Êxodo 16

rifa (RIFA) vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ ؤُشَا فسْينْ إِقِيضَانْ نْسنْ، ؤُيُورنْ زِي إِلِيمْ، ؤُ مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ثِيوضْ غَارْ ڒخْڒَا ن سِينْ إِ إِدْجَانْ جَارْ إِلِيمْ ذ سِينَا. ثُوغَا مَانْ أَيَا ذڭْ وَاسّْ خمّسْطَاشْ ن ؤُيُورْ وِيسّْ ثْنَاينْ أَوَارْنِي ڒَامِي د-فّْغنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا.

¹ E, partidos de Elim, toda a congregação dos filhos de Israel veio ao deserto de Sim, que está entre Elim e Sinai, aos quinze dias do mês segundo, depois que saíram da terra do Egito.

² مَارَّا ثَامسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ثنّذْقمْ زِي مُوسَا ذ هَارُونْ ذِي ڒخْڒَا.

² E toda a congregação dos filhos de Israel murmurou contra Moisés e contra Arão no deserto.

³ نَّانْ أَسنْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ”مْڒِي نمُّوثْ س ؤُفُوسْ ن سِيذِي ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا ؤُمِي ثُوغَا نقِّيمْ غَارْ طّْبَاصِي ن ويْسُومْ، نشَّا أَغْرُومْ أَڒَامِي نجِّيونْ! مِينْزِي كنِّيوْ ثسُّوفّْغمْ أَنغْ-د غَارْ ڒخْڒَا-يَا مَاحنْذْ أَذْ ثنْغمْ مَارَّا أَڭْرَاوْ أَيَا س ڒَاژْ.“

³ E os filhos de Israel disseram-lhes: Quem dera que nós morrêssemos por mão do Senhor na terra do Egito, quando estávamos sentados junto às panelas de carne, quando comíamos pão até fartar! Porque nos tendes tirado para este deserto, para matardes de fome a toda esta multidão.

⁴ خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”خْزَارْ، أَذْ جّغْ أَغْرُومْ أَذْ خَاومْ د-إِوْضَا زڭْ ؤُجنَّا أَمْ ونْژَارْ. خنِّي أَذْ إِفّغْ ڒْڭنْسْ، أَذْ كْسِينْ مِينْ حْذَاجنْ إِ وَاسّْ ذڭْ وَاسّْ نِّي، حِيمَا أَذْ ثنْ قدْجْبغْ، مَا ڭُّورنْ ذِي ثْغُورِي ن شَّارِيعَا إِنُو، نِيغْ لَّا.

⁴ Então, disse o Senhor a Moisés: Eis que vos farei chover pão dos céus, e o povo sairá e colherá cada dia a porção para cada dia, para que eu veja se anda em minha lei ou não.

⁵ أَذْ يِيڒِي ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا، أَذْ سّْوجْذنْ مِينْ د-إِوْينْ غَارْ ذَاخڒْ. مَانْ أَيَا أَذْ يِيڒِي ذ ثْنَاينْ ن ثْسقَّارْ خْ مِينْ غَا سّْمُوننْ كُوڒْ أَسّْ.“

⁵ E acontecerá, ao sexto dia, que prepararão o que colherem; e será o dobro do que colhem cada dia.

⁶ ڒخْذنِّي إِنَّا مُوسَا ذ هَارُونْ إِ مَارَّا أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ”غَارْ ؤُعشِّي أَذْ ثسّْنمْ بلِّي سِيذِي إِ كنِّيوْ د-إِسُّوفّْغنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا،

⁶ Então, disse Moisés e Arão a todos os filhos de Israel: À tarde sabereis que o Senhor vos tirou da terra do Egito,

⁷ ؤُ غَارْ صّْبحْ أَذْ ثْژَارمْ أَعُودْجِي ن سِيذِي، مِينْزِي أَقَا نتَّا إِسْڒَا أَنذْقمْ نْومْ خْ سِيذِي. مَا نشِّينْ، مِينْ نعْنَا، حِيمَا كنِّيوْ أَذْ خَانغْ ثنّْذقْممْ؟“

⁷ e amanhã vereis a glória do Senhor , porquanto ouviu as vossas murmurações contra o Senhor ; porque quem somos nós para que murmureis contra nós?

⁸ إِنَّا مُوسَا: ”ڒَْامِي ذ أَومْ إِوْشَا سِيذِي أَيْسُومْ إِ مَاشَّا ذڭْ ؤُعشِّي ؤُ أَغْرُومْ ذِي ثْيَاوَانْثْ ذِي صّْبحْ، أَقَا إِسْڒَا سِيذِي أَنذْقمْ نْومْ إِ زِي خَاسْ ثتّْنذْقَاممْ. إِ نشِّينْ، مِينْ نعْنَا؟ كنِّيوْ وَارْ خَانغْ ثتّْنذْقَاممْ، مَاشَا خْ سِيذِي.“

⁸ Disse mais Moisés: Isso será quando o Senhor , à tarde, vos der carne para comer e, pela manhã, pão a fartar, porquanto o Senhor ouviu as vossas murmurações, com que murmurais contra ele (porque quem somos nós?). As vossas murmurações não são contra nós, mas sim contra o Senhor .

⁹ إِنَّا مُوسَا إِ هَارُونْ: ”إِنِي إِ ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مَارَّا: ’رحّْڭمْ-د غَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، مِينْزِي أَقَا إِسْڒَا إِ ؤُنذْقمْ نْومْ.‘ “

⁹ Depois, disse Moisés a Arão: Dize a toda a congregação dos filhos de Israel: Chegai-vos para diante do Senhor , porque ouviu as vossas murmurações.

¹⁰ أَمْ إِسِّيوڒْ هَارُونْ أَكْ-ذ ثْمسْمُونْثْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل مَارَّا، ثُوغَا خزَّارنْ غَارْ ڒخْڒَا ؤُشَا خْزَارْ، أَعُودْجِي ن سِيذِي إِضْهَارْ-د ذڭْ ؤُسيْنُو.

¹⁰ E aconteceu que, quando falou Arão a toda a congregação dos filhos de Israel, e eles se viraram para o deserto, eis que a glória do Senhor apareceu na nuvem.

¹¹ إِسِّيوڒْ سِيذِي أَكْ-ذ مُوسَا، إِنَّا:

¹¹ E o Senhor falou a Moisés, dizendo:

¹² ”نشّْ سْڒِيغْ إِ ؤُنذْقمْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. سِيوڒْ أَكِيذْسنْ ؤُشَا إِنِي: جَارْ بدُّو ن وزْينْ ن وَاسّْ أَڒْ د-ثوْضَا ثْمذِّيثْ أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، غَارْ صّْبحْ أَذْ ثجِّيوْنمْ س وغْرُومْ ؤُشَا أَذْ ثسّْنمْ بلِّي نشّْ ذ سِيذِي، أَربِّي نْومْ.“

¹² Tenho ouvido as murmurações dos filhos de Israel; fala-lhes, dizendo: Entre as duas tardes, comereis carne, e, pela manhã, vos fartareis de pão, e sabereis que eu sou o Senhor , vosso Deus.

¹³ غَارْ ؤُعشِّي ؤُڒْينْثْ إِ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ ؤُشَا ذْڒِينْثْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُ غَارْ صّْبحْ ثُوغَا نّْذَا إِنّضْ-د إِ ڒْمَارْڭحْ.

¹³ E aconteceu que, à tarde, subiram codornizes e cobriram o arraial; e, pela manhã, jazia o orvalho ao redor do arraial.

¹⁴ ڒَامِي د-إِڭعّذْ نّْذَا، أَقَا ذَا، إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَازْذَاثْ أَمْ ثقْشُورْثْ، ذ ثَازْذَاثْ أَمْ نّْذَا إِڭَارْسنْ، ثتّْوَافْ خْ وُوذمْ ن ڒخْڒَا، خْ ثمُّورْثْ.

¹⁴ E, alçando-se o orvalho caído, eis que sobre a face do deserto estava uma coisa miúda, redonda, miúda como a geada sobre a terra.

¹⁵ ژْرِينْ ت أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، نَّانْ إِجّنْ إِ ونّغْنِي: ”مَانَاوْيَا؟“، مِينْزِي وَارْ سِّيننْ مِينْ إِعْنَا. ڒخْذنِّي إِنَّا أَسنْ مُوسَا: ”وَا ذ أَغْرُومْ نِّي ذ أَومْ إِوْشَا سِيذِي، حِيمَا أَذْ ثشّمْ.

¹⁵ E, vendo-a os filhos de Israel, disseram uns aos outros: Que é isto? Porque não sabiam o que era. Disse-lhes, pois, Moisés: Este é o pão que o Senhor vos deu para comer.

¹⁶ وَا ذ أَوَاڒْ إِ ذ أَومْ يُومُورْ سِيذِي: ’أجّْ أَذْ زَّايسْ إِكْسِي كُوڒْ إِجّْ عْلَاحْسَابْ مِينْ إِحْذَاجْ، ڒقْيَاسْ ن إِجّْ ن ؤُعُومِيرْ، عْڒَاحَاڒْ ثْنَاينْ لِيثْرُو، إِ إِجّنْ بْنَاذمْ. كُوڒْ أَرْيَازْ أَذْ إِكْسِي عْلَاحْسَابْ ڒْقدّْ ن إِوْذَانْ إِ غَارسْ ذڭْ ؤُقِيضُونْ.‘ “

¹⁶ Esta é a palavra que o Senhor tem mandado: Colhei dele cada um conforme o que pode comer, um gômer por cabeça, segundo o número das vossas almas; cada um tomará para os que se acharem na sua tenda.

¹⁷ ؤُشَا أَمُّو إِ ڭِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل. يْرُونْ زَّايسْ، إِجّنْ أَطَّاسْ، ونّغْنِي ذْرُوسْ.

¹⁷ E os filhos de Israel fizeram assim; e colheram, uns, mais, e outros, menos.

¹⁸ وزْننْ أَيَا س ڒقْيَاسْ ن ؤُعُومِيرْ. ونِّي يْرُونْ أَطَّاسْ وَارْ غَارسْ زّْيَاذَا ذ ونِّي يْرُونْ ذْرُوسْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْخصِّي عَاذْ. كُوڒْ إِجّْ إِيْرُو مَاشَّا نّسْ عْلَاحْسَابْ مِينْ إِحْذَاجْ.

¹⁸ Porém, medindo-o com o gômer, não sobejava ao que colhera muito, nem faltava ao que colhera pouco; cada um colheu tanto quanto podia comer.

¹⁹ إِنَّا أَسنْ مُوسَا: ”ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ زَّايسْ يجّْ أَڒْ صّْبحْ.“

¹⁹ E disse-lhes Moisés: Ninguém deixe dele para amanhã.

²⁰ مَاشَا نِيثْنِي وَارْ سْڒِينْ شَا إِ مُوسَا ؤُ شَا ن يرْيَازنْ خمّْڒنْ شَا زَّايسْ أَڒْ صّْبحْ. خنِّي ؤُذْفنْ ذَايسْ إِكشَّاونْ ؤُشَا إِبْذَا أَذْ إِڭّْ شُّومْ. ؤُشَا إِفُّوڭمْ خَاسنْ مُوسَا أَطَّاسْ.

²⁰ Eles, porém, não deram ouvidos a Moisés; antes, alguns deles deixaram dele para o dia seguinte; e aquele criou bichos e cheirava mal; por isso, indignou-se Moisés contra eles.

²¹ كُوڒْ صّْبحْ يْرُونْ ث، كُوڒْ إِجّْ عْلَاحْسَابْ إِزمَّارْ أَذْ إِشّْ نتَّا، مِينْزِي مَاڒَا ثحْمَا ثْفُوشْثْ، ثُوغَا إِتّْفسِّي.

²¹ Eles, pois, o colhiam cada manhã; cada um, conforme ao que podia comer; porque, aquecendo o sol, derretia-se.

²² ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا يْرُونْ ثْنَاينْ ن ثْسقَّارْ ن وغْرُومْ، ڒقْيَاسْ ن ثْنَاينْ ن إِعُومِيرنْ إِ كُوڒْ أَزدْجِيفْ. ؤُشَا ؤُسِينْ-د مَارَّا ڒْحُوكَّامْ ن ثْمسْمُونْثْ ؤُشَا خبَّارنْ مُوسَا.

²² E aconteceu que, ao sexto dia, colheram pão em dobro, dois gômeres para cada um; e todos os príncipes da congregação vieram e contaram- no a Moisés.

²³ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”ذ مَانْ أَيَا مِينْ خفْ إِسِّيوڒْ سِيذِي: ’ثِيوشَّا ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن أَرَّاحثْ، إِجّْ ن وَاسّْ ن سّبْثْ ذ أَمْقدَّاسْ إِ سِيذِي. سنْڭْومْ مِينْ ثخْسمْ أَذْ ثسّنْڭْومْ، سْننَّامْ مِينْ ثخْسمْ أَذْ ثسّنَّامْ ؤُشَا مَارَّا مِينْ غَا إِقِّيمنْ، خمّْڒمْ ث أَڒْ صّْبحْ.‘ “

²³ E ele disse-lhes: Isto é o que o Senhor tem dito: Amanhã é repouso, o santo sábado do Senhor ; o que quiserdes cozer no forno, cozei-o; e o que quiserdes cozer em água, cozei-o em água; e tudo o que sobejar ponde em guarda para vós até amanhã.

²⁴ نِيثْنِي خمّْڒنْ ث أَڒْ صّْبحْ أَمْ مَامّشْ ثنْ يُومُورْ مُوسَا ؤُشَا وَارْ يَارْصُوضْ ؤُ وَارْ ذَايسْ ثُوغِي ثْكشَّا.

²⁴ E guardaram-no até pela manhã, como Moisés tinha ordenado; e não cheirou mal, nem nele houve algum bicho.

²⁵ خنِّي إِنَّا مُوسَا: ”شّمْ أَيَا أَسّْ-أَ، مِينْزِي أَسّْ-أَ ذ أَسّْ ن سّبْثْ ن سِيذِي. أَسّْ-أَ وَارْ ث ثتِّيفمْ ذڭْ إِيَّارْ.

²⁵ Então, disse Moisés: Comei-o hoje, porquanto hoje é o sábado do Senhor ; hoje não o achareis no campo.

²⁶ ستَّا ن وُوسَّانْ أَذْ ثيْرُومْ، مَاشَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا أَقَا ذ سّبْثْ، وَارْ إِتِّيڒِي وَالُو.“

²⁶ Seis dias o colhereis, mas o sétimo dia é o sábado; nele não haverá.

²⁷ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا إِمْسَارْ بلِّي فّْغنْ شَا زِي ڒْڭنْسْ، مَاحنْذْ أَذْ يْرُونْ شَا، مَاشَا وَارْ ؤُفِينْ وَالُو.

²⁷ E aconteceu, ao sétimo dia, que alguns do povo saíram para colher, mas não o acharam.

²⁸ إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”أَڒْ مڒْمِي ثُوڭِيمْ أَذْ ثحْضَامْ ڒُومُورَاثْ إِنُو ذ إِزرْفَانْ إِنُو؟

²⁸ Então, disse o Senhor a Moisés: Até quando recusareis guardar os meus mandamentos e as minhas leis?

²⁹ خْزَارمْ، مِينْزِي سِيذِي إِوْشَا أَومْ أَسّْ ن سّبْثْ، خْ ؤُيَا إِوْشَا أَومْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ستَّا أَغْرُومْ إِ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ. كُوڒْ إِجّْ زَّايْومْ أَذْ إِقِّيمْ ذڭْ ومْشَانْ نّسْ! ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا وَارْ د-إِتّفِّيغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ زڭْ ومْشَانْ نّسْ!“

²⁹ Vede, visto que o Senhor vos deu o sábado, por isso ele, no sexto dia, vos dá pão para dois dias; cada um fique no seu lugar, que ninguém saia do seu lugar no sétimo dia.

³⁰ ؤُشَا يَاريّحْ ڒْڭنْسْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ.

³⁰ Assim, repousou o povo no sétimo dia.

³¹ ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ثْڒَاغَا أَسْ ’مَانَّا‘. ثُوغَا-ت ذ ثَاشمْڒَاڒْثْ أَمْ زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا أَڒذِّي نّسْ أَمشْنَاوْ ثِيفْضِيرِينْ ن ثَامّنْثْ.

³¹ E chamou a casa de Israel o seu nome Maná; e era como semente de coentro; era branco, e o seu sabor, como bolos de mel.

³² خنِّي إِنَّا مُوسَا: ”دّڭَّا ذ أَوَاڒْ إِ زِي يُومُورْ سِيذِي: ’شُّورمْ زَّايسْ ڒقْيَاسْ ن يِيجّْ ن ؤُعُومِيرْ ؤُشَا خمّڒْ إِ-ث إِ مَارَّا جِّيڒَاثْ نْومْ إِ د غَا يَاسنْ، حِيمَا أَذْ ژَترنْ أَغْرُومْ مِينْ زِي كنِّيوْ سّشّغْ ذِي ڒخْڒَا، ؤُمِي كنِّيوْ سُّوفّْغغْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا.“

³² E disse Moisés: Esta é a palavra que o Senhor tem mandado: Encherás um gômer dele e o guardarás para as vossas gerações, para que vejam o pão que vos tenho dado a comer neste deserto, quando eu vos tirei da terra do Egito.

³³ إِنَّا مُوسَا إِ هَارُونْ: ”كْسِي إِجّْ ن ؤُزنْبِيڒْ ؤُشَاعمَّارْ إِ-ث س يِيجّْ ن ؤُعُومِيرْ ن ’مَانَّا‘ ؤُشَا أڭّْ إِ-ث زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، حِيمَا أَذْ إِتّْوَاخمّڒ إِ مَارَّا جِّيڒَاثْ نْومْ.“

³³ Disse também Moisés a Arão: Toma um vaso, e mete nele um gômer cheio de maná, e põe-no diante do Senhor , em guarda para as vossas gerações.

³⁴ ؤُشَا إِڭَّا إِ-ت هَارُونْ زَّاثْ إِ شّْهَاذثْ، حِيمَا أَذْ ثتّْوَاخمّڒْ أَمْ مَامّشْ ذ أَسْ يُومُورْ سِيذِي إِ مُوسَا.

³⁴ Como o Senhor tinha ordenado a Moisés, assim Arão o pôs diante do Testemunho em guarda.

³⁵ أَمُّو إِ شِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ’مَانَّا‘ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا، أَڒَامِي إِوْضنْ غَارْ ثمُّورْثْ مَانِي غَا رَاحنْ أَذْ زذْغنْ. شِّينْ مَانَّا أَڒَامِي إِوْضنْ غَارْ ويْمِيرْ ن ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ.

³⁵ E comeram os filhos de Israel maná quarenta anos, até que entraram em terra habitada; comeram maná até que chegaram aos termos da terra de Canaã.

³⁶ إِجّْ ن ؤُعُومِيرْ ذعشْرَا ذِي ثسْغَارْثْ ن إِجّْ ن إِفَا.

³⁶ E um gômer é a décima parte do efa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Êxodo 16 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →