Eclesiastes 12
rifa (RIFA) vs NAA
1 إِذَارْ ونِّي شكْ د-إِخڒْقنْ ذڭْ وُوسَّانْ ن ثمْژِي نّشْ، قْبڒْ إِ د غَا يَاوْضنْ وُوسَّانْ ن ڒْغَارْ إِ زِي غَا ثِينِيذْ: ”وَارْ ذَايْسنْ ؤُفِيغْ ڒفْرَاحثْ!“،
1 Lembre-se do seu Criador nos dias da sua mocidade, antes que venham os dias maus, e cheguem os anos em que você dirá: “Não tenho neles prazer.”
2 قْبڒْ أَذْ ثتّْوَابَارْشنْ ثْفُوشْثْ ذ ثْفَاوْثْ ذ ثْزِيرِي ذ إِثْرَانْ ؤُشَا أَذْ د -عقْبنْ إِسيْنُوثنْ أَوَارْنِي إِ ونْژَارْ،
2 Lembre-se do Criador antes que se escureçam o sol, a lua e as estrelas, e as nuvens voltem depois da chuva.
3 غَارْ وَاسّْ مِينْ ذِي إِعسَّاسنْ ن ثَادَّارْثْ أَذْ أَرْجِيجنْ، إِرْيَازنْ إِجهْذنْ أَذْ قوْسنْ، ثِينِّي إِحَارّْينْ ثَاسِيرْثْ أَذْ سّْبدّنْثْ ثَاوُّورِي نْسنْثْ، مِينْزِي نِيثنْثِي قِّيمنْثْ ذْرُوسْ إِذْسنْثْ، ؤُشَا ثِيمْغَارِينْ نِّي د-إِسَّاجَّانْ زِي ڒْكْوَازِي، أَذْ تّْوَاڒحّْفنْثْ س ثَادْجسْثْ،
3 Lembre-se dele antes do dia em que tremerem os guardas da casa, os seus braços, e se curvarem os homens que no passado eram fortes, as suas pernas, e cessarem os moedores da sua boca, por já serem poucos, e se escurecerem os que olham pelas janelas, os seus olhos.
4 ؤُ ثْنَاينْ ن ثوُّورَا غَارْ زّنْقّثْ أَذْ تّْوَابلّْعنْثْ، خْمِي دّْرِيزْ ن ثْسِيرْثْ أَذْ إِسّغْذْ ؤُشَا ڒْحسّْ ن ؤُجْضِيضْ أَذْ ث إِسِّيڭّْوذْ ذڭْ يِيضسْ ؤُ مَارَّا يسِّيسْ ن ؤُغنِّيجْ أَذْ ذوْڒنْثْ قوْسنْثْ،
4 Faça isso antes que as portas da rua se fechem e o ruído das pedras do moinho se torne difícil de ouvir; quando você se levantar à voz das aves, e todas as harmonias, filhas da música, começarem a desaparecer;
5 ؤُ بْنَاذمْ أَذْ إِڭّْوذْ زِي مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ يُوعْڒَانْ، ؤُشَا أَذْ ذِينْ إِڒِينْثْ عْڒَامْ كُوڒْ ڒحْوَايجْ إِنخْڒِيعنْ ذڭْ وبْرِيذْ، ؤُ ثَاشجَّارْثْ ن دْجوْزْ أَذْ ثْنوَّارْ ؤُ أَبُورْخسْ أَذْ إِذْوڒْ ذ ثَامَارَا ؤُ ثَانوَّاشْثْ ن ’ؤُكبَّاسْ‘ وَارْ ذ أَسْ د-يُوسِي عَاذْ غَارْ ڒْبَاڒْ - مَاغَارْ بْنَاذمْ إِڭُّورْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ ن ڒبْذَا ؤُ إِنِّي إِشطّْننْ أَذْ رَاحنْ أَذْ د-ثَاسنْ ذڭْ إِبْرِيذنْ -
5 quando você tiver medo do que é alto e se espantar no caminho; quando florescer como a amendoeira, e o gafanhoto lhe for um peso; e quando você perder o apetite. Porque o ser humano vai à morada eterna, e os pranteadores andarão rodeando pela praça.
6 قْبڒْ إِ غَا ثتّْوَارْخُو ثسْغُونْثْ ن نُّوقَارْثْ، أَذْ ثتّْوَارْژْ طَّاوْيّثْ ن وُورغْ، أَذْ إِنّفْرَارْ وقْبُوشْ غَارْ ثَاڒَا ؤُشَا أَذْ ثقْضُو ثْجَارَّارْثْ ذڭْ وَانُو،
6 Lembre-se do seu Criador, antes que se rompa o fio de prata, e se despedace o copo de ouro, e se quebre o cântaro junto à fonte, e se desfaça a roda junto ao poço,
7 ؤُشَا ؤُشَاڒْ أَذْ د-إِعْقبْ غَارْ ثمُّورْثْ أَمْ مَامّشْ ث-ثُوغَا، ؤُ بُوحْبڒْ أَذْ د-إِعْقبْ غَارْ أَربِّي، ونِّي ث إِوْشِينْ.
7 e o pó volte à terra, de onde veio, e o espírito volte a Deus, que o deu.
8 ذ إِبطَّاڒنْ قَاعْ، إِقَّارْ ؤُمْبَارّحْ، أَقَا كُوڒْشِي ذِي ڒْبَاطڒْ.
8 Vaidade de vaidade, diz o Pregador, tudo é vaidade.
9 سنّجْ إِ ؤُيَا، مِينْزِي أَمْبَارّحْ ثُوغَا-ث ذ أَمِيغِيسْ، إِسّڒْمذْ عَاوذْ ثُوسّْنَا إِ ڒْڭنْسْ، ثُوغَا إِتّْبَاڒُو، إِتّْبقَّاشْ مْلِيحْ، ؤُشَا إِعْذڒْ أَطَّاسْ ن وَاوَاڒنْ إِوزْننْ.
9 O Pregador, além de sábio, ainda ensinou ao povo o conhecimento; e, atentando e examinando, compôs muitos provérbios.
10 يَارْزُو ؤُمْبَارّحْ مَاحنْذْ أَذْ يَافْ أَوَاڒنْ إِعذْڒنْ، ؤُ مِينْ يُورَا، أَقَا-ث نِيشَانْ، أَوَاڒنْ ن ثِيذتّْ.
10 O Pregador procurou achar palavras agradáveis e escrever com retidão palavras de verdade.
11 أَوَاڒنْ ن إِمِيغِيسنْ أَمْ يِيسنَّاننْ ؤُ أَمشْنَاوْ إِمسْمِيرنْ إِتّْوَاسِّيذْفنْ، إِ زَّايْسنْ إِ-د-تَّاسنْثْ أَطَّاسْ ن ثْمسْڒَايِينْ، أَقَا-ثنْ مّوْشنْ زڭْ ؤُينِّي ن ؤُمكْسَاوْ.
11 As palavras dos sábios são como aguilhões, e as coleções de sentenças são como pregos bem-fixados; elas provêm de um único Pastor.
12 سنّجْ إِ مَارَّا أَيَا، أَ مِّي، حْضَا إِخفْ نّشْ: وَارْ ذِينْ أَقطُّو ن ثِيرَا ن وَاطَّاسْ ن إِذْلِيسنْ ؤُ أَطَّاسْ ن ثْغُورِي ثسَّاحَاڒْ أَرِّيمثْ.
12 Além do mais, meu filho, leve em conta o seguinte: não há limite para fazer livros, e o muito estudar é enfado da carne.
13 أَوَاڒْ أَنڭَّارُو ن مَارَّا مِينْ ثسْڒِيذْ، أَقَا ث ذ وَا: ”ڭّْوذْ أَربِّي ؤُ حْضَا ثِيوصَّا نّسْ!“، مَاغَارْ مَانْ أَيَا إِ يُورِينْ إِ كُوڒْ إِجّْ ن بْنَاذمْ.
13 De tudo o que se ouviu, a conclusão é esta: tema a Deus e guarde os seus mandamentos, porque isto é o dever de cada pessoa.
14 مَاغَارْ سِيذِي أَذْ يَاوِي كُوڒْ ثَامڭِّيثْ زَّاثْ إِ ثَادَّارْثْ ن شّْرعْ خْ مَارَّا مِينْ إِنُّوفَّارنْ، مَا ثُوغَا إِصْبحْ نِيغْ ثُوغَا وَارْ إِحْڒِي.
14 Porque Deus há de trazer a juízo todas as obras, até as que estão escondidas, quer sejam boas, quer sejam más.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.