Eclesiastes 12
rifa (RIFA) vs BKJ
1 إِذَارْ ونِّي شكْ د-إِخڒْقنْ ذڭْ وُوسَّانْ ن ثمْژِي نّشْ، قْبڒْ إِ د غَا يَاوْضنْ وُوسَّانْ ن ڒْغَارْ إِ زِي غَا ثِينِيذْ: ”وَارْ ذَايْسنْ ؤُفِيغْ ڒفْرَاحثْ!“،
1 Lembra-te agora do teu Criador, nos dias da tua juventude, enquanto não chegam os maus dias, e antes que se aproximem os anos dos quais venhas a dizer: Não tenho neles prazer;
2 قْبڒْ أَذْ ثتّْوَابَارْشنْ ثْفُوشْثْ ذ ثْفَاوْثْ ذ ثْزِيرِي ذ إِثْرَانْ ؤُشَا أَذْ د -عقْبنْ إِسيْنُوثنْ أَوَارْنِي إِ ونْژَارْ،
2 enquanto o sol, ou a luz, ou a lua, ou as estrelas, ainda não estão escuras e antes que tornem a vir as nuvens após a chuva;
3 غَارْ وَاسّْ مِينْ ذِي إِعسَّاسنْ ن ثَادَّارْثْ أَذْ أَرْجِيجنْ، إِرْيَازنْ إِجهْذنْ أَذْ قوْسنْ، ثِينِّي إِحَارّْينْ ثَاسِيرْثْ أَذْ سّْبدّنْثْ ثَاوُّورِي نْسنْثْ، مِينْزِي نِيثنْثِي قِّيمنْثْ ذْرُوسْ إِذْسنْثْ، ؤُشَا ثِيمْغَارِينْ نِّي د-إِسَّاجَّانْ زِي ڒْكْوَازِي، أَذْ تّْوَاڒحّْفنْثْ س ثَادْجسْثْ،
3 no dia em que os guardas da casa tremerem, e os homens fortes se encurvarem, e cessarem os moedores por serem poucos, e se escurecerem os que olham pelas janelas;
4 ؤُ ثْنَاينْ ن ثوُّورَا غَارْ زّنْقّثْ أَذْ تّْوَابلّْعنْثْ، خْمِي دّْرِيزْ ن ثْسِيرْثْ أَذْ إِسّغْذْ ؤُشَا ڒْحسّْ ن ؤُجْضِيضْ أَذْ ث إِسِّيڭّْوذْ ذڭْ يِيضسْ ؤُ مَارَّا يسِّيسْ ن ؤُغنِّيجْ أَذْ ذوْڒنْثْ قوْسنْثْ،
4 e as portas das ruas hão de se fechar, quando o som da moedura se aquietar, e se levantará à voz do pássaro, e todas as filhas da música hão de se abater.
5 ؤُ بْنَاذمْ أَذْ إِڭّْوذْ زِي مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ يُوعْڒَانْ، ؤُشَا أَذْ ذِينْ إِڒِينْثْ عْڒَامْ كُوڒْ ڒحْوَايجْ إِنخْڒِيعنْ ذڭْ وبْرِيذْ، ؤُ ثَاشجَّارْثْ ن دْجوْزْ أَذْ ثْنوَّارْ ؤُ أَبُورْخسْ أَذْ إِذْوڒْ ذ ثَامَارَا ؤُ ثَانوَّاشْثْ ن ’ؤُكبَّاسْ‘ وَارْ ذ أَسْ د-يُوسِي عَاذْ غَارْ ڒْبَاڒْ - مَاغَارْ بْنَاذمْ إِڭُّورْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ ن ڒبْذَا ؤُ إِنِّي إِشطّْننْ أَذْ رَاحنْ أَذْ د-ثَاسنْ ذڭْ إِبْرِيذنْ -
5 Também quando temerem o que é alto, e houver medo no caminho, e florescer a amendoeira, e o gafanhoto for um fardo, e o desejo falhar; porque o homem se vai à sua casa eterna, e os pranteadores andarão pelas ruas;
6 قْبڒْ إِ غَا ثتّْوَارْخُو ثسْغُونْثْ ن نُّوقَارْثْ، أَذْ ثتّْوَارْژْ طَّاوْيّثْ ن وُورغْ، أَذْ إِنّفْرَارْ وقْبُوشْ غَارْ ثَاڒَا ؤُشَا أَذْ ثقْضُو ثْجَارَّارْثْ ذڭْ وَانُو،
6 antes que se afrouxe o cordão de prata, e se quebre o pote de ouro, e o cântaro se despedace junto à fonte, e a roda se quebre junto à cisterna.
7 ؤُشَا ؤُشَاڒْ أَذْ د-إِعْقبْ غَارْ ثمُّورْثْ أَمْ مَامّشْ ث-ثُوغَا، ؤُ بُوحْبڒْ أَذْ د-إِعْقبْ غَارْ أَربِّي، ونِّي ث إِوْشِينْ.
7 Então o pó há de retornar à terra, como o era, e o espírito há de retornar a Deus, que o deu.
8 ذ إِبطَّاڒنْ قَاعْ، إِقَّارْ ؤُمْبَارّحْ، أَقَا كُوڒْشِي ذِي ڒْبَاطڒْ.
8 Vaidade de vaidades, diz o Pregador, tudo é vaidade.
9 سنّجْ إِ ؤُيَا، مِينْزِي أَمْبَارّحْ ثُوغَا-ث ذ أَمِيغِيسْ، إِسّڒْمذْ عَاوذْ ثُوسّْنَا إِ ڒْڭنْسْ، ثُوغَا إِتّْبَاڒُو، إِتّْبقَّاشْ مْلِيحْ، ؤُشَا إِعْذڒْ أَطَّاسْ ن وَاوَاڒنْ إِوزْننْ.
9 Além disso, porque o Pregador era sábio, ele ainda ensinava ao povo a sabedoria; ele deu verdadeira atenção, e buscou conhecer, e colocou em ordem muitos provérbios.
10 يَارْزُو ؤُمْبَارّحْ مَاحنْذْ أَذْ يَافْ أَوَاڒنْ إِعذْڒنْ، ؤُ مِينْ يُورَا، أَقَا-ث نِيشَانْ، أَوَاڒنْ ن ثِيذتّْ.
10 O Pregador procurou encontrar palavras aceitáveis; e as que escreveu eram retas, palavras de verdade.
11 أَوَاڒنْ ن إِمِيغِيسنْ أَمْ يِيسنَّاننْ ؤُ أَمشْنَاوْ إِمسْمِيرنْ إِتّْوَاسِّيذْفنْ، إِ زَّايْسنْ إِ-د-تَّاسنْثْ أَطَّاسْ ن ثْمسْڒَايِينْ، أَقَا-ثنْ مّوْشنْ زڭْ ؤُينِّي ن ؤُمكْسَاوْ.
11 As palavras dos sábios são como aguilhões, e como pregos afixados pelos mestres das assembleias, que nos são dadas por um pastor.
12 سنّجْ إِ مَارَّا أَيَا، أَ مِّي، حْضَا إِخفْ نّشْ: وَارْ ذِينْ أَقطُّو ن ثِيرَا ن وَاطَّاسْ ن إِذْلِيسنْ ؤُ أَطَّاسْ ن ثْغُورِي ثسَّاحَاڒْ أَرِّيمثْ.
12 E, além disso, filho meu, por estas, seja admoestado: para a produção de muitos livros, não há limite, e o muito estudar traz exaustão à carne.
13 أَوَاڒْ أَنڭَّارُو ن مَارَّا مِينْ ثسْڒِيذْ، أَقَا ث ذ وَا: ”ڭّْوذْ أَربِّي ؤُ حْضَا ثِيوصَّا نّسْ!“، مَاغَارْ مَانْ أَيَا إِ يُورِينْ إِ كُوڒْ إِجّْ ن بْنَاذمْ.
13 Vamos ouvir a conclusão de toda a questão: Teme a Deus, e guarda os seus mandamentos; porque isto é o dever de todo homem.
14 مَاغَارْ سِيذِي أَذْ يَاوِي كُوڒْ ثَامڭِّيثْ زَّاثْ إِ ثَادَّارْثْ ن شّْرعْ خْ مَارَّا مِينْ إِنُّوفَّارنْ، مَا ثُوغَا إِصْبحْ نِيغْ ثُوغَا وَارْ إِحْڒِي.
14 Porque Deus há de trazer toda a obra a juízo, com cada coisa secreta, quer seja boa, quer seja má.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.