Gênesis 31

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ ؤُشَا إِسْڒَا يَاعْقُوبْ أَوَاڒنْ ن إِحنْجِيرنْ ن لَابَانْ، نَّانْ: ”يَاعْقُوبْ إِكْسِي مَارَّا مِينْ ثُوغَا ن بَابَاثْنغْ ؤُ س مِينْ ثُوغَا ن بَابَاثْنغْ أَقَا إِكْسبْ مَارَّا أَعُودْجِي-يَا.“

¹ Logo, porém, Jacó percebeu que os filhos de Labão estavam reclamando dele: “Jacó roubou tudo que era de nosso pai! À custa de nosso pai, adquiriu toda a sua riqueza!”.

² إِخْزَارْ يَاعْقُوبْ غَارْ ؤُغمْبُوبْ ن لَابَانْ. خْزَارْ، وَارْ كِيذسْ إِدْجِي أَمْ إِضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ.

² Jacó também começou a notar uma mudança na atitude de Labão para com ele.

³ إِنَّا سِيذِي إِ يَاعْقُوبْ: ”ذْوڒْ غَارْ ثمُّورْثْ ن ڒجْذُوذْ نّشْ ؤُ غَارْ ڒَادْجْ نّشْ. أَقَا نشّْ أَذْ إِڒِيغْ أَكِيذكْ.“

³ Então o S enhor disse a Jacó: “Volte para a terra de seu pai e de seu avô, a terra de seus parentes, e eu estarei com você”.

⁴ إِسكّْ يَاعْقُوبْ ؤُشَا إِڒَاغَا-د خْ رَاحِيلْ ذ لِييَا غَارْ ييَّارْ، غَارْ وُودْجِي نّسْ.

⁴ Jacó mandou chamar Raquel e Lia ao campo onde ele cuidava de seus rebanhos

⁵ إِنَّا أَسنْثْ: ”تّْوَاڒِيغْ بلِّي أَغمْبُوبْ ن بَابَاثْكنْثْ وَارْ كِيذِي إِدْجِي أَمْ إِضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ. مَاشَا أَربِّي ن ڒجْذُوذْ إِنُو أَقَا-ث أَكِيذِي.

⁵ e disse a elas: “Notei que seu pai mudou de atitude em relação a mim. O Deus de meu pai, porém, tem estado comigo.

⁶ كنِّينْثْ ثسّْننْثْ بلِّي أَقَا خذْمغْ إِ بَابَاثْكنْثْ س مَارَّا مِينْ غَارِي ذ جّهْذْ.

⁶ Vocês sabem como tenho trabalhado arduamente a serviço de seu pai.

⁷ مَاشَا بَابَاثْكنْثْ إِغشّْ أَيِي، إِبدّڒْ ڒْمُونثْ إِنُوعشْرَا ن ثْوَاڒَاوِينْ، مَاشَا أَربِّي وَارْ ذ أَسْ إِسمّحْ حِيمَا أَذْ أَيِي إِڭّْ ڒْغَارْ.

⁷ Contudo, ele me enganou e mudou meu salário dez vezes. Mas Deus não permitiu que ele me prejudicasse.

⁸ مَاڒَا نتَّا إِنَّا: ’إِبقِّيضنْ أَذْ إِڒِينْ ذ ڒْمُونثْ نّشْ!‘، ڒخْذنِّي مَارَّا ؤُدْجِي ؤُرْونْثْ-إِ-د ؤُدْجِي س إِبقِّيضنْ، مَاڒَا إِنَّا: ’إِنِّي س إِشَارِيضنْ أَذْ إِڒِينْ ذ ڒْمُونثْ نّشْ!‘، ڒخْذنِّي مَارَّا ؤُدْجِي ؤُرْونْثْ-إِ-د ؤُدْجِي س إِشَارِيضنْ.

⁸ Se ele dizia: ‘Os salpicados serão o seu salário’, o rebanho começava a dar crias salpicadas. E, quando mudava de ideia e dizia: ‘Os listrados serão o seu salário’, então o rebanho inteiro dava crias listradas.

⁹ أَمُّو إِكّسْ أَربِّي ڒبْهَايمْ ن بَابَاثْكنْثْ ؤُشَا إِوْشَا أَيِي ثنْثْ إِ نشّْ.

⁹ Desse modo, Deus tirou os animais de seu pai e os deu a mim.

¹⁰ إِمْسَارْ غَارْ ڒْوقْثْ ؤُمِي وحّْمنْثْ ؤُدْجِي، سّْڭعّْذغْ ثَامُوغْڒِي إِنُو ؤُشَا ژْرِيغْ ذِي ثَارْجِيثْ، أَقَا ذَا إِغَايْضنْ نِّي إِنڭّْزنْ خْ وُودْجِي، ثُوغَا أَثنْ س إِشَارِيضنْ ذ إِبقِّيضنْ ذ إِقَارْقَاشنْ.

¹⁰ “Certa vez, na época do acasalamento, tive um sonho e vi que os bodes que se acasalavam com as cabras eram listrados, salpicados e malhados.

¹¹ إِنَّا أَيِي لْمَالَاكْ ن أَربِّي ذِي ثَارْجِيثْ ’يَاعْقُوبْ!‘ نشّْ نِّيغْ ’أَقَا أَيِي ذَا!‘

¹¹ Então, em meu sonho, o anjo de Deus me disse: ‘Jacó!’. E eu respondi: ‘Aqui estou!’.

¹² إِنَّا: ’نْضَارْ ثِيطَّاوِينْ نّشْ، خْزَارْ، مَارَّا إِغَايْضنْ، إِنِّي إِنڭّْزنْ خْ وُودْجِي، أَقَا أَثنْ س إِشَارِيضنْ ذ إِبقِّيضنْ ذ إِقَارْقَاشنْ، مِينْزِي نشّْ ژْرِيغْ مَارَّا مِينْ ذ أَشْ إِتّڭّْ لَابَانْ.

¹² “E o anjo disse: ‘Levante os olhos e você verá que apenas os machos listrados, salpicados e malhados estão se acasalando com as fêmeas de seu rebanho, pois vejo como Labão tem tratado você.

¹³ نشّْ ذ أَربِّي ن بَايْثْ-إِلْ، مَانِي ثْذهْنذْ أَژْرُو ن ڒِيذَارثْ ؤُ مَانِي ذ أَيِي ثوْشِيذْ أَوَاڒْ. كَّارْ ڒخُّو، فّغْ زِي ثمُّورْثْ-أَ، عْقبْ غَارْ ثمُّورْثْ مَانِي ثْخڒْقذْ.‘ “

¹³ Eu sou o Deus que lhe apareceu em Betel, o lugar onde você ungiu a coluna de pedra e fez seu voto a mim. Agora, apronte-se, saia desta terra e volte à sua terra natal’”.

¹⁴ خنِّي أَرِّينْثْ-إِ-د رَاحِيلْ ذ لِييَا، نَّانْثْ أَسْ: ”مَا ذِينْ عَاذْ شَا ن ثسْغَارْثْ نِيغْ إِشْثْ ن ڒْوَارْثْ إِ نشِّينْ ذِي ثَادَّارْثْ ن بَابَاثْنغْ؟

¹⁴ Raquel e Lia responderam: “Da nossa parte, tudo bem! Afinal, não herdaremos coisa alguma da riqueza de nosso pai.

¹⁵ مَا وَارْ نتّْوِيحْسِيبْ أَمْ ثْبَارَّانِييِّينْ؟ أَقَا نتَّا إِزّنْزْ أَنغْ ؤُ نتَّا أَقَا إِقطَّا مَارَّا نُّوقَارْثْ نّغْ.

¹⁵ Ele reduziu nossos direitos aos mesmos que têm as mulheres estrangeiras. Depois que nos vendeu, desperdiçou todo o dinheiro que você pagou por nós.

¹⁶ مِينْزِي مَارَّا أَڭْڒَا نِّي إِكّسْ أَربِّي إِ بَابَاثْنغْ، نّغْ إِ إِدْجَا ؤُ ن إِحنْجِيرنْ نّغْ. ڒخُّو عَاذْ، أڭّْ مَارَّا مِينْ ذ أَشْ إِنَّا أَربِّي.“

¹⁶ Toda a riqueza que Deus tirou de nosso pai e deu a você é, por direito, nossa e de nossos filhos. Por isso, faça o que Deus ordenou”.

¹⁷ خنِّي إِكَّارْ يَاعْقُوبْ ؤُشَا إِسّْڭعّذْ إِحنْجِيرنْ نّسْ ذ ثمْغَارِينْ نّسْ خْ إِڒغْمَانْ.

¹⁷ Então Jacó montou suas mulheres e seus filhos em camelos

¹⁸ إِڭَّا ذڭْ وبْرِيذْ مَارَّا ڒبْهَايمْ نّسْ ذ مَارَّا أَڭْڒَا نّسْ نِّي د-إِكْسبْ، أَقَا ڒبْهَايمْ نِّي إِطّفْ، إِنِّي د-إِكْسبْ ذِي فَاذَانْ-أَرَامْ، حِيمَا أَذْ د-إِعْقبْ غَارْ إِسْحَاقْ، بَابَاسْ، ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ.

¹⁸ e conduziu adiante todos os seus rebanhos. Juntou todos os bens que havia adquirido em Padã-Arã e partiu para a terra de Canaã, onde vivia Isaque, seu pai.

¹⁹ ؤُمِي إِرُوحْ لَابَانْ غَارْ ثِيڒْسَا ن وُودْجِي نّسْ، ثُوشَارْ رَاحِيلْ ڒخْيَاڒَاثْ ثِيمژْيَانِينْ ن لْ-أَصْنَامْ ن بَابَاسْ.

¹⁹ Quando partiram, Labão estava num lugar afastado, tosquiando suas ovelhas. Raquel roubou os ídolos da casa que pertenciam a seu pai e os levou consigo.

²⁰ يَاعْقُوبْ إِخْذعْ لَابَانْ، أَرَامِييُو، ڒَامِي وَارْ ذ أَسْ إِعْڒِيمْ أَقَا أَذْ يَارْوڒْ.

²⁰ Assim, Jacó enganou Labão, o arameu, partindo sem avisá-lo de que iam embora.

²¹ يَارْوڒْ س مَارَّا مِينْ غَارسْ. إِكَّارْ، إِژْوَا إِغْزَارْ ن لْفُورَاطْ ؤُشَا يَارَّا أَزدْجِيفْ نّسْ غَارْ إِذُورَارْ ن جِيلْعَاذْ.

²¹ Jacó levou todos os seus bens e atravessou o rio Eufrates, rumo à região montanhosa de Gileade.

²² ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا خبَّارنْ لَابَانْ، أَقَا يَارْوڒْ يَاعْقُوبْ.

²² Três dias depois, Labão foi informado de que Jacó havia fugido.

²³ خنِّي يِيوِي أَيْثْمَاسْ أَكِيذسْ، إِرُوحْ أَوَارْنِي أَسْ ثِيشْڒِي ن سبْعَا ن وُوسَّانْ، إِخشّْ خَاسْ ذڭْ إِذُورَارْ ن جِيلْعَاذْ.

²³ Reuniu um grupo de parentes e saiu em perseguição a Jacó. Sete dias depois o alcançou, na região montanhosa de Gileade.

²⁴ ؤُشَا يُوسَا-د أَربِّي غَارْ لَابَانْ، أَرَامِييُو، ذِي ثَارْجِيثْ ذِي دْجِيرثْ، إِنَّا أَسْ: ”غَاركْ أَذْ ثسِّيوْڒذْ س ڒْخَارْ نِيغْ س ڒْغَارْ أَكْ-ذ يَاعْقُوبْ.“

²⁴ Na noite anterior, porém, Deus havia aparecido em sonho a Labão, o arameu, e dito a ele: “Estou avisando: deixe Jacó em paz!”.

²⁵ إِرحّڭْ خنِّي لَابَانْ خْ يَاعْقُوبْ. يَاعْقُوبْ ثُوغَا إِوْثَا أَقِيضُونْ نّسْ ذڭْ إِذُورَارْ. لَابَانْ عَاوذْ إِوْثَا إِقِيضَانْ نّسْ أَكْ-ذ أَيْثْمَاسْ ذڭْ إِذُورَارْ ن جِيلْعَاذْ.

²⁵ Labão o alcançou enquanto Jacó estava acampado na região montanhosa de Gileade e armou seu acampamento ali perto.

²⁶ خنِّي إِنَّا لَابَانْ إِ يَاعْقُوبْ: ”مِينْ ثڭِّيذْ، ثژْوِيذْ أَيِي ؤُڒْ ؤُشَا ثِيوْيِيذْ-د يسِّي أَمْ ثْمحْبَاسْ ن ڭَارَّا؟

²⁶ “O que você fez?”, perguntou Labão. “Como ousou me enganar e levar minhas filhas embora, como se fossem prisioneiras de guerra?

²⁷ مَايمِّي ثَاروْڒذْ س ثْنُوفّْرَا ؤُ ثُوشَارذْ أَيِي ؤُ مَايمِّي وَارْ ذ أَيِي ثْخبَّارذْ، حِيمَا أَذْ شكْ سّْقبّْضغْ س ڒفْرَاحثْ، س ڒغْنُوجْ، س ؤُبنْذِيرْ ؤُ س ڒْڭَامْبْرِي؟

²⁷ Por que fugiu em segredo? Por que me enganou? E por que não avisou que desejava partir? Eu lhe teria dado uma festa de despedida, com canções e música, ao som de tamborins e harpas.

²⁸ وَارْ ذ أَيِي ثجِّيذْ أَذْ سُّوذْمغْ إِحنْجِيرنْ إِنُو ذ ثْحنْجِيرِينْ إِنُو. ڒخُّو ذ ثُوبُّوهڒْيَا إِ ثڭِّيذْ.

²⁸ Por que não me deixou beijar minhas filhas e meus netos e me despedir deles? Você agiu de forma extremamente tola!

²⁹ غَارِي ثِيزمَّارْ ذڭْ إِفَاسّنْ إِنُو، حِيمَا أَذْ شكْ ضَارّغْ، مَاشَا أَربِّي ن بَابَاثْومْ إِسِّيوڒْ أَكِيذِي دْجِيرثْ-أَ، إِنَّا: ’غَاركْ أَذْ ثسِّيوْڒذْ س ڒْخَارْ نِيغْ س ڒْغَارْ أَكْ-ذ يَاعْقُوبْ.‘

²⁹ Eu poderia destruí-lo, mas o Deus de seu pai me apareceu ontem à noite e me advertiu: ‘Deixe Jacó em paz!’.

³⁰ ؤُشَا ڒخُّو ثُويُورذْ، ؤُمِي زعْمَا ثْوحّْشذْ ثَادَّارْثْ ن بَابَاشْ. مَاشَا مَاغَارْ إِ ذ أَيِي ثُوشَارذْ إِربِّيثنْ إِنُو؟“

³⁰ Entendo sua vontade de partir e seu desejo de voltar à casa de seu pai. Mas por que roubou meus deuses?”

³¹ يَارَّا-د يَاعْقُوبْ، إِنَّا إِ لَابَانْ: ”مِينْزِي ثُوغَا ڭّْوذغْ، نِّيغْ أَكْ-ذ يِيخفْ إِنُو أَذْ ثَاغْ أَذْ أَيِي ثكّْسذْ يسِّيشْ س ؤُغِيڒْ!

³¹ Jacó respondeu: “Fugi porque tive medo. Pensei que o senhor tiraria suas filhas de mim à força.

³² غَارْ ونِّي إِ غَا ثَافذْ لْ-أَصْنَامْ نّشْ، أجّْ إِ-ث وَارْ إِدَّارْ عَاذْ! قِيبَاتْشْ إِ وَاوْمَاثنْ نّغْ أَذْ ثْميّْزذْ مِينْ إِدْجَانْ نّشْ جَارْ مِينْ إِدْجَانْ غَارِي ؤُشَا أَوْيِي ث أَكِيذكْ.“ مَاغَارْ يَاعْقُوبْ وَارْ إِسِّينْ بلِّي رَاحِيلْ إِ ثنْ يُوشَارنْ.

³² Quanto a seus deuses, veja se consegue encontrá-los, e quem os tiver roubado deve morrer! Se encontrar qualquer outra coisa que lhe pertença, identifique-a diante de todos estes nossos parentes, e eu a devolverei”. Jacó, porém, não sabia que Raquel havia roubado os ídolos da casa.

³³ ؤُشَا يُوذفْ لَابَانْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن يَاعْقُوبْ، غَارْ ؤُقِيضُونْ ن لِييَا، غَارْ ؤُقِيضُونْ ن ثْنَاينْ ن ثِييَّا ؤُشَا وَارْ يُوفِي وَالُو. ڒَْامِي د-إِفّغْ زڭْ ؤُقِيضُونْ ن لِييَا، يُوذفْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن رَاحِيلْ.

³³ Labão foi procurar primeiro na tenda de Jacó e, depois, nas tendas de Lia e das duas servas, mas nada encontrou. Por fim, entrou na tenda de Raquel.

³⁴ مَاشَا ثكْسِي رَاحِيلْ ڒخْيَاڒَاثْ ثِيمژْيَانِينْ ن لْ-أَصْنَامْ، ثڭَّا إِ-ثنْثْ ذڭْ إِغَايْننْ ن وڒْغمْ ؤُشَا ثقِّيمْ خَاسنْ. يَارْزُو لَابَانْ ذڭْ ؤُقِيضُونْ أَمْ إِكْمڒْ، مَاشَا وَارْ يُوفِي وَالُو.

³⁴ Acontece que Raquel havia pego os ídolos da casa e os escondido na sela do seu camelo, e estava sentada em cima deles. Quando Labão terminou de vasculhar toda a sua tenda sem encontrar os ídolos,

³⁵ ثنَّا إِ بَابَاسْ: ”وَارْ إِتِّيڒِي أَيَا ذ ڒْغَارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي إِنُو، مِينْزِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ كَّارغْ قِيبَاتْشْ نّشْ، مَاغَارْ أَقَا أَيِي س ثْنَامِيثْ ن ثمْغَارِينْ.“ ؤُشَا يَارْزُو، مَاشَا وَارْ يُوفِي ڒخْيَاڒَاثْ ثِيمژْيَانِينْ ن لْ-أَصْنَامْ.

³⁵ Raquel disse ao pai: “Por favor, perdoe-me por não me levantar para o senhor, mas estou em meu período menstrual”. Labão continuou a busca, mas não encontrou os ídolos da casa.

³⁶ خنِّي إِخيّقْ يَاعْقُوبْ ؤُشَا إِمْشُوبّشْ أَكْ-ذ لَابَانْ. يَاعْقُوبْ إِطّفْ ذڭْ وَاوَاڒْ، إِنَّا إِ لَابَانْ: ”مَانِي إِدْجَا ؤُخطُّو إِنُو؟ مَانْ ونْ إِدْجَانْ ذ دّنْبْ إِنُو، ؤُمِي ذ أَيِي د-ثضْفَارذْ س زّْعَافْ؟

³⁶ Jacó se enfureceu e discutiu com Labão. “Qual foi o meu crime?”, perguntou ele. “O que fiz de errado para o senhor me perseguir como se eu fosse um criminoso?

³⁷ شكْ ثْبقْشذْ مَارَّا ڒْقشّْ إِنُو. مِينْ ثُوفِيذْ زِي مَارَّا ڒحْوَايجْ ن ثَادَّارْثْ نّشْ؟ أڭّْ إِ-ث ذَا زَّاثْ ن يَايْثْمَا ذ أَيْثْمَاشْ ؤُشَا أجّْ إِ-ثنْ أَذْ حكْمنْ جَارْ أَنغْ س ثْنَاينْ.

³⁷ O senhor vasculhou todos os meus bens. Por acaso encontrou algum objeto que lhe pertença? Coloque-o aqui, diante de nossos parentes, para que todos vejam. Que eles julguem entre nós dois!

³⁸ عِيشْرِينْ ن إِسڭّْوُوسَا إِ كِيكْ كِّيغْ. ثِيخسْوِينْ نّشْ ذ ثْغَايْضِينْ نّشْعمَّارْصْ سُّوثْمنْثْ نِيغْعمَّارْصْ شِّيغْ إِشَارِّيينْ ن وُودْجِي نّشْ.

³⁸ “Estive vinte anos com o senhor, cuidando de seus rebanhos. Ao longo de todo esse tempo, suas ovelhas e cabras nunca abortaram. Não me servi de um carneiro sequer de seu rebanho para alimento.

³⁹ وَارْ ذ أَشْ إِوْيغْ مِينْ إِتّْوَامزّْقنْ، مَاشَا خطْصغْ ث سِيمَانْثْ إِنُو. مِينْ إِتّْوَاشَارنْ زَّايِي ذڭْ وَاسّْ نِيغْ ذِي دْجِيرثْ، أَقَا زڭْ إِفَاسّنْ إِنُو ثتَّارذْ ث.

³⁹ Quando algum deles era despedaçado por um animal selvagem, eu nunca lhe mostrava a carcaça. Não, eu mesmo arcava com o prejuízo! O senhor me obrigava a pagar por todo animal roubado, quer à plena luz do dia, quer na escuridão da noite.

⁴⁰ س ؤُزِيڒْ إِتّتّْ أَيِي ڒحْمُو يُوژْغنْ ثِيڒْمشْثْ ؤُ س دْجِيرثْ تّجْمِيذغْ زِي سْقِيعْ، أَڒَامِي يَارْوڒْ إِضصْ زِي غَارِي.

⁴⁰ “Trabalhei para o senhor em dias de calor escaldante e também em noites frias e insones.

⁴¹ أَمُّو إِ ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَادَّارْثْ نّشْ عِيشْرِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. خذْمغْ غَاركْ أَرْبعْطَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا خْ ثْنَاينْ ن يسِّيشْ ذ ستَّا ن إِسڭّْوُوسَا خْ وُودْجِي ؤُشَا ثْبدّْڒذْ ڒْمُونثْ إِنُوعشْرَا ن ثْوَاڒَاوِينْ.

⁴¹ Sim, por vinte anos trabalhei feito um escravo em sua casa! Trabalhei catorze anos por suas duas filhas e, depois, mais seis anos para formar meu rebanho. E dez vezes o senhor mudou meu salário.

⁴² مَاڒَا أَربِّي ن بَابَا، أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ ذ ثِيڭّْوُوذِي ن إِسْحَاقْ، إِڒِي وَارْ كِيذِي إِدْجِي، ذ صّحْ إِڒِي أَذْ أَيِي ثسّْقَاذذْ ڒخُّو س إِفَاسّنْ خْوَانْ! إِژْرَا أَربِّي ثَامَارَا ذ ثُومَارْ ن إِفَاسّنْ إِنُو ؤُشَا إِذقْمَارْ إِ شكْ دْجِيڒثْ ن إِضنَّاضْ.“

⁴² De fato, se o Deus de meu pai não estivesse comigo, o Deus de Abraão e o Deus temível de Isaque, o senhor teria me mandado embora de mãos vazias. Mas Deus viu como fui maltratado, apesar de meu árduo trabalho. Por isso ele lhe apareceu na noite passada e o repreendeu!”

⁴³ يَارَّا-د لَابَانْ ؤُشَا إِنَّا إِ يَاعْقُوبْ: ”ثِيحنْجِيرِينْ-أَ ذ يسِّي ؤُ إِحنْجِيرنْ-أَ ذ إِحنْجِيرنْ إِنُو، ؤُ ؤُدْجِي-يَا ذ ؤُدْجِي إِنُو، ؤُ مَارَّا مِينْ ثتّْوَاڒِيذْ أَقَا إِنُو. مِينْ زمَّارغْ خنِّي أَذْ ڭّغْ ڒخُّو س يسِّي نِيغْ س إِحنْجِيرنْ نْسنْثْ نِّي ؤُرْونْثْ؟

⁴³ Labão respondeu a Jacó: “Essas mulheres são minhas filhas, as crianças são meus netos, e os rebanhos são meus rebanhos. Na verdade, tudo que você vê é meu. Mas o que posso fazer agora por minhas filhas e pelos filhos delas?

⁴⁴ غَاورْ عَاذْ ڒخُّو، أَذْ نڭّْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ، نشّْ ذ شكْ، أَذْ يِيڒِي نتَّا ذ شّْهَاذثْ جَارْ أَيِي ذ شكْ!“

⁴⁴ Façamos, portanto, você e eu, uma aliança que sirva de testemunho do nosso compromisso”.

⁴⁵ ؤُشَا إِكْسِي يَاعْقُوبْ أَژْرُو، إِسّْڭعّذْ إِ-ث أَمْ وژْرُو ن ڒِيذَارثْ.

⁴⁵ Então Jacó pegou uma pedra e a colocou em pé como monumento.

⁴⁶ ؤُشَا إِنَّا يَاعْقُوبْ إِ يَايْثْمَاسْ: ”سْمُونمْ إِژْرَا!“ كْسِينْ إِژْرَا ؤُشَا ڭِّينْ ثَاعُورِّيشْثْ ؤُشَا شِّينْ ذِينْ خْ ثْعُورِّيشْثْ نِّي.

⁴⁶ Em seguida, disse aos membros de sua família: “Juntem algumas pedras”. Eles pegaram as pedras e as amontoaram. Jacó e Labão se sentaram perto do monte de pedras e fizeram uma refeição para selar a aliança.

⁴⁷ ؤُشَا إِڭَّا لَابَانْ إِ ؤُعُورِّيشْ ن إِژْرَا نِّي ’جِيڭَارْ-سَاهَاذُوثَا‘، مَاشَا يَاعْقُوبْ إِڭَّا أَسْ ’جِيلْعَاذْ‘.

⁴⁷ A fim de comemorar a ocasião, Labão chamou o lugar de Jegar-Saaduta, e Jacó o chamou de Galeede.

⁴⁸ خنِّي إِنَّا لَابَانْ: ”ثَاعُورِّيشْثْ-أَ أَذْ ثِيڒِي ذ شّْهَاذثْ أَسّْ-أَ جَارْ أَيِي ذ شكْ!“ خْ ؤُيَا ثڭَّا أَسْ جِيلْعَاذْ

⁴⁸ Labão declarou: “Este monte de pedras servirá de testemunha para nos lembrar da aliança que fizemos hoje”. Isso explica por que o lugar foi chamado de Galeede.

⁴⁹ ذ مِيصْفَا، مِينْزِي نتَّا إِنَّا: ”إِڒِي سِيذِي أَذْ إِحْضَا جَارْ أَيِي ذ شكْ، خْمِي غَا نِيڒِي أَمْ ننُوفَّارْ إِجّنْ زڭْ ونّغْنِي.

⁴⁹ Também foi chamado de Mispá, pois Labão disse: “Vigie o S enhor a você e a mim para garantir que guardaremos esta aliança quando estivermos longe um do outro.

⁵⁰ مَاڒَا ثسّحْقَارذْ يسِّي نِيغْ أَذْ ثْمڒْشذْ ثِيمْغَارِينْ نّغْنِي خْ يسِّي، أَمْ وَارْ ذِينْ إِدْجِي حذْ أَكِيذْنغْ حِيمَا أَذْ يِيڒِي ذ أَشهَّاذْ، أَقَا أَربِّي أَذْ يِيڒِي ذ أَشهَّاذْ جَارْ أَيِي ذ شكْ!“

⁵⁰ Se você maltratar minhas filhas ou se casar com outras mulheres, mesmo que ninguém mais veja, Deus verá. Ele é testemunha desta aliança entre nós.”

⁵¹ إِنَّا عَاوذْ لَابَانْ إِ يَاعْقُوبْ: ”خْزَارْ، ثَاعُورِّيشْثْ-أَ ن يژْرَا، خْزَارْ، أَژْرُو ن ڒِيذَارثْ نِّي سّْبدّغْ جَارْ أَيِي ذ شكْ.

⁵¹ “Veja este monte de pedras”, prosseguiu Labão. “Veja também este monumento que levantei entre nós dois.

⁵² ثَاعُورِّيشْثْ-أَ ن يژْرَا ذ وژْرُو-يَا ن ڒِيذَارثْ أَذْ شهْذنْ بلِّي نشّْ وَارْ غَاركْ د-ژكّْوِيغْ شَا خْ ثْعُورِّيشْثْ-أَ ؤُشَا ؤُڒَا ذ شكْ وَارْ غَارِي د-ثْژكّْوِّيذْ شَا إِ ڒْغَارْ خْ ثْعُورِّيشْثْ-أَ ؤُڒَا خْ وژْرُو-يَا ن ڒِيذَارثْ!

⁵² Estão entre mim e você como testemunhas dos nossos votos. Nunca atravessarei para o lado de lá do monte de pedras a fim de prejudicá-lo, e você jamais deve atravessar para o lado de cá a fim de prejudicar-me.

⁵³ أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ ذ أَربِّي ن نَاحُورْ، أَقَا أَربِّي ن بَابَاثْسنْ، أجّْ إِ-ث أَذْ إِحْكمْ جَارْ أَنغْ!“ مَاشَا يَاعْقُوبْ إِجُّودْجْ س ’ثِيڭّْوُوذِي ن إِسْحَاقْ بَابَاسْ‘.

⁵³ Invoco o Deus de nossos antepassados, o Deus de seu avô Abraão e o Deus de meu avô Naor, para que sirva de juiz entre nós.” Assim, diante do Deus temível de seu pai Isaque,

⁵⁴ خنِّي إِغَارْصْ يَاعْقُوبْ إِ يِيشْثْ ن ثْغَارْصْثْ ذڭْ إِذُورَارْ ؤُشَا إِڒَاغَا إِ يَايْثْمَاسْ أَذْ شّنْ أَغْرُومْ. ؤُشَا شِّينْ أَغْرُومْ، سنْسّنْ دْجِيرثْ نِّي ذڭْ إِذُورَارْ.

⁵⁴ Então Jacó ofereceu sacrifício a Deus na montanha e convidou todos para a refeição comemorativa. Depois de comerem, passaram a noite ali.

⁵⁵ — ausente —

⁵⁵ Na manhã seguinte, Labão se levantou cedo, beijou seus netos e suas filhas e os abençoou. Depois, partiu e voltou para casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 31 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →