Gênesis 19

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ ؤُشَا إِوْضنْثْ خنِّي ثْنَاينْ ن لْمَالَاكَاثْ نِّي غَارْ سَاذُومْ س دْجِيڒثْ. ثُوغَا لُوطْ إِقِّيمْ غَارْ ثوَّارْثْ ن سَاذُومْ. ؤُمِي ثنْ إِژْرَا لُوطْ، إِكَّارْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ إِڒْقَا ؤُشَا إِبنْذقْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.

¹ À tarde chegaram os dois anjos a Sodoma. Ló estava sentado à porta de Sodoma e, vendo-os, levantou-se para os receber; prostrou-se com o rosto em terra,

² إِنَّا: ”خْزَارْ، أَ إِسِيذِيثنْ إِنُو، تّْزَاوَاڭغْ كنِّيوْ أَذْ د-ثَاسمْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمْسخَّارْ نْومْ ؤُشَا أَذْ ذَايسْ ثسّنْسمْ، أَذْ ثسِّيرْذمْ إِضَارنْ نْومْ. خنِّي أَذْ ثْفَاقمْ زِيشْ، أَذْ ثْكمّْڒمْ خْ وبْرِيذْ نْومْ.“ مَاشَا نِيثْنِي نَّانْ: ”لَّ، أَقَا ذڭْ وَازَّايْ أَذْ نقِّيمْ أَذْ نسّنْسْ.“

² e disse: Eis agora, meus senhores, entrai, peço-vos em casa de vosso servo, e passai nela a noite, e lavai os pés; de madrugada vos levantareis e ireis vosso caminho. Responderam eles: Não; antes na praça passaremos a noite.

³ مَاشَا نتَّا إِكلّفْ خَاسنْ أَطَّاسْ أَڒَامِي أَكِيذسْ رُوحنْ، ؤُذْفنْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ ؤُشَا إِڭَّا أَسنْ أَمنْسِي، إِڭّْوَا أَغْرُومْ بْڒَا أَنْثُونْ ؤُشَا شِّينْ.

³ Entretanto, Ló insistiu muito com eles, pelo que foram com ele e entraram em sua casa; e ele lhes deu um banquete, assando-lhes pães ázimos, e eles comeram.

⁴ أَقَا قْبڒْ إِ غَا طّْصنْ، قوَّارنْ إِ ثَادَّارْثْ إِرْيَازنْ ن ثنْذِينْثْ، إِرْيَازنْ ن سَاذُومْ، زڭْ ؤُمژْيَانْ أَڒْ أَوسَّارْ، مَارَّا إِوْذَانْ زِي مَارَّا إِمُوشَانْ إِطُّورْفنْ ن ثنْذِينْثْ.

⁴ Mas antes que se deitassem, cercaram a casa os homens da cidade, isto é, os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados;

⁵ نِيثْنِي ڒَاغَانْ إِ لُوطْ، نَّانْ أَسْ: ”مَانِي دْجَانْ إِرْيَازنْ إِنِّي غَاركْ د-يُوسِينْ دْجِيرثْ-أَ؟ سُوفّغْ إِ-ثنْ-د، حِيمَا أَذْ ثنْ نسّنْ.“

⁵ e, chamando a Ló, perguntaram-lhe: Onde estão os homens que entraram esta noite em tua casa? Traze-os cá fora a nós, para que os conheçamos.

⁶ إِفّغْ-د غَارْسنْ لُوطْ، غَارْ ثوَّارْثْ، ؤُشَا إِقّنْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ.

⁶ Então Ló saiu-lhes à porta, fechando-a atrás de si,

⁷ إِنَّا: ”تّْزَاوْڭغْ، أَ أَيْثْمَا إِنُو، وَارْ تّڭّمْ قَاعْ ڒْغَارْ!

⁷ e disse: Meus irmãos, rogo-vos que não procedais tão perversamente;

⁸ خْزَارْ، غَارِي ثْنَاينْ ن يسِّي، ثِينِّي عَاذْ وَارْ إِسِّيننْ أَرْيَازْ. أجّْ أَيِي أَذْ أَومْ ثنْثْ إِ-د-سُّوفّْغغْ بَارَّا ؤُشَا ڭّمْ ذَايْسنْثْ مِينْ ثتّْوَاڒَامْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْومْ. مْغِيرْ إِ إِرْيَازنْ-أَ وَارْ ذَايْسنْ تّڭّمْ وَالُو، أَقَا خْ ؤُيَا د-ؤُسِينْ نِيثْنِي سْوَادَّايْ ن ثِيڒِي ن ثْزقَّا إِنُو غَارْ ثْمنْسِيوْثْ.“

⁸ eis aqui, tenho duas filhas que ainda não conheceram varão; eu vo-las trarei para fora, e lhes fareis como bem vos parecer: somente nada façais a estes homens, porquanto entraram debaixo da sombra do meu telhado.

⁹ نِيثْنِي نَّانْ: ”أَڭّْوجْ ذِيهَا!“ ؤُشَا نَّانْ عَاوذْ: ”أَقَا وَانِيثَا يُوسَا-د ذَا ذ أَبَارَّانِي ؤُشَا إِخْسْ أَذْ خَانغْ إِحْكمْ أَمْ ڒْقَاضِي! ڒخُّو أَذْ شكْ نْضَارّْ كْثَارْ زَّايْسنْ.“ ؤُشَا ڭِّينْ أَطَّاسْ ن ؤُغِيڒْ خْ ورْيَازْ نِّي، خْ لُوطْ، ؤُشَا قَارّْبنْ-د حِيمَا أَذْ أَرْژنْ ثَاوَّارْثْ.

⁹ Eles, porém, disseram: Sai daí. Disseram mais: Esse indivíduo, como estrangeiro veio aqui habitar, e quer se arvorar em juiz! Agora te faremos mais mal a ti do que a eles. E arremessaram-se sobre o homem, isto é, sobre Ló, e aproximavam-se para arrombar a porta.

¹⁰ مَاشَا إِرْيَازنْ نِّي سّْوِيژّْضنْ أَفُوسْ نْسنْ، سِّيذْفنْ لُوطْ غَارْ ثَادَّارْثْ أَكِيذْسنْ ؤُشَا بلّْعنْ ثَاوَّارْثْ.

¹⁰ Aqueles homens, porém, estendendo as mãos, fizeram Ló entrar para dentro da casa, e fecharam a porta;

¹¹ نِيثْنِي وْثِينْ إِرْيَازنْ نِّي ثُوغَا إِبدّنْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَادَّارْثْ س ثُودَّارْغتْشْ، أَمْ ؤُمژْيَانْ أَمْ ؤُمقّْرَانْ، أَڒَامِي سِّيهْڒنْ نِيثْنِي إِخفْ نْسنْ ذِي ثَارزُّوثْ خْ ثوَّارْثْ.

¹¹ e feriram de cegueira os que estavam do lado de fora, tanto pequenos como grandes, de maneira que cansaram de procurar a porta.

¹² خنِّي نَّانْ إِرْيَازنْ نِّي إِ لُوطْ: ”وِي غَاركْ ذَا عَاذْ؟ مَا أَضڭّْوَاڒْ نِيغْ إِحنْجِيرنْ نِيغْ ثْحنْجِيرِينْ، مَارَّا إِنِّي غَاركْ ذِي ثنْذِينْثْ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ فّْغنْ زڭْ ومْشَانْ-أَ.

¹² Então disseram os homens a Ló: Tens mais alguém aqui? Teu genro, e teus filhos, e tuas filhas, e todos quantos tens na cidade, tira-os para fora deste lugar;

¹³ أَقَا أَذْ نَاردّدْجْ أَمْشَانْ-أَ، مِينْزِي ثْغُويِّيثْ نّسْ ثمْغَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، ؤُ سِيذِي إِسّكّْ أَنغْ-د، حِيمَا أَذْ ت نَاردّدْجْ.“

¹³ porque nós vamos destruir este lugar, porquanto o seu clamor se tem avolumado diante do Senhor, e o Senhor nos enviou a destruí-lo.

¹⁴ إِفّغْ لُوطْ ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ إِضڭّْوَاڒنْ نّسْ، إِنِّي إِڭِّينْ أَذْ مڒْشنْ يسِّيسْ، إِنَّا: ”كَّارمْ، فّْغمْ زڭْ ومْشَانْ-أَ، مِينْزِي سِيذِي أَذْ يَاردّدْجْ ثَانْذِينْثْ-أَ.“ مَاشَا إِبَانْ-د إِتّْقصَّارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن إِضڭّْوَاڒنْ نّسْ.

¹⁴ Tendo saído Ló, falou com seus genros, que haviam de casar com suas filhas, e disse-lhes: Levantai-vos, saí deste lugar, porque o Senhor há de destruir a cidade. Mas ele pareceu aos seus genros como quem estava zombando.

¹⁵ ؤُمِي إِصْبحْ ڒْهَاڒْ، سّْقدْجْقنْثْ لْمَالَاكَاثْ لُوطْ، نَّانْثْ: ”كَّارْ، ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ نّشْ ذ ثْنَاينْ ن يسِّيشْ، ثِينِّي أَكِيذكْ، حِيمَا وَارْ ثْهلِّيكذْ شَا ذِي ڒْمُوعْصِييّثْ ن ثنْذِينْثْ-أَ.“

¹⁵ E ao amanhecer os anjos apertavam com Ló, dizendo: levanta-te, toma tua mulher e tuas duas filhas que aqui estão, para que não pereças no castigo da cidade.

¹⁶ مَاشَا نتَّا وَارْ إِزْعِيمْ. خنِّي طّْفنْ إِرْيَازنْ نِّي أَفُوسْ نّسْ ذ ؤُفُوسْ ن ثمْغَارْثْ نّسْ ذ إِفَاسّنْ ن ثْنَاينْ ن يسِّيسْ، مِينْزِي سِيذِي ثُوغَا إِخْسْ أَذْ خَاسْ إِحِينّْ. نِيثْنِي سُّوفّْغنْ ث غَارْ بَارَّا، نذْهنْ ث بَارَّا إِ ثنْذِينْثْ.

¹⁶ Ele, porém, se demorava; pelo que os homens pegaram-lhe pela mão a ele, à sua mulher, e às suas filhas, sendo-lhe misericordioso o Senhor. Assim o tiraram e o puseram fora da cidade.

¹⁷ أَڒَامِي ثنْ سُّوفّْغنْ بَارَّا، إِنَّا نتَّا: ”سنْجمْ إِخفْ نّشْ! وَارْ خزَّارْ أَوَارْنِي أَشْ، وَارْ تّْبذِّي ذِي جِّيهثْ-أَ أَمْ ثكْمڒْ. أَرْوڒْ غَارْ إِذُورَارْ، حِيمَا وَارْ ثتّْوَاثحِّيذْ شَا.“

¹⁷ Quando os tinham tirado para fora, disse um deles: Escapa-te, salva tua vida; não olhes para trás de ti, nem te detenhas em toda esta planície; escapa-te lá para o monte, para que não pereças.

¹⁸ إِنَّا أَسنْ لُوطْ: ”لَّ، تّْزَاوَاڭغْ، أَ سِيذِي إِنُو!

¹⁸ Respondeu-lhe Ló: Ah, assim não, meu Senhor!

¹⁹ خْزَارْ، أَمْسخَّارْ نّشْ يُوفَا أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، وَاهْ ثسّمْغَارذْ ثَامخْسِيوْثْ نّشْ إِشوَّارنْ، ثنِّي كِيذِي ثڭِّيذْ ؤُمِي ذ أَيِي ثجِّيذْ دَّارغْ. مَاشَا وَارْ زمَّارغْ أَذْ أَروْڒغْ غَارْ إِذُورَارْ قْبڒْ ذ أَيِي غَا إِطّفْ ڒْغَارْ ؤُشَا أَذْ مّْثغْ!

¹⁹ Eis que agora o teu servo tem achado graça aos teus olhos, e tens engrandecido a tua misericórdia que a mim me fizeste, salvando-me a vida; mas eu não posso escapar-me para o monte; não seja caso me apanhe antes este mal, e eu morra.

²⁰ خْزَارْ ڒخُّو، ثَانْذِينْثْ-أَ أَقَا ثُوذسْ-د أَطَّاسْ، أَقَا زمَّارغْ أَذْ ذِينِّي أَروْڒغْ. نتَّاثْ ذ ثَامعْنَانُوشْثْ. أجّْ أَيِي أَذْ أَروْڒغْ ڒخُّو ذِينِّي. مَا وَارْ ثدْجِي ذ إِشْثْ ن ثنْذِينْثْ ذ ثَامعْنَانُوشْثْ؟ خنِّي زمَّارغْ أَذْ قِّيمغْ دَّارغْ.“

²⁰ Eis ali perto aquela cidade, para a qual eu posso fugir, e é pequena. Permite que eu me escape para lá {porventura não é pequena?}, e viverá a minha alma.

²¹ يَارَّا-د خَاسْ: ”خْزَارْ، ثِيوضْ أَيِي-د عَاوذْ ثْزَاوڭْثْ نّشْ خْ ؤُيَا، وَارْ تَّاردّْدْجغْ شَا ثَانْذِينْثْ مِينْ خفْ ثسِّيوْڒذْ.

²¹ Disse-lhe: Quanto a isso também te hei atendido, para não subverter a cidade de que acabas de falar.

²² قدْجقْ، أَرْوڒْ ذِينْ، مِينْزِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ ڭّغْ وَالُو أَڒْ د غَا ثَاوْضذْ غَارْ ذِينِّي.“ خْ ؤُيَا سمَّانْ إِسمْ ن ثنْذِينْثْ نِّي صُوغَارْ.

²² Apressa-te, escapa-te para lá; porque nada poderei fazer enquanto não tiveres ali chegado. Por isso se chamou o nome da cidade Zoar.

²³ أَڒَامِي يِيوضْ لُوطْ غَارْ صُوغَارْ، ثنْقَارْ-د ثْفُوشْثْ خْ ثمُّورْثْ.

²³ Tinha saído o sol sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.

²⁴ إِجَّا سِيذِي أَذْ إِوّثْ ونْژَارْ خْ سَاذُومْ ؤُ خْ عَامُورَّا، ذ ڒشْبَاريّثْ ذ ثْمسِّي زڭْ ؤُجنَّا زِي غَارْ سِيذِي.

²⁴ Então o Senhor, da sua parte, fez chover do céu enxofre e fogo sobre Sodoma e Gomorra.

²⁵ يَاردّدْجْ نتَّا ثِيندَّامْ نِّي ذ مَارَّا أَذوَّارْ نِّي، أَكْ-ذ مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ثْندَّامْ نِّي ؤُڒَا ذ أَغمُّويْ ن ثمُّورْثْ.

²⁵ E subverteu aquelas cidades e toda a planície, e todos os moradores das cidades, e o que nascia da terra.

²⁶ ثَامْغَارْثْ نّسْ، ثنِّي ثُويُورْ غَارْ ضفَّارْ نّسْ، ثخْزَارْ أَوَارْنِي أَسْ ؤُشَا ثذْوڒْ ذ إِجّْ ن ؤُقلِّيجْ ن ثْمدْجَاحْثْ.

²⁶ Mas a mulher de Ló olhou para trás e ficou convertida em uma estátua de sal.

²⁷ غَارْ صّْبحْ زِيشْ إِكَّارْ إِبْرَاهِيمْ، يُويُورْ غَارْ ومْشَانْ مَانِي ثُوغَا إِبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي.

²⁷ E Abraão levantou-se de madrugada, e foi ao lugar onde estivera em pé diante do Senhor;

²⁸ إِسْوضْ غَارْ سَاذُومْ ذ عَامُورَّا ؤُ غَارْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن ؤُذوَّارْ نِّي، ؤُشَا إِژْرَا بلِّي دّخَّانْ إِتّْڭعَّاذْ زِي ثمُّورْثْ أَمْ دّخَّانْ ن إِشْثْ ن ثفْقُونْثْ.

²⁸ e, contemplando Sodoma e Gomorra e toda a terra da planície, viu que subia da terra fumaça como a de uma fornalha.

²⁹ أَڒَامِي يَاردّدْجْ أَربِّي ثِيندَّامْ ن ؤُذوَّارْ نِّي، إِفكَّارْ أَربِّي ذِي إِبْرَاهِيمْ ؤُشَا إِسّكّْ لُوطْ بَارَّا زِي ڒْوسْطْ ن ؤُشڒْوَاوْ، ؤُمِي إِقْڒبْ ثِيندَّامْ إِ ذِي إِزْذغْ لُوطْ.

²⁹ Ora, aconteceu que, destruindo Deus as cidades da planície, lembrou-se de Abraão, e tirou Ló do meio da destruição, ao subverter aquelas cidades em que Ló habitara.

³⁰ إِڭعّذْ لُوطْ زِي صُوغَارْ ؤُشَا إِرُوحْ إِزْذغْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ ذڭْ إِذُورَارْ، مِينْزِي إِڭّْوذْ أَذْ إِقِّيمْ إِزدّغْ ذِي صُوغَارْ. ؤُشَا إِزْذغْ ذڭْ إِفْرِي أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ.

³⁰ E subiu Ló de Zoar, e habitou no monte, e as suas duas filhas com ele; porque temia habitar em Zoar; e habitou numa caverna, ele e as suas duas filhas.

³¹ ثنَّا ثْمنْزُوثْ إِ ثْمَاژُوژْثْ: ”بَابَاثْنغْ ذ أَوسَّارْ، وَارْ إِقِّيمْ ؤُعزْرِي ذِي ثمُّورْثْ أَذْ خَانغْ د-يَاذفْ أَمْ مَامّشْ ثڭُّورْ ذِي مَارَّا دُّونشْثْ.

³¹ Então a primogênita disse à menor: Nosso pai é já velho, e não há varão na terra que entre a nós, segundo o costume de toda a terra;

³² زِيذْ، أجّْ أَنغْ أَذْ نوْشْ بِينُو إِ بَابَاثْنغْ أَذْ إِسُّو ؤُشَا أَذْ كِيسْ نزّڒْ، مَاحنْذْ أَذْ نوْشْ ثُوذَارْثْ إِ زَّارِيعثْ ن بَابَاثْنغْ.“

³² vem, demos a nosso pai vinho a beber, e deitemo-nos com ele, para que conservemos a descendência de nosso pai.

³³ ذِي دْجِيڒثْ نِّي وْشِينْثْ بِينُو إِ بَابَاثْسنْثْ، إِسْوَا. خنِّي ثُوذفْ ثْمنْزُوثْ، ثطّصْ أَكْ-ذ بَابَاسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ يُوشِي شَا بلِّي ثزّڒْ أَكِيذسْ نِيغْ ثكَّارْ عَاوذْ.

³³ Deram, pois, a seu pai vinho a beber naquela noite; e, entrando a primogênita, deitou-se com seu pai; e não percebeu ele quando ela se deitou, nem quando se levantou.

³⁴ ثِيوشَّا نّسْ ثنَّا ثْمنْزُوثْ إِ ثْمَاژُوژْثْ: ”أَقَا نشّْ زّْڒغْ دْجِيرثْ إِعْذُونْ أَكْ-ذ بَابَا، أَذْ أَسْ نوْشْ أَذْ إِسُّو بِينُو عَاوذْ دْجِيرثْ-أَ. خنِّي أَذْ ثَاذْفذْ شمْ أَذْ كِيذسْ ثزّْڒذْ، مَاحنْذْ أَذْ د-نجّْ جِّيڒْ أَذْ إِقِّيمْ إِدَّارْ زِي ژَّارِيعثْ ن بَابَاثْنغْ.“

³⁴ No dia seguinte disse a primogênita à menor: Eis que eu ontem à noite me deitei com meu pai; demos-lhe vinho a beber também esta noite; e então, entrando tu, deita-te com ele, para que conservemos a descendência de nosso pai.

³⁵ وْشِينْثْ بِينُو إِ بَابَاثْسنْثْ عَاوذْ ذِي دْجِيرثْ نِّي، إِسْوَا. خنِّي ثكَّارْ ثْمَاژُوژْثْ ؤُشَا ثطّصْ أَكْ-ذ بَابَاسْ. مَاشَا نتَّا وَارْ يُوشِي شَا بلِّي ثزّڒْ أَكِيذسْ نِيغْ ثكَّارْ عَاوذْ.

³⁵ Tornaram, pois, a dar a seu pai vinho a beber também naquela noite; e, levantando-se a menor, deitou-se com ele; e não percebeu ele quando ela se deitou, nem quando se levantou.

³⁶ أَمُّو كْسِينْثْ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ ن لُوطْ س دّيْسثْ زِي بَابَاثْسنْثْ.

³⁶ Assim as duas filhas de Ló conceberam de seu pai.

³⁷ ؤُشَا ثُورُووْ-د ثْمنْزُوثْ أَسيْمِي، ثْڒَاغَا إِسمْ نّسْ مُوآبَ. وَا ذ بَابَاثْسنْثْ ن أَيْثْ ن مُوآبَ غَارْ أَسّْ-أَ.

³⁷ A primogênita deu a luz a um filho, e chamou-lhe Moabe; este é o pai dos moabitas de hoje.

³⁸ ثَامَاژُوژْثْ عَاوذْ ثُورُووْ-د أَسيْمِي ؤُشَا ثْڒَاغَا إِسمْ نّسْ بنْ-عَامِّي. نتَّا ذ بَابَاثْسنْ ن إِحنْجِيرنْ ن عَامُّونْ غَارْ أَسّْ-أَ.

³⁸ A menor também deu à luz um filho, e chamou-lhe Ben-Ami; este é o pai dos amonitas de hoje.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 19 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →