Eclesiastes 2
rifa (RIFA) vs NVI
1 نشّْ نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”أَسْ-د، أَذْ شكْ قدْجْبغْ س ڒفْرَاحثْ. خْزَارْ غَارْ مِينْ إِشْنَانْ!“ ؤُفِيغْ ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
1 Pensei comigo mesmo: Vamos. Vou experimentar a alegria. Descubra as coisas boas da vida! Mas isso também se revelou inútil.
2 إِ ثَاذحَّاشْثْ نِّيغْ نشّْ: ”ذ ثابُوهَاڒِيثْ شمْ!“، ؤُ إِ ڒفْرَاحثْ: ”مِينْ د غَا ثَاوِي أَمنِّي؟“
2 Concluí que o rir é loucura, e a alegria de nada vale.
3 نشّْ أَرْزُوغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو ؤُمِي سَّارشَّاقغْ أَرِّيمثْ إِنُو س بِينُو - ذِي ڒْوقْثْ مَانِي ؤُڒْ إِنُو إِقِّيمْ إِتّطّفْ سْڒَايمْ ن ثُوذَارْثْ إِنُو س ثِيغِيثْ - ؤُ ؤُمِي قِّيمغْ ڒسّْقغْ ذِي ثُوبُّوهڒْيَا-يَا، أَڒَامِي أَذْ ژَترغْ مِينْ إِدْجَانْ حْسنْ قَاعْ إِ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ڭّنْ سَاذُو ؤُجنَّا أَمْ حسّْبنْ سْ ڒْمقْڒُوبْ ڒْقدّْ ن وُوسَّانْ ن ثُوذَارْثْ نْسنْ.
3 Decidi-me entregar ao vinho e à extravagância; mantendo, porém, a mente orientada pela sabedoria. Eu queria saber o que valesse a pena, debaixo do céu, nos poucos dias da vida humana.
4 نشّْ أَرْنِيغْ ذِي ڒمْغَارثْ ن مِينْ ڭِّيغْ. نشّْ سّْبدّغْ إِ يِيخفْ إِنُو ثُوذْرِينْ، ژُّوغْ ثِيزَايَارِينْ ذڭْ إِمَارْجَاعنْ إِ يِيخفْ إِنُو.
4 Lancei-me a grandes projetos: construí casas e plantei vinhas para mim.
5 نشّْ ڭِّيغْ إِحْوِيشنْ ذ إِفْثِيسنْ أَمْ يِينِّي ن جّنّثْ ؤُشَا ژُّوغْ ذَايْسنْ عْڒَامْ كُوڒْ ثِيشجُّورَا ن فْرُوثَا.
5 Fiz jardins e pomares, e neles plantei todo tipo de árvore frutífera.
6 نشّْ ڭِّيغْ إِيڒْمَامنْ شُّورنْ س وَامَانْ حِيمَا أَذْ زَّايْسنْ سّسْوغْ أَزْغَارْ، مَاحنْذْ أَذْ سُّوفّْينْثْ ثْشجُّورَا.
6 Construí também reservatórios para regar os meus bosques verdejantes.
7 نشّْ سْغِيغْ إِسمْغَانْ ذ ثِييَّا، ؤُشَا ذوْڒنْ غَارِي إِمْسخَّارنْ إِتّْوَارْونْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو. ثُوغَا غَارِي ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثْحِيمَارْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ ن إِفُونَاسنْ ذ وُودْجِي، أَطَّاسْ خْ مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِدْجَانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ قْبڒْ خَافِي.
7 Comprei escravos e escravas e tive escravos que nasceram em minha casa. Além disso tive também mais bois e ovelhas do que todos os que viveram antes de mim em Jerusalém.
8 نشّْ سّْمُونغْ إِ يِيخفْ إِنُو ؤُڒَا ذ نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ ذ ڒكْنُوزْ ن إِجدْجِيذنْ ؤُ زِي لْعَامَالَاثْ. نشّْ ضبَّارغْ-د إِ يِيخفْ إِنُو إِمغْنُوجنْ ذ ثْمغْنُوجِينْ ؤُڒَا ذ مِينْ ذِي مژْرنْ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ: ثَامْغَارْثْ ذ ثمْغَارِينْ.
8 Ajuntei para mim prata e ouro, tesouros de reis e de províncias. Servi-me de cantores e cantoras, e também de um harém, as delícias do homem.
9 نشّْ أَرْنِيغْ ذِي ڒمْغَارثْ إِنُو ؤُشَا أَرْنِيغْ-د أَطَّاسْ، مَاهُو مَارَّا إِنِّي إِدْجَانْ قْبڒْ إِ نشّْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ، مَاشَا ثِيغِيثْ ثقِّيمْ ثْبدّْ أَكِيذِي.
9 Tornei-me mais famoso e poderoso do que todos os que viveram em Jerusalém antes de mim, conservando comigo a minha sabedoria.
10 مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ ذ مژْرِي ذِي ثِيطَّاوِينْ إِنُو، وَارْ ذ أَسنْثْ قْضِيعغْ. وَارْ منْعغْ إِ وُوڒْ إِنُو ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ، مَاغَارْ ؤُڒْ إِنُو إِفَارْحْ زِي سِّيبّثْ ن مَارَّا ثَامَارَا إِنُو: ثَا ذ ثَاسْغَارْثْ ن مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو.
10 Não me neguei nada que os meus olhos desejaram; não me recusei a dar prazer algum ao meu coração. Na verdade, eu me alegrei em todo o meu trabalho; essa foi a recompensa de todo o meu esforço.
11 خَاسْ ؤُشَا ڭِّيغْ ؤُذمْ إِنُو غَارْ مَارَّا ثِيمڭَّا إِنُو، مِينْ ڭِّينْ إِفَاسّنْ إِنُو، ؤُ غَارْ ؤُمَارّثْ نِّي ڭِّيغْ أَمْ ذ أَيِي ثُوغَا تّْمَارَّاثغْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ مَارَّا أَيَا. خْزَارْ، ؤُفِيغْ مَانْ أَيَا مَارَّا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ ؤُشَا وَارْ ذَايسْ إِدْجِي بُو ڒفْضڒْ سَاذُو ثَافُوشْثْ.
11 Contudo, quando avaliei tudo o que as minhas mãos haviam feito e o trabalho que eu tanto me esforçara para realizar, percebi que tudo foi inútil, foi correr atrás do vento; não há qualquer proveito no que se faz debaixo do sol.
12 نشّْ ڭِّيغْ ؤُذمْ إِنُو مَاحنْذْ أَذْ ژَترغْ ثِيغِيثْ، ؤُڒَا ذ ثُوبُّوهڒْيَا ذ ثَاغْيُوڒِي، مَاغَارْ مِينْ إِعْنَا بْنَاذمْ نِّي د غَا إِضْفَارنْ أَجدْجِيذْ نِّي يَارشّْحنْ أَطَّاسْ زڭْ وَامِي؟
12 Então passei a refletir na sabedoria, na loucura e na insensatez. O que pode fazer o sucessor do rei a não ser repetir o que já foi feito?
13 نشّْ ژْرِيغْ أَقَا ثِيغِيثْ ثعْذُو خْ ثُوبُّوهڒْيَا، أَمْ ثعْذُو ثْفَاوْثْ خْ ثَادْجسْثْ.
13 Percebi que a sabedoria é melhor que a insensatez, assim como a luz é melhor do que as trevas.
14 أَمِيغِيسْ غَارسْ ثِيطَّاوِينْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، مَاشَا أَبُوهَاڒِي إِڭُّورْ ذِي ثَادْجسْثْ. خنِّي ؤُفِيغْ أَقَا ثْڒقّفْ إِ-ثنْ مَارَّا ثِيرَا ذ إِشْثْ.
14 O homem sábio tem olhos que enxergam, mas o tolo anda nas trevas; todavia, percebi que ambos têm o mesmo destino.
15 خنِّي نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”مَاڒَا ثڒْقفْ أَبُوهَاڒِي، أَذْ ثڒْقفْ ؤُڒَا ذ نشّْ. مَايمِّي غَا ميّْزغْ س ثِيغِيثْ؟“ ؤُشَا نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.“
15 Então pensei comigo mesmo: O que acontece ao tolo também me acontecerá. Que proveito eu tive em ser sábio? Então eu disse no meu íntimo: Isso não faz o menor sentido!
16 مَاغَارْ إِ ڒبْذَا وَارْ إِتِّيڒِي ڒْعقْڒَانْ خْ ؤُمِيغِيسْ ؤُڒَا خْ ؤُبُوهَاڒِي. ذڭْ وُوسَّانْ إِ د غَا يَاسنْ أَذْ إِتّْوَاتُّو مَارَّا. مَا وَارْ إِمُّوثْ ؤُمِيغِيسْ أَمْ ؤُبُوهَاڒِي؟
16 Nem o sábio, nem o tolo, serão lembrados para sempre; nos dias futuros ambos serão esquecidos. Como pode o sábio morrer como morre o tolo?
17 ؤُشَا بْذِيغْ أَذْ شَارْهغْ ثُوذَارْثْ، مَاغَارْ مِينْ إِتّْوَاڭّنْ سَاذُو ثَافُوشْثْ، ثوْضَا-د خَافِي مْغِيرْ ذ ثَامَارَا، مَاغَارْ مَانْ أَيَا مَارَّا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
17 Por isso desprezei a vida, pois o trabalho que se faz debaixo do sol pareceu-me muito pesado. Tudo era inútil, era correr atrás do vento.
18 بْذِيغْ عَاوذْ أَذْ شَارْهغْ أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي مَارّْثغْ سَاذُو ثَافُوشْثْ، مَاحنْذْ أَذْ ث جّغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ نِّي إِ غَا يِيڒِينْ أَوَارْنِي أَيِي.
18 Desprezei todas as coisas pelas quais eu tanto me esforçara debaixo do sol, pois terei que deixá-las para aquele que me suceder.
19 وِي إِسّْننْ مَا نتَّا أَذْ يِيڒِي ذ أَمِيغِيسْ نِيغْ ذ أَبُوهَاڒِي؟ أَقَا ڭُّورْ أَذْ إِصلّطْ خْ مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي مَارّْثغْ ؤُ إِ زِي ثُوغَا دْجِيغْ ذ أَمِيغِيسْ سَاذُو ثْفُوشْثْ. أَقَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
19 E quem pode dizer se ele será sábio ou tolo? Contudo, terá domínio sobre tudo o que realizei com o meu trabalho e com a minha sabedoria debaixo do sol. Isso também não faz sentido.
20 ڒخْذنِّي نّْقڒْبغْ حِيمَا أَذْ ڭّغْ ؤُڒْ إِنُو أَذْ إِقْنضْ خْ مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي ثُوغَا مَارّْثغْ سَاذُو ثْفُوشْثْ.
20 Cheguei ao ponto de me desesperar por causa de todo o trabalho em que tanto me esforcei debaixo do sol.
21 مَاغَارْ وَاخَّا أَقَا ذِينْ إِجّْ ن بْنَاذمْ إِ ؤُمِي د-يُوسَا أَمَارّثْ نّسْ أَكْ-ذ ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا ذ ثْزمَّارْ، عَاذْ إِتّْخصَّا أَشْ أَذْ ث إِوْشْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ إِ وَارْ إِمَارّْثنْ إِ مَانْ أَيَا. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ إِشْثْ ن ثُوعفّْنَا ذ ثَامقّْرَانْثْ.
21 Pois um homem pode realizar o seu trabalho com sabedoria, conhecimento e habilidade, mas terá que deixar tudo o que possui como herança para alguém que não se esforçou por aquilo. Isso também é um absurdo e uma grande injustiça.
22 مَاغَارْ مَانْ ڒفْضڒْ غَارْ بْنَاذمْ زِي مَارَّا أَمَارّثْ نّسْ ؤُ زِي ثَارزُّوثْ ن وُوڒْ نّسْ إِ زِي إِتّْمَارَّاثْ سَاذُو ثْفُوشْثْ؟
22 Que proveito tem um homem de todo o esforço e de toda a ansiedade com que trabalha debaixo do sol?
23 مَاغَارْ مَارَّا ؤُسَّانْ نّسْ مْغِيرْ ذ أَمْنُوسْ ؤُ شّْغڒْ نّسْ يِيوِيضْ ڒْهمّْ. عَاذْ ذِي دْجِيڒثْ وَارْ يَاريّحْ وُوڒْ نّسْ. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
23 Durante toda a sua vida, seu trabalho não passa de dor e tristeza; mesmo à noite a sua mente não descansa. Isso também é absurdo.
24 وَارْ ذِينْ إِدْجِي ذ لمْلِيحْ إِ بْنَاذمْ خْ مَاشَّا ذ ثْسسْوِيثْ ؤُڒَا خْ ؤُمِي إِغبَّا ڒعْمَارْ نّسْ غَارْ مَارَّا أَمَارّثْ نّسْ. نشّْ ژْرِيغْ أَقَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا يُوسَا-د زڭْ ؤُفُوسْ ن أَربِّي.
24 Para o homem não existe nada melhor do que comer, beber e encontrar prazer em seu trabalho. E vi que isso também vem da mão de Deus.
25 مَاغَارْ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ يشّْ نِيغْ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ يَاوِي أَڒِيقِّي بَارَّا إِ نشّْ؟
25 E quem aproveitou melhor as comidas e os prazeres do que eu?
26 مَاغَارْ نتَّا إِتِّيشْ ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا ذ ڒفْرَاحثْ إِ بْنَاذمْ نِّي إِشْنَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ. مَاشَا إِ ؤُمذْنُوبْ إِتِّيشْ أَسْ شّْغڒْ مَاحنْذْ أَذْ إِيَارْوْ ؤُ أَذْ إِسّْمُونْ، حِيمَا أَذْ ث إِوْشْ خنِّي إِ ونِّي إِدْجَانْ إِشْنَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
26 Ao homem que o agrada, Deus recompensa com sabedoria, conhecimento e felicidade. Quanto ao pecador, Deus o encarrega de ajuntar e armazenar riquezas para entregá-las a quem o agrada. Isso também é inútil, é correr atrás do vento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.