Êxodo 16

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ ؤُشَا فسْينْ إِقِيضَانْ نْسنْ، ؤُيُورنْ زِي إِلِيمْ، ؤُ مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ثِيوضْ غَارْ ڒخْڒَا ن سِينْ إِ إِدْجَانْ جَارْ إِلِيمْ ذ سِينَا. ثُوغَا مَانْ أَيَا ذڭْ وَاسّْ خمّسْطَاشْ ن ؤُيُورْ وِيسّْ ثْنَاينْ أَوَارْنِي ڒَامِي د-فّْغنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا.

¹ E tomaram a sua jornada de Elim, e toda a congregação dos filhos de Israel veio ao deserto de Sim, que está entre Elim e Sinai, no décimo quinto dia do segundo mês depois da sua partida da terra do Egito.

² مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ثنّذْقمْ زِي مُوسَا ذ هَارُونْ ذِي ڒخْڒَا.

² E toda a congregação dos filhos de Israel murmurou contra Moisés e Arão no deserto,

³ نَّانْ أَسنْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ”مْڒِي نمُّوثْ س ؤُفُوسْ ن سِيذِي ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ؤُمِي ثُوغَا نقِّيمْ غَارْ طّْبَاصِي ن ويْسُومْ، نشَّا أَغْرُومْ أَڒَامِي نجِّيونْ! مِينْزِي كنِّيوْ ثسُّوفّْغمْ أَنغْ-د غَارْ ڒخْڒَا-يَا مَاحنْذْ أَذْ ثنْغمْ مَارَّا أَڭْرَاوْ أَيَا س ڒَاژْ.“

³ e os filhos de Israel disseram a eles: Quem dera tivéssemos morrido pela mão do SENHOR na terra do Egito, quando estávamos assentados junto às panelas de carne, e quando comíamos pão à vontade; porque nos trouxestes para este deserto para matar toda esta assembleia de fome.

⁴ خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”خْزَارْ، أَذْ جّغْ أَغْرُومْ أَذْ خَاومْ د-إِوْضَا زڭْ ؤُجنَّا أَمْ ونْژَارْ. خنِّي أَذْ إِفّغْ ڒْڭنْسْ، أَذْ كْسِينْ مِينْ حْذَاجنْ إِ وَاسّْ ذڭْ وَاسّْ نِّي، حِيمَا أَذْ ثنْ قدْجْبغْ، مَا ڭُّورنْ ذِي ثْغُورِي ن شَّارِيعَا إِنُو، نِيغْ لَّا.

⁴ Então o SENHOR disse a Moisés: Eis que vos farei chover pão do céu, e o povo sairá e colherá a porção de cada dia, para que eu o prove se anda na minha lei ou não.

⁵ أَذْ يِيڒِي ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا، أَذْ سّْوجْذنْ مِينْ د-إِوْينْ غَارْ ذَاخڒْ. مَانْ أَيَا أَذْ يِيڒِي ذ ثْنَاينْ ن ثْسقَّارْ خْ مِينْ غَا سّْمُوننْ كُوڒْ أَسّْ.“

⁵ E acontecerá que, no sexto dia, eles prepararão aquilo que trouxerem, e será duas vezes o que ajuntam diariamente.

⁶ ڒخْذنِّي إِنَّا مُوسَا ذ هَارُونْ إِ مَارَّا أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ”غَارْ ؤُعشِّي أَذْ ثسّْنمْ بلِّي سِيذِي إِ كنِّيوْ د-إِسُّوفّْغنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا،

⁶ Então disse Moisés e Arão a todos os filhos de Israel: À tarde sabereis que o SENHOR é quem vos tirou da terra do Egito,

⁷ ؤُ غَارْ صّْبحْ أَذْ ثْژَارمْ أَعُودْجِي ن سِيذِي، مِينْزِي أَقَا نتَّا إِسْڒَا أَنذْقمْ نْومْ خْ سِيذِي. مَا نشِّينْ، مِينْ نعْنَا، حِيمَا كنِّيوْ أَذْ خَانغْ ثنّْذقْممْ؟“

⁷ e pela manhã, então vereis a glória do SENHOR; porque ele ouve as vossas murmurações contra o SENHOR. E quem somos nós, para que murmureis contra nós?

⁸ إِنَّا مُوسَا: ”ڒَْامِي ذ أَومْ إِوْشَا سِيذِي أَيْسُومْ إِ مَاشَّا ذڭْ ؤُعشِّي ؤُ أَغْرُومْ ذِي ثْيَاوَانْثْ ذِي صّْبحْ، أَقَا إِسْڒَا سِيذِي أَنذْقمْ نْومْ إِ زِي خَاسْ ثتّْنذْقَاممْ. إِ نشِّينْ، مِينْ نعْنَا؟ كنِّيوْ وَارْ خَانغْ ثتّْنذْقَاممْ، مَاشَا خْ سِيذِي.“

⁸ E Moisés disse: Isso será quando o SENHOR à tarde vos der carne para comer, e pela manhã pão à vontade, pois o SENHOR ouve as vossas murmurações que murmurais contra ele. E quem somos nós? Vossas murmurações não são contra nós, mas contra o SENHOR.

⁹ إِنَّا مُوسَا إِ هَارُونْ: ”إِنِي إِ ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مَارَّا: ’رحّْڭمْ-د غَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، مِينْزِي أَقَا إِسْڒَا إِ ؤُنذْقمْ نْومْ.‘ “

⁹ E falou Moisés a Arão: Dize a toda a congregação dos filhos de Israel: Aproximai-vos diante do SENHOR, porque ele ouviu as vossas murmurações.

¹⁰ أَمْ إِسِّيوڒْ هَارُونْ أَكْ-ذ ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مَارَّا، ثُوغَا خزَّارنْ غَارْ ڒخْڒَا ؤُشَا خْزَارْ، أَعُودْجِي ن سِيذِي إِضْهَارْ-د ذڭْ ؤُسيْنُو.

¹⁰ E aconteceu, quando Arão falou a toda a congregação dos filhos de Israel, que eles olharam para o deserto, e eis que a glória do SENHOR apareceu na nuvem.

¹¹ إِسِّيوڒْ سِيذِي أَكْ-ذ مُوسَا، إِنَّا:

¹¹ E falou o SENHOR a Moisés, dizendo:

¹² ”نشّْ سْڒِيغْ إِ ؤُنذْقمْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. سِيوڒْ أَكِيذْسنْ ؤُشَا إِنِي: جَارْ بدُّو ن وزْينْ ن وَاسّْ أَڒْ د-ثوْضَا ثْمذِّيثْ أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، غَارْ صّْبحْ أَذْ ثجِّيوْنمْ س وغْرُومْ ؤُشَا أَذْ ثسّْنمْ بلِّي نشّْ ذ سِيذِي، أَربِّي نْومْ.“

¹² Ouvi as murmurações dos filhos de Israel; fala-lhes, dizendo: À tarde comereis carne, e pela manhã vos fartareis com pão; e sabereis que eu sou o SENHOR vosso Deus.

¹³ غَارْ ؤُعشِّي ؤُڒْينْثْ إِ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ ؤُشَا ذْڒِينْثْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُ غَارْ صّْبحْ ثُوغَا نّْذَا إِنّضْ-د إِ ڒْمَارْڭحْ.

¹³ E aconteceu que, à tarde subiram codornizes e cobriram o acampamento, e pela manhã estava o orvalho ao redor do arraial.

¹⁴ ڒَامِي د-إِڭعّذْ نّْذَا، أَقَا ذَا، إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَازْذَاثْ أَمْ ثقْشُورْثْ، ذ ثَازْذَاثْ أَمْ نّْذَا إِڭَارْسنْ، ثتّْوَافْ خْ وُوذمْ ن ڒخْڒَا، خْ ثمُّورْثْ.

¹⁴ E quando o orvalho subiu, eis que sobre a face do deserto estava uma coisa pequena e redonda, tão pequena quanto a geada sobre o chão.

¹⁵ ژْرِينْ ت أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، نَّانْ إِجّنْ إِ ونّغْنِي: ”مَانَاوْيَا؟“، مِينْزِي وَارْ سِّيننْ مِينْ إِعْنَا. ڒخْذنِّي إِنَّا أَسنْ مُوسَا: ”وَا ذ أَغْرُومْ نِّي ذ أَومْ إِوْشَا سِيذِي، حِيمَا أَذْ ثشّمْ.

¹⁵ E quando os filhos de Israel a viram, disseram uns aos outros: Isso é maná, porque não sabiam o que era. E Moisés lhes disse: Isto é o pão que o SENHOR vos deu para comer.

¹⁶ وَا ذ أَوَاڒْ إِ ذ أَومْ يُومُورْ سِيذِي: ’أجّْ أَذْ زَّايسْ إِكْسِي كُوڒْ إِجّْ عْلَاحْسَابْ مِينْ إِحْذَاجْ، ڒقْيَاسْ ن إِجّْ ن ؤُعُومِيرْ، عْڒَاحَاڒْ ثْنَاينْ لِيثْرُو، إِ إِجّنْ بْنَاذمْ. كُوڒْ أَرْيَازْ أَذْ إِكْسِي عْلَاحْسَابْ ڒْقدّْ ن إِوْذَانْ إِ غَارسْ ذڭْ ؤُقِيضُونْ.‘ “

¹⁶ Isto é o que o SENHOR vos ordenou: Ajuntai dele cada homem segundo o seu comer, um ômer para cada homem, de acordo com o número de vossas pessoas; tomai cada homem para aqueles que estão nas suas tendas.

¹⁷ ؤُشَا أَمُّو إِ ڭِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. يْرُونْ زَّايسْ، إِجّنْ أَطَّاسْ، ونّغْنِي ذْرُوسْ.

¹⁷ E os filhos de Israel assim fizeram, e colheram, alguns mais, outros menos.

¹⁸ وزْننْ أَيَا س ڒقْيَاسْ ن ؤُعُومِيرْ. ونِّي يْرُونْ أَطَّاسْ وَارْ غَارسْ زّْيَاذَا ذ ونِّي يْرُونْ ذْرُوسْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْخصِّي عَاذْ. كُوڒْ إِجّْ إِيْرُو مَاشَّا نّسْ عْلَاحْسَابْ مِينْ إِحْذَاجْ.

¹⁸ E quando o mediram com um ômer, o que tinha ajuntado muito não tinha demais, e o que tinha ajuntado pouco não tinha falta; ajuntaram cada homem de acordo com o seu comer.

¹⁹ إِنَّا أَسنْ مُوسَا: ”ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ زَّايسْ يجّْ أَڒْ صّْبحْ.“

¹⁹ E disse Moisés: Que nenhum homem deixe dele até de manhã.

²⁰ مَاشَا نِيثْنِي وَارْ سْڒِينْ شَا إِ مُوسَا ؤُ شَا ن يرْيَازنْ خمّْڒنْ شَا زَّايسْ أَڒْ صّْبحْ. خنِّي ؤُذْفنْ ذَايسْ إِكشَّاونْ ؤُشَا إِبْذَا أَذْ إِڭّْ شُّومْ. ؤُشَا إِفُّوڭمْ خَاسنْ مُوسَا أَطَّاسْ.

²⁰ Mesmo assim, eles não ouviram a Moisés; mas alguns deles deixaram dele até a manhã seguinte, e criou vermes e cheirava mal. Moisés irou-se com eles.

²¹ كُوڒْ صّْبحْ يْرُونْ ث، كُوڒْ إِجّْ عْلَاحْسَابْ إِزمَّارْ أَذْ إِشّْ نتَّا، مِينْزِي مَاڒَا ثحْمَا ثْفُوشْثْ، ثُوغَا إِتّْفسِّي.

²¹ E o colheram todas as manhãs, cada homem conforme o seu comer; e aquecendo o sol, derretia-se.

²² ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا يْرُونْ ثْنَاينْ ن ثْسقَّارْ ن وغْرُومْ، ڒقْيَاسْ ن ثْنَاينْ ن إِعُومِيرنْ إِ كُوڒْ أَزدْجِيفْ. ؤُشَا ؤُسِينْ-د مَارَّا ڒْحُوكَّامْ ن ثْمسْمُونْثْ ؤُشَا خبَّارنْ مُوسَا.

²² E aconteceu que, no sexto dia, eles colheram duas vezes mais pão, dois ômeres para um homem; e todos os governantes da congregação vieram e contaram a Moisés.

²³ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”ذ مَانْ أَيَا مِينْ خفْ إِسِّيوڒْ سِيذِي: ’ثِيوشَّا ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن أَرَّاحثْ، إِجّْ ن وَاسّْ ن سّبْثْ ذ أَمْقدَّاسْ إِ سِيذِي. سنْڭْومْ مِينْ ثخْسمْ أَذْ ثسّنْڭْومْ، سْننَّامْ مِينْ ثخْسمْ أَذْ ثسّنَّامْ ؤُشَا مَارَّا مِينْ غَا إِقِّيمنْ، خمّْڒمْ ث أَڒْ صّْبحْ.‘ “

²³ E disse-lhes: Isto é o que o SENHOR disse: Amanhã é o descanso do shabat santo ao SENHOR; o que quiserdes assar, assai-o, e o que quiserdes cozer, cozei-o; e o que restar guardai para vós até pela manhã.

²⁴ نِيثْنِي خمّْڒنْ ث أَڒْ صّْبحْ أَمْ مَامّشْ ثنْ يُومُورْ مُوسَا ؤُشَا وَارْ يَارْصُوضْ ؤُ وَارْ ذَايسْ ثُوغِي ثْكشَّا.

²⁴ E eles o guardaram até a manhã seguinte, como Moisés ordenara, e não cheirou mal, nem havia verme algum nele.

²⁵ خنِّي إِنَّا مُوسَا: ”شّمْ أَيَا أَسّْ-أَ، مِينْزِي أَسّْ-أَ ذ أَسّْ ن سّبْثْ ن سِيذِي. أَسّْ-أَ وَارْ ث ثتِّيفمْ ذڭْ إِيَّارْ.

²⁵ E disse Moisés: Comei isso hoje; pois hoje é o dia do Shabat do SENHOR, pois hoje não o achareis no campo.

²⁶ ستَّا ن وُوسَّانْ أَذْ ثيْرُومْ، مَاشَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا أَقَا ذ سّبْثْ، وَارْ إِتِّيڒِي وَالُو.“

²⁶ Seis dias o colhereis, mas no sétimo dia, que é o shabat, nele não haverá.

²⁷ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا إِمْسَارْ بلِّي فّْغنْ شَا زِي ڒْڭنْسْ، مَاحنْذْ أَذْ يْرُونْ شَا، مَاشَا وَارْ ؤُفِينْ وَالُو.

²⁷ E aconteceu que saíram alguns do povo no sétimo dia para ajuntar, e não acharam nada.

²⁸ إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”أَڒْ مڒْمِي ثُوڭِيمْ أَذْ ثحْضَامْ ڒُومُورَاثْ إِنُو ذ إِزرْفَانْ إِنُو؟

²⁸ E disse o SENHOR a Moisés: Até quando recusareis obedecer aos meus mandamentos e às minhas leis?

²⁹ خْزَارمْ، مِينْزِي سِيذِي إِوْشَا أَومْ أَسّْ ن سّبْثْ، خْ ؤُيَا إِوْشَا أَومْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا أَغْرُومْ إِ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ. كُوڒْ إِجّْ زَّايْومْ أَذْ إِقِّيمْ ذڭْ ومْشَانْ نّسْ! ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا وَارْ د-إِتّفِّيغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ زڭْ ومْشَانْ نّسْ!“

²⁹ Vede, pois o SENHOR vos deu o shabat, por isso ele vos dá no sexto dia o pão para dois dias. Permanecei cada homem no seu lugar; que nenhum homem saia de seu lugar no sétimo dia.

³⁰ ؤُشَا يَاريّحْ ڒْڭنْسْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ.

³⁰ Assim o povo descansou no sétimo dia.

³¹ ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ثْڒَاغَا أَسْ ’مَانَّا‘. ثُوغَا-ت ذ ثَاشمْڒَاڒْثْ أَمْ زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا أَڒذِّي نّسْ أَمشْنَاوْ ثِيفْضِيرِينْ ن ثَامّنْثْ.

³¹ E a casa de Israel chamou o nome disso maná. E era como semente de coentro, branco, e o seu gosto era como coscorões feitos com mel.

³² خنِّي إِنَّا مُوسَا: ”دّڭَّا ذ أَوَاڒْ إِ زِي يُومُورْ سِيذِي: ’شُّورمْ زَّايسْ ڒقْيَاسْ ن يِيجّْ ن ؤُعُومِيرْ ؤُشَا خمّڒْ إِ-ث إِ مَارَّا جِّيڒَاثْ نْومْ إِ د غَا يَاسنْ، حِيمَا أَذْ ژَترنْ أَغْرُومْ مِينْ زِي كنِّيوْ سّشّغْ ذِي ڒخْڒَا، ؤُمِي كنِّيوْ سُّوفّْغغْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا.“

³² E Moisés disse: Isto é o que o SENHOR ordenou: Enche um ômer dele e guarda-o para as vossas gerações, para que vejam o pão com o qual eu vos alimentei no deserto, quando vos tirei da terra do Egito.

³³ إِنَّا مُوسَا إِ هَارُونْ: ”كْسِي إِجّْ ن ؤُزنْبِيڒْ ؤُشَاعمَّارْ إِ-ث س يِيجّْ ن ؤُعُومِيرْ ن ’مَانَّا‘ ؤُشَا أڭّْ إِ-ث زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، حِيمَا أَذْ إِتّْوَاخمّڒ إِ مَارَّا جِّيڒَاثْ نْومْ.“

³³ E Moisés disse a Arão: Toma um vaso, e coloca um ômer de maná nele, e guarda-o diante do SENHOR, para ser guardado para as vossas gerações.

³⁴ ؤُشَا إِڭَّا إِ-ت هَارُونْ زَّاثْ إِ شّْهَاذثْ، حِيمَا أَذْ ثتّْوَاخمّڒْ أَمْ مَامّشْ ذ أَسْ يُومُورْ سِيذِي إِ مُوسَا.

³⁴ Assim como o SENHOR ordenara a Moisés, assim Arão o pôs diante do Testemunho, para ser guardado.

³⁵ أَمُّو إِ شِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ’مَانَّا‘ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا، أَڒَامِي إِوْضنْ غَارْ ثمُّورْثْ مَانِي غَا رَاحنْ أَذْ زذْغنْ. شِّينْ مَانَّا أَڒَامِي إِوْضنْ غَارْ ويْمِيرْ ن ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ.

³⁵ E os filhos de Israel comeram maná quarenta anos, até que chegaram a uma terra habitada; eles comeram o maná até que chegaram aos termos da terra de Canaã.

³⁶ إِجّْ ن ؤُعُومِيرْ ذعشْرَا ذِي ثسْغَارْثْ ن إِجّْ ن إِفَا.

³⁶ Ora, um ômer é a décima parte de um efa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Êxodo 16 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →