Gênesis 37

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ ڒَامِي ثُوغَا غَارْ يُوسُوفْ سْبعْطَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا، يَارْوسْ ؤُدْجِي ن بَابَاسْ أَكْ-ذ أَيْثْمَاسْ. ثُوغَا يُوسُوفْ ذ أَمْسخَّارْ غَارْ إِحنْجِيرنْ ن بِيلْهَا ذ إِحنْجِيرنْ ن زِيلْپَا، ثِيمْغَارِينْ ن بَابَاسْ ؤُشَا إِسِّيوضْ يُوسُوفْ أَوَاڒنْ نْسنْ إِعفَّاننْ إِ بَابَاثْسنْ.

¹ Jacó ficou morando na terra de Canaã, onde o seu pai tinha vivido.

² ؤُشَا إِخْسْ إِسْرَائِيل يُوسُوفْ قَاعْ خْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ نّسْ، مِينْزِي ثُوغَا-ث غَارسْ ذ مِّيسْ خْ ثوْسَارْ نّسْ ؤُشَا إِڭَّا أَسْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ.

² Esta é a história da família de Jacó. Quando José era um jovem de dezessete anos, cuidava das ovelhas e das cabras, junto com os seus irmãos, os filhos de Bila e de Zilpa, que eram mulheres do seu pai. E José contava ao pai as coisas erradas que os seus irmãos faziam.

³ ڒَْامِي ژْرِينْ أَيْثْمَاسْ بلِّي بَابَاسْ إِتّخْسْ إِ-ث قَاعْ خَاسنْ، شَارْهنْ ث ؤُشَا وَارْ زمَّارنْ أَكِيذسْ سِّيوْڒنْ عَاذْ س ڒهْنَا.

³ Jacó já era velho quando José nasceu e por isso ele o amava mais do que a todos os seus outros filhos. Jacó mandou fazer para José uma túnica longa, de mangas compridas.

⁴ ؤُشَا يُورْجَا يُوسُوفْ إِشْثْ ن ثَارْجِيثْ، إِعَاوْذْ إِ-ت إِ يَايْثْمَاسْ. س ؤُيَا نِيثْنِي ذوْڒنْ شَارْهنْ ث عَاذْ كْثَارْ.

⁴ Os irmãos viam que o pai amava mais a José do que a eles e por isso tinham ódio dele e eram grosseiros quando falavam com ele.

⁵ إِنَّا أَسنْ: ”سْڒمْ ڒخُّو ثَارْجِيثْ-أَ نِّي ؤُرْجِيغْ.

⁵ Certa vez José teve um sonho e o contou aos seus irmãos. Aí é que ficaram com mais raiva dele

⁶ خْزَارْ، ثُوغَا نتّْشدَّا ثِيقبِّيضِينْ ن إِمنْذِي ذِي ڒْوسْطْ ن ييَّارْ. ؤُ خْزَارْ، ثَاقبِّيضْثْ إِنُو ثْبدّْ، ثقِّيمْ ثْبدّْ ؤُ ثِيقبِّيضِينْ نْومْ نِّي ثُوغَا ذ أَسْ د-إِنّْضنْثْ، بنْذْقنْ إِ ثْقبِّيضْثْ إِنُو.“

⁶ porque ele disse assim: — Escutem, que eu vou contar o sonho que tive.

⁷ أَرِّينْ-د خَاسْ أَيْثْمَاسْ: ”مَا أَذْ ثْحكْمذْ زعْمَا نِيشَانْ خَانغْ أَمْ ؤُجدْجِيذْ نِيغْ أَذْ خَانغْ ثْسدْجْضذْ ذ أَسدْجضْ؟“ ؤُشَا شَارْهنْ ث عَاذْ كْثَارْ ذِي سِّيبّثْ ن ثِيرْجَا نّسْ ذ وَاوَاڒنْ نّسْ.

⁷ Sonhei que estávamos no campo amarrando feixes de trigo. De repente, o meu feixe ficou de pé, e os feixes de vocês se colocaram em volta do meu e se curvavam diante dele.

⁸ ؤُشَا يُورْجَا عَاذْ ثَارْجِيثْ نّغْنِي، إِعَاوْذْ إِ-ت إِ يَايْثْمَاسْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، أَرْجِيغْ عَاذْ ثَارْجِيثْ نّغْنِي. خْزَارْ ثَافُوشْثْ ذ ؤُيُورْ ذ حِيطَاشْ ن إِثْرَانْ بنْذْقنْ أَيِي.“

⁸ Então os irmãos perguntaram: — Quer dizer que você vai ser nosso rei e que vai mandar em nós? E ficaram com mais ódio dele ainda por causa dos seus sonhos e do jeito que ele os contava.

⁹ إِعَاوذْ إِ-ت إِ بَابَاسْ ذ أَيْثْمَاسْ ؤُشَا إِوبّخْ إِ-ث بَابَاسْ، إِنَّا أَسْ: ”مَانَا ثَارْجِيثْ-أَ إِ ثَارْجِيذْ؟ مَا أَذْ د-نَاسْ جْمِيعْ، نشّْ ذ يمَّاشْ ذ أَيْثْمَاشْ، أَذْ أَشْ نْبنْذقْ غَارْ ثمُّورْثْ؟“

⁹ Depois José sonhou outra vez e contou também esse sonho aos seus irmãos. Ele disse assim: — Eu tive outro sonho. Desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvaram diante de mim.

¹⁰ أَيْثْمَاسْ ؤُسْمنْ زَّايسْ. مَاشَا بَابَاسْ إِعْقڒْ خْ وَاوَاڒنْ-أَ.

¹⁰ Quando José contou esse sonho ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e disse: — O que quer dizer esse sonho que você teve? Por acaso a sua mãe, os seus irmãos e eu vamos nos ajoelhar diante de você e encostar o rosto no chão?

¹¹ ؤُشَا رُوحنْ أَيْثْمَاسْ، حِيمَا أَذْ أَروْسنْ ؤُدْجِي ن بَابَاثْسنْ غَارْ شَاكِيمْ.

¹¹ Os irmãos de José tinham inveja dele, mas o seu pai ficou pensando no caso.

¹² خنِّي إِنَّا إِسْرَائِيل إِ يُوسُوفْ: ”مَا وَارْ أَروْسنْ أَيْثْمَاشْ ؤُدْجِي غَارْ شَاكِيمْ؟ زِيذْ، أَذْ شكْ غَارْسنْ سّكّغْ.“ ؤُشَا يَارَّا-د خَاسْ: ”أَقَا أَيِي ذَا!“

¹² Um dia os irmãos de José levaram as ovelhas e as cabras do seu pai até os pastos que ficavam perto da cidade de Siquém.

¹³ ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”رُوحْ شكْ، خْزَارْ مُوخَاسْ دْجَانْ أَيْثْمَاشْ ذ مُوخَاسْ دْجَانْ وُودْجِي ؤُشَا أَوِي أَيِي-د ڒخْبَارْ عَاوذْ.“ أَمُّو إِ-ث إِسّكّْ زِي ڒوْضَا ن ثغْزُورْثْ ن حَابْرُونْ ؤُشَا نتَّا يِيوضْ-د غَارْ شَاكِيمْ.

¹³ Então Jacó disse a José: — Venha cá. Vou mandar você até Siquém, onde os seus irmãos estão cuidando das ovelhas e das cabras. — Estou pronto para ir — respondeu José.

¹⁴ يُوفَا إِ-ث إِجّْ ن ورْيَازْ ؤُمِي إِودَّارْ ذڭْ إِيَّارْ. إِسّقْسَا ث ورْيَازْ، إِنَّا: ”مِينْ ثَارزُّوذْ؟“

¹⁴ Jacó disse: — Vá lá e veja se os seus irmãos e os animais vão bem e me traga notícias. Então dali, do vale de Hebrom, Jacó mandou que José fosse até Siquém, e ele foi. Quando chegou lá,

¹⁵ إِنَّا: ”أَرزُّوغْ خْ أَيْثْمَا. تّْزَاوْڭغْ شكْ، إِنِي أَيِي مَانِي أَروْسنْ.“

¹⁵ ele foi andando pelo campo. Aí um homem o viu e perguntou: — O que você está procurando?

¹⁶ أَرْيَازْ يَارَّا-د: ”أَقَا مُوطِّيينْ إِقِيضَانْ نْسنْ سَّا، نشّْ سْڒِيغْ أَسنْ قَّارنْ: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ ذُوثَانْ.‘ “ ڒخْذنِّي إِرُوحْ يُوسُوفْ أَوَارْنِي أَيْثْمَاسْ ؤُشَا يُوفَا إِ-ثنْ ذِي ذُوثَانْ.

¹⁶ — Estou procurando os meus irmãos — respondeu José. — Eles estão por aí, em algum pasto, cuidando das ovelhas e das cabras. O senhor sabe aonde foram?

¹⁷ ؤُمِي ث ژْرِينْ زِي ڒَاڭّْوَاجْ، قْبڒْ مَا أَذْ غَارْسنْ د-إِقَارّبْ، مْعَاهَاذنْ ضِيدّْ نّسْ حِيمَا أَذْ ث نْغنْ،

¹⁷ O homem respondeu: — Eles já foram embora daqui. Eu ouvi quando disseram que iam para Dotã. Aí José foi procurar os seus irmãos e os achou em Dotã.

¹⁸ نَّانْ إِجّْ إِ ونّغْنِي: ”خْزَارْ، يُوسَا-د بُو-ثِيرْجَا نِّي!

¹⁸ Eles viram José de longe e, antes que chegasse perto, começaram a fazer planos para matá-lo.

¹⁹ زِيذْ ڒخُّو، أجّْ أَنغْ أَذْ ث ننّغْ ؤُشَا أَذْ ث ننْضَارْ ذڭْ وَانُو، أَذْ نِينِي: ’شَا ن ڒْوحْشْ يوْعَارْ إِشَّا إِ-ث!‘، ؤُشَا خنِّي أَذْ نْژَارْ مِينْ غَا إِڒِينْثْ ثِيرْجَا نّسْ.“

¹⁹ Eles disseram: — Lá vem o sonhador!

²⁰ إِسْڒَا رُوبِينْ مَانْ أَيَا ؤُشَا إِفكّْ إِ-ث زڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ، إِنَّا: ”وَارْ ث نّقّْ شَا!“

²⁰ Venham, vamos matá-lo agora. Depois jogaremos o corpo num poço seco e diremos que um animal selvagem o devorou. Assim, veremos no que vão dar os sonhos dele.

²¹ إِنَّا أَسنْ عَاوذْ رُوبِينْ: ”وَارْ سِيزِّيڒمْ إِذَامّنْ! نْضَارمْ ث ذڭْ وَانُو-يَا ذَا ذِي ڒخْڒَا. وَارْ خَاسْ تّڭّمْ أَفُوسْ!“. إِنَّا أَمُّو حِيمَا أَذْ ث إِفكّْ زڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ ؤُشَا أَذْ ث يَارّْ غَارْ بَابَاسْ.

²¹ Quando Rúben ouviu isso, quis salvá-lo dos seus irmãos e disse: — Não vamos matá-lo.

²² ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي د-يِيوضْ يُوسُوفْ غَارْ أَيْثْمَاسْ، كّْسنْ نِيثْنِي أَرُّوضْ خْ يُوسُوفْ، أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ نِّي خَاسْ ثُوغَا،

²² Não derramem sangue. Vocês podem jogá-lo neste poço, aqui no deserto, mas não o machuquem. Rúben disse isso porque planejava salvá-lo dos irmãos e mandá-lo de volta ao pai.

²³ ؤُشَا طّْفنْ ث، نْضَارنْ ث ذڭْ وَانُو. مَاشَا أَنُو ثُوغَا إِخْوَا، وَارْ ذَايسْ ثُوغِي شَا أَمَانْ.

²³ Quando José chegou ao lugar onde os seus irmãos estavam, eles arrancaram dele a túnica longa, de mangas compridas, que ele estava vestindo.

²⁴ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا قِّيمنْ مَاحنْذْ أَذْ شّنْ أَغْرُومْ، ؤُشَا ڒَامِي سّْڭعّْذنْ نِيثْنِي ثِيطَّاوِينْ نْسنْ، زْڒِينْ إِجّْ ن ؤُكَارَابَانْ ن إِسْمَاعِيلِييّنْ إِ د-يُوسِينْ زِي جِيلْعَاذْ. إِڒغْمَانْ نْسنْ أَرْبُونْ ڒعْطُورْ ذ ڒفْوَاهْ ن بَالْسَامْ ذ مِيرُّو، ڭُّورنْ أَذْ ث أَوْينْ غَارْ مِيصْرَا.

²⁴ Depois o pegaram e o jogaram no poço, que estava vazio e seco.

²⁵ خنِّي إِنَّا يَاهُوذَا إِ يَايْثْمَاسْ: ”مَانْ ڒفْضڒْ مَاڒَا ننْغَا ؤُمَاثْنغْ ؤُشَا أَذْ نفَّارْ إِذَامّنْ نّسْ؟

²⁵ E sentaram-se para comer. De repente, viram que ia passando uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade e ia para o Egito. Os seus camelos estavam carregados de perfumes e de especiarias .

²⁶ غَاوْرمْ، أَذْ ث نزّنْزْ إِ إِسْمَاعِيلِييّنْ، وَارْ إِتِّيڒِي ؤُفُوسْ نّغْ خَاسْ، أَقَا ذ ؤُمَاثْنغْ ذ أَيْسُومْ نّغْ.“ ؤُشَا سْڒِينْ أَيْثْمَاسْ غَارسْ.

²⁶ Aí Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?

²⁷ أَمْ د-عْذُونْ ثُوجَّارْ ن مِيذْيَانْ، سّْڭعّْذنْ-د يُوسُوفْ زڭْ وَانُو ؤُشَا زّنْزنْ ث س عِيشْرِينْ ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ إِ إِسْمَاعِيلِييّنْ، إِنِّي د-يِيوْينْ يُوسُوفْ غَارْ مِيصْرَا.

²⁷ Em vez de o matarmos, vamos vendê-lo a esses ismaelitas. Afinal de contas ele é nosso irmão, é do nosso sangue. Os irmãos concordaram.

²⁸ ڒَْامِي د-إِذْوڒْ رُوبِينْ غَارْ وَانُو، وَارْ ذِينْ يُوفِي يُوسُوفْ عَاذْ ذڭْ وَانُو. خنِّي إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ.

²⁸ Quando alguns negociantes midianitas passaram por ali, os irmãos de José o tiraram do poço e o venderam aos ismaelitas por vinte barras de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.

²⁹ إِذْوڒْ غَارْ أَيْثْمَاسْ ؤُشَا إِنَّا: ”أَحنْجِيرْ وَارْ ذِينْ إِدْجِي عَاذْ. إِ نشّْ، مَانِي غَا رَاحغْ؟“

²⁹ Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá dentro, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza.

³⁰ خنِّي كْسِينْ أَرُّوضْ ن يُوسُوفْ ؤُشَا غَارْصنْ إِ يِيجّْ ن ؤُمْيَانْ زڭْ إِغَايْضنْ ؤُشَا مَارْغنْ أَرُّوضْ س إِذَامّنْ.

³⁰ Ele voltou para o lugar onde os seus irmãos estavam e disse: — O rapaz não está mais lá! E agora o que é que eu vou fazer?

³¹ سّكّنْ إِجّنْ س أَرُّوضْ ذ لمْلِيحْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ، جِّينْ ث أَذْ ث يَاوِي غَارْ بَابَاثْسنْ، نَّانْ: ”ذ وَا إِ نُوفَا. خْزَارْ ڒخُّو، مَا وَاهْ نِيغْ لَّا أَرُّوضْ ن مِّيشْ؟“

³¹ Então os irmãos mataram um cabrito e com o sangue mancharam a túnica de José.

³² ؤُشَا نتَّا إِعقْڒْ إِ-ث، إِنَّا: ”أَرُّوضْ ن مِّي إِ يدْجَا! شَا ن ڒْوحْشْ يوْعَارْ إِشَّا إِ-ث. يُوسُوفْ س ثِيذتّْ بتّْقنْ ث!“

³² Depois levaram a túnica ao pai e disseram: — Achamos isso aí. Será que é a túnica do seu filho?

³³ إِشَارّڭْ يَاعْقُوبْ أَرُّوضْ نّسْ ؤُشَا يَارْضْ إِشْثْ ن ثْخَانْشثْ ن وشْضَانْ خْ ثجْعِينَّا نّسْ، إِشْضنْ خْ مِّيسْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ.

³³ Jacó a reconheceu e disse: — Sim, é a túnica do meu filho! Certamente algum animal selvagem o despedaçou e devorou.

³⁴ كَّارنْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ نّسْ ذ مَارَّا ثِيحنْجِيرِينْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ ثعزَّانْ، عَاذْ نتَّا وَارْ إِخْسْ أَذْ إِتّْوَاعزَّا، إِنَّا: ”لَّ، أَذْ د-هْوِيغْ نُّورْيغْ غَارْ ڒَاخَارْثْ.“ ؤُشَا إِسْغُويْ خَاسْ بَابَاسْ.

³⁴ Então, em sinal de tristeza, Jacó rasgou as suas roupas e vestiu roupa de luto. E durante muito tempo ficou de luto pelo seu filho.

³⁵ إِمِيذِييَانِييّنْ زّنْزنْ ث ذِي مِيصْرَا إِ بُوثِيفَارْ، أَمْسخَّارْ أَمْشنّعْ ن فِيرْعُونْ، ڒْقبْطَانْ ن إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ.

³⁵ Todos os seus filhos e filhas tentaram consolá-lo, mas ele não quis ser consolado e disse: — Vou ficar de luto por meu filho até que vá me encontrar com ele no E continuou de luto por seu filho José.

³⁶ — ausente —

³⁶ Enquanto isso, os midianitas venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do rei do Egito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 37 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →