Êxodo 16

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ ؤُشَا فسْينْ إِقِيضَانْ نْسنْ، ؤُيُورنْ زِي إِلِيمْ، ؤُ مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ثِيوضْ غَارْ ڒخْڒَا ن سِينْ إِ إِدْجَانْ جَارْ إِلِيمْ ذ سِينَا. ثُوغَا مَانْ أَيَا ذڭْ وَاسّْ خمّسْطَاشْ ن ؤُيُورْ وِيسّْ ثْنَاينْ أَوَارْنِي ڒَامِي د-فّْغنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا.

¹ O povo de Israel saiu de Elim e foi para o deserto de Sim, que fica entre Elim e o monte Sinai. Chegaram ali no dia quinze do segundo mês depois da sua saída do Egito.

² مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ثنّذْقمْ زِي مُوسَا ذ هَارُونْ ذِي ڒخْڒَا.

² Ali, no deserto, todos eles começaram a reclamar contra Moisés e Arão,

³ نَّانْ أَسنْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ”مْڒِي نمُّوثْ س ؤُفُوسْ ن سِيذِي ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ؤُمِي ثُوغَا نقِّيمْ غَارْ طّْبَاصِي ن ويْسُومْ، نشَّا أَغْرُومْ أَڒَامِي نجِّيونْ! مِينْزِي كنِّيوْ ثسُّوفّْغمْ أَنغْ-د غَارْ ڒخْڒَا-يَا مَاحنْذْ أَذْ ثنْغمْ مَارَّا أَڭْرَاوْ أَيَا س ڒَاژْ.“

³ dizendo assim: — Teria sido melhor que o

⁴ خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”خْزَارْ، أَذْ جّغْ أَغْرُومْ أَذْ خَاومْ د-إِوْضَا زڭْ ؤُجنَّا أَمْ ونْژَارْ. خنِّي أَذْ إِفّغْ ڒْڭنْسْ، أَذْ كْسِينْ مِينْ حْذَاجنْ إِ وَاسّْ ذڭْ وَاسّْ نِّي، حِيمَا أَذْ ثنْ قدْجْبغْ، مَا ڭُّورنْ ذِي ثْغُورِي ن شَّارِيعَا إِنُو، نِيغْ لَّا.

⁴ O Senhor Deus disse a Moisés: — Agora eu vou fazer chover do céu pão para vocês. E o povo deverá sair, e cada um deverá juntar uma porção que dê para um dia. Assim eu os porei à prova para saber se eles vão obedecer às minhas ordens.

⁵ أَذْ يِيڒِي ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا، أَذْ سّْوجْذنْ مِينْ د-إِوْينْ غَارْ ذَاخڒْ. مَانْ أَيَا أَذْ يِيڒِي ذ ثْنَاينْ ن ثْسقَّارْ خْ مِينْ غَا سّْمُوننْ كُوڒْ أَسّْ.“

⁵ No sexto dia deverão juntar e preparar o dobro do que costumam juntar nos outros dias.

⁶ ڒخْذنِّي إِنَّا مُوسَا ذ هَارُونْ إِ مَارَّا أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ”غَارْ ؤُعشِّي أَذْ ثسّْنمْ بلِّي سِيذِي إِ كنِّيوْ د-إِسُّوفّْغنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا،

⁶ Então Moisés e Arão disseram ao povo: — Hoje à tarde vocês ficarão sabendo que foi o

⁷ ؤُ غَارْ صّْبحْ أَذْ ثْژَارمْ أَعُودْجِي ن سِيذِي، مِينْزِي أَقَا نتَّا إِسْڒَا أَنذْقمْ نْومْ خْ سِيذِي. مَا نشِّينْ، مِينْ نعْنَا، حِيمَا كنِّيوْ أَذْ خَانغْ ثنّْذقْممْ؟“

⁷ Amanhã de manhã vocês verão a glória do Senhor , pois o Senhor ouviu as reclamações de vocês contra ele. Foi contra ele, e não contra nós, que vocês reclamaram; pois, afinal de contas, quem somos nós?

⁸ إِنَّا مُوسَا: ”ڒَْامِي ذ أَومْ إِوْشَا سِيذِي أَيْسُومْ إِ مَاشَّا ذڭْ ؤُعشِّي ؤُ أَغْرُومْ ذِي ثْيَاوَانْثْ ذِي صّْبحْ، أَقَا إِسْڒَا سِيذِي أَنذْقمْ نْومْ إِ زِي خَاسْ ثتّْنذْقَاممْ. إِ نشِّينْ، مِينْ نعْنَا؟ كنِّيوْ وَارْ خَانغْ ثتّْنذْقَاممْ، مَاشَا خْ سِيذِي.“

⁸ E Moisés continuou: — É Deus, o

⁹ إِنَّا مُوسَا إِ هَارُونْ: ”إِنِي إِ ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مَارَّا: ’رحّْڭمْ-د غَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، مِينْزِي أَقَا إِسْڒَا إِ ؤُنذْقمْ نْومْ.‘ “

⁹ Aí Moisés disse a Arão: — Diga a todo o povo que venha e fique diante de Deus, o

¹⁰ أَمْ إِسِّيوڒْ هَارُونْ أَكْ-ذ ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مَارَّا، ثُوغَا خزَّارنْ غَارْ ڒخْڒَا ؤُشَا خْزَارْ، أَعُودْجِي ن سِيذِي إِضْهَارْ-د ذڭْ ؤُسيْنُو.

¹⁰ Enquanto Arão estava falando a todo o povo, eles olharam para o deserto, e, de repente, a glória do Senhor apareceu numa nuvem.

¹¹ إِسِّيوڒْ سِيذِي أَكْ-ذ مُوسَا، إِنَّا:

¹¹ E o Senhor disse a Moisés:

¹² ”نشّْ سْڒِيغْ إِ ؤُنذْقمْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. سِيوڒْ أَكِيذْسنْ ؤُشَا إِنِي: جَارْ بدُّو ن وزْينْ ن وَاسّْ أَڒْ د-ثوْضَا ثْمذِّيثْ أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، غَارْ صّْبحْ أَذْ ثجِّيوْنمْ س وغْرُومْ ؤُشَا أَذْ ثسّْنمْ بلِّي نشّْ ذ سِيذِي، أَربِّي نْومْ.“

¹² — Eu tenho ouvido as reclamações dos israelitas. Diga-lhes que hoje à tarde, antes de escurecer, eles comerão carne. E amanhã de manhã comerão pão à vontade. Aí ficarão sabendo que eu, o Senhor , sou o Deus deles.

¹³ غَارْ ؤُعشِّي ؤُڒْينْثْ إِ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ ؤُشَا ذْڒِينْثْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُ غَارْ صّْبحْ ثُوغَا نّْذَا إِنّضْ-د إِ ڒْمَارْڭحْ.

¹³ À tarde apareceu um grande bando de codornas; eram tantas, que cobriram o acampamento. E no dia seguinte, de manhã, havia orvalho em volta de todo o acampamento.

¹⁴ ڒَامِي د-إِڭعّذْ نّْذَا، أَقَا ذَا، إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَازْذَاثْ أَمْ ثقْشُورْثْ، ذ ثَازْذَاثْ أَمْ نّْذَا إِڭَارْسنْ، ثتّْوَافْ خْ وُوذمْ ن ڒخْڒَا، خْ ثمُّورْثْ.

¹⁴ Quando o orvalho secou, por cima da areia do deserto ficou uma coisa parecida com escamas, fina como a geada no chão.

¹⁵ ژْرِينْ ت أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، نَّانْ إِجّنْ إِ ونّغْنِي: ”مَانَاوْيَا؟“، مِينْزِي وَارْ سِّيننْ مِينْ إِعْنَا. ڒخْذنِّي إِنَّا أَسنْ مُوسَا: ”وَا ذ أَغْرُومْ نِّي ذ أَومْ إِوْشَا سِيذِي، حِيمَا أَذْ ثشّمْ.

¹⁵ Os israelitas viram aquilo e não sabiam o que era. Então perguntaram uns aos outros: — O que é isso? Moisés lhes disse: — Isso é o alimento que o

¹⁶ وَا ذ أَوَاڒْ إِ ذ أَومْ يُومُورْ سِيذِي: ’أجّْ أَذْ زَّايسْ إِكْسِي كُوڒْ إِجّْ عْلَاحْسَابْ مِينْ إِحْذَاجْ، ڒقْيَاسْ ن إِجّْ ن ؤُعُومِيرْ، عْڒَاحَاڒْ ثْنَاينْ لِيثْرُو، إِ إِجّنْ بْنَاذمْ. كُوڒْ أَرْيَازْ أَذْ إِكْسِي عْلَاحْسَابْ ڒْقدّْ ن إِوْذَانْ إِ غَارسْ ذڭْ ؤُقِيضُونْ.‘ “

¹⁶ Esta é a ordem que ele deu: “Cada um de vocês deverá juntar o que for necessário para comer, de acordo com o número de pessoas que houver na família, dois litros por pessoa.”

¹⁷ ؤُشَا أَمُّو إِ ڭِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. يْرُونْ زَّايسْ، إِجّنْ أَطَّاسْ، ونّغْنِي ذْرُوسْ.

¹⁷ E assim fizeram os israelitas. Uns pegaram mais, e outros, menos.

¹⁸ وزْننْ أَيَا س ڒقْيَاسْ ن ؤُعُومِيرْ. ونِّي يْرُونْ أَطَّاسْ وَارْ غَارسْ زّْيَاذَا ذ ونِّي يْرُونْ ذْرُوسْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْخصِّي عَاذْ. كُوڒْ إِجّْ إِيْرُو مَاشَّا نّسْ عْلَاحْسَابْ مِينْ إِحْذَاجْ.

¹⁸ Quando mediram, aconteceu que os que haviam pegado muito não tinham demais; e não faltava nada para os que haviam pegado pouco. Cada um havia pegado exatamente o necessário para comer.

¹⁹ إِنَّا أَسنْ مُوسَا: ”ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ زَّايسْ يجّْ أَڒْ صّْبحْ.“

¹⁹ Então Moisés lhes disse: — Ninguém deverá guardar nada para o dia seguinte.

²⁰ مَاشَا نِيثْنِي وَارْ سْڒِينْ شَا إِ مُوسَا ؤُ شَا ن يرْيَازنْ خمّْڒنْ شَا زَّايسْ أَڒْ صّْبحْ. خنِّي ؤُذْفنْ ذَايسْ إِكشَّاونْ ؤُشَا إِبْذَا أَذْ إِڭّْ شُّومْ. ؤُشَا إِفُّوڭمْ خَاسنْ مُوسَا أَطَّاسْ.

²⁰ Mas alguns não obedeceram à ordem de Moisés e guardaram uma parte daquele alimento. E no dia seguinte o que tinha sido guardado estava cheio de bichos e cheirava mal. Aí Moisés ficou muito irritado com eles.

²¹ كُوڒْ صّْبحْ يْرُونْ ث، كُوڒْ إِجّْ عْلَاحْسَابْ إِزمَّارْ أَذْ إِشّْ نتَّا، مِينْزِي مَاڒَا ثحْمَا ثْفُوشْثْ، ثُوغَا إِتّْفسِّي.

²¹ Todas as manhãs cada um pegava o necessário para comer naquele dia, pois o calor do sol derretia o que ficava no chão.

²² ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا يْرُونْ ثْنَاينْ ن ثْسقَّارْ ن وغْرُومْ، ڒقْيَاسْ ن ثْنَاينْ ن إِعُومِيرنْ إِ كُوڒْ أَزدْجِيفْ. ؤُشَا ؤُسِينْ-د مَارَّا ڒْحُوكَّامْ ن ثْمسْمُونْثْ ؤُشَا خبَّارنْ مُوسَا.

²² No sexto dia pegaram o dobro, isto é, quatro litros para cada pessoa. Os líderes do povo foram e contaram a Moisés o que estava acontecendo.

²³ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”ذ مَانْ أَيَا مِينْ خفْ إِسِّيوڒْ سِيذِي: ’ثِيوشَّا ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن أَرَّاحثْ، إِجّْ ن وَاسّْ ن سّبْثْ ذ أَمْقدَّاسْ إِ سِيذِي. سنْڭْومْ مِينْ ثخْسمْ أَذْ ثسّنْڭْومْ، سْننَّامْ مِينْ ثخْسمْ أَذْ ثسّنَّامْ ؤُشَا مَارَّا مِينْ غَا إِقِّيمنْ، خمّْڒمْ ث أَڒْ صّْبحْ.‘ “

²³ E Moisés lhes disse: — Amanhã é dia de descanso, o sábado santo, separado para Deus, o

²⁴ نِيثْنِي خمّْڒنْ ث أَڒْ صّْبحْ أَمْ مَامّشْ ثنْ يُومُورْ مُوسَا ؤُشَا وَارْ يَارْصُوضْ ؤُ وَارْ ذَايسْ ثُوغِي ثْكشَّا.

²⁴ Conforme a ordem de Moisés, todos guardaram para o dia seguinte o que havia sobrado. E não cheirou mal, nem criou bicho.

²⁵ خنِّي إِنَّا مُوسَا: ”شّمْ أَيَا أَسّْ-أَ، مِينْزِي أَسّْ-أَ ذ أَسّْ ن سّبْثْ ن سِيذِي. أَسّْ-أَ وَارْ ث ثتِّيفمْ ذڭْ إِيَّارْ.

²⁵ Moisés disse: — Comam isto hoje, pois é sábado, o dia de descanso separado para Deus, o

²⁶ ستَّا ن وُوسَّانْ أَذْ ثيْرُومْ، مَاشَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا أَقَا ذ سّبْثْ، وَارْ إِتِّيڒِي وَالُو.“

²⁶ Recolham esse alimento durante seis dias; porém no sétimo dia, que é o dia de descanso, não haverá alimento no chão.

²⁷ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا إِمْسَارْ بلِّي فّْغنْ شَا زِي ڒْڭنْسْ، مَاحنْذْ أَذْ يْرُونْ شَا، مَاشَا وَارْ ؤُفِينْ وَالُو.

²⁷ No sétimo dia algumas pessoas saíram para pegar o alimento, porém não acharam nada.

²⁸ إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”أَڒْ مڒْمِي ثُوڭِيمْ أَذْ ثحْضَامْ ڒُومُورَاثْ إِنُو ذ إِزرْفَانْ إِنُو؟

²⁸ Então o Senhor Deus disse a Moisés: — Até quando vocês vão desobedecer às minhas ordens e às minhas

²⁹ خْزَارمْ، مِينْزِي سِيذِي إِوْشَا أَومْ أَسّْ ن سّبْثْ، خْ ؤُيَا إِوْشَا أَومْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا أَغْرُومْ إِ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ. كُوڒْ إِجّْ زَّايْومْ أَذْ إِقِّيمْ ذڭْ ومْشَانْ نّسْ! ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا وَارْ د-إِتّفِّيغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ زڭْ ومْشَانْ نّسْ!“

²⁹ Lembrem que eu, o Senhor , dei a vocês um dia de descanso e foi por isso que no sexto dia eu lhes dei alimento para dois dias. No sétimo dia fiquem todos onde estiverem; ninguém deverá sair de casa.

³⁰ ؤُشَا يَاريّحْ ڒْڭنْسْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ.

³⁰ Assim, o povo não trabalhou no sétimo dia.

³¹ ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ثْڒَاغَا أَسْ ’مَانَّا‘. ثُوغَا-ت ذ ثَاشمْڒَاڒْثْ أَمْ زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا أَڒذِّي نّسْ أَمشْنَاوْ ثِيفْضِيرِينْ ن ثَامّنْثْ.

³¹ Os israelitas deram àquele alimento o nome de maná . Ele era parecido com uma sementinha branca e tinha gosto de bolo de mel.

³² خنِّي إِنَّا مُوسَا: ”دّڭَّا ذ أَوَاڒْ إِ زِي يُومُورْ سِيذِي: ’شُّورمْ زَّايسْ ڒقْيَاسْ ن يِيجّْ ن ؤُعُومِيرْ ؤُشَا خمّڒْ إِ-ث إِ مَارَّا جِّيڒَاثْ نْومْ إِ د غَا يَاسنْ، حِيمَا أَذْ ژَترنْ أَغْرُومْ مِينْ زِي كنِّيوْ سّشّغْ ذِي ڒخْڒَا، ؤُمِي كنِّيوْ سُّوفّْغغْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا.“

³² Moisés disse: — O

³³ إِنَّا مُوسَا إِ هَارُونْ: ”كْسِي إِجّْ ن ؤُزنْبِيڒْ ؤُشَاعمَّارْ إِ-ث س يِيجّْ ن ؤُعُومِيرْ ن ’مَانَّا‘ ؤُشَا أڭّْ إِ-ث زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، حِيمَا أَذْ إِتّْوَاخمّڒ إِ مَارَّا جِّيڒَاثْ نْومْ.“

³³ Então Moisés disse a Arão: — Pegue uma vasilha, ponha nela dois litros de maná e coloque-a na presença de Deus, o

³⁴ ؤُشَا إِڭَّا إِ-ت هَارُونْ زَّاثْ إِ شّْهَاذثْ، حِيمَا أَذْ ثتّْوَاخمّڒْ أَمْ مَامّشْ ذ أَسْ يُومُورْ سِيذِي إِ مُوسَا.

³⁴ Arão fez como o Senhor havia ordenado a Moisés e colocou a vasilha diante da arca da aliança para que ficasse guardada ali.

³⁵ أَمُّو إِ شِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ’مَانَّا‘ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا، أَڒَامِي إِوْضنْ غَارْ ثمُّورْثْ مَانِي غَا رَاحنْ أَذْ زذْغنْ. شِّينْ مَانَّا أَڒَامِي إِوْضنْ غَارْ ويْمِيرْ ن ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ.

³⁵ Durante quarenta anos os israelitas tiveram maná para comer, até que chegaram a uma terra habitada, isto é, até que chegaram à fronteira de Canaã.

³⁶ إِجّْ ن ؤُعُومِيرْ ذعشْرَا ذِي ثسْغَارْثْ ن إِجّْ ن إِفَا.

³⁶ A porção de maná para cada pessoa era a décima parte da medida padrão , que tinha vinte litros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Êxodo 16 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →