Êxodo 16
rifa (RIFA) vs NVT
1 ؤُشَا فسْينْ إِقِيضَانْ نْسنْ، ؤُيُورنْ زِي إِلِيمْ، ؤُ مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ثِيوضْ غَارْ ڒخْڒَا ن سِينْ إِ إِدْجَانْ جَارْ إِلِيمْ ذ سِينَا. ثُوغَا مَانْ أَيَا ذڭْ وَاسّْ خمّسْطَاشْ ن ؤُيُورْ وِيسّْ ثْنَاينْ أَوَارْنِي ڒَامِي د-فّْغنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا.
1 A comunidade de Israel partiu de Elim e chegou ao deserto de Sim, entre Elim e o monte Sinai, no décimo quinto dia do segundo mês, após a saída do Egito.
2 مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ثنّذْقمْ زِي مُوسَا ذ هَارُونْ ذِي ڒخْڒَا.
2 Também ali, toda a comunidade de Israel se queixou de Moisés e Arão.
3 نَّانْ أَسنْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ”مْڒِي نمُّوثْ س ؤُفُوسْ ن سِيذِي ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ؤُمِي ثُوغَا نقِّيمْ غَارْ طّْبَاصِي ن ويْسُومْ، نشَّا أَغْرُومْ أَڒَامِي نجِّيونْ! مِينْزِي كنِّيوْ ثسُّوفّْغمْ أَنغْ-د غَارْ ڒخْڒَا-يَا مَاحنْذْ أَذْ ثنْغمْ مَارَّا أَڭْرَاوْ أَيَا س ڒَاژْ.“
3 “Se ao menos o S enhor tivesse nos matado no Egito!”, lamentavam-se. “Lá, nós nos sentávamos em volta de panelas cheias de carne e comíamos pão à vontade. Mas agora vocês nos trouxeram a este deserto para nos matar de fome!”
4 خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”خْزَارْ، أَذْ جّغْ أَغْرُومْ أَذْ خَاومْ د-إِوْضَا زڭْ ؤُجنَّا أَمْ ونْژَارْ. خنِّي أَذْ إِفّغْ ڒْڭنْسْ، أَذْ كْسِينْ مِينْ حْذَاجنْ إِ وَاسّْ ذڭْ وَاسّْ نِّي، حِيمَا أَذْ ثنْ قدْجْبغْ، مَا ڭُّورنْ ذِي ثْغُورِي ن شَّارِيعَا إِنُو، نِيغْ لَّا.
4 Então o S enhor disse a Moisés: “Vejam, farei chover comida do céu para vocês. Diariamente o povo sairá e recolherá a quantidade de alimento que precisar para aquele dia. Com isso, eu os provarei para ver se seguirão ou não minhas instruções.
5 أَذْ يِيڒِي ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا، أَذْ سّْوجْذنْ مِينْ د-إِوْينْ غَارْ ذَاخڒْ. مَانْ أَيَا أَذْ يِيڒِي ذ ثْنَاينْ ن ثْسقَّارْ خْ مِينْ غَا سّْمُوننْ كُوڒْ أَسّْ.“
5 No sexto dia, quando recolherem o alimento e o prepararem, haverá o dobro do normal”.
6 ڒخْذنِّي إِنَّا مُوسَا ذ هَارُونْ إِ مَارَّا أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ”غَارْ ؤُعشِّي أَذْ ثسّْنمْ بلِّي سِيذِي إِ كنِّيوْ د-إِسُّوفّْغنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا،
6 Assim, Moisés e Arão disseram a todos os israelitas: “Ao entardecer, vocês saberão que foi o S enhor quem os tirou da terra do Egito.
7 ؤُ غَارْ صّْبحْ أَذْ ثْژَارمْ أَعُودْجِي ن سِيذِي، مِينْزِي أَقَا نتَّا إِسْڒَا أَنذْقمْ نْومْ خْ سِيذِي. مَا نشِّينْ، مِينْ نعْنَا، حِيمَا كنِّيوْ أَذْ خَانغْ ثنّْذقْممْ؟“
7 Pela manhã, verão a glória do S enhor , pois ele ouviu suas queixas, que são contra ele, e não contra nós. O que fizemos para vocês se queixarem de nós?”.
8 إِنَّا مُوسَا: ”ڒَْامِي ذ أَومْ إِوْشَا سِيذِي أَيْسُومْ إِ مَاشَّا ذڭْ ؤُعشِّي ؤُ أَغْرُومْ ذِي ثْيَاوَانْثْ ذِي صّْبحْ، أَقَا إِسْڒَا سِيذِي أَنذْقمْ نْومْ إِ زِي خَاسْ ثتّْنذْقَاممْ. إِ نشِّينْ، مِينْ نعْنَا؟ كنِّيوْ وَارْ خَانغْ ثتّْنذْقَاممْ، مَاشَا خْ سِيذِي.“
8 E Moisés acrescentou: “O S enhor lhes dará carne para comer à tarde e os saciará com pão pela manhã, pois ouviu suas queixas contra ele. O que fizemos? Sim, suas queixas são contra o S enhor , e não contra nós”.
9 إِنَّا مُوسَا إِ هَارُونْ: ”إِنِي إِ ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مَارَّا: ’رحّْڭمْ-د غَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، مِينْزِي أَقَا إِسْڒَا إِ ؤُنذْقمْ نْومْ.‘ “
9 Em seguida, Moisés disse a Arão: “Anuncie a toda a comunidade de Israel: ‘Apresentem-se diante do S enhor , pois ele ouviu suas queixas’”.
10 أَمْ إِسِّيوڒْ هَارُونْ أَكْ-ذ ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مَارَّا، ثُوغَا خزَّارنْ غَارْ ڒخْڒَا ؤُشَا خْزَارْ، أَعُودْجِي ن سِيذِي إِضْهَارْ-د ذڭْ ؤُسيْنُو.
10 Enquanto Arão falava a toda a comunidade de Israel, o povo olhou em direção ao deserto e viu a glória do S enhor na nuvem.
11 إِسِّيوڒْ سِيذِي أَكْ-ذ مُوسَا، إِنَّا:
11 O S enhor disse a Moisés:
12 ”نشّْ سْڒِيغْ إِ ؤُنذْقمْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. سِيوڒْ أَكِيذْسنْ ؤُشَا إِنِي: جَارْ بدُّو ن وزْينْ ن وَاسّْ أَڒْ د-ثوْضَا ثْمذِّيثْ أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، غَارْ صّْبحْ أَذْ ثجِّيوْنمْ س وغْرُومْ ؤُشَا أَذْ ثسّْنمْ بلِّي نشّْ ذ سِيذِي، أَربِّي نْومْ.“
12 “Ouvi as queixas dos israelitas. Agora diga-lhes: ‘Ao entardecer, vocês terão carne para comer e, pela manhã, pão à vontade. Assim, saberão que eu sou o S enhor , seu Deus’”.
13 غَارْ ؤُعشِّي ؤُڒْينْثْ إِ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ ؤُشَا ذْڒِينْثْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُ غَارْ صّْبحْ ثُوغَا نّْذَا إِنّضْ-د إِ ڒْمَارْڭحْ.
13 Ao entardecer, muitas codornas apareceram, cobrindo o acampamento. Na manhã seguinte, os arredores do acampamento estavam úmidos de orvalho.
14 ڒَامِي د-إِڭعّذْ نّْذَا، أَقَا ذَا، إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَازْذَاثْ أَمْ ثقْشُورْثْ، ذ ثَازْذَاثْ أَمْ نّْذَا إِڭَارْسنْ، ثتّْوَافْ خْ وُوذمْ ن ڒخْڒَا، خْ ثمُّورْثْ.
14 Quando o orvalho se evaporou, havia sobre o chão uma camada de flocos finos como geada.
15 ژْرِينْ ت أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، نَّانْ إِجّنْ إِ ونّغْنِي: ”مَانَاوْيَا؟“، مِينْزِي وَارْ سِّيننْ مِينْ إِعْنَا. ڒخْذنِّي إِنَّا أَسنْ مُوسَا: ”وَا ذ أَغْرُومْ نِّي ذ أَومْ إِوْشَا سِيذِي، حِيمَا أَذْ ثشّمْ.
15 Quando os israelitas viram aquilo, perguntaram uns aos outros: “O que é isso?”, pois não faziam ideia do que era. Moisés lhes disse: “Este é o alimento que o S
16 وَا ذ أَوَاڒْ إِ ذ أَومْ يُومُورْ سِيذِي: ’أجّْ أَذْ زَّايسْ إِكْسِي كُوڒْ إِجّْ عْلَاحْسَابْ مِينْ إِحْذَاجْ، ڒقْيَاسْ ن إِجّْ ن ؤُعُومِيرْ، عْڒَاحَاڒْ ثْنَاينْ لِيثْرُو، إِ إِجّنْ بْنَاذمْ. كُوڒْ أَرْيَازْ أَذْ إِكْسِي عْلَاحْسَابْ ڒْقدّْ ن إِوْذَانْ إِ غَارسْ ذڭْ ؤُقِيضُونْ.‘ “
16 E estas são as instruções do S enhor : ‘Cada família deve recolher a quantidade necessária, dois litros para cada pessoa de sua tenda’”.
17 ؤُشَا أَمُّو إِ ڭِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. يْرُونْ زَّايسْ، إِجّنْ أَطَّاسْ، ونّغْنِي ذْرُوسْ.
17 Os israelitas seguiram as instruções. Alguns recolheram mais, outros menos.
18 وزْننْ أَيَا س ڒقْيَاسْ ن ؤُعُومِيرْ. ونِّي يْرُونْ أَطَّاسْ وَارْ غَارسْ زّْيَاذَا ذ ونِّي يْرُونْ ذْرُوسْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْخصِّي عَاذْ. كُوڒْ إِجّْ إِيْرُو مَاشَّا نّسْ عْلَاحْسَابْ مِينْ إِحْذَاجْ.
18 Contudo, quando mediram, cada um tinha o suficiente. Não sobrou alimento para os que recolheram mais nem faltou para os que recolheram menos. Cada família recolheu exatamente a quantidade necessária.
19 إِنَّا أَسنْ مُوسَا: ”ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ زَّايسْ يجّْ أَڒْ صّْبحْ.“
19 Moisés lhes disse: “Não guardem coisa alguma para o dia seguinte”.
20 مَاشَا نِيثْنِي وَارْ سْڒِينْ شَا إِ مُوسَا ؤُ شَا ن يرْيَازنْ خمّْڒنْ شَا زَّايسْ أَڒْ صّْبحْ. خنِّي ؤُذْفنْ ذَايسْ إِكشَّاونْ ؤُشَا إِبْذَا أَذْ إِڭّْ شُّومْ. ؤُشَا إِفُّوڭمْ خَاسنْ مُوسَا أَطَّاسْ.
20 Alguns deles, porém, não deram ouvidos e guardaram um pouco de alimento até a manhã seguinte. A essa altura, a comida estava cheia de vermes e cheirava muito mal. Moisés ficou furioso com eles.
21 كُوڒْ صّْبحْ يْرُونْ ث، كُوڒْ إِجّْ عْلَاحْسَابْ إِزمَّارْ أَذْ إِشّْ نتَّا، مِينْزِي مَاڒَا ثحْمَا ثْفُوشْثْ، ثُوغَا إِتّْفسِّي.
21 Depois disso, as famílias passaram a recolher, a cada manhã, a quantidade necessária de alimento. E, quando o sol esquentava, os flocos que não tinham sido recolhidos derretiam e desapareciam.
22 ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا يْرُونْ ثْنَاينْ ن ثْسقَّارْ ن وغْرُومْ، ڒقْيَاسْ ن ثْنَاينْ ن إِعُومِيرنْ إِ كُوڒْ أَزدْجِيفْ. ؤُشَا ؤُسِينْ-د مَارَّا ڒْحُوكَّامْ ن ثْمسْمُونْثْ ؤُشَا خبَّارنْ مُوسَا.
22 No sexto dia, recolheram o dobro do habitual, ou seja, quatro litros para cada pessoa. Então todos os líderes da comunidade se dirigiram a Moisés e o informaram a esse respeito.
23 نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”ذ مَانْ أَيَا مِينْ خفْ إِسِّيوڒْ سِيذِي: ’ثِيوشَّا ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن أَرَّاحثْ، إِجّْ ن وَاسّْ ن سّبْثْ ذ أَمْقدَّاسْ إِ سِيذِي. سنْڭْومْ مِينْ ثخْسمْ أَذْ ثسّنْڭْومْ، سْننَّامْ مِينْ ثخْسمْ أَذْ ثسّنَّامْ ؤُشَا مَارَّا مِينْ غَا إِقِّيمنْ، خمّْڒمْ ث أَڒْ صّْبحْ.‘ “
23 Moisés lhes disse: “Foi o que o S enhor ordenou: ‘Amanhã será um dia de descanso, o sábado consagrado para o S enhor . Portanto, assem ou cozinhem hoje a quantidade que desejarem e guardem o restante para amanhã’”.
24 نِيثْنِي خمّْڒنْ ث أَڒْ صّْبحْ أَمْ مَامّشْ ثنْ يُومُورْ مُوسَا ؤُشَا وَارْ يَارْصُوضْ ؤُ وَارْ ذَايسْ ثُوغِي ثْكشَّا.
24 Eles separaram uma porção para o dia seguinte, como Moisés havia ordenado. Pela manhã, a comida restante não tinha mau cheiro nem vermes.
25 خنِّي إِنَّا مُوسَا: ”شّمْ أَيَا أَسّْ-أَ، مِينْزِي أَسّْ-أَ ذ أَسّْ ن سّبْثْ ن سِيذِي. أَسّْ-أَ وَارْ ث ثتِّيفمْ ذڭْ إِيَّارْ.
25 Moisés disse: “Comam o alimento hoje, pois é o sábado do S enhor . Hoje não haverá alimento no chão para recolher.
26 ستَّا ن وُوسَّانْ أَذْ ثيْرُومْ، مَاشَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا أَقَا ذ سّبْثْ، وَارْ إِتِّيڒِي وَالُو.“
26 Durante seis dias vocês podem recolher alimento, mas o sétimo dia é o sábado, quando não haverá alimento algum no chão”.
27 ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا إِمْسَارْ بلِّي فّْغنْ شَا زِي ڒْڭنْسْ، مَاحنْذْ أَذْ يْرُونْ شَا، مَاشَا وَارْ ؤُفِينْ وَالُو.
27 Ainda assim, algumas pessoas saíram para recolhê-lo no sétimo dia, mas não o encontraram.
28 إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”أَڒْ مڒْمِي ثُوڭِيمْ أَذْ ثحْضَامْ ڒُومُورَاثْ إِنُو ذ إِزرْفَانْ إِنُو؟
28 O S enhor disse a Moisés: “Até quando este povo se recusará a obedecer às minhas ordens e instruções?
29 خْزَارمْ، مِينْزِي سِيذِي إِوْشَا أَومْ أَسّْ ن سّبْثْ، خْ ؤُيَا إِوْشَا أَومْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا أَغْرُومْ إِ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ. كُوڒْ إِجّْ زَّايْومْ أَذْ إِقِّيمْ ذڭْ ومْشَانْ نّسْ! ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا وَارْ د-إِتّفِّيغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ زڭْ ومْشَانْ نّسْ!“
29 Entendam que o sábado é um presente do S enhor para vocês. Por isso, no sexto dia, ele lhes dá uma porção dobrada de alimento, suficiente para dois dias. No sábado, cada um deve ficar onde está. Não saiam para recolher alimento no sétimo dia”.
30 ؤُشَا يَاريّحْ ڒْڭنْسْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ.
30 No sétimo dia, portanto, o povo descansou.
31 ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ثْڒَاغَا أَسْ ’مَانَّا‘. ثُوغَا-ت ذ ثَاشمْڒَاڒْثْ أَمْ زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا أَڒذِّي نّسْ أَمشْنَاوْ ثِيفْضِيرِينْ ن ثَامّنْثْ.
31 Os israelitas chamaram aquela comida de maná. Era branco como a semente de coentro e tinha gosto de massa folhada de mel.
32 خنِّي إِنَّا مُوسَا: ”دّڭَّا ذ أَوَاڒْ إِ زِي يُومُورْ سِيذِي: ’شُّورمْ زَّايسْ ڒقْيَاسْ ن يِيجّْ ن ؤُعُومِيرْ ؤُشَا خمّڒْ إِ-ث إِ مَارَّا جِّيڒَاثْ نْومْ إِ د غَا يَاسنْ، حِيمَا أَذْ ژَترنْ أَغْرُومْ مِينْ زِي كنِّيوْ سّشّغْ ذِي ڒخْڒَا، ؤُمِي كنِّيوْ سُّوفّْغغْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا.“
32 Então Moisés disse: “É isto que o S enhor ordenou: ‘Encham uma vasilha de dois litros com maná e preservem-no para seus descendentes. Assim, as gerações futuras poderão ver o alimento que eu lhes dei no deserto quando os libertei do Egito’”.
33 إِنَّا مُوسَا إِ هَارُونْ: ”كْسِي إِجّْ ن ؤُزنْبِيڒْ ؤُشَاعمَّارْ إِ-ث س يِيجّْ ن ؤُعُومِيرْ ن ’مَانَّا‘ ؤُشَا أڭّْ إِ-ث زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، حِيمَا أَذْ إِتّْوَاخمّڒ إِ مَارَّا جِّيڒَاثْ نْومْ.“
33 Moisés disse a Arão: “Pegue uma vasilha e encha-a com dois litros de maná. Em seguida, coloque-a diante do S enhor , a fim de preservar o maná para as gerações futuras”.
34 ؤُشَا إِڭَّا إِ-ت هَارُونْ زَّاثْ إِ شّْهَاذثْ، حِيمَا أَذْ ثتّْوَاخمّڒْ أَمْ مَامّشْ ذ أَسْ يُومُورْ سِيذِي إِ مُوسَا.
34 Arão fez conforme o S enhor havia ordenado a Moisés e colocou a vasilha de maná diante das tábuas da aliança, para guardá-la.
35 أَمُّو إِ شِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ’مَانَّا‘ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا، أَڒَامِي إِوْضنْ غَارْ ثمُّورْثْ مَانِي غَا رَاحنْ أَذْ زذْغنْ. شِّينْ مَانَّا أَڒَامِي إِوْضنْ غَارْ ويْمِيرْ ن ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ.
35 Os israelitas comeram maná durante quarenta anos, até chegarem à terra onde se estabeleceriam. Comeram maná até chegarem à fronteira da terra de Canaã.
36 إِجّْ ن ؤُعُومِيرْ ذعشْرَا ذِي ثسْغَارْثْ ن إِجّْ ن إِفَا.
36 (A vasilha usada para medir o maná continha um ômer, que era a décima parte da medida padrão. )
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.