Gênesis 19

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ ؤُشَا إِوْضنْثْ خنِّي ثْنَاينْ ن لْمَالَاكَاثْ نِّي غَارْ سَاذُومْ س دْجِيڒثْ. ثُوغَا لُوطْ إِقِّيمْ غَارْ ثوَّارْثْ ن سَاذُومْ. ؤُمِي ثنْ إِژْرَا لُوطْ، إِكَّارْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ إِڒْقَا ؤُشَا إِبنْذقْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.

¹ Ao anoitecer, os dois anjos chegaram à entrada da cidade de Sodoma. Ló estava sentado ali. Ao avistá-los, levantou-se para recebê-los. Deu-lhes boas-vindas, curvou-se com o rosto no chão

² إِنَّا: ”خْزَارْ، أَ إِسِيذِيثنْ إِنُو، تّْزَاوَاڭغْ كنِّيوْ أَذْ د-ثَاسمْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمْسخَّارْ نْومْ ؤُشَا أَذْ ذَايسْ ثسّنْسمْ، أَذْ ثسِّيرْذمْ إِضَارنْ نْومْ. خنِّي أَذْ ثْفَاقمْ زِيشْ، أَذْ ثْكمّْڒمْ خْ وبْرِيذْ نْومْ.“ مَاشَا نِيثْنِي نَّانْ: ”لَّ، أَقَا ذڭْ وَازَّايْ أَذْ نقِّيمْ أَذْ نسّنْسْ.“

² e disse: “Meus senhores, venham à minha casa para lavar os pés e sejam meus hóspedes esta noite. Amanhã, poderão levantar-se cedo e seguir viagem”. “Não”, responderam eles. “Passaremos a noite aqui, na praça da cidade.”

³ مَاشَا نتَّا إِكلّفْ خَاسنْ أَطَّاسْ أَڒَامِي أَكِيذسْ رُوحنْ، ؤُذْفنْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ ؤُشَا إِڭَّا أَسنْ أَمنْسِي، إِڭّْوَا أَغْرُومْ بْڒَا أَنْثُونْ ؤُشَا شِّينْ.

³ Mas Ló insistiu muito e, por fim, eles o acompanharam até sua casa. Ló lhes preparou um banquete completo, com pão fresco sem fermento, e eles comeram.

⁴ أَقَا قْبڒْ إِ غَا طّْصنْ، قوَّارنْ إِ ثَادَّارْثْ إِرْيَازنْ ن ثنْذِينْثْ، إِرْيَازنْ ن سَاذُومْ، زڭْ ؤُمژْيَانْ أَڒْ أَوسَّارْ، مَارَّا إِوْذَانْ زِي مَارَّا إِمُوشَانْ إِطُّورْفنْ ن ثنْذِينْثْ.

⁴ Ainda não tinham ido se deitar quando todos os homens de Sodoma, jovens e velhos, chegaram de toda parte da cidade e cercaram a casa.

⁵ نِيثْنِي ڒَاغَانْ إِ لُوطْ، نَّانْ أَسْ: ”مَانِي دْجَانْ إِرْيَازنْ إِنِّي غَاركْ د-يُوسِينْ دْجِيرثْ-أَ؟ سُوفّغْ إِ-ثنْ-د، حِيمَا أَذْ ثنْ نسّنْ.“

⁵ Gritaram para Ló: “Onde estão os homens que vieram passar a noite em sua casa? Traga-os aqui fora para nós, para que tenhamos relações com eles!”.

⁶ إِفّغْ-د غَارْسنْ لُوطْ، غَارْ ثوَّارْثْ، ؤُشَا إِقّنْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ.

⁶ Ló saiu para conversar com os homens e fechou a porta atrás de si.

⁷ إِنَّا: ”تّْزَاوْڭغْ، أَ أَيْثْمَا إِنُو، وَارْ تّڭّمْ قَاعْ ڒْغَارْ!

⁷ “Por favor, meus irmãos, não cometam tamanha maldade”, suplicou.

⁸ خْزَارْ، غَارِي ثْنَاينْ ن يسِّي، ثِينِّي عَاذْ وَارْ إِسِّيننْ أَرْيَازْ. أجّْ أَيِي أَذْ أَومْ ثنْثْ إِ-د-سُّوفّْغغْ بَارَّا ؤُشَا ڭّمْ ذَايْسنْثْ مِينْ ثتّْوَاڒَامْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْومْ. مْغِيرْ إِ إِرْيَازنْ-أَ وَارْ ذَايْسنْ تّڭّمْ وَالُو، أَقَا خْ ؤُيَا د-ؤُسِينْ نِيثْنِي سْوَادَّايْ ن ثِيڒِي ن ثْزقَّا إِنُو غَارْ ثْمنْسِيوْثْ.“

⁸ “Escutem, tenho duas filhas virgens. Deixem-me trazê-las para fora, e vocês poderão fazer com elas o que desejarem. Mas, por favor, deixem os homens em paz, pois são meus hóspedes e estão sob minha proteção.”

⁹ نِيثْنِي نَّانْ: ”أَڭّْوجْ ذِيهَا!“ ؤُشَا نَّانْ عَاوذْ: ”أَقَا وَانِيثَا يُوسَا-د ذَا ذ أَبَارَّانِي ؤُشَا إِخْسْ أَذْ خَانغْ إِحْكمْ أَمْ ڒْقَاضِي! ڒخُّو أَذْ شكْ نْضَارّْ كْثَارْ زَّايْسنْ.“ ؤُشَا ڭِّينْ أَطَّاسْ ن ؤُغِيڒْ خْ ورْيَازْ نِّي، خْ لُوطْ، ؤُشَا قَارّْبنْ-د حِيمَا أَذْ أَرْژنْ ثَاوَّارْثْ.

⁹ “Saia da frente!”, gritaram eles. “Esse sujeito é um estrangeiro que se mudou para a cidade e, agora, age como se fosse nosso juiz! Faremos a você coisas bem piores do que a seus hóspedes!” Então partiram para cima de Ló, tentando arrombar a porta.

¹⁰ مَاشَا إِرْيَازنْ نِّي سّْوِيژّْضنْ أَفُوسْ نْسنْ، سِّيذْفنْ لُوطْ غَارْ ثَادَّارْثْ أَكِيذْسنْ ؤُشَا بلّْعنْ ثَاوَّارْثْ.

¹⁰ Os dois anjos, porém, estenderam a mão, puxaram Ló para dentro da casa e trancaram a porta.

¹¹ نِيثْنِي وْثِينْ إِرْيَازنْ نِّي ثُوغَا إِبدّنْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَادَّارْثْ س ثُودَّارْغتْشْ، أَمْ ؤُمژْيَانْ أَمْ ؤُمقّْرَانْ، أَڒَامِي سِّيهْڒنْ نِيثْنِي إِخفْ نْسنْ ذِي ثَارزُّوثْ خْ ثوَّارْثْ.

¹¹ Depois, cegaram todos os homens, jovens e velhos, que estavam à porta, de modo que eles se cansaram e desistiram de invadir a casa.

¹² خنِّي نَّانْ إِرْيَازنْ نِّي إِ لُوطْ: ”وِي غَاركْ ذَا عَاذْ؟ مَا أَضڭّْوَاڒْ نِيغْ إِحنْجِيرنْ نِيغْ ثْحنْجِيرِينْ، مَارَّا إِنِّي غَاركْ ذِي ثنْذِينْثْ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ فّْغنْ زڭْ ومْشَانْ-أَ.

¹² Os anjos perguntaram a Ló: “Você tem outros parentes na cidade? Tire-os todos daqui: genros, filhos, filhas ou qualquer outro parente,

¹³ أَقَا أَذْ نَاردّدْجْ أَمْشَانْ-أَ، مِينْزِي ثْغُويِّيثْ نّسْ ثمْغَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، ؤُ سِيذِي إِسّكّْ أَنغْ-د، حِيمَا أَذْ ت نَاردّدْجْ.“

¹³ pois estamos prestes a destruir toda a cidade. O clamor contra ela é tão grande que chegou ao S enhor , e ele nos enviou para destruí-la”.

¹⁴ إِفّغْ لُوطْ ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ إِضڭّْوَاڒنْ نّسْ، إِنِّي إِڭِّينْ أَذْ مڒْشنْ يسِّيسْ، إِنَّا: ”كَّارمْ، فّْغمْ زڭْ ومْشَانْ-أَ، مِينْزِي سِيذِي أَذْ يَاردّدْجْ ثَانْذِينْثْ-أَ.“ مَاشَا إِبَانْ-د إِتّْقصَّارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن إِضڭّْوَاڒنْ نّسْ.

¹⁴ Então Ló correu para avisar os noivos de suas filhas: “Saiam depressa da cidade! O S enhor está prestes a destruí-la”. Os rapazes, porém, pensaram que ele estava brincando.

¹⁵ ؤُمِي إِصْبحْ ڒْهَاڒْ، سّْقدْجْقنْثْ لْمَالَاكَاثْ لُوطْ، نَّانْثْ: ”كَّارْ، ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ نّشْ ذ ثْنَاينْ ن يسِّيشْ، ثِينِّي أَكِيذكْ، حِيمَا وَارْ ثْهلِّيكذْ شَا ذِي ڒْمُوعْصِييّثْ ن ثنْذِينْثْ-أَ.“

¹⁵ No dia seguinte, ao amanhecer, os anjos insistiram: “Rápido! Tome sua mulher e suas duas filhas que estão aqui! Saia agora mesmo, ou também morrerá quando a cidade for castigada!”.

¹⁶ مَاشَا نتَّا وَارْ إِزْعِيمْ. خنِّي طّْفنْ إِرْيَازنْ نِّي أَفُوسْ نّسْ ذ ؤُفُوسْ ن ثمْغَارْثْ نّسْ ذ إِفَاسّنْ ن ثْنَاينْ ن يسِّيسْ، مِينْزِي سِيذِي ثُوغَا إِخْسْ أَذْ خَاسْ إِحِينّْ. نِيثْنِي سُّوفّْغنْ ث غَارْ بَارَّا، نذْهنْ ث بَارَّا إِ ثنْذِينْثْ.

¹⁶ Visto que Ló ainda hesitava, os anjos o tomaram pela mão, e também sua mulher e as duas filhas, e correram com eles para um lugar seguro, fora da cidade, pois o S enhor foi misericordioso.

¹⁷ أَڒَامِي ثنْ سُّوفّْغنْ بَارَّا، إِنَّا نتَّا: ”سنْجمْ إِخفْ نّشْ! وَارْ خزَّارْ أَوَارْنِي أَشْ، وَارْ تّْبذِّي ذِي جِّيهثْ-أَ أَمْ ثكْمڒْ. أَرْوڒْ غَارْ إِذُورَارْ، حِيمَا وَارْ ثتّْوَاثحِّيذْ شَا.“

¹⁷ Quando estavam em segurança, fora da cidade, um dos anjos ordenou: “Corram e salvem-se! Não olhem para trás nem parem no vale! Fujam para as montanhas, ou serão destruídos!”.

¹⁸ إِنَّا أَسنْ لُوطْ: ”لَّ، تّْزَاوَاڭغْ، أَ سِيذِي إِنُو!

¹⁸ Mas Ló suplicou: “Não, meu senhor!

¹⁹ خْزَارْ، أَمْسخَّارْ نّشْ يُوفَا أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، وَاهْ ثسّمْغَارذْ ثَامخْسِيوْثْ نّشْ إِشوَّارنْ، ثنِّي كِيذِي ثڭِّيذْ ؤُمِي ذ أَيِي ثجِّيذْ دَّارغْ. مَاشَا وَارْ زمَّارغْ أَذْ أَروْڒغْ غَارْ إِذُورَارْ قْبڒْ ذ أَيِي غَا إِطّفْ ڒْغَارْ ؤُشَا أَذْ مّْثغْ!

¹⁹ Os senhores foram muito bondosos comigo, salvaram minha vida e mostraram grande compaixão. Não posso, contudo, ir para as montanhas. A calamidade também me alcançaria ali, e bem depressa eu morreria.

²⁰ خْزَارْ ڒخُّو، ثَانْذِينْثْ-أَ أَقَا ثُوذسْ-د أَطَّاسْ، أَقَا زمَّارغْ أَذْ ذِينِّي أَروْڒغْ. نتَّاثْ ذ ثَامعْنَانُوشْثْ. أجّْ أَيِي أَذْ أَروْڒغْ ڒخُّو ذِينِّي. مَا وَارْ ثدْجِي ذ إِشْثْ ن ثنْذِينْثْ ذ ثَامعْنَانُوشْثْ؟ خنِّي زمَّارغْ أَذْ قِّيمغْ دَّارغْ.“

²⁰ Vejam, aqui perto há um vilarejo. É um lugar bem pequeno. Por favor, deixem-me ir para lá, e minha vida será salva”.

²¹ يَارَّا-د خَاسْ: ”خْزَارْ، ثِيوضْ أَيِي-د عَاوذْ ثْزَاوڭْثْ نّشْ خْ ؤُيَا، وَارْ تَّاردّْدْجغْ شَا ثَانْذِينْثْ مِينْ خفْ ثسِّيوْڒذْ.

²¹ “Está bem”, disse o anjo. “Atenderei a seu pedido. Não destruirei o vilarejo.

²² قدْجقْ، أَرْوڒْ ذِينْ، مِينْزِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ ڭّغْ وَالُو أَڒْ د غَا ثَاوْضذْ غَارْ ذِينِّي.“ خْ ؤُيَا سمَّانْ إِسمْ ن ثنْذِينْثْ نِّي صُوغَارْ.

²² Mas vá logo! Fuja para ele, pois não posso fazer nada enquanto você não chegar lá.” (Isso explica por que a vila era conhecida como Zoar. )

²³ أَڒَامِي يِيوضْ لُوطْ غَارْ صُوغَارْ، ثنْقَارْ-د ثْفُوشْثْ خْ ثمُّورْثْ.

²³ Ló chegou a Zoar quando o sol aparecia no horizonte.

²⁴ إِجَّا سِيذِي أَذْ إِوّثْ ونْژَارْ خْ سَاذُومْ ؤُ خْ عَامُورَّا، ذ ڒشْبَاريّثْ ذ ثْمسِّي زڭْ ؤُجنَّا زِي غَارْ سِيذِي.

²⁴ Então o S enhor fez chover do céu fogo e enxofre sobre Sodoma e Gomorra.

²⁵ يَاردّدْجْ نتَّا ثِيندَّامْ نِّي ذ مَارَّا أَذوَّارْ نِّي، أَكْ-ذ مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ثْندَّامْ نِّي ؤُڒَا ذ أَغمُّويْ ن ثمُّورْثْ.

²⁵ Destruiu-as completamente, além de outras cidades e vilas da planície, e exterminou todos os habitantes e toda a vegetação.

²⁶ ثَامْغَارْثْ نّسْ، ثنِّي ثُويُورْ غَارْ ضفَّارْ نّسْ، ثخْزَارْ أَوَارْنِي أَسْ ؤُشَا ثذْوڒْ ذ إِجّْ ن ؤُقلِّيجْ ن ثْمدْجَاحْثْ.

²⁶ A mulher de Ló, porém, olhou para trás enquanto o seguia e se transformou numa coluna de sal.

²⁷ غَارْ صّْبحْ زِيشْ إِكَّارْ إِبْرَاهِيمْ، يُويُورْ غَارْ ومْشَانْ مَانِي ثُوغَا إِبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي.

²⁷ Naquela manhã, Abraão se levantou cedo e correu para o lugar onde tinha estado na presença do S enhor .

²⁸ إِسْوضْ غَارْ سَاذُومْ ذ عَامُورَّا ؤُ غَارْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن ؤُذوَّارْ نِّي، ؤُشَا إِژْرَا بلِّي دّخَّانْ إِتّْڭعَّاذْ زِي ثمُّورْثْ أَمْ دّخَّانْ ن إِشْثْ ن ثفْقُونْثْ.

²⁸ Olhou para a planície, em direção a Sodoma e Gomorra, e viu colunas de fumaça subindo do lugar onde antes ficavam as cidades, como fumaça de uma fornalha.

²⁹ أَڒَامِي يَاردّدْجْ أَربِّي ثِيندَّامْ ن ؤُذوَّارْ نِّي، إِفكَّارْ أَربِّي ذِي إِبْرَاهِيمْ ؤُشَا إِسّكّْ لُوطْ بَارَّا زِي ڒْوسْطْ ن ؤُشڒْوَاوْ، ؤُمِي إِقْڒبْ ثِيندَّامْ إِ ذِي إِزْذغْ لُوطْ.

²⁹ Contudo, Deus atendeu ao pedido de Abraão e salvou Ló, tirando-o do meio da destruição que engoliu as cidades da planície.

³⁰ إِڭعّذْ لُوطْ زِي صُوغَارْ ؤُشَا إِرُوحْ إِزْذغْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ ذڭْ إِذُورَارْ، مِينْزِي إِڭّْوذْ أَذْ إِقِّيمْ إِزدّغْ ذِي صُوغَارْ. ؤُشَا إِزْذغْ ذڭْ إِفْرِي أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ.

³⁰ Algum tempo depois, Ló deixou Zoar, pois tinha medo do povo de lá, e foi morar numa caverna nas montanhas com suas duas filhas.

³¹ ثنَّا ثْمنْزُوثْ إِ ثْمَاژُوژْثْ: ”بَابَاثْنغْ ذ أَوسَّارْ، وَارْ إِقِّيمْ ؤُعزْرِي ذِي ثمُّورْثْ أَذْ خَانغْ د-يَاذفْ أَمْ مَامّشْ ثڭُّورْ ذِي مَارَّا دُّونشْثْ.

³¹ Certo dia, a filha mais velha disse à irmã: “Nesta região não resta homem algum com quem possamos ter relações, como fazem todas as pessoas. E logo nosso pai será velho demais para ter filhos.

³² زِيذْ، أجّْ أَنغْ أَذْ نوْشْ بِينُو إِ بَابَاثْنغْ أَذْ إِسُّو ؤُشَا أَذْ كِيسْ نزّڒْ، مَاحنْذْ أَذْ نوْشْ ثُوذَارْثْ إِ زَّارِيعثْ ن بَابَاثْنغْ.“

³² Vamos embebedá-lo com vinho e então nos deitaremos com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.

³³ ذِي دْجِيڒثْ نِّي وْشِينْثْ بِينُو إِ بَابَاثْسنْثْ، إِسْوَا. خنِّي ثُوذفْ ثْمنْزُوثْ، ثطّصْ أَكْ-ذ بَابَاسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ يُوشِي شَا بلِّي ثزّڒْ أَكِيذسْ نِيغْ ثكَّارْ عَاوذْ.

³³ Naquela noite, portanto, embebedaram o pai com vinho, e a filha mais velha teve relações com ele. E ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.

³⁴ ثِيوشَّا نّسْ ثنَّا ثْمنْزُوثْ إِ ثْمَاژُوژْثْ: ”أَقَا نشّْ زّْڒغْ دْجِيرثْ إِعْذُونْ أَكْ-ذ بَابَا، أَذْ أَسْ نوْشْ أَذْ إِسُّو بِينُو عَاوذْ دْجِيرثْ-أَ. خنِّي أَذْ ثَاذْفذْ شمْ أَذْ كِيذسْ ثزّْڒذْ، مَاحنْذْ أَذْ د-نجّْ جِّيڒْ أَذْ إِقِّيمْ إِدَّارْ زِي ژَّارِيعثْ ن بَابَاثْنغْ.“

³⁴ Na manhã seguinte, a filha mais velha disse à irmã mais nova: “Ontem à noite, tive relações com nosso pai. Vamos embebedá-lo com vinho outra vez hoje à noite, e você terá relações com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.

³⁵ وْشِينْثْ بِينُو إِ بَابَاثْسنْثْ عَاوذْ ذِي دْجِيرثْ نِّي، إِسْوَا. خنِّي ثكَّارْ ثْمَاژُوژْثْ ؤُشَا ثطّصْ أَكْ-ذ بَابَاسْ. مَاشَا نتَّا وَارْ يُوشِي شَا بلِّي ثزّڒْ أَكِيذسْ نِيغْ ثكَّارْ عَاوذْ.

³⁵ Naquela noite, portanto, voltaram a embebedar o pai com vinho, e a filha mais nova teve relações com ele. Mais uma vez, ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.

³⁶ أَمُّو كْسِينْثْ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ ن لُوطْ س دّيْسثْ زِي بَابَاثْسنْثْ.

³⁶ Como resultado, as duas filhas de Ló engravidaram do próprio pai.

³⁷ ؤُشَا ثُورُووْ-د ثْمنْزُوثْ أَسيْمِي، ثْڒَاغَا إِسمْ نّسْ مُوآبَ. وَا ذ بَابَاثْسنْثْ ن أَيْثْ ن مُوآبَ غَارْ أَسّْ-أَ.

³⁷ Quando a filha mais velha deu à luz um menino, chamou-o de Moabe. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como moabitas.

³⁸ ثَامَاژُوژْثْ عَاوذْ ثُورُووْ-د أَسيْمِي ؤُشَا ثْڒَاغَا إِسمْ نّسْ بنْ-عَامِّي. نتَّا ذ بَابَاثْسنْ ن إِحنْجِيرنْ ن عَامُّونْ غَارْ أَسّْ-أَ.

³⁸ Quando a filha mais nova deu à luz um menino, chamou-o de Ben-Ami. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como amonitas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 19 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →