Gênesis 37

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ ڒَامِي ثُوغَا غَارْ يُوسُوفْ سْبعْطَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا، يَارْوسْ ؤُدْجِي ن بَابَاسْ أَكْ-ذ أَيْثْمَاسْ. ثُوغَا يُوسُوفْ ذ أَمْسخَّارْ غَارْ إِحنْجِيرنْ ن بِيلْهَا ذ إِحنْجِيرنْ ن زِيلْپَا، ثِيمْغَارِينْ ن بَابَاسْ ؤُشَا إِسِّيوضْ يُوسُوفْ أَوَاڒنْ نْسنْ إِعفَّاننْ إِ بَابَاثْسنْ.

¹ Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.

² ؤُشَا إِخْسْ إِسْرَائِيل يُوسُوفْ قَاعْ خْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ نّسْ، مِينْزِي ثُوغَا-ث غَارسْ ذ مِّيسْ خْ ثوْسَارْ نّسْ ؤُشَا إِڭَّا أَسْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ.

² Esta é a história de Jacó. Quando José tinha dezessete anos, apascentava os rebanhos com os seus irmãos. Sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.

³ ڒَْامِي ژْرِينْ أَيْثْمَاسْ بلِّي بَابَاسْ إِتّخْسْ إِ-ث قَاعْ خَاسنْ، شَارْهنْ ث ؤُشَا وَارْ زمَّارنْ أَكِيذسْ سِّيوْڒنْ عَاذْ س ڒهْنَا.

³ Ora, Israel amava mais José do que todos os seus outros filhos, porque era filho da sua velhice; e mandou fazer para ele uma túnica talar de mangas compridas.

⁴ ؤُشَا يُورْجَا يُوسُوفْ إِشْثْ ن ثَارْجِيثْ، إِعَاوْذْ إِ-ت إِ يَايْثْمَاسْ. س ؤُيَا نِيثْنِي ذوْڒنْ شَارْهنْ ث عَاذْ كْثَارْ.

⁴ Quando os seus irmãos viram que o pai o amava mais do que todos os outros filhos, odiaram-no e já não podiam falar com ele de forma pacífica.

⁵ إِنَّا أَسنْ: ”سْڒمْ ڒخُّو ثَارْجِيثْ-أَ نِّي ؤُرْجِيغْ.

⁵ José teve um sonho e o contou aos seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.

⁶ خْزَارْ، ثُوغَا نتّْشدَّا ثِيقبِّيضِينْ ن إِمنْذِي ذِي ڒْوسْطْ ن ييَّارْ. ؤُ خْزَارْ، ثَاقبِّيضْثْ إِنُو ثْبدّْ، ثقِّيمْ ثْبدّْ ؤُ ثِيقبِّيضِينْ نْومْ نِّي ثُوغَا ذ أَسْ د-إِنّْضنْثْ، بنْذْقنْ إِ ثْقبِّيضْثْ إِنُو.“

⁶ Ele lhes disse: — Peço que ouçam o sonho que tive.

⁷ أَرِّينْ-د خَاسْ أَيْثْمَاسْ: ”مَا أَذْ ثْحكْمذْ زعْمَا نِيشَانْ خَانغْ أَمْ ؤُجدْجِيذْ نِيغْ أَذْ خَانغْ ثْسدْجْضذْ ذ أَسدْجضْ؟“ ؤُشَا شَارْهنْ ث عَاذْ كْثَارْ ذِي سِّيبّثْ ن ثِيرْجَا نّسْ ذ وَاوَاڒنْ نّسْ.

⁷ Sonhei que estávamos amarrando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé, enquanto os feixes de vocês o rodeavam e se inclinavam diante do meu.

⁸ ؤُشَا يُورْجَا عَاذْ ثَارْجِيثْ نّغْنِي، إِعَاوْذْ إِ-ت إِ يَايْثْمَاسْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، أَرْجِيغْ عَاذْ ثَارْجِيثْ نّغْنِي. خْزَارْ ثَافُوشْثْ ذ ؤُيُورْ ذ حِيطَاشْ ن إِثْرَانْ بنْذْقنْ أَيِي.“

⁸ Então os irmãos lhe disseram: — Você pensa que vai mesmo reinar sobre nós? Pensa que realmente dominará sobre nós? E com isso o odiavam ainda mais, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.

⁹ إِعَاوذْ إِ-ت إِ بَابَاسْ ذ أَيْثْمَاسْ ؤُشَا إِوبّخْ إِ-ث بَابَاسْ، إِنَّا أَسْ: ”مَانَا ثَارْجِيثْ-أَ إِ ثَارْجِيذْ؟ مَا أَذْ د-نَاسْ جْمِيعْ، نشّْ ذ يمَّاشْ ذ أَيْثْمَاشْ، أَذْ أَشْ نْبنْذقْ غَارْ ثمُّورْثْ؟“

⁹ José teve ainda outro sonho, que ele contou aos seus irmãos, dizendo: — Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam diante de mim.

¹⁰ أَيْثْمَاسْ ؤُسْمنْ زَّايسْ. مَاشَا بَابَاسْ إِعْقڒْ خْ وَاوَاڒنْ-أَ.

¹⁰ Quando José contou esse sonho ao pai e aos seus irmãos, o pai o repreendeu, dizendo: — Que sonho é esse que você teve? Você está querendo dizer que eu, a sua mãe e os seus irmãos iremos e nos inclinaremos até o chão diante de você?

¹¹ ؤُشَا رُوحنْ أَيْثْمَاسْ، حِيمَا أَذْ أَروْسنْ ؤُدْجِي ن بَابَاثْسنْ غَارْ شَاكِيمْ.

¹¹ Os irmãos tinham inveja dele; o pai, no entanto, guardou aquilo no coração.

¹² خنِّي إِنَّا إِسْرَائِيل إِ يُوسُوفْ: ”مَا وَارْ أَروْسنْ أَيْثْمَاشْ ؤُدْجِي غَارْ شَاكِيمْ؟ زِيذْ، أَذْ شكْ غَارْسنْ سّكّغْ.“ ؤُشَا يَارَّا-د خَاسْ: ”أَقَا أَيِي ذَا!“

¹² Como os irmãos foram apascentar o rebanho do pai, em Siquém,

¹³ ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”رُوحْ شكْ، خْزَارْ مُوخَاسْ دْجَانْ أَيْثْمَاشْ ذ مُوخَاسْ دْجَانْ وُودْجِي ؤُشَا أَوِي أَيِي-د ڒخْبَارْ عَاوذْ.“ أَمُّو إِ-ث إِسّكّْ زِي ڒوْضَا ن ثغْزُورْثْ ن حَابْرُونْ ؤُشَا نتَّا يِيوضْ-د غَارْ شَاكِيمْ.

¹³ Israel perguntou a José: — Os seus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Venha, pois vou mandar você até eles. José respondeu: — Eis-me aqui.

¹⁴ يُوفَا إِ-ث إِجّْ ن ورْيَازْ ؤُمِي إِودَّارْ ذڭْ إِيَّارْ. إِسّقْسَا ث ورْيَازْ، إِنَّا: ”مِينْ ثَارزُّوذْ؟“

¹⁴ Israel continuou: — Vá, agora, e veja se está tudo bem com os seus irmãos e com o rebanho; e traga-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.

¹⁵ إِنَّا: ”أَرزُّوغْ خْ أَيْثْمَا. تّْزَاوْڭغْ شكْ، إِنِي أَيِي مَانِي أَروْسنْ.“

¹⁵ E um homem encontrou José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: — O que você está procurando?

¹⁶ أَرْيَازْ يَارَّا-د: ”أَقَا مُوطِّيينْ إِقِيضَانْ نْسنْ سَّا، نشّْ سْڒِيغْ أَسنْ قَّارنْ: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ ذُوثَانْ.‘ “ ڒخْذنِّي إِرُوحْ يُوسُوفْ أَوَارْنِي أَيْثْمَاسْ ؤُشَا يُوفَا إِ-ثنْ ذِي ذُوثَانْ.

¹⁶ Ele respondeu: — Estou procurando os meus irmãos. Por favor, pode me dizer onde eles estão apascentando o rebanho?

¹⁷ ؤُمِي ث ژْرِينْ زِي ڒَاڭّْوَاجْ، قْبڒْ مَا أَذْ غَارْسنْ د-إِقَارّبْ، مْعَاهَاذنْ ضِيدّْ نّسْ حِيمَا أَذْ ث نْغنْ،

¹⁷ O homem respondeu: — Foram embora daqui. Ouvi quando disseram: “Vamos a Dotã.” Então José seguiu atrás dos irmãos e os encontrou em Dotã.

¹⁸ نَّانْ إِجّْ إِ ونّغْنِي: ”خْزَارْ، يُوسَا-د بُو-ثِيرْجَا نِّي!

¹⁸ De longe eles o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.

¹⁹ زِيذْ ڒخُّو، أجّْ أَنغْ أَذْ ث ننّغْ ؤُشَا أَذْ ث ننْضَارْ ذڭْ وَانُو، أَذْ نِينِي: ’شَا ن ڒْوحْشْ يوْعَارْ إِشَّا إِ-ث!‘، ؤُشَا خنِّي أَذْ نْژَارْ مِينْ غَا إِڒِينْثْ ثِيرْجَا نّسْ.“

¹⁹ Disseram uns aos outros: — Lá vem o grande sonhador!

²⁰ إِسْڒَا رُوبِينْ مَانْ أَيَا ؤُشَا إِفكّْ إِ-ث زڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ، إِنَّا: ”وَارْ ث نّقّْ شَا!“

²⁰ Venham, pois, agora, vamos matá-lo e jogar o corpo numa destas cisternas. Diremos que um animal selvagem o devorou. Vejamos em que vão dar os sonhos dele.

²¹ إِنَّا أَسنْ عَاوذْ رُوبِينْ: ”وَارْ سِيزِّيڒمْ إِذَامّنْ! نْضَارمْ ث ذڭْ وَانُو-يَا ذَا ذِي ڒخْڒَا. وَارْ خَاسْ تّڭّمْ أَفُوسْ!“. إِنَّا أَمُّو حِيمَا أَذْ ث إِفكّْ زڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ ؤُشَا أَذْ ث يَارّْ غَارْ بَابَاسْ.

²¹ Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: — Não lhe tiremos a vida.

²² ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي د-يِيوضْ يُوسُوفْ غَارْ أَيْثْمَاسْ، كّْسنْ نِيثْنِي أَرُّوضْ خْ يُوسُوفْ، أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ نِّي خَاسْ ثُوغَا،

²² Rúben disse mais: — Não derramem sangue. Joguem o rapaz naquela cisterna que está no deserto, e não lhe façam mal. Rúben disse isto para o livrar deles, a fim de levá-lo de volta ao pai.

²³ ؤُشَا طّْفنْ ث، نْضَارنْ ث ذڭْ وَانُو. مَاشَا أَنُو ثُوغَا إِخْوَا، وَارْ ذَايسْ ثُوغِي شَا أَمَانْ.

²³ Mas, logo que José chegou a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia,

²⁴ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا قِّيمنْ مَاحنْذْ أَذْ شّنْ أَغْرُومْ، ؤُشَا ڒَامِي سّْڭعّْذنْ نِيثْنِي ثِيطَّاوِينْ نْسنْ، زْڒِينْ إِجّْ ن ؤُكَارَابَانْ ن إِسْمَاعِيلِييّنْ إِ د-يُوسِينْ زِي جِيلْعَاذْ. إِڒغْمَانْ نْسنْ أَرْبُونْ ڒعْطُورْ ذ ڒفْوَاهْ ن بَالْسَامْ ذ مِيرُّو، ڭُّورنْ أَذْ ث أَوْينْ غَارْ مِيصْرَا.

²⁴ e o jogaram na cisterna. A cisterna estava vazia, sem água.

²⁵ خنِّي إِنَّا يَاهُوذَا إِ يَايْثْمَاسْ: ”مَانْ ڒفْضڒْ مَاڒَا ننْغَا ؤُمَاثْنغْ ؤُشَا أَذْ نفَّارْ إِذَامّنْ نّسْ؟

²⁵ Depois sentaram-se para comer. Levantando os olhos, viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade. Seus camelos traziam especiarias, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.

²⁶ غَاوْرمْ، أَذْ ث نزّنْزْ إِ إِسْمَاعِيلِييّنْ، وَارْ إِتِّيڒِي ؤُفُوسْ نّغْ خَاسْ، أَقَا ذ ؤُمَاثْنغْ ذ أَيْسُومْ نّغْ.“ ؤُشَا سْڒِينْ أَيْثْمَاسْ غَارسْ.

²⁶ Então Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?

²⁷ أَمْ د-عْذُونْ ثُوجَّارْ ن مِيذْيَانْ، سّْڭعّْذنْ-د يُوسُوفْ زڭْ وَانُو ؤُشَا زّنْزنْ ث س عِيشْرِينْ ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ إِ إِسْمَاعِيلِييّنْ، إِنِّي د-يِيوْينْ يُوسُوفْ غَارْ مِيصْرَا.

²⁷ Venham, vamos vendê-lo aos ismaelitas. Não lhe façamos mal, pois é nosso irmão, é do nosso sangue. Seus irmãos concordaram.

²⁸ ڒَْامِي د-إِذْوڒْ رُوبِينْ غَارْ وَانُو، وَارْ ذِينْ يُوفِي يُوسُوفْ عَاذْ ذڭْ وَانُو. خنِّي إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ.

²⁸ E, quando os mercadores midianitas passaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam aos ismaelitas por vinte moedas de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.

²⁹ إِذْوڒْ غَارْ أَيْثْمَاسْ ؤُشَا إِنَّا: ”أَحنْجِيرْ وَارْ ذِينْ إِدْجِي عَاذْ. إِ نشّْ، مَانِي غَا رَاحغْ؟“

²⁹ Quando Rúben voltou à cisterna, eis que José não estava nela; então rasgou as suas roupas.

³⁰ خنِّي كْسِينْ أَرُّوضْ ن يُوسُوفْ ؤُشَا غَارْصنْ إِ يِيجّْ ن ؤُمْيَانْ زڭْ إِغَايْضنْ ؤُشَا مَارْغنْ أَرُّوضْ س إِذَامّنْ.

³⁰ E, voltando aos seus irmãos, disse: — O rapaz não está mais lá! E agora, o que eu vou fazer?

³¹ سّكّنْ إِجّنْ س أَرُّوضْ ذ لمْلِيحْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ، جِّينْ ث أَذْ ث يَاوِي غَارْ بَابَاثْسنْ، نَّانْ: ”ذ وَا إِ نُوفَا. خْزَارْ ڒخُّو، مَا وَاهْ نِيغْ لَّا أَرُّوضْ ن مِّيشْ؟“

³¹ Então pegaram a túnica de José, mataram um bode e molharam a túnica no sangue.

³² ؤُشَا نتَّا إِعقْڒْ إِ-ث، إِنَّا: ”أَرُّوضْ ن مِّي إِ يدْجَا! شَا ن ڒْوحْشْ يوْعَارْ إِشَّا إِ-ث. يُوسُوفْ س ثِيذتّْ بتّْقنْ ث!“

³² E enviaram a túnica de mangas compridas ao pai com este recado: — Achamos isto. Veja se é ou não a túnica de seu filho.

³³ إِشَارّڭْ يَاعْقُوبْ أَرُّوضْ نّسْ ؤُشَا يَارْضْ إِشْثْ ن ثْخَانْشثْ ن وشْضَانْ خْ ثجْعِينَّا نّسْ، إِشْضنْ خْ مِّيسْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ.

³³ Ele a reconheceu e disse: — É a túnica de meu filho. Um animal selvagem o devorou. Certamente José foi despedaçado.

³⁴ كَّارنْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ نّسْ ذ مَارَّا ثِيحنْجِيرِينْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ ثعزَّانْ، عَاذْ نتَّا وَارْ إِخْسْ أَذْ إِتّْوَاعزَّا، إِنَّا: ”لَّ، أَذْ د-هْوِيغْ نُّورْيغْ غَارْ ڒَاخَارْثْ.“ ؤُشَا إِسْغُويْ خَاسْ بَابَاسْ.

³⁴ Então Jacó rasgou as suas roupas, vestiu-se de pano de saco e lamentou o filho durante muitos dias.

³⁵ إِمِيذِييَانِييّنْ زّنْزنْ ث ذِي مِيصْرَا إِ بُوثِيفَارْ، أَمْسخَّارْ أَمْشنّعْ ن فِيرْعُونْ، ڒْقبْطَانْ ن إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ.

³⁵ Todos os seus filhos e todas as suas filhas vieram, para o consolar; ele, porém, recusou ser consolado e disse: — Chorando, descerei à sepultura para junto do meu filho. E continuou a chorar pelo filho.

³⁶ — ausente —

³⁶ Enquanto isso, no Egito, os midianitas venderam José a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 37 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →