Eclesiastes 2
rifa (RIFA) vs ARIB
1 نشّْ نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”أَسْ-د، أَذْ شكْ قدْجْبغْ س ڒفْرَاحثْ. خْزَارْ غَارْ مِينْ إِشْنَانْ!“ ؤُفِيغْ ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
1 Disse eu a mim mesmo: Ora vem, eu te provarei com a alegria; portanto goza o prazer; mas eis que também isso era vaidade.
2 إِ ثَاذحَّاشْثْ نِّيغْ نشّْ: ”ذ ثابُوهَاڒِيثْ شمْ!“، ؤُ إِ ڒفْرَاحثْ: ”مِينْ د غَا ثَاوِي أَمنِّي؟“
2 Do riso disse: Está doido; e da alegria: De que serve estar.
3 نشّْ أَرْزُوغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو ؤُمِي سَّارشَّاقغْ أَرِّيمثْ إِنُو س بِينُو - ذِي ڒْوقْثْ مَانِي ؤُڒْ إِنُو إِقِّيمْ إِتّطّفْ سْڒَايمْ ن ثُوذَارْثْ إِنُو س ثِيغِيثْ - ؤُ ؤُمِي قِّيمغْ ڒسّْقغْ ذِي ثُوبُّوهڒْيَا-يَا، أَڒَامِي أَذْ ژَترغْ مِينْ إِدْجَانْ حْسنْ قَاعْ إِ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ڭّنْ سَاذُو ؤُجنَّا أَمْ حسّْبنْ سْ ڒْمقْڒُوبْ ڒْقدّْ ن وُوسَّانْ ن ثُوذَارْثْ نْسنْ.
3 Busquei no meu coração como estimular com vinho a minha carne, sem deixar de me guiar pela sabedoria, e como me apoderar da estultícia, até ver o que era bom que os filhos dos homens fizessem debaixo do céu, durante o número dos dias de sua vida.
4 نشّْ أَرْنِيغْ ذِي ڒمْغَارثْ ن مِينْ ڭِّيغْ. نشّْ سّْبدّغْ إِ يِيخفْ إِنُو ثُوذْرِينْ، ژُّوغْ ثِيزَايَارِينْ ذڭْ إِمَارْجَاعنْ إِ يِيخفْ إِنُو.
4 Fiz para mim obras magníficas: edifiquei casas, plantei vinhas;
5 نشّْ ڭِّيغْ إِحْوِيشنْ ذ إِفْثِيسنْ أَمْ يِينِّي ن جّنّثْ ؤُشَا ژُّوغْ ذَايْسنْ عْڒَامْ كُوڒْ ثِيشجُّورَا ن فْرُوثَا.
5 fiz hortas e jardins, e plantei neles árvores frutíferas de todas as espécies.
6 نشّْ ڭِّيغْ إِيڒْمَامنْ شُّورنْ س وَامَانْ حِيمَا أَذْ زَّايْسنْ سّسْوغْ أَزْغَارْ، مَاحنْذْ أَذْ سُّوفّْينْثْ ثْشجُّورَا.
6 Fiz tanques de águas, para deles regar o bosque em que reverdeciam as árvores.
7 نشّْ سْغِيغْ إِسمْغَانْ ذ ثِييَّا، ؤُشَا ذوْڒنْ غَارِي إِمْسخَّارنْ إِتّْوَارْونْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو. ثُوغَا غَارِي ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثْحِيمَارْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ ن إِفُونَاسنْ ذ وُودْجِي، أَطَّاسْ خْ مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِدْجَانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ قْبڒْ خَافِي.
7 Comprei servos e servas, e tive servos nascidos em casa; também tive grandes possessões de gados e de rebanhos, mais do que todos os que houve antes de mim em Jerusalém.
8 نشّْ سّْمُونغْ إِ يِيخفْ إِنُو ؤُڒَا ذ نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ ذ ڒكْنُوزْ ن إِجدْجِيذنْ ؤُ زِي لْعَامَالَاثْ. نشّْ ضبَّارغْ-د إِ يِيخفْ إِنُو إِمغْنُوجنْ ذ ثْمغْنُوجِينْ ؤُڒَا ذ مِينْ ذِي مژْرنْ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ: ثَامْغَارْثْ ذ ثمْغَارِينْ.
8 Ajuntei também para mim prata e ouro, e tesouros dos reis e das províncias; provi-me de cantores e cantoras, e das delícias dos filhos dos homens, concubinas em grande número.
9 نشّْ أَرْنِيغْ ذِي ڒمْغَارثْ إِنُو ؤُشَا أَرْنِيغْ-د أَطَّاسْ، مَاهُو مَارَّا إِنِّي إِدْجَانْ قْبڒْ إِ نشّْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ، مَاشَا ثِيغِيثْ ثقِّيمْ ثْبدّْ أَكِيذِي.
9 Assim me engrandeci, e me tornei mais rico do que todos os que houve antes de mim em Jerusalém; perseverou também comigo a minha sabedoria.
10 مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ ذ مژْرِي ذِي ثِيطَّاوِينْ إِنُو، وَارْ ذ أَسنْثْ قْضِيعغْ. وَارْ منْعغْ إِ وُوڒْ إِنُو ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ، مَاغَارْ ؤُڒْ إِنُو إِفَارْحْ زِي سِّيبّثْ ن مَارَّا ثَامَارَا إِنُو: ثَا ذ ثَاسْغَارْثْ ن مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو.
10 E tudo quanto desejaram os meus olhos não lho neguei, nem privei o meu coração de alegria alguma; pois o meu coração se alegrou por todo o meu trabalho, e isso foi o meu proveito de todo o meu trabalho.
11 خَاسْ ؤُشَا ڭِّيغْ ؤُذمْ إِنُو غَارْ مَارَّا ثِيمڭَّا إِنُو، مِينْ ڭِّينْ إِفَاسّنْ إِنُو، ؤُ غَارْ ؤُمَارّثْ نِّي ڭِّيغْ أَمْ ذ أَيِي ثُوغَا تّْمَارَّاثغْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ مَارَّا أَيَا. خْزَارْ، ؤُفِيغْ مَانْ أَيَا مَارَّا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ ؤُشَا وَارْ ذَايسْ إِدْجِي بُو ڒفْضڒْ سَاذُو ثَافُوشْثْ.
11 Então olhei eu para todas as obras que as minhas mãos haviam feito, como também para o trabalho que eu aplicara em fazê-las; e eis que tudo era vaidade e desejo vão, e proveito nenhum havia debaixo do sol.
12 نشّْ ڭِّيغْ ؤُذمْ إِنُو مَاحنْذْ أَذْ ژَترغْ ثِيغِيثْ، ؤُڒَا ذ ثُوبُّوهڒْيَا ذ ثَاغْيُوڒِي، مَاغَارْ مِينْ إِعْنَا بْنَاذمْ نِّي د غَا إِضْفَارنْ أَجدْجِيذْ نِّي يَارشّْحنْ أَطَّاسْ زڭْ وَامِي؟
12 Virei-me para contemplar a sabedoria, e a loucura, e a estultícia; pois que fará o homem que seguir ao rei? O mesmo que já se fez!
13 نشّْ ژْرِيغْ أَقَا ثِيغِيثْ ثعْذُو خْ ثُوبُّوهڒْيَا، أَمْ ثعْذُو ثْفَاوْثْ خْ ثَادْجسْثْ.
13 Então vi eu que a sabedoria é mais excelente do que a estultícia, quanto a luz é mais excelente do que as trevas.
14 أَمِيغِيسْ غَارسْ ثِيطَّاوِينْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، مَاشَا أَبُوهَاڒِي إِڭُّورْ ذِي ثَادْجسْثْ. خنِّي ؤُفِيغْ أَقَا ثْڒقّفْ إِ-ثنْ مَارَّا ثِيرَا ذ إِشْثْ.
14 Os olhos do sábio estão na sua cabeça, mas o louco anda em trevas; contudo percebi que a mesma coisa lhes sucede a ambos.
15 خنِّي نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”مَاڒَا ثڒْقفْ أَبُوهَاڒِي، أَذْ ثڒْقفْ ؤُڒَا ذ نشّْ. مَايمِّي غَا ميّْزغْ س ثِيغِيثْ؟“ ؤُشَا نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.“
15 Pelo que eu disse no meu coração: Como acontece ao estulto, assim me sucederá a mim; por que então busquei eu mais a sabedoria; Então respondi a mim mesmo que também isso era vaidade.
16 مَاغَارْ إِ ڒبْذَا وَارْ إِتِّيڒِي ڒْعقْڒَانْ خْ ؤُمِيغِيسْ ؤُڒَا خْ ؤُبُوهَاڒِي. ذڭْ وُوسَّانْ إِ د غَا يَاسنْ أَذْ إِتّْوَاتُّو مَارَّا. مَا وَارْ إِمُّوثْ ؤُمِيغِيسْ أَمْ ؤُبُوهَاڒِي؟
16 Pois do sábio, bem como do estulto, a memória não durará para sempre; porquanto de tudo, nos dias futuros, total esquecimento haverá. E como morre o sábio, assim morre o estulto!
17 ؤُشَا بْذِيغْ أَذْ شَارْهغْ ثُوذَارْثْ، مَاغَارْ مِينْ إِتّْوَاڭّنْ سَاذُو ثَافُوشْثْ، ثوْضَا-د خَافِي مْغِيرْ ذ ثَامَارَا، مَاغَارْ مَانْ أَيَا مَارَّا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
17 Pelo que aborreci a vida, porque a obra que se faz debaixo do sol me era penosa; sim, tudo é vaidade e desejo vão.
18 بْذِيغْ عَاوذْ أَذْ شَارْهغْ أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي مَارّْثغْ سَاذُو ثَافُوشْثْ، مَاحنْذْ أَذْ ث جّغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ نِّي إِ غَا يِيڒِينْ أَوَارْنِي أَيِي.
18 Também eu aborreci todo o meu trabalho em que me afadigara debaixo do sol, visto que tenho de deixá-lo ao homem que virá depois de mim.
19 وِي إِسّْننْ مَا نتَّا أَذْ يِيڒِي ذ أَمِيغِيسْ نِيغْ ذ أَبُوهَاڒِي؟ أَقَا ڭُّورْ أَذْ إِصلّطْ خْ مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي مَارّْثغْ ؤُ إِ زِي ثُوغَا دْجِيغْ ذ أَمِيغِيسْ سَاذُو ثْفُوشْثْ. أَقَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
19 E quem sabe se será sábio ou estulto? Contudo, ele se assenhoreará de todo o meu trabalho em que me afadiguei, e em que me houve sabiamente debaixo do sol; também isso é vaidade.
20 ڒخْذنِّي نّْقڒْبغْ حِيمَا أَذْ ڭّغْ ؤُڒْ إِنُو أَذْ إِقْنضْ خْ مَارَّا أَمَارّثْ إِنُو إِ زِي ثُوغَا مَارّْثغْ سَاذُو ثْفُوشْثْ.
20 Pelo que eu me volvi e entreguei o meu coração ao desespero no tocante a todo o trabalho em que me afadigara debaixo do sol.
21 مَاغَارْ وَاخَّا أَقَا ذِينْ إِجّْ ن بْنَاذمْ إِ ؤُمِي د-يُوسَا أَمَارّثْ نّسْ أَكْ-ذ ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا ذ ثْزمَّارْ، عَاذْ إِتّْخصَّا أَشْ أَذْ ث إِوْشْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ إِ وَارْ إِمَارّْثنْ إِ مَانْ أَيَا. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ إِشْثْ ن ثُوعفّْنَا ذ ثَامقّْرَانْثْ.
21 Porque há homem cujo trabalho é feito com sabedoria, e ciência, e destreza; contudo, deixará o fruto do seu labor para ser porção de quem não trabalhou nele; também isso é vaidade e um grande mal.
22 مَاغَارْ مَانْ ڒفْضڒْ غَارْ بْنَاذمْ زِي مَارَّا أَمَارّثْ نّسْ ؤُ زِي ثَارزُّوثْ ن وُوڒْ نّسْ إِ زِي إِتّْمَارَّاثْ سَاذُو ثْفُوشْثْ؟
22 Pois, que alcança o homem com todo o seu trabalho e com a fadiga em que ele anda trabalhando debaixo do sol?
23 مَاغَارْ مَارَّا ؤُسَّانْ نّسْ مْغِيرْ ذ أَمْنُوسْ ؤُ شّْغڒْ نّسْ يِيوِيضْ ڒْهمّْ. عَاذْ ذِي دْجِيڒثْ وَارْ يَاريّحْ وُوڒْ نّسْ. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
23 Porque todos os seus dias são dores, e o seu trabalho é vexação; nem de noite o seu coração descansa. Também isso é vaidade.
24 وَارْ ذِينْ إِدْجِي ذ لمْلِيحْ إِ بْنَاذمْ خْ مَاشَّا ذ ثْسسْوِيثْ ؤُڒَا خْ ؤُمِي إِغبَّا ڒعْمَارْ نّسْ غَارْ مَارَّا أَمَارّثْ نّسْ. نشّْ ژْرِيغْ أَقَا ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا يُوسَا-د زڭْ ؤُفُوسْ ن أَربِّي.
24 Não há nada melhor para o homem do que comer e beber, e fazer que a sua alma goze do bem do seu trabalho. Vi que também isso vem da mão de Deus.
25 مَاغَارْ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ يشّْ نِيغْ مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ يَاوِي أَڒِيقِّي بَارَّا إِ نشّْ؟
25 Pois quem pode comer, ou quem pode gozar. melhor do que eu?
26 مَاغَارْ نتَّا إِتِّيشْ ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا ذ ڒفْرَاحثْ إِ بْنَاذمْ نِّي إِشْنَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ. مَاشَا إِ ؤُمذْنُوبْ إِتِّيشْ أَسْ شّْغڒْ مَاحنْذْ أَذْ إِيَارْوْ ؤُ أَذْ إِسّْمُونْ، حِيمَا أَذْ ث إِوْشْ خنِّي إِ ونِّي إِدْجَانْ إِشْنَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
26 Porque ao homem que lhe agrada, Deus dá sabedoria, e conhecimento, e alegria; mas ao pecador dá trabalho, para que ele ajunte e amontoe, a fim de dá-lo àquele que agrada a Deus: Também isso é vaidade e desejo vão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.