Gênesis 47
rifa (RIFA) vs ARA
1 ڒَْامِي د-يُوسَا يُوسُوفْ، إِخبَّارْ فِيرْعُونْ، إِنَّا أَسْ: ”بَابَا ذ أَيْثْمَا ذ وُودْجِي نْسنْ ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ نْسنْ ذ مَارَّا مِينْ غَارْسنْ، أَقَا ؤُسِينْ-د زِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ. خْزَارْ، أَقَا أَثنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ.“
1 Então, veio José e disse a Faraó: Meu pai e meus irmãos, com os seus rebanhos e o seu gado, com tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã; e eis que estão na terra de Gósen.
2 ؤُشَا زِي جَارْ مَارَّا أَيْثْمَاسْ يِيوِي خمْسَا ن يرْيَازنْ، إِقدّمْ أَسْ ثنْ إِ فِيرْعُونْ.
2 E tomou cinco dos seus irmãos e os apresentou a Faraó.
3 خنِّي إِنَّا فِيرْعُونْ إِ يَايْثْمَاسْ: ”مِينْ ثعْنَا ڒْخذْمثْ إِ ثتّڭّمْ؟“ نِيثْنِي أَرِّينْ-د خْ فِيرْعُونْ: ”إِمْسخَّارنْ نّشْ ذ إِمكْسَاونْ ن وُودْجِي، أَمْ نشِّينْ أَمْ ڒجْذُوذْ نّغْ.“
3 Então, perguntou Faraó aos irmãos de José: Qual é o vosso trabalho? Eles responderam: Os teus servos somos pastores de rebanho, tanto nós como nossos pais.
4 نَّانْ عَاوذْ إِ فِيرْعُونْ: ”إِ ثْزذِّيغْثْ ذِي ثمُّورْثْ-أَ أَمْ إِبَارَّانِييّنْ إِ د-نُوسَا، مِينْزِي وَارْ يدْجِي وفْسُو إِ وُودْجِي ن إِمْسخَّارنْ نّشْ، مِينْزِي ڒَاژْ إِقْسحْ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ. خنِّي ڒخُّو، نتّْزَاوڭْ إِ شكْ، أجّْ إِمْسخَّارنْ نّشْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ!“
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para habitar nesta terra; porque não há pasto para o rebanho de teus servos, pois a fome é severa na terra de Canaã; agora, pois, te rogamos permitas habitem os teus servos na terra de Gósen.
5 ؤُشَا إِسِّيوڒْ فِيرْعُونْ أَكْ-ذ يُوسُوفْ، إِنَّا: ”بَابَاشْ ذ أَيْثْمَاشْ ؤُسِينْ-د غَاركْ.
5 Então, disse Faraó a José: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا أَقَا-ت نّشْ مَارَّا. أجّْ بَابَاشْ ذ أَيْثْمَاشْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ إِصبْحنْ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ ؤُشَا مَاڒَا ثْحكَّارذْ بلِّي أَقَا جَارْ أَسنْ إِرْيَازنْ إِونْڭِيثنْ، ڭّمْ ثنْ ذ إِمحْضَاينْ خْ ڒبْهَايمْ إِنُو.“
6 A terra do Egito está perante ti; no melhor da terra faze habitar teu pai e teus irmãos; habitem na terra de Gósen. Se sabes haver entre eles homens capazes, põe-nos por chefes do gado que me pertence.
7 ؤُشَا إِنْذهْ يُوسُوفْ بَابَاسْ، إِقدّمْ إِ-ث إِ فِيرْعُونْ ؤُشَا يَاعْقُوبْ إِبَاركْ فِيرْعُونْ.
7 Trouxe José a Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou a Faraó.
8 إِنَّا فِيرْعُونْ إِ يَاعْقُوبْ: ”مشْهَاڒْ غَاركْ ن إِسڭّْوُوسَا؟“
8 Perguntou Faraó a Jacó: Quantos são os dias dos anos da tua vida?
9 يَاعْقُوبْ يَارَّا-د خْ فِيرْعُونْ: ”مْيَا ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِسڭّْوُوسَا إِ دَّارغْ ذ أَبَارَّانِي. ؤُسَّانْ ن إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ إِنُو يُوقْڒِيڒنْ ؤُ شُّورنْ س ڒْغَارْ. وَارْ إِوِيضنْ شَا وُوسَّانْ ن إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو ذڭْ وُوسَّانْ ن لْغُورْبَا نْسنْ.“
9 Jacó lhe respondeu: Os dias dos anos das minhas peregrinações são cento e trinta anos; poucos e maus foram os dias dos anos da minha vida e não chegaram aos dias dos anos da vida de meus pais, nos dias das suas peregrinações.
10 خنِّي يَاعْقُوبْ إِبَارْكْ فِيرْعُونْ ؤُشَا إِفّغْ سّنِّي زَّاثْ إِ وُوذمْ ن فِيرْعُونْ.
10 E, tendo Jacó abençoado a Faraó, saiu de sua presença.
11 إِسّْشنْ يُوسُوفْ ثَازذِّيغْثْ إِ بَابَاسْ ذ أَيْثْمَاسْ، إِوْشَا أَسنْ ثَاسْغَارْثْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، زِي لمْلِيحْ ن ثمُّورْثْ، ذِي ثمُّورْثْ ن رَاعَامْسِيسْ أَمْ مَامّشْ ث إِوصَّا فِيرْعُونْ.
11 Então, José estabeleceu a seu pai e a seus irmãos e lhes deu possessão na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 إِعوّڒْ يُوسُوفْ بَابَاسْ ذ أَيْثْمَاسْ ذ مَارَّا ثَادَّارْثْ ن بَابَاسْ. إِعوّڒْ ؤُڒَا ذ مَاشَّا إِ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ.
12 E José sustentou de pão a seu pai, a seus irmãos e a toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 أَغْرُومْ ثُوغَا وَارْ إِدْجِي ذِي ثمُّورْثْ مَارَّا، مِينْزِي ڒَاژْ ثُوغَا إِقْسحْ أَطَّاسْ، أَڒَامِي ثِيوضْ ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ذ ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ فنَّانْثْ س ڒَاژْ.
13 Não havia pão em toda a terra, porque a fome era mui severa; de maneira que desfalecia o povo do Egito e o povo de Canaã por causa da fome.
14 خنِّي إِيْرُو يُوسُوفْ مَارَّا نُّوقَارْثْ نِّي إِتّْوَافنْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ؤُ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ ذڭْ ؤُبدّڒْ ن إِمنْذِي إِ إِسْغِينْ. إِڭَّا يُوسُوفْ نُّوقَارْثْ نِّي ذِي ثَادَّارْثْ ن فِيرْعُونْ.
14 Então, José arrecadou todo o dinheiro que se achou na terra do Egito e na terra de Canaã, pelo cereal que compravam, e o recolheu à casa de Faraó.
15 ؤُمِي ثقْضَا نُّوقَارْثْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ذ ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ، ؤُسِينْ-د مَارَّا إِمِيصْرِييّنْ غَارْ يُوسُوفْ نَّانْ: ”أوْشْ أَنغْ أَغْرُومْ، مَاغَارْ مَايمِّي غَا نمّثْ زَّاثكْ؟ وَارْ ذِينْ عَاذْ شَا نُّوقَارْثْ.“
15 Tendo-se acabado, pois, o dinheiro, na terra do Egito e na terra de Canaã, foram todos os egípcios a José e disseram: Dá-nos pão; por que haveremos de morrer em tua presença? Porquanto o dinheiro nos falta.
16 يُوسُوفْ إِنَّا: ”مَاڒَا وَارْ غَارْومْ بُو نُّوقَارْثْ عَاذْ، وْشمْ خنِّي ڒبْهَايمْ نْومْ ؤُ نشّْ أَذْ أَومْ وْشغْ مَاشَّا ذڭْ ؤُبدّڒْ ن ڒبْهَايمْ نْومْ.“
16 Respondeu José: Se vos falta o dinheiro, trazei o vosso gado; em troca do vosso gado eu vos suprirei.
17 نِيثْنِي إِوْينْ-د ڒبْهَايمْ نْسنْ غَارْ يُوسُوفْ ؤُشَا إِوْشَا أَسنْ يُوسُوفْ أَغْرُومْ ذڭْ ومْشَانْ ن إِيْسَانْ ذ وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ ذ يغْيَاڒْ نْسنْ ؤُشَا إِسّشّْ إِ-ثنْ س وغْرُومْ ذڭْ ومْشَانْ ن مَارَّا ڒبْهَايمْ نْسنْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ نِّي.
17 Então, trouxeram o seu gado a José; e José lhes deu pão em troca de cavalos, de rebanhos, de gado e de jumentos; e os sustentou de pão aquele ano em troca do seu gado.
18 ؤُمِي إِعْذُو ؤُسڭّْوَاسْ نِّي، ؤُسِينْ-د غَارسْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ ثْنَاينْ ؤُشَا نَّانْ أَسْ: ”وَارْ نتّفَّارْ شَا خْ سِيذِي إِنُو بلِّي أَقَا نُّوقَارْثْ نّغْ ثقْضَا ؤُشَا ڒبْهَايمْ أَقَا أَثنْثْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن سِيذِي إِنُو. وَارْ إِقِّيمْ وَالُو زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي إِنُو، مْغِيرْ أَرِّيمثْ نّغْ ذ إِيَّارنْ نّغْ.
18 Findo aquele ano, foram a José no ano próximo e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que se acabou totalmente o dinheiro; e meu senhor já possui os animais; nada mais nos resta diante de meu senhor, senão o nosso corpo e a nossa terra.
19 مَايمِّي غَا نمّثْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّشْ، ؤُڒَا ذ نشِّينْ ؤُڒَا ذ إِيَّارنْ نّغْ؟ سغْ أَنغْ، ثسْغذْ ثَامُّورْثْ نّغْ إِ وغْرُومْ ؤُشَا نشِّينْ ذ ثمُّورْثْ نّغْ أَذْ نِيڒِي ذ إِمْسخَّارنْ ن فِيرْعُونْ. أوْشْ أَنغْ زَّارِيعثْ حِيمَا أَذْ ندَّارْ وَارْ نتّْمتِّي شَا ؤُشَا ثَامُّورْثْ وَارْ ثذِّيكّْوِيڒْ ذ أَمسُّوشِي!“
19 Por que haveremos de perecer diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra? Compra-nos a nós e a nossa terra a troco de pão, e nós e a nossa terra seremos escravos de Faraó; dá-nos semente para que vivamos e não morramos, e a terra não fique deserta.
20 خنِّي إِسْغَا يُوسُوفْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا إِ فِيرْعُونْ، مِينْزِي إِمِيصْرِييّنْ زّنْزنْ مَارَّا إِيَّارْ نْسنْ، مِينْزِي ثُوغَا ڒَاژْ إِقْسحْ خَاسنْ. ؤُ أَمُّو إِ ثذْوڒْ ثمُّورْثْ ذ أَڭْڒَا ن فِيرْعُونْ.
20 Assim, comprou José toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porquanto a fome era extrema sobre eles; e a terra passou a ser de Faraó.
21 ؤُشَا إِسّْمُوطِّييْ ڒْڭنْسْ زڭْ ؤُنڭَّارُو ن ويْمِيرْ أَڒْ أَنڭَّارُو نّغْنِي ن ويْمِيرْ ن مِيصْرَا غَارْ ثْندَّامْ.
21 Quanto ao povo, ele o escravizou de uma a outra extremidade da terra do Egito.
22 مْغِيرْ ثَامُّورْثْ ن إِكهَّاننْ وَارْ ت إِسْغِي شَا. أَقَا إِكهَّاننْ غَارْسنْ إِشْثْ ن ڒْمُونثْ زِي فِيرْعُونْ، نِيثْنِي تّتّنْ ثَاسْغَارْثْ نْسنْ، ثنِّي إِ ذ أَسنْ إِوْشَا فِيرْعُونْ. خْ ؤُيَا وَارْ زّنْزنْ شَا ثَامُّورْثْ نْسنْ.
22 Somente a terra dos sacerdotes não a comprou ele; pois os sacerdotes tinham porção de Faraó e eles comiam a sua porção que Faraó lhes tinha dado; por isso, não venderam a sua terra.
23 خنِّي إِنَّا يُوسُوفْ إِ ڒْڭنْسْ: ”خْزَارْ، أَسّْ-أَ نشّْ سْغِيغْ كنِّيوْ ؤُڒَا ذ ثَامُّورْثْ نْومْ إِ فِيرْعُونْ. خْزَارمْ، أَقَا ذَا زَّارِيعثْ نْومْ. زَارْعمْ زَّايسْ ثَامُّورْثْ!
23 Então, disse José ao povo: Eis que hoje vos comprei a vós outros e a vossa terra para Faraó; aí tendes sementes, semeai a terra.
24 زِي ڒْغِيدْجثْ أَذْ ثوْشمْ ثَاسْغَارْثْ ثخْمُوسشْثْ إِ فِيرْعُونْ ؤُ أَربْعَا ن ثْسقَّارْ إِ إِقِّيمنْ أَذْ إِڒِينْثْ إِ يِيخفْ نْومْ ذ زَّارِيعثْ إِ ييَّارْ ؤُشَا أَذْ إِڒِينْثْ، مَاحنْذْ أَذْ زَّايْسنْثْ ثشّمْ كنِّيوْ أَكْ-ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نْومْ ؤُ عَاوذْ، مَاحنْذْ أَذْ زَّايْسنْثْ شّنْ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ نْومْ.“
24 Das colheitas dareis o quinto a Faraó, e as quatro partes serão vossas, para semente do campo, e para o vosso mantimento e dos que estão em vossas casas, e para que comam as vossas crianças.
25 نِيثْنِي نَّانْ: ”شكْ ثحْضِيذْ ثُوذَارْثْ نّغْ. أجّْ أَنغْ أَذْ نَافْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي إِنُو ؤُشَا نشِّينْ أَذْ نِيڒِي ذ إِمْسخَّارنْ إِ فِيرْعُونْ.“
25 Responderam eles: A vida nos tens dado! Achemos mercê perante meu senhor e seremos escravos de Faraó.
26 إِڭَّا يُوسُوفْ مَانْ أَيَا ذ ثَاوْصيّثْ إِ ذِينْ إِدْجَانْ أَڒْ أَسّْ-أَ، بلِّي إِشْثْ ن ثسْغَارْثْ ن ثخْمُوسشْثْ ن ڒْغِيدْجثْ ن ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا أَذْ ثِيڒِي إِ فِيرْعُونْ. مْغِيرْ إِيَّارنْ ن إِكهَّاننْ قِّيمنْ ذ أَڭْڒَا نْسنْ، وَارْ دِّيكّْوِيڒنْ شَا ذ أَڭْڒَا ن فِيرْعُونْ.
26 E José estabeleceu por lei até ao dia de hoje que, na terra do Egito, tirasse Faraó o quinto; só a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 أَمُّو إِ إِزْذغْ إِسْرَائِيل ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، ذِي ثمُّورْثْ ن جُوشَانْ، ملّْكنْ ذَايسْ ؤُشَا وْشِينْ ڒْغِيدْجثْ ؤُشَا كْثَارنْ س يِيجّْ ن شّْكلْ إِمْغَارْ.
27 Assim, habitou Israel na terra do Egito, na terra de Gósen; nela tomaram possessão, e foram fecundos, e muito se multiplicaram.
28 إِدَّارْ يَاعْقُوبْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا سْبعْطَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا ؤُشَا ثُوغَا ؤُسَّانْ ن يَاعْقُوبْ، إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ نّسْ، مْيَا ؤُ-سبْعَا ؤُ-ربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا.
28 Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos; de sorte que os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete.
29 ؤُمِي د-إِوْضنْ وُوسَّانْ إِ إِسْرَائِيل أَذْ إِمّثْ، إِڒَاغَا-د خْ يُوسُوفْ مِّيسْ، إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، تّْزَاوَاڭغْ شكْ، أَذْ ثڭّذْ أَفُوسْ نّشْ سَاذُو ثْمصَّاضْثْ إِنُو ؤُشَا أڭّْ أَكِيذِي س ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ذ ڒَامَانْ ؤُ وَارْ ذ أَيِي نطّڒْ شَا ذِي مِيصْرَا،
29 Aproximando-se, pois, o tempo da morte de Israel, chamou a José, seu filho, e lhe disse: Se agora achei mercê à tua presença, rogo-te que ponhas a mão debaixo da minha coxa e uses comigo de beneficência e de verdade; rogo-te que me não enterres no Egito,
30 مَاشَا خْمِي غَا ڭّغْ أَذْ أَريّْحغْ جَارْ ڒجْذُوذْ إِنُو، خنِّي أَوِي أَيِي زِي مِيصْرَا ؤُشَا نْضڒْ أَيِي ذڭْ ونْضڒْ نْسنْ. يَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْ أَذْ ڭّغْ مِينْ ثنِّيذْ!“
30 porém que eu jaza com meus pais; por isso, me levarás do Egito e me enterrarás no lugar da sepultura deles. Respondeu José: Farei segundo a tua palavra.
31 خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”جَادْجْ أَيِي!“، ؤُشَا إِجُّودْجْ أَسْ. ڒخْذنِّي يُوضَارْ إِسْرَائِيل خْ ؤُزدْجِيفْ ن قَامَا.
31 Então, lhe disse Jacó: Jura-me. E ele jurou-lhe; e Israel se inclinou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.