Gênesis 47
rifa (RIFA) vs ARIB
1 ڒَْامِي د-يُوسَا يُوسُوفْ، إِخبَّارْ فِيرْعُونْ، إِنَّا أَسْ: ”بَابَا ذ أَيْثْمَا ذ وُودْجِي نْسنْ ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ نْسنْ ذ مَارَّا مِينْ غَارْسنْ، أَقَا ؤُسِينْ-د زِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ. خْزَارْ، أَقَا أَثنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ.“
1 Então veio José, e informou a Faraó, dizendo: Meu pai e meus irmãos, com seus rebanhos e seu gado, e tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã e estão na terra de Gósen.
2 ؤُشَا زِي جَارْ مَارَّا أَيْثْمَاسْ يِيوِي خمْسَا ن يرْيَازنْ، إِقدّمْ أَسْ ثنْ إِ فِيرْعُونْ.
2 E tomou dentre seus irmãos cinco homens e os apresentou a Faraó.
3 خنِّي إِنَّا فِيرْعُونْ إِ يَايْثْمَاسْ: ”مِينْ ثعْنَا ڒْخذْمثْ إِ ثتّڭّمْ؟“ نِيثْنِي أَرِّينْ-د خْ فِيرْعُونْ: ”إِمْسخَّارنْ نّشْ ذ إِمكْسَاونْ ن وُودْجِي، أَمْ نشِّينْ أَمْ ڒجْذُوذْ نّغْ.“
3 Então perguntou Faraó a esses irmãos de José: Que ocupação é a vossa; Responderam-lhe: Nós, teus servos, somos pastores de ovelhas, tanto nós como nossos pais.
4 نَّانْ عَاوذْ إِ فِيرْعُونْ: ”إِ ثْزذِّيغْثْ ذِي ثمُّورْثْ-أَ أَمْ إِبَارَّانِييّنْ إِ د-نُوسَا، مِينْزِي وَارْ يدْجِي وفْسُو إِ وُودْجِي ن إِمْسخَّارنْ نّشْ، مِينْزِي ڒَاژْ إِقْسحْ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ. خنِّي ڒخُّو، نتّْزَاوڭْ إِ شكْ، أجّْ إِمْسخَّارنْ نّشْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ!“
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra; porque não há pasto para os rebanhos de teus servos, porquanto a fome é grave na terra de Canaã; agora, pois, rogamos-te permitas que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 ؤُشَا إِسِّيوڒْ فِيرْعُونْ أَكْ-ذ يُوسُوفْ، إِنَّا: ”بَابَاشْ ذ أَيْثْمَاشْ ؤُسِينْ-د غَاركْ.
5 Então falou Faraó a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti;
6 ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا أَقَا-ت نّشْ مَارَّا. أجّْ بَابَاشْ ذ أَيْثْمَاشْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ إِصبْحنْ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ ؤُشَا مَاڒَا ثْحكَّارذْ بلِّي أَقَا جَارْ أَسنْ إِرْيَازنْ إِونْڭِيثنْ، ڭّمْ ثنْ ذ إِمحْضَاينْ خْ ڒبْهَايمْ إِنُو.“
6 a terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze habitar teu pai e teus irmãos; habitem na terra de Gósen. E se sabes que entre eles há homens capazes, põe-nos sobre os pastores do meu gado.
7 ؤُشَا إِنْذهْ يُوسُوفْ بَابَاسْ، إِقدّمْ إِ-ث إِ فِيرْعُونْ ؤُشَا يَاعْقُوبْ إِبَاركْ فِيرْعُونْ.
7 Também José introduziu a Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou a Faraó.
8 إِنَّا فِيرْعُونْ إِ يَاعْقُوبْ: ”مشْهَاڒْ غَاركْ ن إِسڭّْوُوسَا؟“
8 Então perguntou Faraó a Jacó: Quantos são os dias dos anos da tua vida?
9 يَاعْقُوبْ يَارَّا-د خْ فِيرْعُونْ: ”مْيَا ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِسڭّْوُوسَا إِ دَّارغْ ذ أَبَارَّانِي. ؤُسَّانْ ن إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ إِنُو يُوقْڒِيڒنْ ؤُ شُّورنْ س ڒْغَارْ. وَارْ إِوِيضنْ شَا وُوسَّانْ ن إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو ذڭْ وُوسَّانْ ن لْغُورْبَا نْسنْ.“
9 Respondeu-lhe Jacó: Os dias dos anos das minhas peregrinações são cento e trinta anos; poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não chegaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias das suas peregrinações.
10 خنِّي يَاعْقُوبْ إِبَارْكْ فِيرْعُونْ ؤُشَا إِفّغْ سّنِّي زَّاثْ إِ وُوذمْ ن فِيرْعُونْ.
10 E Jacó abençoou a Faraó, e saiu da sua presença.
11 إِسّْشنْ يُوسُوفْ ثَازذِّيغْثْ إِ بَابَاسْ ذ أَيْثْمَاسْ، إِوْشَا أَسنْ ثَاسْغَارْثْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، زِي لمْلِيحْ ن ثمُّورْثْ، ذِي ثمُّورْثْ ن رَاعَامْسِيسْ أَمْ مَامّشْ ث إِوصَّا فِيرْعُونْ.
11 José, pois, estabeleceu a seu pai e seus irmãos, dando-lhes possessão na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 إِعوّڒْ يُوسُوفْ بَابَاسْ ذ أَيْثْمَاسْ ذ مَارَّا ثَادَّارْثْ ن بَابَاسْ. إِعوّڒْ ؤُڒَا ذ مَاشَّا إِ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ.
12 E José sustentou de pão seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 أَغْرُومْ ثُوغَا وَارْ إِدْجِي ذِي ثمُّورْثْ مَارَّا، مِينْزِي ڒَاژْ ثُوغَا إِقْسحْ أَطَّاسْ، أَڒَامِي ثِيوضْ ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ذ ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ فنَّانْثْ س ڒَاژْ.
13 Ora, não havia pão em toda a terra, porque a fome era mui grave; de modo que a terra do Egito e a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 خنِّي إِيْرُو يُوسُوفْ مَارَّا نُّوقَارْثْ نِّي إِتّْوَافنْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ؤُ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ ذڭْ ؤُبدّڒْ ن إِمنْذِي إِ إِسْغِينْ. إِڭَّا يُوسُوفْ نُّوقَارْثْ نِّي ذِي ثَادَّارْثْ ن فِيرْعُونْ.
14 Então José recolheu todo o dinheiro que se achou na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que compravam; e José trouxe o dinheiro à casa de Faraó.
15 ؤُمِي ثقْضَا نُّوقَارْثْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ذ ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ، ؤُسِينْ-د مَارَّا إِمِيصْرِييّنْ غَارْ يُوسُوفْ نَّانْ: ”أوْشْ أَنغْ أَغْرُومْ، مَاغَارْ مَايمِّي غَا نمّثْ زَّاثكْ؟ وَارْ ذِينْ عَاذْ شَا نُّوقَارْثْ.“
15 Quando se acabou o dinheiro na terra do Egito, e na terra de Canaã, vieram todos os egípcios a José, dizendo: Dá-nos pão; por que morreremos na tua presença? porquanto o dinheiro nos falta.
16 يُوسُوفْ إِنَّا: ”مَاڒَا وَارْ غَارْومْ بُو نُّوقَارْثْ عَاذْ، وْشمْ خنِّي ڒبْهَايمْ نْومْ ؤُ نشّْ أَذْ أَومْ وْشغْ مَاشَّا ذڭْ ؤُبدّڒْ ن ڒبْهَايمْ نْومْ.“
16 Respondeu José: Trazei o vosso gado, e vo-lo darei por vosso gado, se falta o dinheiro.
17 نِيثْنِي إِوْينْ-د ڒبْهَايمْ نْسنْ غَارْ يُوسُوفْ ؤُشَا إِوْشَا أَسنْ يُوسُوفْ أَغْرُومْ ذڭْ ومْشَانْ ن إِيْسَانْ ذ وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ ذ يغْيَاڒْ نْسنْ ؤُشَا إِسّشّْ إِ-ثنْ س وغْرُومْ ذڭْ ومْشَانْ ن مَارَّا ڒبْهَايمْ نْسنْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ نِّي.
17 Então trouxeram o seu gado a José; e José deu-lhes pão em troca dos cavalos, e das ovelhas, e dos bois, e dos jumentos; e os sustentou de pão aquele ano em troca de todo o seu gado.
18 ؤُمِي إِعْذُو ؤُسڭّْوَاسْ نِّي، ؤُسِينْ-د غَارسْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ ثْنَاينْ ؤُشَا نَّانْ أَسْ: ”وَارْ نتّفَّارْ شَا خْ سِيذِي إِنُو بلِّي أَقَا نُّوقَارْثْ نّغْ ثقْضَا ؤُشَا ڒبْهَايمْ أَقَا أَثنْثْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن سِيذِي إِنُو. وَارْ إِقِّيمْ وَالُو زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي إِنُو، مْغِيرْ أَرِّيمثْ نّغْ ذ إِيَّارنْ نّغْ.
18 Findo aquele ano, vieram a José no ano seguinte e disseram-lhe: Não ocultaremos ao meu senhor que o nosso dinheiro está todo gasto; as manadas de gado já pertencem a meu senhor; e nada resta diante de meu senhor, senão o nosso corpo e a nossa terra;
19 مَايمِّي غَا نمّثْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّشْ، ؤُڒَا ذ نشِّينْ ؤُڒَا ذ إِيَّارنْ نّغْ؟ سغْ أَنغْ، ثسْغذْ ثَامُّورْثْ نّغْ إِ وغْرُومْ ؤُشَا نشِّينْ ذ ثمُّورْثْ نّغْ أَذْ نِيڒِي ذ إِمْسخَّارنْ ن فِيرْعُونْ. أوْشْ أَنغْ زَّارِيعثْ حِيمَا أَذْ ندَّارْ وَارْ نتّْمتِّي شَا ؤُشَا ثَامُّورْثْ وَارْ ثذِّيكّْوِيڒْ ذ أَمسُّوشِي!“
19 por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra? Compra-nos a nós e a nossa terra em troca de pão, e nós e a nossa terra seremos servos de Faraó; dá-nos também semente, para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique desolada.
20 خنِّي إِسْغَا يُوسُوفْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا إِ فِيرْعُونْ، مِينْزِي إِمِيصْرِييّنْ زّنْزنْ مَارَّا إِيَّارْ نْسنْ، مِينْزِي ثُوغَا ڒَاژْ إِقْسحْ خَاسنْ. ؤُ أَمُّو إِ ثذْوڒْ ثمُّورْثْ ذ أَڭْڒَا ن فِيرْعُونْ.
20 Assim José comprou toda a terra do Egito para Faraó; porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porquanto a fome lhes era grave em extremo; e a terra ficou sendo de Faraó.
21 ؤُشَا إِسّْمُوطِّييْ ڒْڭنْسْ زڭْ ؤُنڭَّارُو ن ويْمِيرْ أَڒْ أَنڭَّارُو نّغْنِي ن ويْمِيرْ ن مِيصْرَا غَارْ ثْندَّامْ.
21 Quanto ao povo, José fê-lo passar às cidades, desde uma até a outra extremidade dos confins do Egito.
22 مْغِيرْ ثَامُّورْثْ ن إِكهَّاننْ وَارْ ت إِسْغِي شَا. أَقَا إِكهَّاننْ غَارْسنْ إِشْثْ ن ڒْمُونثْ زِي فِيرْعُونْ، نِيثْنِي تّتّنْ ثَاسْغَارْثْ نْسنْ، ثنِّي إِ ذ أَسنْ إِوْشَا فِيرْعُونْ. خْ ؤُيَا وَارْ زّنْزنْ شَا ثَامُّورْثْ نْسنْ.
22 Somente a terra dos sacerdotes não a comprou, porquanto os sacerdotes tinham rações de Faraó, e eles comiam as suas rações que Faraó lhes havia dado; por isso não venderam a sua terra.
23 خنِّي إِنَّا يُوسُوفْ إِ ڒْڭنْسْ: ”خْزَارْ، أَسّْ-أَ نشّْ سْغِيغْ كنِّيوْ ؤُڒَا ذ ثَامُّورْثْ نْومْ إِ فِيرْعُونْ. خْزَارمْ، أَقَا ذَا زَّارِيعثْ نْومْ. زَارْعمْ زَّايسْ ثَامُّورْثْ!
23 Então disse José ao povo: Hoje vos tenho comprado a vós e a vossa terra para Faraó; eis aí tendes semente para vós, para que semeeis a terra.
24 زِي ڒْغِيدْجثْ أَذْ ثوْشمْ ثَاسْغَارْثْ ثخْمُوسشْثْ إِ فِيرْعُونْ ؤُ أَربْعَا ن ثْسقَّارْ إِ إِقِّيمنْ أَذْ إِڒِينْثْ إِ يِيخفْ نْومْ ذ زَّارِيعثْ إِ ييَّارْ ؤُشَا أَذْ إِڒِينْثْ، مَاحنْذْ أَذْ زَّايْسنْثْ ثشّمْ كنِّيوْ أَكْ-ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نْومْ ؤُ عَاوذْ، مَاحنْذْ أَذْ زَّايْسنْثْ شّنْ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ نْومْ.“
24 Há de ser, porém, que no tempo as colheitas dareis a quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semente do campo, e para o vosso mantimento e dos que estão nas vossas casas, e para o mantimento de vossos filhinho.
25 نِيثْنِي نَّانْ: ”شكْ ثحْضِيذْ ثُوذَارْثْ نّغْ. أجّْ أَنغْ أَذْ نَافْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي إِنُو ؤُشَا نشِّينْ أَذْ نِيڒِي ذ إِمْسخَّارنْ إِ فِيرْعُونْ.“
25 Responderam eles: Tu nos tens conservado a vida! achemos graça aos olhos de meu senhor, e seremos servos de Faraó.
26 إِڭَّا يُوسُوفْ مَانْ أَيَا ذ ثَاوْصيّثْ إِ ذِينْ إِدْجَانْ أَڒْ أَسّْ-أَ، بلِّي إِشْثْ ن ثسْغَارْثْ ن ثخْمُوسشْثْ ن ڒْغِيدْجثْ ن ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا أَذْ ثِيڒِي إِ فِيرْعُونْ. مْغِيرْ إِيَّارنْ ن إِكهَّاننْ قِّيمنْ ذ أَڭْڒَا نْسنْ، وَارْ دِّيكّْوِيڒنْ شَا ذ أَڭْڒَا ن فِيرْعُونْ.
26 José, pois, estabeleceu isto por estatuto quanto ao solo do Egito, até o dia de hoje, que a Faraó coubesse o quinto a produção; somente a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 أَمُّو إِ إِزْذغْ إِسْرَائِيل ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ، ملّْكنْ ذَايسْ ؤُشَا وْشِينْ ڒْغِيدْجثْ ؤُشَا كْثَارنْ س يِيجّْ ن شّْكلْ إِمْغَارْ.
27 Assim habitou Israel na terra do Egito, na terra de Gósen; e nela adquiriram propriedades, e frutificaram e multiplicaram-se muito.
28 إِدَّارْ يَاعْقُوبْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا سْبعْطَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا ؤُشَا ثُوغَا ؤُسَّانْ ن يَاعْقُوبْ، إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ نّسْ، مْيَا ؤُ-سبْعَا ؤُ-ربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا.
28 E Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos; de modo que os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete anos.
29 ؤُمِي د-إِوْضنْ وُوسَّانْ إِ إِسْرَائِيل أَذْ إِمّثْ، إِڒَاغَا-د خْ يُوسُوفْ مِّيسْ، إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، تّْزَاوَاڭغْ شكْ، أَذْ ثڭّذْ أَفُوسْ نّشْ سَاذُو ثْمصَّاضْثْ إِنُو ؤُشَا أڭّْ أَكِيذِي س ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ذ ڒَامَانْ ؤُ وَارْ ذ أَيِي نطّڒْ شَا ذِي مِيصْرَا،
29 Quando se aproximava o tempo da morte de Israel, chamou ele a José, seu filho, e disse-lhe: Se tenho achado graça aos teus olhos, põe a mão debaixo da minha coxa, e usa para comigo de benevolência e de verdade: rogo-te que não me enterres no Egito;
30 مَاشَا خْمِي غَا ڭّغْ أَذْ أَريّْحغْ جَارْ ڒجْذُوذْ إِنُو، خنِّي أَوِي أَيِي زِي مِيصْرَا ؤُشَا نْضڒْ أَيِي ذڭْ ونْضڒْ نْسنْ. يَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْ أَذْ ڭّغْ مِينْ ثنِّيذْ!“
30 mas quando eu dormir com os meus pais, levar-me-ás do Egito e enterrar-me-ás junto à sepultura deles. Respondeu José: Farei conforme a tua palavra.
31 خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”جَادْجْ أَيِي!“، ؤُشَا إِجُّودْجْ أَسْ. ڒخْذنِّي يُوضَارْ إِسْرَائِيل خْ ؤُزدْجِيفْ ن قَامَا.
31 E Jacó disse: Jura-me; e ele lhe jurou. Então Israel inclinou-se sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.