Gênesis 19

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ ؤُشَا إِوْضنْثْ خنِّي ثْنَاينْ ن لْمَالَاكَاثْ نِّي غَارْ سَاذُومْ س دْجِيڒثْ. ثُوغَا لُوطْ إِقِّيمْ غَارْ ثوَّارْثْ ن سَاذُومْ. ؤُمِي ثنْ إِژْرَا لُوطْ، إِكَّارْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ إِڒْقَا ؤُشَا إِبنْذقْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.

¹ E vieram dois anjos a Sodoma ao entardecer; e Ló estava sentado no portão de Sodoma. E Ló, vendo-os, levantou-se para encontrá-los, e ele curvou-se com a sua face em direção a terra;

² إِنَّا: ”خْزَارْ، أَ إِسِيذِيثنْ إِنُو، تّْزَاوَاڭغْ كنِّيوْ أَذْ د-ثَاسمْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمْسخَّارْ نْومْ ؤُشَا أَذْ ذَايسْ ثسّنْسمْ، أَذْ ثسِّيرْذمْ إِضَارنْ نْومْ. خنِّي أَذْ ثْفَاقمْ زِيشْ، أَذْ ثْكمّْڒمْ خْ وبْرِيذْ نْومْ.“ مَاشَا نِيثْنِي نَّانْ: ”لَّ، أَقَا ذڭْ وَازَّايْ أَذْ نقِّيمْ أَذْ نسّنْسْ.“

² e ele disse: Eis, agora, meus senhores, entrai, rogo-vos, na casa de vosso servo, e ficai a noite toda, e lavai vossos pés, e levantareis cedo e ireis no vosso caminho. E eles disseram: Não! Nós permaneceremos na rua toda noite.

³ مَاشَا نتَّا إِكلّفْ خَاسنْ أَطَّاسْ أَڒَامِي أَكِيذسْ رُوحنْ، ؤُذْفنْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ ؤُشَا إِڭَّا أَسنْ أَمنْسِي، إِڭّْوَا أَغْرُومْ بْڒَا أَنْثُونْ ؤُشَا شِّينْ.

³ E insistiu com eles grandemente, e foram com ele, e entraram em sua casa; e ele lhes fez um banquete, e assou pão ázimo, e eles comeram.

⁴ أَقَا قْبڒْ إِ غَا طّْصنْ، قوَّارنْ إِ ثَادَّارْثْ إِرْيَازنْ ن ثنْذِينْثْ، إِرْيَازنْ ن سَاذُومْ، زڭْ ؤُمژْيَانْ أَڒْ أَوسَّارْ، مَارَّا إِوْذَانْ زِي مَارَّا إِمُوشَانْ إِطُّورْفنْ ن ثنْذِينْثْ.

⁴ Mas antes que eles se deitassem, os homens da cidade, até os homens de Sodoma, rodearam a casa toda, tanto velhos como os jovens, todo o povo de cada quarteirão.

⁵ نِيثْنِي ڒَاغَانْ إِ لُوطْ، نَّانْ أَسْ: ”مَانِي دْجَانْ إِرْيَازنْ إِنِّي غَاركْ د-يُوسِينْ دْجِيرثْ-أَ؟ سُوفّغْ إِ-ثنْ-د، حِيمَا أَذْ ثنْ نسّنْ.“

⁵ E eles chamaram Ló, e lhe disseram: Onde estão os homens que vieram a ti esta noite? Traze-os fora até nós, para que possamos conhecê-los.

⁶ إِفّغْ-د غَارْسنْ لُوطْ، غَارْ ثوَّارْثْ، ؤُشَا إِقّنْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ.

⁶ E Ló saiu à porta até eles, e fechou a porta atrás de si;

⁷ إِنَّا: ”تّْزَاوْڭغْ، أَ أَيْثْمَا إِنُو، وَارْ تّڭّمْ قَاعْ ڒْغَارْ!

⁷ e disse: Rogo-vos, irmãos, que não venhais a agir tão perversamente.

⁸ خْزَارْ، غَارِي ثْنَاينْ ن يسِّي، ثِينِّي عَاذْ وَارْ إِسِّيننْ أَرْيَازْ. أجّْ أَيِي أَذْ أَومْ ثنْثْ إِ-د-سُّوفّْغغْ بَارَّا ؤُشَا ڭّمْ ذَايْسنْثْ مِينْ ثتّْوَاڒَامْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْومْ. مْغِيرْ إِ إِرْيَازنْ-أَ وَارْ ذَايْسنْ تّڭّمْ وَالُو، أَقَا خْ ؤُيَا د-ؤُسِينْ نِيثْنِي سْوَادَّايْ ن ثِيڒِي ن ثْزقَّا إِنُو غَارْ ثْمنْسِيوْثْ.“

⁸ Eis que eu tenho duas filhas que não conheceram homem. Suplico-vos, deixai que eu as traga a vós, e fazei a elas o que for bom aos vossos olhos; porém a estes homens não façais nada; pois, eles vieram sob a sombra do meu telhado.

⁹ نِيثْنِي نَّانْ: ”أَڭّْوجْ ذِيهَا!“ ؤُشَا نَّانْ عَاوذْ: ”أَقَا وَانِيثَا يُوسَا-د ذَا ذ أَبَارَّانِي ؤُشَا إِخْسْ أَذْ خَانغْ إِحْكمْ أَمْ ڒْقَاضِي! ڒخُّو أَذْ شكْ نْضَارّْ كْثَارْ زَّايْسنْ.“ ؤُشَا ڭِّينْ أَطَّاسْ ن ؤُغِيڒْ خْ ورْيَازْ نِّي، خْ لُوطْ، ؤُشَا قَارّْبنْ-د حِيمَا أَذْ أَرْژنْ ثَاوَّارْثْ.

⁹ E eles disseram: Para trás. E eles disseram novamente: Este indivíduo veio aqui para peregrinar, e ele quer ser juiz; agora agiremos pior contigo do que com eles. E pressionaram severamente sobre o homem, sobre Ló, e chegaram perto de quebrar a porta.

¹⁰ مَاشَا إِرْيَازنْ نِّي سّْوِيژّْضنْ أَفُوسْ نْسنْ، سِّيذْفنْ لُوطْ غَارْ ثَادَّارْثْ أَكِيذْسنْ ؤُشَا بلّْعنْ ثَاوَّارْثْ.

¹⁰ Mas os homens estenderam suas mãos, e puxaram Ló para dentro da casa até eles, e fecharam a porta.

¹¹ نِيثْنِي وْثِينْ إِرْيَازنْ نِّي ثُوغَا إِبدّنْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَادَّارْثْ س ثُودَّارْغتْشْ، أَمْ ؤُمژْيَانْ أَمْ ؤُمقّْرَانْ، أَڒَامِي سِّيهْڒنْ نِيثْنِي إِخفْ نْسنْ ذِي ثَارزُّوثْ خْ ثوَّارْثْ.

¹¹ E eles feriram os homens que estavam à porta da casa com cegueira, tanto pequenos quanto grandes, de modo que se cansaram tentando achar a porta.

¹² خنِّي نَّانْ إِرْيَازنْ نِّي إِ لُوطْ: ”وِي غَاركْ ذَا عَاذْ؟ مَا أَضڭّْوَاڒْ نِيغْ إِحنْجِيرنْ نِيغْ ثْحنْجِيرِينْ، مَارَّا إِنِّي غَاركْ ذِي ثنْذِينْثْ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ فّْغنْ زڭْ ومْشَانْ-أَ.

¹² E os homens disseram a Ló: Tens mais alguém aqui? Genro, e teus filhos e tuas filhas e qualquer um que tiveres na cidade? Traze-os para fora deste lugar.

¹³ أَقَا أَذْ نَاردّدْجْ أَمْشَانْ-أَ، مِينْزِي ثْغُويِّيثْ نّسْ ثمْغَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، ؤُ سِيذِي إِسّكّْ أَنغْ-د، حِيمَا أَذْ ت نَاردّدْجْ.“

¹³ Porque destruiremos este lugar, porque o clamor deles tem subido diante da face do SENHOR, e o SENHOR nos enviou para destruí-lo.

¹⁴ إِفّغْ لُوطْ ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ إِضڭّْوَاڒنْ نّسْ، إِنِّي إِڭِّينْ أَذْ مڒْشنْ يسِّيسْ، إِنَّا: ”كَّارمْ، فّْغمْ زڭْ ومْشَانْ-أَ، مِينْزِي سِيذِي أَذْ يَاردّدْجْ ثَانْذِينْثْ-أَ.“ مَاشَا إِبَانْ-د إِتّْقصَّارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن إِضڭّْوَاڒنْ نّسْ.

¹⁴ E Ló saiu, e falou a seus genros, que haviam casado com suas filhas, e disse: Levantai-vos, saí deste lugar, porque o SENHOR destruirá esta cidade. Mas ele parecia com alguém que zombava dos seus genros.

¹⁵ ؤُمِي إِصْبحْ ڒْهَاڒْ، سّْقدْجْقنْثْ لْمَالَاكَاثْ لُوطْ، نَّانْثْ: ”كَّارْ، ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ نّشْ ذ ثْنَاينْ ن يسِّيشْ، ثِينِّي أَكِيذكْ، حِيمَا وَارْ ثْهلِّيكذْ شَا ذِي ڒْمُوعْصِييّثْ ن ثنْذِينْثْ-أَ.“

¹⁵ E quando a manhã surgiu, então os anjos apressaram Ló, dizendo: Levanta-te, toma tua esposa, e tuas duas filhas, que estão aqui, para que não sejas consumido na iniquidade da cidade.

¹⁶ مَاشَا نتَّا وَارْ إِزْعِيمْ. خنِّي طّْفنْ إِرْيَازنْ نِّي أَفُوسْ نّسْ ذ ؤُفُوسْ ن ثمْغَارْثْ نّسْ ذ إِفَاسّنْ ن ثْنَاينْ ن يسِّيسْ، مِينْزِي سِيذِي ثُوغَا إِخْسْ أَذْ خَاسْ إِحِينّْ. نِيثْنِي سُّوفّْغنْ ث غَارْ بَارَّا، نذْهنْ ث بَارَّا إِ ثنْذِينْثْ.

¹⁶ E enquanto ele demorava, os homens seguraram a sua mão e a mão de sua esposa, e a mão de suas duas filhas; o SENHOR foi misericordioso com eles, e tiraram-no, e puseram-no fora da cidade.

¹⁷ أَڒَامِي ثنْ سُّوفّْغنْ بَارَّا، إِنَّا نتَّا: ”سنْجمْ إِخفْ نّشْ! وَارْ خزَّارْ أَوَارْنِي أَشْ، وَارْ تّْبذِّي ذِي جِّيهثْ-أَ أَمْ ثكْمڒْ. أَرْوڒْ غَارْ إِذُورَارْ، حِيمَا وَارْ ثتّْوَاثحِّيذْ شَا.“

¹⁷ E aconteceu que, quando os haviam trazido para fora dali, ele disse: Foge por tua vida, não olhes para trás, nem fiques em toda esta planície; foge para o monte, para que não sejas consumido.

¹⁸ إِنَّا أَسنْ لُوطْ: ”لَّ، تّْزَاوَاڭغْ، أَ سِيذِي إِنُو!

¹⁸ E Ló lhes disse: Oh! Assim não, meu Senhor;

¹⁹ خْزَارْ، أَمْسخَّارْ نّشْ يُوفَا أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، وَاهْ ثسّمْغَارذْ ثَامخْسِيوْثْ نّشْ إِشوَّارنْ، ثنِّي كِيذِي ثڭِّيذْ ؤُمِي ذ أَيِي ثجِّيذْ دَّارغْ. مَاشَا وَارْ زمَّارغْ أَذْ أَروْڒغْ غَارْ إِذُورَارْ قْبڒْ ذ أَيِي غَا إِطّفْ ڒْغَارْ ؤُشَا أَذْ مّْثغْ!

¹⁹ eis que agora teu servo encontrou graça aos teus olhos, e tu magnificaste a tua misericórdia, que mostraste ao salvar a minha vida, e eu não posso fugir para o monte, para que o mal não me alcance, e eu morra.

²⁰ خْزَارْ ڒخُّو، ثَانْذِينْثْ-أَ أَقَا ثُوذسْ-د أَطَّاسْ، أَقَا زمَّارغْ أَذْ ذِينِّي أَروْڒغْ. نتَّاثْ ذ ثَامعْنَانُوشْثْ. أجّْ أَيِي أَذْ أَروْڒغْ ڒخُّو ذِينِّي. مَا وَارْ ثدْجِي ذ إِشْثْ ن ثنْذِينْثْ ذ ثَامعْنَانُوشْثْ؟ خنِّي زمَّارغْ أَذْ قِّيمغْ دَّارغْ.“

²⁰ Eis que esta cidade está próxima para fugir, e é pequena. Oh! Deixa que eu fuja para lá (não é pequena?) e minha alma viverá.

²¹ يَارَّا-د خَاسْ: ”خْزَارْ، ثِيوضْ أَيِي-د عَاوذْ ثْزَاوڭْثْ نّشْ خْ ؤُيَا، وَارْ تَّاردّْدْجغْ شَا ثَانْذِينْثْ مِينْ خفْ ثسِّيوْڒذْ.

²¹ E ele lhe disse: Vê, aceitei-te também com respeito a esta coisa, que eu não derrubarei esta cidade, pela qual tu falaste.

²² قدْجقْ، أَرْوڒْ ذِينْ، مِينْزِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ ڭّغْ وَالُو أَڒْ د غَا ثَاوْضذْ غَارْ ذِينِّي.“ خْ ؤُيَا سمَّانْ إِسمْ ن ثنْذِينْثْ نِّي صُوغَارْ.

²² Apressa-te, fuja para lá, pois eu não posso fazer coisa alguma até que tu chegues lá. Por isso se chamou o nome da cidade Zoar.

²³ أَڒَامِي يِيوضْ لُوطْ غَارْ صُوغَارْ، ثنْقَارْ-د ثْفُوشْثْ خْ ثمُّورْثْ.

²³ O sol havia se levantado sobre a terra quando Ló entrou em Zoar.

²⁴ إِجَّا سِيذِي أَذْ إِوّثْ ونْژَارْ خْ سَاذُومْ ؤُ خْ عَامُورَّا، ذ ڒشْبَاريّثْ ذ ثْمسِّي زڭْ ؤُجنَّا زِي غَارْ سِيذِي.

²⁴ Então, o SENHOR fez chover sobre Sodoma e sobre Gomorra enxofre e fogo do SENHOR desde o céu.

²⁵ يَاردّدْجْ نتَّا ثِيندَّامْ نِّي ذ مَارَّا أَذوَّارْ نِّي، أَكْ-ذ مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ثْندَّامْ نِّي ؤُڒَا ذ أَغمُّويْ ن ثمُّورْثْ.

²⁵ E ele derrubou aquelas cidades, e toda a planície, e todos os habitantes das cidades, e o que crescia sobre a terra.

²⁶ ثَامْغَارْثْ نّسْ، ثنِّي ثُويُورْ غَارْ ضفَّارْ نّسْ، ثخْزَارْ أَوَارْنِي أَسْ ؤُشَا ثذْوڒْ ذ إِجّْ ن ؤُقلِّيجْ ن ثْمدْجَاحْثْ.

²⁶ Mas a sua esposa olhou para trás por detrás dele, e ela se tornou um pilar de sal.

²⁷ غَارْ صّْبحْ زِيشْ إِكَّارْ إِبْرَاهِيمْ، يُويُورْ غَارْ ومْشَانْ مَانِي ثُوغَا إِبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي.

²⁷ E Abraão levantou-se cedo de manhã e foi para o lugar onde havia estado de pé diante do SENHOR.

²⁸ إِسْوضْ غَارْ سَاذُومْ ذ عَامُورَّا ؤُ غَارْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن ؤُذوَّارْ نِّي، ؤُشَا إِژْرَا بلِّي دّخَّانْ إِتّْڭعَّاذْ زِي ثمُّورْثْ أَمْ دّخَّانْ ن إِشْثْ ن ثفْقُونْثْ.

²⁸ E ele olhou para Sodoma e Gomorra, e para toda a terra da planície, e eis que viu a fumaça da terra que subia como fumaça de uma fornalha.

²⁹ أَڒَامِي يَاردّدْجْ أَربِّي ثِيندَّامْ ن ؤُذوَّارْ نِّي، إِفكَّارْ أَربِّي ذِي إِبْرَاهِيمْ ؤُشَا إِسّكّْ لُوطْ بَارَّا زِي ڒْوسْطْ ن ؤُشڒْوَاوْ، ؤُمِي إِقْڒبْ ثِيندَّامْ إِ ذِي إِزْذغْ لُوطْ.

²⁹ E aconteceu que, quando Deus destruiu as cidades da planície, Deus lembrou-se de Abraão e retirou Ló do meio da destruição, quando ele derrubou as cidades em que Ló habitara.

³⁰ إِڭعّذْ لُوطْ زِي صُوغَارْ ؤُشَا إِرُوحْ إِزْذغْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ ذڭْ إِذُورَارْ، مِينْزِي إِڭّْوذْ أَذْ إِقِّيمْ إِزدّغْ ذِي صُوغَارْ. ؤُشَا إِزْذغْ ذڭْ إِفْرِي أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ.

³⁰ E Ló subiu de Zoar, e habitou no monte, e suas duas filhas com ele, pois ele temia habitar em Zoar; e ele habitou em uma caverna, ele e suas duas filhas.

³¹ ثنَّا ثْمنْزُوثْ إِ ثْمَاژُوژْثْ: ”بَابَاثْنغْ ذ أَوسَّارْ، وَارْ إِقِّيمْ ؤُعزْرِي ذِي ثمُّورْثْ أَذْ خَانغْ د-يَاذفْ أَمْ مَامّشْ ثڭُّورْ ذِي مَارَّا دُّونشْثْ.

³¹ E a primogênita disse à mais jovem: Nosso pai está velho, e não há homem na terra para entrar a nós, segundo a maneira de toda a terra;

³² زِيذْ، أجّْ أَنغْ أَذْ نوْشْ بِينُو إِ بَابَاثْنغْ أَذْ إِسُّو ؤُشَا أَذْ كِيسْ نزّڒْ، مَاحنْذْ أَذْ نوْشْ ثُوذَارْثْ إِ زَّارِيعثْ ن بَابَاثْنغْ.“

³² vem, façamos nosso pai beber vinho, e deitaremos com ele, para que possamos preservar semente de nosso pai.

³³ ذِي دْجِيڒثْ نِّي وْشِينْثْ بِينُو إِ بَابَاثْسنْثْ، إِسْوَا. خنِّي ثُوذفْ ثْمنْزُوثْ، ثطّصْ أَكْ-ذ بَابَاسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ يُوشِي شَا بلِّي ثزّڒْ أَكِيذسْ نِيغْ ثكَّارْ عَاوذْ.

³³ E elas fizeram seu pai beber vinho naquela noite; e a primogênita entrou e deitou com seu pai, e ele não percebeu quando ela deitou, nem quando ela se levantou.

³⁴ ثِيوشَّا نّسْ ثنَّا ثْمنْزُوثْ إِ ثْمَاژُوژْثْ: ”أَقَا نشّْ زّْڒغْ دْجِيرثْ إِعْذُونْ أَكْ-ذ بَابَا، أَذْ أَسْ نوْشْ أَذْ إِسُّو بِينُو عَاوذْ دْجِيرثْ-أَ. خنِّي أَذْ ثَاذْفذْ شمْ أَذْ كِيذسْ ثزّْڒذْ، مَاحنْذْ أَذْ د-نجّْ جِّيڒْ أَذْ إِقِّيمْ إِدَّارْ زِي ژَّارِيعثْ ن بَابَاثْنغْ.“

³⁴ E aconteceu que, no dia seguinte, a primogênita disse à mais jovem: Eis que eu deitei com meu pai na noite passada; demos-lhe de beber vinho esta noite também, e entra tu, e deita com ele, para que possamos preservar a semente de nosso pai.

³⁵ وْشِينْثْ بِينُو إِ بَابَاثْسنْثْ عَاوذْ ذِي دْجِيرثْ نِّي، إِسْوَا. خنِّي ثكَّارْ ثْمَاژُوژْثْ ؤُشَا ثطّصْ أَكْ-ذ بَابَاسْ. مَاشَا نتَّا وَارْ يُوشِي شَا بلِّي ثزّڒْ أَكِيذسْ نِيغْ ثكَّارْ عَاوذْ.

³⁵ E elas fizeram seu pai beber vinho naquela noite também; e a mais jovem se levantou, e deitou-se com ele, e ele não percebeu quando ela deitou, nem quando ela se levantou.

³⁶ أَمُّو كْسِينْثْ ثْنَاينْ ن يسِّيسْ ن لُوطْ س دّيْسثْ زِي بَابَاثْسنْثْ.

³⁶ Assim, as duas filhas de Ló conceberam de seu pai.

³⁷ ؤُشَا ثُورُووْ-د ثْمنْزُوثْ أَسيْمِي، ثْڒَاغَا إِسمْ نّسْ مُوآبَ. وَا ذ بَابَاثْسنْثْ ن أَيْثْ ن مُوآبَ غَارْ أَسّْ-أَ.

³⁷ E a primogênita deu à luz um filho, e chamou seu nome Moabe; este mesmo é o pai dos moabitas até este dia.

³⁸ ثَامَاژُوژْثْ عَاوذْ ثُورُووْ-د أَسيْمِي ؤُشَا ثْڒَاغَا إِسمْ نّسْ بنْ-عَامِّي. نتَّا ذ بَابَاثْسنْ ن إِحنْجِيرنْ ن عَامُّونْ غَارْ أَسّْ-أَ.

³⁸ E a mais jovem, ela também deu à luz um filho, e chamou seu nome Ben-Ami; este mesmo é o pai dos filhos de Amom até este dia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Gênesis 19 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →