث س ثْمسِّي، أَكْ-ذ وزْينْ إِقِّيمنْ إِتّتّْ أَيْسُومْ. إِشنّفْ أَيْسُومْ ؤُشَا إِتّْيَاوَانْ. إِژْغَاڒَا إِخفْ نّسْ، إِقَّارْ: ’أَهْ، مَامّشْ حمِّيغْ، نشّْ تَّاشِيغْ أَكْ-ذ ثْمسِّي!‘

¹⁶ Metade queima no fogo e com ela assa a carne para comer; faz um assado e dele se farta; também se aquece e diz: “Ah! Já estou aquecido! E como é bom olhar para o fogo.”

¹⁷ زِي مِينْ إِقِّيمنْ ن ؤُكشُّوضْ إِتّڭّْ إِجّْ ن أَربِّي، إِجّْ ن ڒخْيَاڒْ إِنقْشنْ. إِسجَّاذْ أَسْ، إِتّْبنْذَاقْ زَّاثسْ، إِتّْژَادْجْ غَارسْ، إِقَّارْ: ’سنْجمْ أَيِي، مِينْزِي شكْ ذ أَربِّي إِنُو!‘ “

¹⁷ Do resto ele faz um deus, uma imagem de escultura; ajoelha-se diante dela, prostra-se e lhe dirige a sua oração, dizendo: “Livra-me, porque tu és o meu deus.”

¹⁸ ”وَارْ سِّيننْ، وَارْ تّْحِيكِينْ، مَاغَارْ ثِيطَّاوِينْ نْسنْ مسْحنْثْ ؤُمِي وَارْ تّْوِيڒِينْ وَالُو، ؤُشَا ؤُڒَاونْ نْسنْ وَارْ تّفْثِيننْ.

¹⁸ Nada sabem, nem entendem, porque os olhos deles estão grudados, para que não vejam, e o coração deles já não pode entender.

¹⁹ ؤُڒَا ذ إِجّْ إِتّڭّْ إِ-ت غَارْ وُوڒْ نّسْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ بُو ثُوسّْنَا ؤُڒَا ذْ ڒفْهَامثْ حِيمَا أَذْ إِنِينْ: ’إِجّْ ن وزْينْ زَّايسْ سّْشمْضغْ ث ذِي ثْمسِّي. سّْننّغْ أَغْرُومْ خْ ڒفْحمْ نّسْ إِتّحْذُوذُوقنْ ؤُ شنْفغْ أَيْسُومْ ؤُ شِّيغْ ث. زِي مِينْ إِقِّيمنْ ن ؤُكشُّوضْ مَا أَذْ زَّايسْ ڭّغْ جّْعِيفشْثْ ن صَّانَامْ، مَا أَذْ سجْذغْ زَّاثْ إِ ؤُكشُّوضْ ن ثْشجَّارْثْ؟‘

¹⁹ Nenhum deles cai em si, já não há conhecimento nem compreensão para dizer: “Metade da madeira queimei e sobre as brasas assei pão e carne para comer. E será que daquilo que restou eu faria uma abominação? Deveria eu me ajoelhar diante de um pedaço de madeira?”

²⁰ نتَّا إِسّشَّا إِخفْ نّسْ س إِغّضْ، ؤُڒْ نّسْ إِتّْوَاغَارّنْ إِغكّْوَا إِ-ث. وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِسّنْجمْ ڒعْمَارْ نّسْ، أَذْ يِينِي: ’مَا خنِّي وَارْ ذِينْ إِدْجِي ڒْغشّْ ذڭْ ؤُفُوسْ أَفُوسِي إِنُو؟‘ “

²⁰ Tal homem se apascenta de cinza; o seu coração enganado o iludiu, de maneira que não pode livrar a sua alma, nem dizer: “Não é uma mentira isso que tenho em minha mão?”

²¹ ”عْقڒْ خْ مَانْ أَيَا، أَ يَاعْقُوبْ، أَ شكْ إِسْرَائِيل! مَاغَارْ أَقَا شكْ ذ أَمْسخَّارْ إِنُو، نشّْ كوّْنغْ شكْ، شكْ ذ أَمْسخَّارْ إِنُو، أَ إِسْرَائِيل، وَارْ شكْ تّتُّوغْ شَا.

²¹ “Lembre-se destas coisas, ó Jacó, ó Israel, porque você é meu servo! Eu o formei, você é meu servo, ó Israel; não me esquecerei de você.

²² نشّْ مسّْحغْ إِعذِّيينْ نّشْ أَمْ ثَايُّوثْ ؤُڒَا ذ دّْنُوبْ نّشْ أَمْ ؤُسيْنُو. ذْوڒْ-د غَارِي، مَاغَارْ نشّْ فكّغْ شكْ.“

²² Desfaço as suas transgressões como a névoa e os seus pecados, como a nuvem; volte para mim, porque eu o remi.”

²³ ”غنّْجمْ س ڒفْرَاحثْ، أَ إِجنْوَانْ، مَاغَارْ سِيذِي إِڭَّا إِ-ث. سْڒِيوْڒوثْ، أَ ڒَادْجَاغْ ن ثمُّورْثْ، كْسِيمْ ذڭْ إِغُويَّانْ س ڒفْرَاحثْ، أَ إِذُورَارْ، سْڒِيوْڒِيومْ، أَ شكْ، أَزْغَارْ ذ كُوڒْ ثَاشجَّارْثْ إِ ذَايسْ إِدْجَانْ! مَاغَارْ سِيذِي إِفكّْ إِ يَاعْقُوبْ، إِسّْعُودْجْ إِخفْ نّسْ ذِي إِسْرَائِيل.“

²³ “Alegrem-se, ó céus, porque o exultem, ó profundezas da terra; cantem de alegria, vocês, montes, vocês, bosques e todas as suas árvores, porque o e se glorificou em Israel.”

²⁴ ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَمفْذِي نّشْ، ونِّي شكْ إِڭِّينْ زڭْ ؤُعذِّيسْ ن يمَّاشْ: ’نشّْ ذ سِيذِي ونِّي إِڭِّينْ مَارَّا، ونِّي إِتّْبزَّاعنْ أَجنَّا، نشّْ وَاهَا، نشّْ ذ ونِّي إِسَّارْسنْ ثَامُّورْثْ. مَانْ ونْ ثُوغَا خنِّي أَكِيذِي؟

²⁴ Assim diz o Senhor , o seu Redentor, o mesmo que o formou desde o ventre materno: “Eu sou o que faço todas as coisas. Sozinho estendi os céus e sozinho espraiei a terra.

²⁵ نشّْ ذ ونِّي إِبطّْڒنْ ڒعْڒَامَاثْ ن أَيْثْ ن بُو-إِخَارِّيقنْ ؤُشَا سّْبُوهْڒِيغْ إِڭزَّاننْ، ذ ونِّي إِسّْوخَّارنْ إِمِيغِيسنْ ؤُ يَارَّا ثُوسّْنَا نْسنْ ذ ثَاغْيُوڒِي،

²⁵ Eu frustro os sinais dos que profetizam mentiras e faço com que os adivinhos fiquem parecendo tolos. Obrigo os sábios a recuar, transformando o seu saber em tolice.

²⁶ ونِّي إِسّْمثْننْ أَوَاڒْ ن ؤُمْسخَّارْ نّسْ ؤُ إِسّقْفڒْ شّْوَارْ ن إِرقَّاسنْ نّسْ، ونِّي إِقَّارنْ إِ ؤُرْشَالِيمْ: ’أَذْ ذَايمْ إِڒِينْ إِمزْذَاغْ عَاذْ!‘ ؤُشَا إِ كُوڒْ إِشْثْ زِي ثْندَّامْ ن يَاهُوذَا: ’شمْ أَذْ ثتّْوَاسّْبدّذْ عَاوذْ!‘ ؤُشَا ’نشّْ أَذْ سّْبدّغْ ڒْخِيرْبَاثْ نّسْ عَاوذْ!‘،

²⁶ Eu confirmo a palavra do meu servo e cumpro o conselho dos meus mensageiros. Digo a respeito de Jerusalém: ‘Ela será habitada’; e a respeito das cidades de Judá: ‘Elas serão edificadas’; e quanto às suas ruínas: ‘Eu as levantarei’.

²⁷ ونِّي إِقَّارنْ إِ وَامَانْ يُودْجْغنْ: ’أَژْغمْ، نشّْ أَذْ سِّيژْغغْ إِغزْرَانْ نْومْ!‘،

²⁷ Digo à profundeza do mar: ‘Seque, e eu secarei os seus rios.’

²⁸ ونِّي إِقَّارنْ إِ كُورَاشْ: ’نتَّا ذ أَمكْسَاوْ إِنُو، نتَّا أَذْ إِسّقْفڒْ ڒْخَاضَارْ إِنُو، ؤُمِي غَا إِنِينْ إِ ؤُرْشَالِيمْ: ’أَذْ شمْعذْڒنْ!‘، ؤُ إِ زَّاوشْثْ ثَامقّْرَانْثْ: ’أَذْ أَمْ ڭّنْ ذْسَاسْ!‘ “

²⁸ Eu digo a respeito de Ciro: ‘Ele é meu pastor e cumprirá tudo o que me agrada.’ Digo também de Jerusalém: ‘Será edificada’; e do templo: ‘Seus alicerces serão lançados.’”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Isaías 44 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →