Eclesiastes 2

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ نشّْ نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”أَسْ-د، أَذْ شكْ قدْجْبغْ س ڒفْرَاحثْ. خْزَارْ غَارْ مِينْ إِشْنَانْ!“ ؤُفِيغْ ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.

¹ Eu disse comigo mesmo: Vamos, tentemos a alegria e gozemos o prazer. Mas isso é também vaidade.

² إِ ثَاذحَّاشْثْ نِّيغْ نشّْ: ”ذ ثابُوهَاڒِيثْ شمْ!“، ؤُ إِ ڒفْرَاحثْ: ”مِينْ د غَا ثَاوِي أَمنِّي؟“

² Do riso eu disse: Loucura! e da alegria: Para que serve?

³ نشّْ أَرْزُوغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو ؤُمِي سَّارشَّاقغْ أَرِّيمثْ إِنُو س بِينُو - ذِي ڒْوقْثْ مَانِي ؤُڒْ إِنُو إِقِّيمْ إِتّطّفْ سْڒَايمْ ن ثُوذَارْثْ إِنُو س ثِيغِيثْ - ؤُ ؤُمِي قِّيمغْ ڒسّْقغْ ذِي ثُوبُّوهڒْيَا-يَا، أَڒَامِي أَذْ ژَترغْ مِينْ إِدْجَانْ حْسنْ قَاعْ إِ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ڭّنْ سَاذُو ؤُجنَّا أَمْ حسّْبنْ سْ ڒْمقْڒُوبْ ڒْقدّْ ن وُوسَّانْ ن ثُوذَارْثْ نْسنْ.

³ Resolvi entregar minha carne ao vinho, enquanto meu espírito se aplicaria ainda à sabedoria; procurar a loucura até que eu visse o que é bom para os filhos dos homens fazerem durante toda a sua vida debaixo dos céus.

⁴ نشّْ أَرْنِيغْ ذِي ڒمْغَارثْ ن مِينْ ڭِّيغْ. نشّْ سّْبدّغْ إِ يِيخفْ إِنُو ثُوذْرِينْ، ژُّوغْ ثِيزَايَارِينْ ذڭْ إِمَارْجَاعنْ إِ يِيخفْ إِنُو.

⁴ Empreendi grandes trabalhos, construí para mim casas e plantei vinhas;

⁵ نشّْ ڭِّيغْ إِحْوِيشنْ ذ إِفْثِيسنْ أَمْ يِينِّي ن جّنّثْ ؤُشَا ژُّوغْ ذَايْسنْ عْڒَامْ كُوڒْ ثِيشجُّورَا ن فْرُوثَا.

⁵ fiz jardins e pomares, onde plantei árvores frutíferas de toda espécie;

⁶ نشّْ ڭِّيغْ إِيڒْمَامنْ شُّورنْ س وَامَانْ حِيمَا أَذْ زَّايْسنْ سّسْوغْ أَزْغَارْ، مَاحنْذْ أَذْ سُّوفّْينْثْ ثْشجُّورَا.

⁶ cavei reservatórios de água para regar o bosque. Comprei escravos e escravas; e possuí outros nascidos em casa.

⁷ نشّْ سْغِيغْ إِسمْغَانْ ذ ثِييَّا، ؤُشَا ذوْڒنْ غَارِي إِمْسخَّارنْ إِتّْوَارْونْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو. ثُوغَا غَارِي ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثْحِيمَارْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ ن إِفُونَاسنْ ذ وُودْجِي، أَطَّاسْ خْ مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِدْجَانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ قْبڒْ خَافِي.

⁷ Possuí muito gado, bois e ovelhas, mais que todos os que me precederam em Jerusalém.

⁸ نشّْ سّْمُونغْ إِ يِيخفْ إِنُو ؤُڒَا ذ نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ ذ ڒكْنُوزْ ن إِجدْجِيذنْ ؤُ زِي لْعَامَالَاثْ. نشّْ ضبَّارغْ-د إِ يِيخفْ إِنُو إِمغْنُوجنْ ذ ثْمغْنُوجِينْ ؤُڒَا ذ مِينْ ذِي مژْرنْ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ: ثَامْغَارْثْ ذ ثمْغَارِينْ.

⁸ Amontoei prata e ouro, riquezas de reis e de províncias. Procurei cantores e cantoras, e que faz as delícias dos filhos dos homens: mulheres e mulheres.

⁹ نشّْ أَرْنِيغْ ذِي ڒمْغَارثْ إِنُو ؤُشَا أَرْنِيغْ-د أَطَّاسْ، مَاهُو مَارَّا إِنِّي إِدْجَانْ قْبڒْ إِ نشّْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ، مَاشَا ثِيغِيثْ ثقِّيمْ ثْبدّْ أَكِيذِي.

⁹ Fui maior que todos os que me precederam em Jerusalém; e, ainda assim, minha sabedoria permaneceu comigo.

¹⁰ مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ ذ مژْرِي ذِي ثِيطَّاوِينْ إِنُو، وَارْ ذ أَسنْثْ قْضِيعغْ. وَارْ منْعغْ إِ وُوڒْ إِنُو ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ، مَاغَارْ ؤُڒْ إِنُو إِفَارْحْ زِي سِّيبّثْ ن مَارَّا ثَامَارَا إِنُو: ثَا ذ ثَاسْغَارْثْ ن مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو.

¹⁰ Tudo que meus olhos desejaram, não lhes recusei; não privei meu coração de nenhuma alegria. Meu coração encontrava sua alegria no meu trabalho; este é o fruto que dele tirei.

¹¹ خَاسْ ؤُشَا ڭِّيغْ ؤُذمْ إِنُو غَارْ مَارَّا ثِيمڭَّا إِنُو، مِينْ ڭِّينْ إِفَاسّنْ إِنُو، ؤُ غَارْ ؤُمَارّثْ نِّي ڭِّيغْ أَمْ ذ أَيِي ثُوغَا تّْمَارَّاثغْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ مَارَّا أَيَا. خْزَارْ، ؤُفِيغْ مَانْ أَيَا مَارَّا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ ؤُشَا وَارْ ذَايسْ إِدْجِي بُو ڒفْضڒْ سَاذُو ثَافُوشْثْ.

¹¹ Mas, quando me pus a considerar todas as obras de minhas mãos e o trabalho ao qual me tinha dado para fazê-las, eis: tudo é vaidade e vento que passa; não há nada de proveitoso debaixo do sol.

¹² نشّْ ڭِّيغْ ؤُذمْ إِنُو مَاحنْذْ أَذْ ژَترغْ ثِيغِيثْ، ؤُڒَا ذ ثُوبُّوهڒْيَا ذ ثَاغْيُوڒِي، مَاغَارْ مِينْ إِعْنَا بْنَاذمْ نِّي د غَا إِضْفَارنْ أَجدْجِيذْ نِّي يَارشّْحنْ أَطَّاسْ زڭْ وَامِي؟

¹² Passei então à meditação da sabedoria, da loucura e da tolice. {Qual é o homem, designado desde muito tempo, que virá depois do rei?}

¹³ نشّْ ژْرِيغْ أَقَا ثِيغِيثْ ثعْذُو خْ ثُوبُّوهڒْيَا، أَمْ ثعْذُو ثْفَاوْثْ خْ ثَادْجسْثْ.

¹³ Cheguei à conclusão de que a sabedoria leva vantagem sobre a loucura, como a luz leva vantagem sobre as trevas.

¹⁴ أَمِيغِيسْ غَارسْ ثِيطَّاوِينْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، مَاشَا أَبُوهَاڒِي إِڭُّورْ ذِي ثَادْجسْثْ. خنِّي ؤُفِيغْ أَقَا ثْڒقّفْ إِ-ثنْ مَارَّا ثِيرَا ذ إِشْثْ.

¹⁴ Os olhos do sábio estão na cabeça, mas o insensato anda nas trevas. Mas eu notei que um mesmo destino espera a ambos,

¹⁵ خنِّي نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”مَاڒَا ثڒْقفْ أَبُوهَاڒِي، أَذْ ثڒْقفْ ؤُڒَا ذ نشّْ. مَايمِّي غَا ميّْزغْ س ثِيغِيثْ؟“ ؤُشَا نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.“

¹⁵ e disse comigo mesmo: A minha sorte será a mesma que a do insensato. Então para que me serve toda a minha sabedoria? Por isso disse eu comigo mesmo, que tudo isso é ainda vaidade.

¹⁶ مَاغَارْ إِ ڒبْذَا وَارْ إِتِّيڒِي ڒْعقْڒَانْ خْ ؤُمِيغِيسْ ؤُڒَا خْ ؤُبُوهَاڒِي. ذڭْ وُوسَّانْ إِ د غَا يَاسنْ أَذْ إِتّْوَاتُّو مَارَّا. مَا وَارْ إِمُّوثْ ؤُمِيغِيسْ أَمْ ؤُبُوهَاڒِي؟

¹⁶ Porque a memória do sábio não é mais eterna que a do insensato, pois que, passados alguns dias, ambos serão esquecidos. Mas então? Tanto morre o sábio como morre o louco!

¹⁷ ؤُشَا بْذِيغْ أَذْ شَارْهغْ ثُوذَارْثْ، مَاغَارْ مِينْ إِتّْوَاڭّنْ سَاذُو ثَافُوشْثْ، ثوْضَا-د خَافِي مْغِيرْ ذ ثَامَارَا، مَاغَارْ مَانْ أَيَا مَارَّا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.

¹⁷ E eu detestei a vida, porque, a meus olhos, tudo é mau no que se passa debaixo do sol, tudo é vaidade e vento que passa.

¹⁸ بْذِيغْ عَاوذْ أَذْ شَارْهغْ أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي مَارّْثغْ سَاذُو ثَافُوشْثْ، مَاحنْذْ أَذْ ث جّغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ نِّي إِ غَا يِيڒِينْ أَوَارْنِي أَيِي.

¹⁸ Também se tornou odioso para mim todo o trabalho que produzi debaixo do sol, porque devo deixá-lo àquele que virá depois de mim.

¹⁹ وِي إِسّْننْ مَا نتَّا أَذْ يِيڒِي ذ أَمِيغِيسْ نِيغْ ذ أَبُوهَاڒِي؟ أَقَا ڭُّورْ أَذْ إِصلّطْ خْ مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي مَارّْثغْ ؤُ إِ زِي ثُوغَا دْجِيغْ ذ أَمِيغِيسْ سَاذُو ثْفُوشْثْ. أَقَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.

¹⁹ E quem sabe se ele será sábio ou insensato? Contudo, é ele que disporá de todo o fruto dos meus trabalhos que debaixo do sol em custaram trabalho e sabedoria. Também isso é vaidade.

²⁰ ڒخْذنِّي نّْقڒْبغْ حِيمَا أَذْ ڭّغْ ؤُڒْ إِنُو أَذْ إِقْنضْ خْ مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي ثُوغَا مَارّْثغْ سَاذُو ثْفُوشْثْ.

²⁰ E eu senti o coração cheio de desgosto por todo o labor que suportei debaixo do sol.

²¹ مَاغَارْ وَاخَّا أَقَا ذِينْ إِجّْ ن بْنَاذمْ إِ ؤُمِي د-يُوسَا أَمَارّثْ نّسْ أَكْ-ذ ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا ذ ثْزمَّارْ، عَاذْ إِتّْخصَّا أَشْ أَذْ ث إِوْشْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ إِ وَارْ إِمَارّْثنْ إِ مَانْ أَيَا. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ إِشْثْ ن ثُوعفّْنَا ذ ثَامقّْرَانْثْ.

²¹ Que um homem trabalhe com sabedoria, ciência e bom êxito para deixar o fruto de seu labor a outro que em nada colaborou, note-se bem, é uma vaidade e uma grande desgraça.

²² مَاغَارْ مَانْ ڒفْضڒْ غَارْ بْنَاذمْ زِي مَارَّا أَمَارّثْ نّسْ ؤُ زِي ثَارزُّوثْ ن وُوڒْ نّسْ إِ زِي إِتّْمَارَّاثْ سَاذُو ثْفُوشْثْ؟

²² Com efeito, que resta ao homem de todo o seu labor, de todas as suas azáfamas a que se entregou debaixo do sol?

²³ مَاغَارْ مَارَّا ؤُسَّانْ نّسْ مْغِيرْ ذ أَمْنُوسْ ؤُ شّْغڒْ نّسْ يِيوِيضْ ڒْهمّْ. عَاذْ ذِي دْجِيڒثْ وَارْ يَاريّحْ وُوڒْ نّسْ. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.

²³ Todos os seus dias são apenas dores, seu trabalhos apenas tristezas; mesmo durante a noite ele não goza de descanso. Isto é ainda vaidade.

²⁴ وَارْ ذِينْ إِدْجِي ذ لمْلِيحْ إِ بْنَاذمْ خْ مَاشَّا ذ ثْسسْوِيثْ ؤُڒَا خْ ؤُمِي إِغبَّا ڒعْمَارْ نّسْ غَارْ مَارَّا أَمَارّثْ نّسْ. نشّْ ژْرِيغْ أَقَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا يُوسَا-د زڭْ ؤُفُوسْ ن أَربِّي.

²⁴ Não há nada melhor para o homem que comer, beber e gozar o bem-estar no seu trabalho. Mas eu notei que também isso vem da mão de Deus;

²⁵ مَاغَارْ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ يشّْ نِيغْ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ يَاوِي أَڒِيقِّي بَارَّا إِ نشّْ؟

²⁵ pois, quem come e bebe, senão graças a ele?

²⁶ مَاغَارْ نتَّا إِتِّيشْ ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا ذ ڒفْرَاحثْ إِ بْنَاذمْ نِّي إِشْنَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ. مَاشَا إِ ؤُمذْنُوبْ إِتِّيشْ أَسْ شّْغڒْ مَاحنْذْ أَذْ إِيَارْوْ ؤُ أَذْ إِسّْمُونْ، حِيمَا أَذْ ث إِوْشْ خنِّي إِ ونِّي إِدْجَانْ إِشْنَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.

²⁶ Àquele que lhe é agradável Deus dá sabedoria, ciência e alegria; mas ao pecador ele dá a tarefa de recolher e acumular bens, que depois passará a quem lhe agradar. Isto é ainda vaidade e vento que passa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Eclesiastes 2 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →