Gênesis 47

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ ڒَْامِي د-يُوسَا يُوسُوفْ، إِخبَّارْ فِيرْعُونْ، إِنَّا أَسْ: ”بَابَا ذ أَيْثْمَا ذ وُودْجِي نْسنْ ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ نْسنْ ذ مَارَّا مِينْ غَارْسنْ، أَقَا ؤُسِينْ-د زِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ. خْزَارْ، أَقَا أَثنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ.“

¹ Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.

² ؤُشَا زِي جَارْ مَارَّا أَيْثْمَاسْ يِيوِي خمْسَا ن يرْيَازنْ، إِقدّمْ أَسْ ثنْ إِ فِيرْعُونْ.

² Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.

³ خنِّي إِنَّا فِيرْعُونْ إِ يَايْثْمَاسْ: ”مِينْ ثعْنَا ڒْخذْمثْ إِ ثتّڭّمْ؟“ نِيثْنِي أَرِّينْ-د خْ فِيرْعُونْ: ”إِمْسخَّارنْ نّشْ ذ إِمكْسَاونْ ن وُودْجِي، أَمْ نشِّينْ أَمْ ڒجْذُوذْ نّغْ.“

³ O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.

⁴ نَّانْ عَاوذْ إِ فِيرْعُونْ: ”إِ ثْزذِّيغْثْ ذِي ثمُّورْثْ-أَ أَمْ إِبَارَّانِييّنْ إِ د-نُوسَا، مِينْزِي وَارْ يدْجِي وفْسُو إِ وُودْجِي ن إِمْسخَّارنْ نّشْ، مِينْزِي ڒَاژْ إِقْسحْ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ. خنِّي ڒخُّو، نتّْزَاوڭْ إِ شكْ، أجّْ إِمْسخَّارنْ نّشْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ!“

⁴ Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.

⁵ ؤُشَا إِسِّيوڒْ فِيرْعُونْ أَكْ-ذ يُوسُوفْ، إِنَّا: ”بَابَاشْ ذ أَيْثْمَاشْ ؤُسِينْ-د غَاركْ.

⁵ O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,

⁶ ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا أَقَا-ت نّشْ مَارَّا. أجّْ بَابَاشْ ذ أَيْثْمَاشْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ إِصبْحنْ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ ؤُشَا مَاڒَا ثْحكَّارذْ بلِّي أَقَا جَارْ أَسنْ إِرْيَازنْ إِونْڭِيثنْ، ڭّمْ ثنْ ذ إِمحْضَاينْ خْ ڒبْهَايمْ إِنُو.“

⁶ a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.

⁷ ؤُشَا إِنْذهْ يُوسُوفْ بَابَاسْ، إِقدّمْ إِ-ث إِ فِيرْعُونْ ؤُشَا يَاعْقُوبْ إِبَاركْ فِيرْعُونْ.

⁷ Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,

⁸ إِنَّا فِيرْعُونْ إِ يَاعْقُوبْ: ”مشْهَاڒْ غَاركْ ن إِسڭّْوُوسَا؟“

⁸ e este perguntou: — Qual é a sua idade?

⁹ يَاعْقُوبْ يَارَّا-د خْ فِيرْعُونْ: ”مْيَا ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِسڭّْوُوسَا إِ دَّارغْ ذ أَبَارَّانِي. ؤُسَّانْ ن إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ إِنُو يُوقْڒِيڒنْ ؤُ شُّورنْ س ڒْغَارْ. وَارْ إِوِيضنْ شَا وُوسَّانْ ن إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو ذڭْ وُوسَّانْ ن لْغُورْبَا نْسنْ.“

⁹ Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.

¹⁰ خنِّي يَاعْقُوبْ إِبَارْكْ فِيرْعُونْ ؤُشَا إِفّغْ سّنِّي زَّاثْ إِ وُوذمْ ن فِيرْعُونْ.

¹⁰ Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.

¹¹ إِسّْشنْ يُوسُوفْ ثَازذِّيغْثْ إِ بَابَاسْ ذ أَيْثْمَاسْ، إِوْشَا أَسنْ ثَاسْغَارْثْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، زِي لمْلِيحْ ن ثمُّورْثْ، ذِي ثمُّورْثْ ن رَاعَامْسِيسْ أَمْ مَامّشْ ث إِوصَّا فِيرْعُونْ.

¹¹ E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.

¹² إِعوّڒْ يُوسُوفْ بَابَاسْ ذ أَيْثْمَاسْ ذ مَارَّا ثَادَّارْثْ ن بَابَاسْ. إِعوّڒْ ؤُڒَا ذ مَاشَّا إِ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ.

¹² José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.

¹³ أَغْرُومْ ثُوغَا وَارْ إِدْجِي ذِي ثمُّورْثْ مَارَّا، مِينْزِي ڒَاژْ ثُوغَا إِقْسحْ أَطَّاسْ، أَڒَامِي ثِيوضْ ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ذ ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ فنَّانْثْ س ڒَاژْ.

¹³ Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.

¹⁴ خنِّي إِيْرُو يُوسُوفْ مَارَّا نُّوقَارْثْ نِّي إِتّْوَافنْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ؤُ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ ذڭْ ؤُبدّڒْ ن إِمنْذِي إِ إِسْغِينْ. إِڭَّا يُوسُوفْ نُّوقَارْثْ نِّي ذِي ثَادَّارْثْ ن فِيرْعُونْ.

¹⁴ O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.

¹⁵ ؤُمِي ثقْضَا نُّوقَارْثْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ذ ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ، ؤُسِينْ-د مَارَّا إِمِيصْرِييّنْ غَارْ يُوسُوفْ نَّانْ: ”أوْشْ أَنغْ أَغْرُومْ، مَاغَارْ مَايمِّي غَا نمّثْ زَّاثكْ؟ وَارْ ذِينْ عَاذْ شَا نُّوقَارْثْ.“

¹⁵ Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!

¹⁶ يُوسُوفْ إِنَّا: ”مَاڒَا وَارْ غَارْومْ بُو نُّوقَارْثْ عَاذْ، وْشمْ خنِّي ڒبْهَايمْ نْومْ ؤُ نشّْ أَذْ أَومْ وْشغْ مَاشَّا ذڭْ ؤُبدّڒْ ن ڒبْهَايمْ نْومْ.“

¹⁶ José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.

¹⁷ نِيثْنِي إِوْينْ-د ڒبْهَايمْ نْسنْ غَارْ يُوسُوفْ ؤُشَا إِوْشَا أَسنْ يُوسُوفْ أَغْرُومْ ذڭْ ومْشَانْ ن إِيْسَانْ ذ وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ ذ يغْيَاڒْ نْسنْ ؤُشَا إِسّشّْ إِ-ثنْ س وغْرُومْ ذڭْ ومْشَانْ ن مَارَّا ڒبْهَايمْ نْسنْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ نِّي.

¹⁷ Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.

¹⁸ ؤُمِي إِعْذُو ؤُسڭّْوَاسْ نِّي، ؤُسِينْ-د غَارسْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ ثْنَاينْ ؤُشَا نَّانْ أَسْ: ”وَارْ نتّفَّارْ شَا خْ سِيذِي إِنُو بلِّي أَقَا نُّوقَارْثْ نّغْ ثقْضَا ؤُشَا ڒبْهَايمْ أَقَا أَثنْثْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن سِيذِي إِنُو. وَارْ إِقِّيمْ وَالُو زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي إِنُو، مْغِيرْ أَرِّيمثْ نّغْ ذ إِيَّارنْ نّغْ.

¹⁸ O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:

¹⁹ مَايمِّي غَا نمّثْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّشْ، ؤُڒَا ذ نشِّينْ ؤُڒَا ذ إِيَّارنْ نّغْ؟ سغْ أَنغْ، ثسْغذْ ثَامُّورْثْ نّغْ إِ وغْرُومْ ؤُشَا نشِّينْ ذ ثمُّورْثْ نّغْ أَذْ نِيڒِي ذ إِمْسخَّارنْ ن فِيرْعُونْ. أوْشْ أَنغْ زَّارِيعثْ حِيمَا أَذْ ندَّارْ وَارْ نتّْمتِّي شَا ؤُشَا ثَامُّورْثْ وَارْ ثذِّيكّْوِيڒْ ذ أَمسُّوشِي!“

¹⁹ — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.

²⁰ خنِّي إِسْغَا يُوسُوفْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا إِ فِيرْعُونْ، مِينْزِي إِمِيصْرِييّنْ زّنْزنْ مَارَّا إِيَّارْ نْسنْ، مِينْزِي ثُوغَا ڒَاژْ إِقْسحْ خَاسنْ. ؤُ أَمُّو إِ ثذْوڒْ ثمُّورْثْ ذ أَڭْڒَا ن فِيرْعُونْ.

²⁰ Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,

²¹ ؤُشَا إِسّْمُوطِّييْ ڒْڭنْسْ زڭْ ؤُنڭَّارُو ن ويْمِيرْ أَڒْ أَنڭَّارُو نّغْنِي ن ويْمِيرْ ن مِيصْرَا غَارْ ثْندَّامْ.

²¹ e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.

²² مْغِيرْ ثَامُّورْثْ ن إِكهَّاننْ وَارْ ت إِسْغِي شَا. أَقَا إِكهَّاننْ غَارْسنْ إِشْثْ ن ڒْمُونثْ زِي فِيرْعُونْ، نِيثْنِي تّتّنْ ثَاسْغَارْثْ نْسنْ، ثنِّي إِ ذ أَسنْ إِوْشَا فِيرْعُونْ. خْ ؤُيَا وَارْ زّنْزنْ شَا ثَامُّورْثْ نْسنْ.

²² José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.

²³ خنِّي إِنَّا يُوسُوفْ إِ ڒْڭنْسْ: ”خْزَارْ، أَسّْ-أَ نشّْ سْغِيغْ كنِّيوْ ؤُڒَا ذ ثَامُّورْثْ نْومْ إِ فِيرْعُونْ. خْزَارمْ، أَقَا ذَا زَّارِيعثْ نْومْ. زَارْعمْ زَّايسْ ثَامُّورْثْ!

²³ Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.

²⁴ زِي ڒْغِيدْجثْ أَذْ ثوْشمْ ثَاسْغَارْثْ ثخْمُوسشْثْ إِ فِيرْعُونْ ؤُ أَربْعَا ن ثْسقَّارْ إِ إِقِّيمنْ أَذْ إِڒِينْثْ إِ يِيخفْ نْومْ ذ زَّارِيعثْ إِ ييَّارْ ؤُشَا أَذْ إِڒِينْثْ، مَاحنْذْ أَذْ زَّايْسنْثْ ثشّمْ كنِّيوْ أَكْ-ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نْومْ ؤُ عَاوذْ، مَاحنْذْ أَذْ زَّايْسنْثْ شّنْ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ نْومْ.“

²⁴ Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.

²⁵ نِيثْنِي نَّانْ: ”شكْ ثحْضِيذْ ثُوذَارْثْ نّغْ. أجّْ أَنغْ أَذْ نَافْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي إِنُو ؤُشَا نشِّينْ أَذْ نِيڒِي ذ إِمْسخَّارنْ إِ فِيرْعُونْ.“

²⁵ Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.

²⁶ إِڭَّا يُوسُوفْ مَانْ أَيَا ذ ثَاوْصيّثْ إِ ذِينْ إِدْجَانْ أَڒْ أَسّْ-أَ، بلِّي إِشْثْ ن ثسْغَارْثْ ن ثخْمُوسشْثْ ن ڒْغِيدْجثْ ن ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا أَذْ ثِيڒِي إِ فِيرْعُونْ. مْغِيرْ إِيَّارنْ ن إِكهَّاننْ قِّيمنْ ذ أَڭْڒَا نْسنْ، وَارْ دِّيكّْوِيڒنْ شَا ذ أَڭْڒَا ن فِيرْعُونْ.

²⁶ Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.

²⁷ أَمُّو إِ إِزْذغْ إِسْرَائِيل ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ، ملّْكنْ ذَايسْ ؤُشَا وْشِينْ ڒْغِيدْجثْ ؤُشَا كْثَارنْ س يِيجّْ ن شّْكلْ إِمْغَارْ.

²⁷ Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.

²⁸ إِدَّارْ يَاعْقُوبْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا سْبعْطَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا ؤُشَا ثُوغَا ؤُسَّانْ ن يَاعْقُوبْ، إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ نّسْ، مْيَا ؤُ-سبْعَا ؤُ-ربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا.

²⁸ Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.

²⁹ ؤُمِي د-إِوْضنْ وُوسَّانْ إِ إِسْرَائِيل أَذْ إِمّثْ، إِڒَاغَا-د خْ يُوسُوفْ مِّيسْ، إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، تّْزَاوَاڭغْ شكْ، أَذْ ثڭّذْ أَفُوسْ نّشْ سَاذُو ثْمصَّاضْثْ إِنُو ؤُشَا أڭّْ أَكِيذِي س ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ذ ڒَامَانْ ؤُ وَارْ ذ أَيِي نطّڒْ شَا ذِي مِيصْرَا،

²⁹ Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.

³⁰ مَاشَا خْمِي غَا ڭّغْ أَذْ أَريّْحغْ جَارْ ڒجْذُوذْ إِنُو، خنِّي أَوِي أَيِي زِي مِيصْرَا ؤُشَا نْضڒْ أَيِي ذڭْ ونْضڒْ نْسنْ. يَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْ أَذْ ڭّغْ مِينْ ثنِّيذْ!“

³⁰ Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.

³¹ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”جَادْجْ أَيِي!“، ؤُشَا إِجُّودْجْ أَسْ. ڒخْذنِّي يُوضَارْ إِسْرَائِيل خْ ؤُزدْجِيفْ ن قَامَا.

³¹ — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 47 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →