Gênesis 31

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ ؤُشَا إِسْڒَا يَاعْقُوبْ أَوَاڒنْ ن إِحنْجِيرنْ ن لَابَانْ، نَّانْ: ”يَاعْقُوبْ إِكْسِي مَارَّا مِينْ ثُوغَا ن بَابَاثْنغْ ؤُ س مِينْ ثُوغَا ن بَابَاثْنغْ أَقَا إِكْسبْ مَارَّا أَعُودْجِي-يَا.“

¹ Jacó ouviu as palavras dos filhos de Labão, que diziam: "Jacó tomou tudo o que é de nosso pai, e é às suas custas que ele se tornou de tal forma rico."

² إِخْزَارْ يَاعْقُوبْ غَارْ ؤُغمْبُوبْ ن لَابَانْ. خْزَارْ، وَارْ كِيذسْ إِدْجِي أَمْ إِضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ.

² Observou também, pela fisionomia de Labão, que este não tinha mais para com ele os sentimentos de antes.

³ إِنَّا سِيذِي إِ يَاعْقُوبْ: ”ذْوڒْ غَارْ ثمُّورْثْ ن ڒجْذُوذْ نّشْ ؤُ غَارْ ڒَادْجْ نّشْ. أَقَا نشّْ أَذْ إِڒِيغْ أَكِيذكْ.“

³ O Senhor disse a Jacó: "Volta para a terra dos teus pais, para a tua parentela, e eu estarei contigo."

⁴ إِسكّْ يَاعْقُوبْ ؤُشَا إِڒَاغَا-د خْ رَاحِيلْ ذ لِييَا غَارْ ييَّارْ، غَارْ وُودْجِي نّسْ.

⁴ Então Jacó mandou Raquel e Lia vir ao campo junto dos seus rebanhos:

⁵ إِنَّا أَسنْثْ: ”تّْوَاڒِيغْ بلِّي أَغمْبُوبْ ن بَابَاثْكنْثْ وَارْ كِيذِي إِدْجِي أَمْ إِضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ. مَاشَا أَربِّي ن ڒجْذُوذْ إِنُو أَقَا-ث أَكِيذِي.

⁵ "Vejo, disse-lhes ele, pelo semblante de vosso pai, que ele não é mais para comigo o mesmo que antes. Mas o Deus de meu pai está comigo.

⁶ كنِّينْثْ ثسّْننْثْ بلِّي أَقَا خذْمغْ إِ بَابَاثْكنْثْ س مَارَّا مِينْ غَارِي ذ جّهْذْ.

⁶ Sabeis que servi a vosso pai o melhor que pude,

⁷ مَاشَا بَابَاثْكنْثْ إِغشّْ أَيِي، إِبدّڒْ ڒْمُونثْ إِنُوعشْرَا ن ثْوَاڒَاوِينْ، مَاشَا أَربِّي وَارْ ذ أَسْ إِسمّحْ حِيمَا أَذْ أَيِي إِڭّْ ڒْغَارْ.

⁷ enquanto ele zombou de mim, mudando dez vezes o meu salário; mas Deus não lhe permitiu causar-me prejuízo.

⁸ مَاڒَا نتَّا إِنَّا: ’إِبقِّيضنْ أَذْ إِڒِينْ ذ ڒْمُونثْ نّشْ!‘، ڒخْذنِّي مَارَّا ؤُدْجِي ؤُرْونْثْ-إِ-د ؤُدْجِي س إِبقِّيضنْ، مَاڒَا إِنَّا: ’إِنِّي س إِشَارِيضنْ أَذْ إِڒِينْ ذ ڒْمُونثْ نّشْ!‘، ڒخْذنِّي مَارَّا ؤُدْجِي ؤُرْونْثْ-إِ-د ؤُدْجِي س إِشَارِيضنْ.

⁸ Quando ele dizia: os animais malhados serão o teu salário, todas as ovelhas davam à luz cordeiros malhados, e se dizia: os animais riscados serão o teu salário, todas as ovelhas davam à luz cordeiros riscados.

⁹ أَمُّو إِكّسْ أَربِّي ڒبْهَايمْ ن بَابَاثْكنْثْ ؤُشَا إِوْشَا أَيِي ثنْثْ إِ نشّْ.

⁹ Foi Deus mesmo que tomou o rebanho de vosso pai para me dar.

¹⁰ إِمْسَارْ غَارْ ڒْوقْثْ ؤُمِي وحّْمنْثْ ؤُدْجِي، سّْڭعّْذغْ ثَامُوغْڒِي إِنُو ؤُشَا ژْرِيغْ ذِي ثَارْجِيثْ، أَقَا ذَا إِغَايْضنْ نِّي إِنڭّْزنْ خْ وُودْجِي، ثُوغَا أَثنْ س إِشَارِيضنْ ذ إِبقِّيضنْ ذ إِقَارْقَاشنْ.

¹⁰ No tempo em que os animais deviam conceber, eu levantava os olhos e via em sonhos que os bodes que cobriam as cabras eram listados, malhados e manchados.

¹¹ إِنَّا أَيِي لْمَالَاكْ ن أَربِّي ذِي ثَارْجِيثْ ’يَاعْقُوبْ!‘ نشّْ نِّيغْ ’أَقَا أَيِي ذَا!‘

¹¹ Um anjo de Deus disse-me em sonhos: Jacó! Eis-me aqui, respondi.

¹² إِنَّا: ’نْضَارْ ثِيطَّاوِينْ نّشْ، خْزَارْ، مَارَّا إِغَايْضنْ، إِنِّي إِنڭّْزنْ خْ وُودْجِي، أَقَا أَثنْ س إِشَارِيضنْ ذ إِبقِّيضنْ ذ إِقَارْقَاشنْ، مِينْزِي نشّْ ژْرِيغْ مَارَّا مِينْ ذ أَشْ إِتّڭّْ لَابَانْ.

¹² Levanta os olhos e vê: todos os bodes que cobrem as cabras são listados, malhados e manchados, porque eu vi tudo o que te fez Labão.

¹³ نشّْ ذ أَربِّي ن بَايْثْ-إِلْ، مَانِي ثْذهْنذْ أَژْرُو ن ڒِيذَارثْ ؤُ مَانِي ذ أَيِي ثوْشِيذْ أَوَاڒْ. كَّارْ ڒخُّو، فّغْ زِي ثمُّورْثْ-أَ، عْقبْ غَارْ ثمُّورْثْ مَانِي ثْخڒْقذْ.‘ “

¹³ Eu sou o Deus de Betel, onde tu me consagraste uma estela e me fizeste um voto. Agora, vamos, sai daqui e volta para a terra de tua família."

¹⁴ خنِّي أَرِّينْثْ-إِ-د رَاحِيلْ ذ لِييَا، نَّانْثْ أَسْ: ”مَا ذِينْ عَاذْ شَا ن ثسْغَارْثْ نِيغْ إِشْثْ ن ڒْوَارْثْ إِ نشِّينْ ذِي ثَادَّارْثْ ن بَابَاثْنغْ؟

¹⁴ Raquel e Lia responderam: "Resta-nos porventura ainda alguma parte de herança na casa de nosso pai?

¹⁵ مَا وَارْ نتّْوِيحْسِيبْ أَمْ ثْبَارَّانِييِّينْ؟ أَقَا نتَّا إِزّنْزْ أَنغْ ؤُ نتَّا أَقَا إِقطَّا مَارَّا نُّوقَارْثْ نّغْ.

¹⁵ Não nos tratou ele como estrangeiras, vendendo-nos e devorando o nosso dinheiro?

¹⁶ مِينْزِي مَارَّا أَڭْڒَا نِّي إِكّسْ أَربِّي إِ بَابَاثْنغْ، نّغْ إِ إِدْجَا ؤُ ن إِحنْجِيرنْ نّغْ. ڒخُّو عَاذْ، أڭّْ مَارَّا مِينْ ذ أَشْ إِنَّا أَربِّي.“

¹⁶ Toda a riqueza, que Deus tomou de nosso pai, é para nós e para nossos filhos. Faze, pois, o que Deus te disse."

¹⁷ خنِّي إِكَّارْ يَاعْقُوبْ ؤُشَا إِسّْڭعّذْ إِحنْجِيرنْ نّسْ ذ ثمْغَارِينْ نّسْ خْ إِڒغْمَانْ.

¹⁷ Levantou-se, pois, Jacó, e fez montar seus filhos e suas mulheres nos camelos.

¹⁸ إِڭَّا ذڭْ وبْرِيذْ مَارَّا ڒبْهَايمْ نّسْ ذ مَارَّا أَڭْڒَا نّسْ نِّي د-إِكْسبْ، أَقَا ڒبْهَايمْ نِّي إِطّفْ، إِنِّي د-إِكْسبْ ذِي فَاذَانْ-أَرَامْ، حِيمَا أَذْ د-إِعْقبْ غَارْ إِسْحَاقْ، بَابَاسْ، ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ.

¹⁸ Levou consigo todos os seus rebanhos, todos os bens que tinha ajuntado, o rebanho que lhe pertencia, adquirido em Padã-Arã, e partiu para junto de seu pai Isaac, na terra de Canaã.

¹⁹ ؤُمِي إِرُوحْ لَابَانْ غَارْ ثِيڒْسَا ن وُودْجِي نّسْ، ثُوشَارْ رَاحِيلْ ڒخْيَاڒَاثْ ثِيمژْيَانِينْ ن لْ-أَصْنَامْ ن بَابَاسْ.

¹⁹ Raquel, aproveitando um momento em que seu pai fora tosquiar suas ovelhas, roubou os terafim de seu pai;

²⁰ يَاعْقُوبْ إِخْذعْ لَابَانْ، أَرَامِييُو، ڒَامِي وَارْ ذ أَسْ إِعْڒِيمْ أَقَا أَذْ يَارْوڒْ.

²⁰ e Jacó enganou Labão, o arameu, ocultando-lhe sua fuga.

²¹ يَارْوڒْ س مَارَّا مِينْ غَارسْ. إِكَّارْ، إِژْوَا إِغْزَارْ ن لْفُورَاطْ ؤُشَا يَارَّا أَزدْجِيفْ نّسْ غَارْ إِذُورَارْ ن جِيلْعَاذْ.

²¹ Fugindo, pois, com tudo o que era seu, atravessou o rio e dirigiu-se para a montanha de Galaad.

²² ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا خبَّارنْ لَابَانْ، أَقَا يَارْوڒْ يَاعْقُوبْ.

²² Três dias depois, soube Labão da fuga de Jacó.

²³ خنِّي يِيوِي أَيْثْمَاسْ أَكِيذسْ، إِرُوحْ أَوَارْنِي أَسْ ثِيشْڒِي ن سبْعَا ن وُوسَّانْ، إِخشّْ خَاسْ ذڭْ إِذُورَارْ ن جِيلْعَاذْ.

²³ E, tomando consigo seus irmãos, perseguiu-o durante sete dias de marcha, e alcançou-o na montanha de Galaad.

²⁴ ؤُشَا يُوسَا-د أَربِّي غَارْ لَابَانْ، أَرَامِييُو، ذِي ثَارْجِيثْ ذِي دْجِيرثْ، إِنَّا أَسْ: ”غَاركْ أَذْ ثسِّيوْڒذْ س ڒْخَارْ نِيغْ س ڒْغَارْ أَكْ-ذ يَاعْقُوبْ.“

²⁴ Deus, porém, apareceu num sonho noturno a Labão, o arameu, e disse-lhe: "Guarda-te de dizer algo a Jacó."

²⁵ إِرحّڭْ خنِّي لَابَانْ خْ يَاعْقُوبْ. يَاعْقُوبْ ثُوغَا إِوْثَا أَقِيضُونْ نّسْ ذڭْ إِذُورَارْ. لَابَانْ عَاوذْ إِوْثَا إِقِيضَانْ نّسْ أَكْ-ذ أَيْثْمَاسْ ذڭْ إِذُورَارْ ن جِيلْعَاذْ.

²⁵ Labão alcançou, pois, Jacó. Este havia levantado sua tenda na montanha, enquanto Labão e seus irmãos tinham plantado a sua na montanha de Galaad.

²⁶ خنِّي إِنَّا لَابَانْ إِ يَاعْقُوبْ: ”مِينْ ثڭِّيذْ، ثژْوِيذْ أَيِي ؤُڒْ ؤُشَا ثِيوْيِيذْ-د يسِّي أَمْ ثْمحْبَاسْ ن ڭَارَّا؟

²⁶ Labão disse a Jacó: "Que fizeste? Tu me enganaste, e conduziste minhas filhas como prisioneiras de guerra!

²⁷ مَايمِّي ثَاروْڒذْ س ثْنُوفّْرَا ؤُ ثُوشَارذْ أَيِي ؤُ مَايمِّي وَارْ ذ أَيِي ثْخبَّارذْ، حِيمَا أَذْ شكْ سّْقبّْضغْ س ڒفْرَاحثْ، س ڒغْنُوجْ، س ؤُبنْذِيرْ ؤُ س ڒْڭَامْبْرِي؟

²⁷ Por que fugiste dessa forma, e me lograste em lugar de me avisar? Eu te teria despedido com manifestações de júbilo e com cânticos, ao som do tamborim e da harpa.

²⁸ وَارْ ذ أَيِي ثجِّيذْ أَذْ سُّوذْمغْ إِحنْجِيرنْ إِنُو ذ ثْحنْجِيرِينْ إِنُو. ڒخُّو ذ ثُوبُّوهڒْيَا إِ ثڭِّيذْ.

²⁸ Não me deixaste beijar meus filhos e minhas filhas! Procedeste como um insensato.

²⁹ غَارِي ثِيزمَّارْ ذڭْ إِفَاسّنْ إِنُو، حِيمَا أَذْ شكْ ضَارّغْ، مَاشَا أَربِّي ن بَابَاثْومْ إِسِّيوڒْ أَكِيذِي دْجِيرثْ-أَ، إِنَّا: ’غَاركْ أَذْ ثسِّيوْڒذْ س ڒْخَارْ نِيغْ س ڒْغَارْ أَكْ-ذ يَاعْقُوبْ.‘

²⁹ Eu poderia agora fazer-vos mal, mas o Deus de teu pai disse-me na última noite: Guarda-te de dizer algo a Jacó.

³⁰ ؤُشَا ڒخُّو ثُويُورذْ، ؤُمِي زعْمَا ثْوحّْشذْ ثَادَّارْثْ ن بَابَاشْ. مَاشَا مَاغَارْ إِ ذ أَيِي ثُوشَارذْ إِربِّيثنْ إِنُو؟“

³⁰ E, se partiste somente porque tinhas saudade da casa paterna, então por que roubaste os meus deuses?"

³¹ يَارَّا-د يَاعْقُوبْ، إِنَّا إِ لَابَانْ: ”مِينْزِي ثُوغَا ڭّْوذغْ، نِّيغْ أَكْ-ذ يِيخفْ إِنُو أَذْ ثَاغْ أَذْ أَيِي ثكّْسذْ يسِّيشْ س ؤُغِيڒْ!

³¹ Jacó respondeu-lhe: "Tive medo, ao pensar que poderias tirar-me tuas filhas;

³² غَارْ ونِّي إِ غَا ثَافذْ لْ-أَصْنَامْ نّشْ، أجّْ إِ-ث وَارْ إِدَّارْ عَاذْ! قِيبَاتْشْ إِ وَاوْمَاثنْ نّغْ أَذْ ثْميّْزذْ مِينْ إِدْجَانْ نّشْ جَارْ مِينْ إِدْجَانْ غَارِي ؤُشَا أَوْيِي ث أَكِيذكْ.“ مَاغَارْ يَاعْقُوبْ وَارْ إِسِّينْ بلِّي رَاحِيلْ إِ ثنْ يُوشَارنْ.

³² quanto aos teus deuses, porém, seja morto aquele que os tiver consigo! Examina o que está comigo, em presença de nossos parentes, e retoma o que é teu." Ora, Jacó ignorava o roubo de Raquel.

³³ ؤُشَا يُوذفْ لَابَانْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن يَاعْقُوبْ، غَارْ ؤُقِيضُونْ ن لِييَا، غَارْ ؤُقِيضُونْ ن ثْنَاينْ ن ثِييَّا ؤُشَا وَارْ يُوفِي وَالُو. ڒَْامِي د-إِفّغْ زڭْ ؤُقِيضُونْ ن لِييَا، يُوذفْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن رَاحِيلْ.

³³ Labão entrou na tenda de Jacó, na de Lia e na das duas escravas, mas nada encontrou. Saindo da tenda de Lia, entrou na de Raquel.

³⁴ مَاشَا ثكْسِي رَاحِيلْ ڒخْيَاڒَاثْ ثِيمژْيَانِينْ ن لْ-أَصْنَامْ، ثڭَّا إِ-ثنْثْ ذڭْ إِغَايْننْ ن وڒْغمْ ؤُشَا ثقِّيمْ خَاسنْ. يَارْزُو لَابَانْ ذڭْ ؤُقِيضُونْ أَمْ إِكْمڒْ، مَاشَا وَارْ يُوفِي وَالُو.

³⁴ Esta havia tomado os terafim e, colocando-os na sela do camelo, sentou-se em cima. Labão revistou toda a tenda, sem nada encontrar.

³⁵ ثنَّا إِ بَابَاسْ: ”وَارْ إِتِّيڒِي أَيَا ذ ڒْغَارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي إِنُو، مِينْزِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ كَّارغْ قِيبَاتْشْ نّشْ، مَاغَارْ أَقَا أَيِي س ثْنَامِيثْ ن ثمْغَارِينْ.“ ؤُشَا يَارْزُو، مَاشَا وَارْ يُوفِي ڒخْيَاڒَاثْ ثِيمژْيَانِينْ ن لْ-أَصْنَامْ.

³⁵ Raquel disse ao seu pai: "Não se irrite o meu senhor, se não posso levantar-me em sua presença, pois acho-me agora com a indisposição que costuma vir às mulheres." Revistou, pois, mas não encontrou os terafim.

³⁶ خنِّي إِخيّقْ يَاعْقُوبْ ؤُشَا إِمْشُوبّشْ أَكْ-ذ لَابَانْ. يَاعْقُوبْ إِطّفْ ذڭْ وَاوَاڒْ، إِنَّا إِ لَابَانْ: ”مَانِي إِدْجَا ؤُخطُّو إِنُو؟ مَانْ ونْ إِدْجَانْ ذ دّنْبْ إِنُو، ؤُمِي ذ أَيِي د-ثضْفَارذْ س زّْعَافْ؟

³⁶ Jacó encolerizou-se então contra Labão, e acabrunhou-o de censuras: "Qual é o meu crime?, disse-lhe ele. Qual é o meu pecado, para que te irrites desse modo contra mim?

³⁷ شكْ ثْبقْشذْ مَارَّا ڒْقشّْ إِنُو. مِينْ ثُوفِيذْ زِي مَارَّا ڒحْوَايجْ ن ثَادَّارْثْ نّشْ؟ أڭّْ إِ-ث ذَا زَّاثْ ن يَايْثْمَا ذ أَيْثْمَاشْ ؤُشَا أجّْ إِ-ثنْ أَذْ حكْمنْ جَارْ أَنغْ س ثْنَاينْ.

³⁷ Revistaste todas as minhas bagagens: que encontraste do que é teu? Mostra-me aqui em presença de meus parentes e dos teus, e sejam eles juízes entre nós dois.

³⁸ عِيشْرِينْ ن إِسڭّْوُوسَا إِ كِيكْ كِّيغْ. ثِيخسْوِينْ نّشْ ذ ثْغَايْضِينْ نّشْعمَّارْصْ سُّوثْمنْثْ نِيغْعمَّارْصْ شِّيغْ إِشَارِّيينْ ن وُودْجِي نّشْ.

³⁸ Há vinte anos que estou em tua casa: tuas ovelhas e tuas cabras não abortaram, não comi os carneiros do teu rebanho.

³⁹ وَارْ ذ أَشْ إِوْيغْ مِينْ إِتّْوَامزّْقنْ، مَاشَا خطْصغْ ث سِيمَانْثْ إِنُو. مِينْ إِتّْوَاشَارنْ زَّايِي ذڭْ وَاسّْ نِيغْ ذِي دْجِيرثْ، أَقَا زڭْ إِفَاسّنْ إِنُو ثتَّارذْ ث.

³⁹ Nunca te trouxe os animais estraçalhados pelas feras. Eu os repunha, pois tu o exigias, quer fossem roubados de dia, quer de noite.

⁴⁰ س ؤُزِيڒْ إِتّتّْ أَيِي ڒحْمُو يُوژْغنْ ثِيڒْمشْثْ ؤُ س دْجِيرثْ تّجْمِيذغْ زِي سْقِيعْ، أَڒَامِي يَارْوڒْ إِضصْ زِي غَارِي.

⁴⁰ Eu era queimado de dia pelo calor, e de noite pelo frio, e o sono fugia dos meus olhos.

⁴¹ أَمُّو إِ ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَادَّارْثْ نّشْ عِيشْرِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. خذْمغْ غَاركْ أَرْبعْطَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا خْ ثْنَاينْ ن يسِّيشْ ذ ستَّا ن إِسڭّْوُوسَا خْ وُودْجِي ؤُشَا ثْبدّْڒذْ ڒْمُونثْ إِنُوعشْرَا ن ثْوَاڒَاوِينْ.

⁴¹ Eis já vinte anos que estou em tua casa; servi-te catorze anos por tuas duas filhas, seis anos pelos teus rebanhos, e dez vezes modificaste o meu salário.

⁴² مَاڒَا أَربِّي ن بَابَا، أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ ذ ثِيڭّْوُوذِي ن إِسْحَاقْ، إِڒِي وَارْ كِيذِي إِدْجِي، ذ صّحْ إِڒِي أَذْ أَيِي ثسّْقَاذذْ ڒخُّو س إِفَاسّنْ خْوَانْ! إِژْرَا أَربِّي ثَامَارَا ذ ثُومَارْ ن إِفَاسّنْ إِنُو ؤُشَا إِذقْمَارْ إِ شكْ دْجِيڒثْ ن إِضنَّاضْ.“

⁴² Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão, o Deus terrível de Isaac não se tivesse posto de meu lado, tu me terias hoje despedido com as mãos vazias. Deus viu minhas penas e meus trabalhos, e na última noite ele pronunciou-se.

⁴³ يَارَّا-د لَابَانْ ؤُشَا إِنَّا إِ يَاعْقُوبْ: ”ثِيحنْجِيرِينْ-أَ ذ يسِّي ؤُ إِحنْجِيرنْ-أَ ذ إِحنْجِيرنْ إِنُو، ؤُ ؤُدْجِي-يَا ذ ؤُدْجِي إِنُو، ؤُ مَارَّا مِينْ ثتّْوَاڒِيذْ أَقَا إِنُو. مِينْ زمَّارغْ خنِّي أَذْ ڭّغْ ڒخُّو س يسِّي نِيغْ س إِحنْجِيرنْ نْسنْثْ نِّي ؤُرْونْثْ؟

⁴³ Labão respondeu a Jacó: "Estas filhas são minhas filhas, estes filhos, meus filhos, e estes rebanhos, meus rebanhos: tudo o que vês é meu. Que farei eu agora contra minhas filhas, ou contra os filhos que elas deram ao mundo?

⁴⁴ غَاورْ عَاذْ ڒخُّو، أَذْ نڭّْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ، نشّْ ذ شكْ، أَذْ يِيڒِي نتَّا ذ شّْهَاذثْ جَارْ أَيِي ذ شكْ!“

⁴⁴ Vamos, façamos juntos um pacto que nos sirva de testemunho a nós dois."

⁴⁵ ؤُشَا إِكْسِي يَاعْقُوبْ أَژْرُو، إِسّْڭعّذْ إِ-ث أَمْ وژْرُو ن ڒِيذَارثْ.

⁴⁵ Jacó tomou uma pedra e erigiu-a em estela,

⁴⁶ ؤُشَا إِنَّا يَاعْقُوبْ إِ يَايْثْمَاسْ: ”سْمُونمْ إِژْرَا!“ كْسِينْ إِژْرَا ؤُشَا ڭِّينْ ثَاعُورِّيشْثْ ؤُشَا شِّينْ ذِينْ خْ ثْعُورِّيشْثْ نِّي.

⁴⁶ e disse aos seus parentes: "Trazei pedras." E, tendo juntado muitas, fizeram um monte, sobre o qual comeram.

⁴⁷ ؤُشَا إِڭَّا لَابَانْ إِ ؤُعُورِّيشْ ن إِژْرَا نِّي ’جِيڭَارْ-سَاهَاذُوثَا‘، مَاشَا يَاعْقُوبْ إِڭَّا أَسْ ’جِيلْعَاذْ‘.

⁴⁷ Labão chamou-o Yegar-Saaduta, e Jacó, Galaad.

⁴⁸ خنِّي إِنَّا لَابَانْ: ”ثَاعُورِّيشْثْ-أَ أَذْ ثِيڒِي ذ شّْهَاذثْ أَسّْ-أَ جَارْ أَيِي ذ شكْ!“ خْ ؤُيَا ثڭَّا أَسْ جِيلْعَاذْ

⁴⁸ Labão disse: "Este monte é hoje testemunha entre mim e ti",e por isso deu-se-lhe o nome de Galaad,

⁴⁹ ذ مِيصْفَا، مِينْزِي نتَّا إِنَّا: ”إِڒِي سِيذِي أَذْ إِحْضَا جَارْ أَيِي ذ شكْ، خْمِي غَا نِيڒِي أَمْ ننُوفَّارْ إِجّنْ زڭْ ونّغْنِي.

⁴⁹ e também Mitspa, porque Labão disse ainda: "Que o Senhor nos vigie a nós ambos, quando nós nos tivermos despedido um do outro.

⁵⁰ مَاڒَا ثسّحْقَارذْ يسِّي نِيغْ أَذْ ثْمڒْشذْ ثِيمْغَارِينْ نّغْنِي خْ يسِّي، أَمْ وَارْ ذِينْ إِدْجِي حذْ أَكِيذْنغْ حِيمَا أَذْ يِيڒِي ذ أَشهَّاذْ، أَقَا أَربِّي أَذْ يِيڒِي ذ أَشهَّاذْ جَارْ أَيِي ذ شكْ!“

⁵⁰ Se maltratares minhas filhas, e se tomares outras mulheres além delas, não é um homem que estará conosco. Mas toma cuidado, pois é Deus que será testemunha entre nós."

⁵¹ إِنَّا عَاوذْ لَابَانْ إِ يَاعْقُوبْ: ”خْزَارْ، ثَاعُورِّيشْثْ-أَ ن يژْرَا، خْزَارْ، أَژْرُو ن ڒِيذَارثْ نِّي سّْبدّغْ جَارْ أَيِي ذ شكْ.

⁵¹ Labão disse ainda a Jacó: "Vês este monte de pedras e esta estela que levantei entre mim e ti.

⁵² ثَاعُورِّيشْثْ-أَ ن يژْرَا ذ وژْرُو-يَا ن ڒِيذَارثْ أَذْ شهْذنْ بلِّي نشّْ وَارْ غَاركْ د-ژكّْوِيغْ شَا خْ ثْعُورِّيشْثْ-أَ ؤُشَا ؤُڒَا ذ شكْ وَارْ غَارِي د-ثْژكّْوِّيذْ شَا إِ ڒْغَارْ خْ ثْعُورِّيشْثْ-أَ ؤُڒَا خْ وژْرُو-يَا ن ڒِيذَارثْ!

⁵² Este monte é testemunho, e igualmente esta estela, de que eu não ultrapassarei este monte para o teu lado, e que tu não ultrapassarás este monte e esta estela para o meu lado para nos fazer mal.

⁵³ أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ ذ أَربِّي ن نَاحُورْ، أَقَا أَربِّي ن بَابَاثْسنْ، أجّْ إِ-ث أَذْ إِحْكمْ جَارْ أَنغْ!“ مَاشَا يَاعْقُوبْ إِجُّودْجْ س ’ثِيڭّْوُوذِي ن إِسْحَاقْ بَابَاسْ‘.

⁵³ O Deus de Abraão, o Deus de Nacor, o Deus de seus pais seja juiz entre nós!" E Jacó jurou pelo Deus terrível de Isaac.

⁵⁴ خنِّي إِغَارْصْ يَاعْقُوبْ إِ يِيشْثْ ن ثْغَارْصْثْ ذڭْ إِذُورَارْ ؤُشَا إِڒَاغَا إِ يَايْثْمَاسْ أَذْ شّنْ أَغْرُومْ. ؤُشَا شِّينْ أَغْرُومْ، سنْسّنْ دْجِيرثْ نِّي ذڭْ إِذُورَارْ.

⁵⁴ Ofereceu um sacrifício sobre a montanha e convidou seus parentes para comer. Comeram e passaram a noite na montanha.

⁵⁵ — ausente —

⁵⁵ No dia seguinte pela manhã, Labão beijou seus filhos e suas filhas; abençoou-os e retomou o caminho de sua casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 31 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →