Gênesis 29

rifa (RIFA) vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ إِكْسِي يَاعْقُوبْ ذڭْ إِضَارنْ نّسْ، إِرُوحْ غَارْ ثمُّورْثْ ن أَيْثْ ن شَّارْقْ.

¹ Pôs-se Jacó a caminho e se foi à terra do povo do Oriente.

² إِخْزَارْ ؤُشَا إِژْرَا إِجّْ ن وَانُو ذڭْ إِيَّارْ ؤُ ثُوغَا ذِينْ ثْڒَاثَا ن ثْحِيمْرِيوِينْ ن وُودْجِي جْنِينْثْ زَّاثسْ، مِينْزِي زڭْ وَانُو نِّي وَارّْذنْ نِيثْنِي ثِيحِيمْرِيوِينْ. ثُوغَا ذِينْ إِجّْ ن وژْرُو خْ ؤُقمُّومْ ن وَانُو.

² Olhou, e eis um poço no campo e três rebanhos de ovelhas deitados junto dele; porque daquele poço davam de beber aos rebanhos; e havia grande pedra que tapava a boca do poço.

³ سّْمُوننْ ذِينْ مَارَّا ثِيحِيمْرِيوِينْ. خَاسْ ؤُشَا كّْسنْ أَژْرُو خْ ؤُقمُّومْ ن وَانُو ؤُشَا وَارْذنْ ؤُدْجِي. أَوَارْنِي أَسْ أَرِّينْ أَژْرُو عَاوذْ خْ ؤُقمُّومْ ن وَانُو.

³ Ajuntavam-se ali todos os rebanhos, os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a colocá-la no seu devido lugar.

⁴ إِنَّا أَسنْ يَاعْقُوبْ: ”أَيْثْمَا إِنُو، مَانِيسْ كنِّيوْ؟“ نِيثْنِي أَرِّينْ-د: ”زِي حَارَانْ إِ ندْجْ.“

⁴ Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam: Somos de Harã.

⁵ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”مَا ثسّْنمْ لَابَانْ، مِّيسْ ن نَاحُورْ؟“ نِيثْنِي أَرِّينْ-د: ”وَاهْ، نسّنْ إِ-ث.“

⁵ Perguntou-lhes: Conheceis a Labão, filho de Naor? Responderam: Conhecemos.

⁶ إِنَّا أَسنْ نتَّا: ”مَامّشْ إِدْجَا؟“ أَرِّينْ-د: ”أَقَا-ث مْلِيحْ، أَقَا ذَا يدْجِيسْ رَاحِيلْ ثُوسَا-د أَكْ-ذ وُودْجِي.“

⁶ Ele está bom? Perguntou ainda Jacó. Responderam: Está bom. Raquel, sua filha, vem vindo aí com as ovelhas.

⁷ إِنَّا أَسْ: ”أَقَا ذَا أَزِيڒْ عَاذْ إِمْغَارْ، وَارْ يدْجِي بُو ڒْوقْثْ حِيمَا أَذْ ننْذهْ ڒبْهَايمْ. وَارْذمْ ؤُدْجِي ؤُشَا رُوحمْ، مَاحنْذْ أَذْ ثنْ ثَاروْسمْ.“

⁷ Então, lhes disse: É ainda pleno dia, não é tempo de se recolherem os rebanhos; dai de beber às ovelhas e ide apascentá-las.

⁸ نِيثْنِي أَرِّينْ-د: ”وَارْ نْزمَّارْ أَذْ ث نڭّْ أَڒْ د غَا مُوننْثْ مَارَّا ثِيحِيمْرِيوِينْ. خنِّي أَذْ سّحْڒُودْجْذنْ أَژْرُو خْ ؤُقمُّومْ ن وَانُو، حِيمَا أَذْ نْوَارذْ ؤُدْجِي.“

⁸ Não o podemos, responderam eles, enquanto não se ajuntarem todos os rebanhos, e seja removida a pedra da boca do poço, e lhes demos de beber.

⁹ ڒَامِي ثُوغَا عَاذْ إِسَّاوَاڒْ أَكِيذْسنْ، ثُوسَا-د رَاحِيلْ س وُودْجِي ن بَابَاسْ، مِينْزِي نتَّاثْ ثُوغَا-ت ذ ثَامكْسَاوْثْ.

⁹ Falava-lhes ainda, quando chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porque era pastora.

¹⁰ ڒَامِي إِژْرَا يَاعْقُوبْ رَاحِيلْ، يدْجِيسْ ن لَابَانْ، ؤُمَاسْ ن يمَّاسْ، أَكْ-ذ وُودْجِي ن لَابَانْ، ؤُمَاسْ ن يمَّاسْ، إِخشّْ-د يَاعْقُوبْ ؤُشَا إِسّحْڒُودْجذْ أَژْرُو خْ ؤُقمُّومْ ن وَانُو، إِوَارْذْ ؤُدْجِي ن لَابَانْ، ؤُمَاسْ ن يمَّاسْ.

¹⁰ Tendo visto Jacó a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, chegou-se, removeu a pedra da boca do poço e deu de beber ao rebanho de Labão, irmão de sua mãe.

¹¹ إِسُّوذمْ يَاعْقُوبْ رَاحِيلْ، إِسّْڭعّذْ ثْمِيجَّا نّسْ ؤُشَا إِسْغُويْ.

¹¹ Feito isso, Jacó beijou a Raquel e, erguendo a voz, chorou.

¹² إِنَّا يَاعْقُوبْ إِ رَاحِيلْ أَقَا نتَّا زِي ڒَادْجْ ن بَابَاسْ إِ إِدْجَا، ؤُڒَا ذ مِّيسْ ن رِيفْقَا. ؤُشَا نتَّاثْ ثُوزّڒْ، ثْخبَّارْ بَابَاسْ.

¹² Então, contou Jacó a Raquel que ele era parente de seu pai, pois era filho de Rebeca; ela correu e o comunicou a seu pai.

¹³ ؤُمِي إِسْڒَا لَابَانْ ڒخْبَارْ خْ يَاعْقُوبْ، مِّيسْ ن ؤُتْشْمَاسْ، يُوزّڒْ أَذْ ث إِڒْقَا ؤُشَا إِذَارّعْ أَسْ، إِسُّوذمْ إِ-ث، إِنْذهْ إِ-ث غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. ؤُشَا نتَّا إِعَاوذْ مَارَّا ثِيمسْڒَايِينْ-أَ إِ لَابَانْ.

¹³ Tendo Labão ouvido as novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou para casa. E contou Jacó a Labão os acontecimentos de sua viagem.

¹⁴ إِنَّا أَسْ لَابَانْ: ”ذ ثِيذتّْ شكْ ذ إِغسْ إِنُو ذ أَيْسُومْ إِنُو إِ ثدْجِيذْ.“ ؤُشَا إِقِّيمْ غَارسْ ڒْقدّْ ن إِجّْ ن ؤُيُورْ إِكْمڒْ.

¹⁴ Disse-lhe Labão: De fato, és meu osso e minha carne. E Jacó, pelo espaço de um mês, permaneceu com ele.

¹⁵ ڒخْذنِّي إِنَّا لَابَانْ إِ يَاعْقُوبْ: ”ؤُمِي شكْ ذ ؤُمَا إِ ثدْجِيذْ، مَا أَذْ غَارِي ثْخذْمذْ بَاطڒْ؟ إِنِي أَيِي مِينْ إِ غَا ثِيڒِي ڒْمُونثْ نّشْ؟“

¹⁵ Depois, disse Labão a Jacó: Acaso, por seres meu parente, irás servir-me de graça? Dize-me, qual será o teu salário?

¹⁶ لَابَانْ غَارسْ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ. إِسمْ ن ثْمنْزُوثْ ذ لِييَا ؤُ إِسمْ ن ثْمَاژُوژْثْ، رَاحِيلْ.

¹⁶ Ora, Labão tinha duas filhas: Lia, a mais velha, e Raquel, a mais moça.

¹⁷ ثِيطَّاوِينْ ن لِييَا ثُوغَا كشْعنْثْ، مَاشَا رَاحِيلْ ثُوغَا ذَايسْ أَژْڒِي ن وَادُّوذْ ؤُ ن ڒْخزْرَاثْ.

¹⁷ Lia tinha os olhos baços, porém Raquel era formosa de porte e de semblante.

¹⁸ يَاعْقُوبْ إِخْسْ رَاحِيلْ. إِنَّا: ”نشّْ أَذْ غَاركْ خذْمغْ سبْعَا ن إِسڭّْوُوسَا خْ رَاحِيلْ يدْجِيسْ ثْمَاژُوژْثْ.“

¹⁸ Jacó amava a Raquel e disse: Sete anos te servirei por tua filha mais moça, Raquel.

¹⁹ لَابَانْ يَارَّا-د: ”خَارْ أَذْ أَشْ ت وْشغْ إِ شكْ نِيغْ أَذْ ت وْشغْ إِ ورْيَازْ نّغْنِي. قِّيمْ أَكِيذِي.“

¹⁹ Respondeu Labão: Melhor é que eu ta dê, em vez de dá-la a outro homem; fica, pois, comigo.

²⁰ أَمُّو إِ إِخْذمْ يَاعْقُوبْ خْ رَاحِيلْ سبْعَا ن إِسڭّْوُوسَا مَاشَا ضْهَارنْ أَسْ-د إِسڭّْوُوسَا نِّي أَمشْنَاوْ شَا ن وُوسَّانْ، مِينْزِي ثُوغَا إِتّخْسْ إِ-ت.

²⁰ Assim, por amor a Raquel, serviu Jacó sete anos; e estes lhe pareceram como poucos dias, pelo muito que a amava.

²¹ إِنَّا يَاعْقُوبْ إِ لَابَانْ: ”أوْشْ أَيِي ڒخُّو ثَامْغَارْثْ إِنُو، مِينْزِي أَقَا كمّْڒنْ وُوسَّانْ ن ڒْمِيجَاڒْ إِنُو، أَڒَامِي خَاسْ إِ غَا يَاذْفغْ.“

²¹ Disse Jacó a Labão: Dá-me minha mulher, pois já venceu o prazo, para que me case com ela.

²² خنِّي إِسّْمُونْ لَابَانْ مَارَّا إِرْيَازنْ ن ومْشَانْ نِّي، إِڭَّا ؤُرَارْ.

²² Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar e deu um banquete.

²³ غَارْ ثْمذِّيثْ إِكْسِي يدْجِيسْ لِييَا ؤُشَا إِسِّيوضْ إِ-ت غَارسْ ؤُشَا يُوذفْ خَاسْ يَاعْقُوبْ.

²³ À noite, conduziu a Lia, sua filha, e a entregou a Jacó. E coabitaram.

²⁴ إِوْشَا لَابَانْ ثَايَّا نّسْ زِيلْپَا إِ يدْجِيسْ لِييَا ذ ثَايَّا.

²⁴ (Para serva de Lia, sua filha, deu Labão Zilpa, sua serva.)

²⁵ ثِيوشَّا نّسْ إِژْرَا يَاعْقُوبْ بلِّي ذ لِييَا. خنِّي إِنَّا إِ لَابَانْ: ”مِينْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ؟ مَا وَارْ ذ أَشْ خْذِيمغْ خْ رَاحِيلْ؟ مَاغَارْ ذ أَيِي ثْشمْثذْ؟“

²⁵ Ao amanhecer, viu que era Lia. Por isso, disse Jacó a Labão: Que é isso que me fizeste? Não te servi eu por amor a Raquel? Por que, pois, me enganaste?

²⁶ لَابَانْ إِنَّا: ”وَارْ إِتِّيڒِي ؤُيَا ذِي ثمُّورْثْ نّغْ أَذْ نسِّيزَّارْ ثَامَاژُوژْثْ خْ ثْمنْزُوثْ.

²⁶ Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra, dar-se a mais nova antes da primogênita.

²⁷ كمّڒْ سِّيمَانَا-يَا ن وُورَارْ ن ثَا، خنِّي أَذْ أَشْ نوْشْ عَاوذْ ثِينْ خْ ڒْخذْمثْ إِ غَا ثڭّذْ سَّا ثْسَاونْثْ أَكِيذِي عَاذْ سبْعَا ن إِسڭّْوُوسَا نّغْنِي.“

²⁷ Decorrida a semana desta, dar-te-emos também a outra, pelo trabalho de mais sete anos que ainda me servirás.

²⁸ إِڭَّا يَاعْقُوبْ أَمنِّي، إِكمّڒْ سِّيمَانَا-يَا ن وُورَارْ. خنِّي إِوْشَا أَسْ يدْجِيسْ رَاحِيلْ ذ ثَامْغَارْثْ

²⁸ Concordou Jacó, e se passou a semana desta; então, Labão lhe deu por mulher Raquel, sua filha.

²⁹ ؤُشَا إِوْشَا لَابَانْ ثَايَّا نّسْ بِيلْهَا إِ يدْجِيسْ رَاحِيلْ مَاحنْذْ أَذْ ثِيڒِي ذ ثَايَّا نّسْ.

²⁹ (Para serva de Raquel, sua filha, deu Labão a sua serva Bila.)

³⁰ يُوذفْ يَاعْقُوبْ عَاوذْ خْ رَاحِيلْ ؤُشَا إِخْسْ رَاحِيلْ عَاذْ كْثَارْ خْ لِييَا. ؤُشَا إِسخَّارْ أَسْ عَاوذْ سبْعَا ن إِسڭّْوُوسَا نّغْنِي.

³⁰ E coabitaram. Mas Jacó amava mais a Raquel do que a Lia; e continuou servindo a Labão por outros sete anos.

³¹ ؤُمِي إِژْرَا سِيذِي بلِّي لِييَا ثُوغَا ثتّْوَاسّحْقَارْ، يَارْزمْ ڒمْڒَاوثْ نّسْ، مَاشَا رَاحِيلْ ثُوغَا وَارْ د-ثتِّيرُووْ شَا.

³¹ Vendo o Senhor que Lia era desprezada, fê-la fecunda; ao passo que Raquel era estéril.

³² ثكْسِي لِييَا س دّيْسثْ ؤُشَا ثُورُووْ-د أَحنْجِيرْ، إِڭَّا أَسْ رُوبِينْ، مِينْزِي ثنَّا: ”أَقَا سِيذِي إِخْزَارْ غَارْ ڒمْحَايمْ إِنُو. ڒخُّو أَذْ أَيِي إِخْسْ ورْيَازْ إِنُو.“

³² Concebeu, pois, Lia e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben, pois disse: O Senhor atendeu à minha aflição. Por isso, agora me amará meu marido.

³³ ثكْسِي عَاوذْ س دّيْسثْ، ثُورُووْ-د أَحنْجِيرْ، ثنَّا: ”ؤُمِي إِسْڒَا سِيذِي بلِّي نشّْ تّْوَاسّحْقَارغْ، إِوْشَا أَيِي عَاوذْ وَا.“ ؤُشَا ثڭَّا أَسْ شِيمْعُونْ.

³³ Concebeu outra vez, e deu à luz um filho, e disse: Soube o Senhor que era preterida e me deu mais este; chamou-lhe, pois, Simeão.

³⁴ ثكْسِي عَاوذْ س دّيْسثْ، ثُورُووْ-د أَحنْجِيرْ، ثنَّا: ”ڒخُّو ثْوَاڒَا-يَا أَذْ إِمُونْ ورْيَازْ إِنُو أَكِيذِي، مِينْزِي ؤُرْوغْ أَسْ-د ثْڒَاثَا ن إِحنْجِيرنْ.“ خْ ؤُيَا نتَّا إِڭَّا أَسْ لَاوِي.

³⁴ Outra vez concebeu Lia, e deu à luz um filho, e disse: Agora, desta vez, se unirá mais a mim meu marido, porque lhe dei à luz três filhos; por isso, lhe chamou Levi.

³⁵ ثكْسِي ثْوَاڒَا نّغْنِي س دّيْسثْ، ثُورُووْ-د أَحنْجِيرْ ؤُشَا ثنَّا: ”ثْوَاڒَا-يَا أَذْ قَاذِيغْ سِيذِي.“ خْ ؤُيَا ثڭَّا أَسْ يَاهُوذَا. أَوَارْنِي مَانْ أَيَا ثسّْبدّْ ثَارْوَا.

³⁵ De novo concebeu e deu à luz um filho; então, disse: Esta vez louvarei o Senhor . E por isso lhe chamou Judá; e cessou de dar à luz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 29 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →