Eclesiastes 2
rifa (RIFA) vs NVT
1 نشّْ نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”أَسْ-د، أَذْ شكْ قدْجْبغْ س ڒفْرَاحثْ. خْزَارْ غَارْ مِينْ إِشْنَانْ!“ ؤُفِيغْ ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
1 Disse a mim mesmo: “Venha, vamos experimentar o prazer; vamos procurar as coisas boas da vida!”. Descobri, porém, que isso também não fazia sentido.
2 إِ ثَاذحَّاشْثْ نِّيغْ نشّْ: ”ذ ثابُوهَاڒِيثْ شمْ!“، ؤُ إِ ڒفْرَاحثْ: ”مِينْ د غَا ثَاوِي أَمنِّي؟“
2 Portanto, disse: “O riso é tolice. De que adianta buscar o prazer?”.
3 نشّْ أَرْزُوغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو ؤُمِي سَّارشَّاقغْ أَرِّيمثْ إِنُو س بِينُو - ذِي ڒْوقْثْ مَانِي ؤُڒْ إِنُو إِقِّيمْ إِتّطّفْ سْڒَايمْ ن ثُوذَارْثْ إِنُو س ثِيغِيثْ - ؤُ ؤُمِي قِّيمغْ ڒسّْقغْ ذِي ثُوبُّوهڒْيَا-يَا، أَڒَامِي أَذْ ژَترغْ مِينْ إِدْجَانْ حْسنْ قَاعْ إِ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ڭّنْ سَاذُو ؤُجنَّا أَمْ حسّْبنْ سْ ڒْمقْڒُوبْ ڒْقدّْ ن وُوسَّانْ ن ثُوذَارْثْ نْسنْ.
3 Depois de pensar muito, resolvi me animar com vinho. E, enquanto ainda buscava a sabedoria, apeguei-me à insensatez. Assim, procurei experimentar o que haveria de melhor para as pessoas em sua curta vida debaixo do sol.
4 نشّْ أَرْنِيغْ ذِي ڒمْغَارثْ ن مِينْ ڭِّيغْ. نشّْ سّْبدّغْ إِ يِيخفْ إِنُو ثُوذْرِينْ، ژُّوغْ ثِيزَايَارِينْ ذڭْ إِمَارْجَاعنْ إِ يِيخفْ إِنُو.
4 Dediquei-me a projetos grandiosos, construindo casas enormes e plantando belos vinhedos.
5 نشّْ ڭِّيغْ إِحْوِيشنْ ذ إِفْثِيسنْ أَمْ يِينِّي ن جّنّثْ ؤُشَا ژُّوغْ ذَايْسنْ عْڒَامْ كُوڒْ ثِيشجُّورَا ن فْرُوثَا.
5 Fiz jardins e parques e os enchi de árvores frutíferas de toda espécie.
6 نشّْ ڭِّيغْ إِيڒْمَامنْ شُّورنْ س وَامَانْ حِيمَا أَذْ زَّايْسنْ سّسْوغْ أَزْغَارْ، مَاحنْذْ أَذْ سُّوفّْينْثْ ثْشجُّورَا.
6 Construí açudes para juntar água e regar meus pomares verdejantes.
7 نشّْ سْغِيغْ إِسمْغَانْ ذ ثِييَّا، ؤُشَا ذوْڒنْ غَارِي إِمْسخَّارنْ إِتّْوَارْونْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو. ثُوغَا غَارِي ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثْحِيمَارْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ ن إِفُونَاسنْ ذ وُودْجِي، أَطَّاسْ خْ مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِدْجَانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ قْبڒْ خَافِي.
7 Comprei escravos e escravas, e outros nasceram em minha casa. Tive muito gado e rebanhos, mais que todos os que viveram em Jerusalém antes de mim.
8 نشّْ سّْمُونغْ إِ يِيخفْ إِنُو ؤُڒَا ذ نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ ذ ڒكْنُوزْ ن إِجدْجِيذنْ ؤُ زِي لْعَامَالَاثْ. نشّْ ضبَّارغْ-د إِ يِيخفْ إِنُو إِمغْنُوجنْ ذ ثْمغْنُوجِينْ ؤُڒَا ذ مِينْ ذِي مژْرنْ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ: ثَامْغَارْثْ ذ ثمْغَارِينْ.
8 Juntei grande quantidade de prata e ouro, tesouros de muitos reis e províncias. Contratei cantores e cantoras e tive muitas concubinas. Tive tudo que um homem pode desejar!
9 نشّْ أَرْنِيغْ ذِي ڒمْغَارثْ إِنُو ؤُشَا أَرْنِيغْ-د أَطَّاسْ، مَاهُو مَارَّا إِنِّي إِدْجَانْ قْبڒْ إِ نشّْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ، مَاشَا ثِيغِيثْ ثقِّيمْ ثْبدّْ أَكِيذِي.
9 Tornei-me mais importante que todos os que viveram em Jerusalém antes de mim, e nunca me faltou sabedoria.
10 مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ ذ مژْرِي ذِي ثِيطَّاوِينْ إِنُو، وَارْ ذ أَسنْثْ قْضِيعغْ. وَارْ منْعغْ إِ وُوڒْ إِنُو ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ، مَاغَارْ ؤُڒْ إِنُو إِفَارْحْ زِي سِّيبّثْ ن مَارَّا ثَامَارَا إِنُو: ثَا ذ ثَاسْغَارْثْ ن مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو.
10 Tudo que desejei, busquei e consegui. Não me neguei prazer algum. No trabalho árduo, encontrei grande prazer, a recompensa por meus esforços.
11 خَاسْ ؤُشَا ڭِّيغْ ؤُذمْ إِنُو غَارْ مَارَّا ثِيمڭَّا إِنُو، مِينْ ڭِّينْ إِفَاسّنْ إِنُو، ؤُ غَارْ ؤُمَارّثْ نِّي ڭِّيغْ أَمْ ذ أَيِي ثُوغَا تّْمَارَّاثغْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ مَارَّا أَيَا. خْزَارْ، ؤُفِيغْ مَانْ أَيَا مَارَّا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ ؤُشَا وَارْ ذَايسْ إِدْجِي بُو ڒفْضڒْ سَاذُو ثَافُوشْثْ.
11 Mas, ao olhar para tudo que havia me esforçado tanto para realizar, vi que nada fazia sentido; era como correr atrás do vento. Não havia nada que valesse a pena debaixo do sol.
12 نشّْ ڭِّيغْ ؤُذمْ إِنُو مَاحنْذْ أَذْ ژَترغْ ثِيغِيثْ، ؤُڒَا ذ ثُوبُّوهڒْيَا ذ ثَاغْيُوڒِي، مَاغَارْ مِينْ إِعْنَا بْنَاذمْ نِّي د غَا إِضْفَارنْ أَجدْجِيذْ نِّي يَارشّْحنْ أَطَّاسْ زڭْ وَامِي؟
12 Então resolvi comparar a sabedoria com a loucura e a insensatez (pois quem pode fazê-lo melhor que eu, o rei? ).
13 نشّْ ژْرِيغْ أَقَا ثِيغِيثْ ثعْذُو خْ ثُوبُّوهڒْيَا، أَمْ ثعْذُو ثْفَاوْثْ خْ ثَادْجسْثْ.
13 Pensei: “A sabedoria é melhor que a insensatez, assim como a luz é melhor que as trevas.
14 أَمِيغِيسْ غَارسْ ثِيطَّاوِينْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، مَاشَا أَبُوهَاڒِي إِڭُّورْ ذِي ثَادْجسْثْ. خنِّي ؤُفِيغْ أَقَا ثْڒقّفْ إِ-ثنْ مَارَّا ثِيرَا ذ إِشْثْ.
14 O sábio vê para onde está indo, mas o tolo anda na escuridão”. Apesar disso, vi que o sábio e o tolo têm o mesmo destino.
15 خنِّي نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”مَاڒَا ثڒْقفْ أَبُوهَاڒِي، أَذْ ثڒْقفْ ؤُڒَا ذ نشّْ. مَايمِّي غَا ميّْزغْ س ثِيغِيثْ؟“ ؤُشَا نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.“
15 Disse a mim mesmo: “Uma vez que terei o mesmo fim do tolo, de que vale toda a minha sabedoria? Nada disso faz sentido!”.
16 مَاغَارْ إِ ڒبْذَا وَارْ إِتِّيڒِي ڒْعقْڒَانْ خْ ؤُمِيغِيسْ ؤُڒَا خْ ؤُبُوهَاڒِي. ذڭْ وُوسَّانْ إِ د غَا يَاسنْ أَذْ إِتّْوَاتُّو مَارَّا. مَا وَارْ إِمُّوثْ ؤُمِيغِيسْ أَمْ ؤُبُوهَاڒِي؟
16 Pois nem o sábio nem o tolo serão lembrados por muito tempo; ambos morrerão, e logo serão esquecidos.
17 ؤُشَا بْذِيغْ أَذْ شَارْهغْ ثُوذَارْثْ، مَاغَارْ مِينْ إِتّْوَاڭّنْ سَاذُو ثَافُوشْثْ، ثوْضَا-د خَافِي مْغِيرْ ذ ثَامَارَا، مَاغَارْ مَانْ أَيَا مَارَّا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
17 Por isso, passei a odiar minha vida, pois tudo que é feito debaixo do sol é frustrante. Nada faz sentido; é como correr atrás do vento.
18 بْذِيغْ عَاوذْ أَذْ شَارْهغْ أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي مَارّْثغْ سَاذُو ثَافُوشْثْ، مَاحنْذْ أَذْ ث جّغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ نِّي إِ غَا يِيڒِينْ أَوَارْنِي أَيِي.
18 Passei a odiar todo o meu árduo trabalho debaixo do sol, pois deixarei para meus sucessores tudo que me esforcei para obter.
19 وِي إِسّْننْ مَا نتَّا أَذْ يِيڒِي ذ أَمِيغِيسْ نِيغْ ذ أَبُوهَاڒِي؟ أَقَا ڭُّورْ أَذْ إِصلّطْ خْ مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي مَارّْثغْ ؤُ إِ زِي ثُوغَا دْجِيغْ ذ أَمِيغِيسْ سَاذُو ثْفُوشْثْ. أَقَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
19 E quem pode dizer se eles serão sábios ou tolos? No entanto, terão controle sobre tudo que consegui debaixo do sol, com minha habilidade e meu esforço. Isso não faz o menor sentido!
20 ڒخْذنِّي نّْقڒْبغْ حِيمَا أَذْ ڭّغْ ؤُڒْ إِنُو أَذْ إِقْنضْ خْ مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي ثُوغَا مَارّْثغْ سَاذُو ثْفُوشْثْ.
20 Assim, cheguei a me desesperar e questionei o valor de todo o meu árduo trabalho debaixo do sol.
21 مَاغَارْ وَاخَّا أَقَا ذِينْ إِجّْ ن بْنَاذمْ إِ ؤُمِي د-يُوسَا أَمَارّثْ نّسْ أَكْ-ذ ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا ذ ثْزمَّارْ، عَاذْ إِتّْخصَّا أَشْ أَذْ ث إِوْشْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ إِ وَارْ إِمَارّْثنْ إِ مَانْ أَيَا. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ إِشْثْ ن ثُوعفّْنَا ذ ثَامقّْرَانْثْ.
21 Algumas pessoas trabalham com sabedoria, conhecimento e habilidade, mas terão de deixar o resultado de seu trabalho para alguém que não se esforçou. Isso também não faz sentido; é uma grande tragédia.
22 مَاغَارْ مَانْ ڒفْضڒْ غَارْ بْنَاذمْ زِي مَارَّا أَمَارّثْ نّسْ ؤُ زِي ثَارزُّوثْ ن وُوڒْ نّسْ إِ زِي إِتّْمَارَّاثْ سَاذُو ثْفُوشْثْ؟
22 O que as pessoas ganham com tanto esforço e ansiedade debaixo do sol?
23 مَاغَارْ مَارَّا ؤُسَّانْ نّسْ مْغِيرْ ذ أَمْنُوسْ ؤُ شّْغڒْ نّسْ يِيوِيضْ ڒْهمّْ. عَاذْ ذِي دْجِيڒثْ وَارْ يَاريّحْ وُوڒْ نّسْ. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
23 Seus dias de trabalho são cheios de dor e tristeza, e nem mesmo à noite sua mente descansa. Nada faz sentido.
24 وَارْ ذِينْ إِدْجِي ذ لمْلِيحْ إِ بْنَاذمْ خْ مَاشَّا ذ ثْسسْوِيثْ ؤُڒَا خْ ؤُمِي إِغبَّا ڒعْمَارْ نّسْ غَارْ مَارَّا أَمَارّثْ نّسْ. نشّْ ژْرِيغْ أَقَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا يُوسَا-د زڭْ ؤُفُوسْ ن أَربِّي.
24 Por isso, concluí que a melhor coisa a fazer é desfrutar a comida e a bebida e encontrar satisfação no trabalho. Percebi, então, que esses prazeres vêm da mão de Deus.
25 مَاغَارْ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ يشّْ نِيغْ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ يَاوِي أَڒِيقِّي بَارَّا إِ نشّْ؟
25 Pois quem pode comer ou desfrutar algo sem ele?
26 مَاغَارْ نتَّا إِتِّيشْ ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا ذ ڒفْرَاحثْ إِ بْنَاذمْ نِّي إِشْنَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ. مَاشَا إِ ؤُمذْنُوبْ إِتِّيشْ أَسْ شّْغڒْ مَاحنْذْ أَذْ إِيَارْوْ ؤُ أَذْ إِسّْمُونْ، حِيمَا أَذْ ث إِوْشْ خنِّي إِ ونِّي إِدْجَانْ إِشْنَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
26 Deus concede sabedoria, conhecimento e alegria àqueles que lhe agradam. Se, porém, um pecador enriquece, Deus lhe toma a riqueza e a entrega àqueles que lhe agradam. Isso também não faz sentido; é como correr atrás do vento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.