Daniel 6

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ ذَارِييُوسْ، أَمَاذَايْ، إِكْسِي ثَاڭلْذَا ؤُمِي ثُوغَا غَارسْ عْڒَاحَاڒْ ثْنَاينْ ؤُ-ستِّينْ ن إِسڭّْوُوسَا.

¹ O rei Dario resolveu dividir o reino em 120 províncias e nomeou um alto funcionário para governar cada uma delas.

² يَارْضَا ذَارِييُوسْ حِيمَا أَذْ يَاڒقّمْ مْيَا ؤُ-عِيشْرِينْ ن إِجدْجِيذنْ سَاذُو ؤُفُوسْ نّسْ إِنِّي إِ غَا إِحكّْمنْ مَانِي مَا ذِي كُوڒْ ثْڭلْذِيثْ.

² O rei também escolheu como administradores Daniel e outros dois homens, para que supervisionassem os altos funcionários e protegessem os interesses do rei.

³ نتَّا إِڭَّا خَاسنْ ثْڒَاثَا ن ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ. ثُوغَا ذَانِييَالْ إِجّنْ زَّايْسنْ. ثُوغَا إِتّْخصَّا إِ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، أَذْ أَسنْ ڭّنْ ڒحْسَابْ، حِيمَا أَجدْجِيذْ وَارْ ث ثْڒقّفْ ثْخسَّارْثْ.

³ Em pouco tempo, Daniel se mostrou mais capaz que todos os outros administradores e altos funcionários. Por causa da grande capacidade de Daniel, o rei planejava colocá-lo à frente de todo o reino.

⁴ خنِّي ثُوغَا ذَانِييَالْ إِعدُّو ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ نِّي ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي ثُوغَا ذَايسْ إِجّْ ن بُوحْبڒْ إِشْنَا أَطَّاسْ، ؤُ أَجدْجِيذْ ثُوغَا إِتّْخَارّصْ، حِيمَا أَذْ ث يڭّْ خْ مَارَّا ثَاڭلْذِيثْ.

⁴ Os outros administradores e altos funcionários começaram a procurar falhas no modo como Daniel conduzia as questões de governo, mas nada encontraram para criticar ou condenar. Ele era leal, sempre responsável e digno de confiança.

⁵ خنِّي أَرْزُونْ ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِشْثْ ن سِّيبّثْ مَاحنْذْ أَذْ تَّاهْمنْ ذَانِييَالْ ذِي ثْمسْڒَاشْثْ ن ثْڭلْذِيثْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ ؤُفِينْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن سِّيبّثْ نِيغْ ڒْغشّْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا ذ أَمْثِيقِّي ؤُ وَارْ ذَايسْ إِتّْوِيفْ ڒعْڭزْ نِيغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن جُّورثْ ن ثْمسْڒَايِينْ ثِيعفَّانِينْ.

⁵ Por isso, concluíram: “Nossa única chance de encontrar algum motivo para acusar Daniel será em relação às leis de seu Deus”.

⁶ خنِّي نَّانْ إِرْيَازنْ نِّي: ”وَارْ نتِّيفْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن سِّيبّثْ إِ تُّوهْمثْ خْ ذَانِييَالْ-أَ، مْغِيرْ مَاڒَا نُوفَا إِ-ت ذِي ثْمسْڒَاشْثْ ن شَّارِيعَا ن أَربِّي نّسْ.“

⁶ Então os administradores e os altos funcionários foram até o rei e lhe disseram: “Que o rei Dario viva para sempre!

⁷ ڒخْذنِّي مُوننْ ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، ؤُسِينْ-د هَاجَانْ إِ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ أَسْ: ”أَ أَجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ، دَّارْ إِ ڒبْذَا!

⁷ Nós administradores, oficiais, altos funcionários, conselheiros e governadores estamos todos de acordo que o rei deve decretar uma lei a ser cumprida rigorosamente. Dê ordens para que, nos próximos trinta dias, qualquer pessoa que orar a alguém, divino ou humano, exceto ao rei, seja lançada na cova dos leões.

⁸ مْشَاوَارنْ مَارَّا ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ن ثْڭلْذِيثْ: إِمْضبَّارنْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو إِ ؤُجدْجِيذْ ذ إِمْشَاوَارنْ ذ لْوُولَاثْ، حِيمَا أَجدْجِيذْ أَذْ د-إِسُّوفّغْ إِجّْ ن ڒُومُورْ ذ إِجّْ ن ڒحْكَامْ إِنهَّانْ مَارَّا ونِّي إِ غَا إِقدّْمنْ إِشْثْ ن ثُوثْرَا إِ يِيجّْ ن أَربِّي نِيغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ مْغِيرْ إِ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، ذِي ڒْمِيجَاڒْ ن ثْڒَاثِينْ ن وُوسَّانْ، أَذْ إِتّْوَامّنْضَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ.

⁸ Agora, ó rei, decrete e assine essa lei para que não possa ser mudada, como lei oficial dos medos e dos persas, que não pode ser revogada”.

⁹ خنِّي ڒخُّو، أَ أَجدْجِيذْ، سكَّارْ ڒُومُورْ ؤُ وقّعْ ثِيرَا، حِيمَا وَارْ إِتّْوَابطّڒْ ڒُومُورْ ؤُ وَارْ إِفنِّي أَمْ مَامّشْ كُوڒْ ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ.“

⁹ E o rei Dario assinou a lei.

¹⁰ س ؤُينِّي يُورَا ؤُجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ ثِيرَا ذ ڒُومُورْ نِّي س يِيسمْ نّسْ.

¹⁰ Quando Daniel soube que a lei tinha sido assinada, foi para casa e, como de costume, ajoelhou-se no quarto no andar de cima, com as janelas abertas na direção de Jerusalém. Orava três vezes por dia e dava graças a seu Deus.

¹¹ ؤُمِي إِسّنْ ذَانِييَالْ أَقَا ثِيرَا-يَا ثتّْوَاوقّعْ، يُوذفْ نتَّا غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. ثُوغَا ثِيبُورْجَاثِينْ ن ثْغُورْفثْ نّسْ أَرزْمنْثْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ. نتَّا إِسْجذْ ذِينْ خْ إِفَادّنْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذڭْ وَاسّْ، إِژُّودْجْ ؤُ إِقَاذَا أَربِّي نّسْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِتّڭّْ قْبڒْ.

¹¹ Os oficiais foram juntos à casa de Daniel e o encontraram orando e pedindo ajuda a Deus.

¹² ڒخْذنِّي مُوننْ يرْيَازنْ نِّي س ؤُهَاجِي ؤُشَا ؤُفِينْ ذَانِييَالْ إِتّْژَادْجْ ؤُ إِتّْزَاوَاڭْ إِ أَربِّي نّسْ.

¹² Então foram diretamente ao rei e o lembraram da lei: “O rei não assinou um decreto ordenando que qualquer um que orasse a alguém, divino ou humano, exceto ao rei, fosse lançado na cova dos leões?”. “Sim”, respondeu o rei. “Essa decisão está em vigor; é uma lei oficial dos medos e dos persas, que não pode ser revogada.”

¹³ خنِّي ؤُذْفنْ-د غَارسْ ؤُ سِّيوْڒنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ خْ ڒُومُورْ ن ؤُجدْجِيذْ: ”مَا وَارْ ثْوقّْعذْ شَا إِجّْ ن ڒُومُورْ بلِّي كُوڒْ إِجّنْ ونِّي، ذِي ڒْمِيجَاڒْ ن ثْڒَاثِينْ ن وُوسَّانْ، غَا إِقدّْمنْ إِشْثْ ن ثُوثْرَا إِ يِيجّْ ن أَربِّي نِيغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ مْغِيرْ إِ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، أَذْ إِتّْوَامّنْضَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ؟“ يَارَّا-د ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”ثَامسْڒَاشْثْ ثْبدّْ أَمْ يِيجّْ ن ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ نِّي وَارْ إِفنِّينْ.“

¹³ Então disseram ao rei: “Aquele homem, Daniel, um dos exilados de Judá, não dá importância ao rei nem à sua lei. Continua a orar ao Deus dele três vezes por dia”.

¹⁴ خنِّي أَرِّينْ-د، نَّانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ: ”ذَانِييَالْ، إِجّنْ زڭْ إِمنْفِييّنْ زِي يَاهُوذَا، أَقَا وَارْ شكْ إِتّْوقَّارْ، أَ أَجدْجِيذْ، ؤُڒَا ذ ڒُومُورْ نِّي ثْوقّْعذْ. نتَّا إِتّْژَادْجْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذڭْ وَاسّْ.“

¹⁴ Quando o rei ouviu isso, ficou muito angustiado e procurou uma forma de salvar Daniel. Passou o resto do dia pensando num modo de livrá-lo dessa situação.

¹⁵ ؤُمِي إِسْڒَا ؤُجدْجِيذْ أَوَاڒْ-أَ، إِخيّقْ أَطَّاسْ خْ يِيخفْ نّسْ ؤُشَا إِڭَّا خْ وُوڒْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ إِفكّْ ذَانِييَالْ. أَڒْ أَغدْجَايْ ن ثْفُوشْثْ إِڭَّا ثِيزمَّارْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ ث إِسّنْجمْ.

¹⁵ À noite, os homens foram juntos ao rei e disseram: “Ó rei, o senhor sabe que, conforme a lei dos medos e dos persas, nenhum decreto que o rei assina pode ser revogado”.

¹⁶ خنِّي مُوننْ-د يرْيَازنْ نِّي س ؤُهَاجِي غَارْ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أَ أَجدْجِيذْ، ثسّْنذْ أَقَا-ث ذ إِجّْ ن ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ ؤُ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَابدّڒْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ڒُومُورْ نِيغْ ذ ڒحْكَامْ نِّي د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُجدْجِيذْ.“

¹⁶ Por fim, o rei deu ordens para que Daniel fosse preso e lançado na cova dos leões. O rei lhe disse: “Que seu Deus, a quem você serve fielmente, o livre”.

¹⁷ خنِّي يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ نذْهنْ ذَانِييَالْ زَّاثسْ ؤُ نْضَارنْ ث ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ. أَجدْجِيذْ إِطّفْ ذڭْ وَاوَاڒْ، إِنَّا إِ ذَانِييَالْ: ”أَربِّي نّشْ، ونِّي إِ ثْوقَّارذْ ڒبْذَا، أَذْ شكْ إِفكّْ!“

¹⁷ Então trouxeram uma pedra e a colocaram sobre a abertura da cova. O rei selou a pedra com seu anel e com os anéis de seus nobres, para que ninguém pudesse resgatar Daniel.

¹⁸ إِوْينْ-د إِجّْ ن وژْرُو ؤُشَا سَّارْسنْ ث خْ ؤُقمُّومْ ن ثسْرَافْثْ ؤُشَا إِشمّعْ إِ-ث ؤُجدْجِيذْ س ثْخَاذنْثْ نّسْ ؤُڒَا س ثْخَاذنْثْ ن أَيْثْ ن جّهْذْ نّسْ، حِيمَا وَارْ إِتّْبذِّيڒْ أَرَّايْ خْ ذَانِييَالْ.

¹⁸ O rei voltou a seu palácio e passou a noite em jejum. Não quis nenhum dos divertimentos habituais e não conseguiu dormir a noite inteira.

¹⁹ خنِّي يُويُورْ ؤُجدْجِيذْ غَارْ ڒقْصَارْ نّسْ. إِسّعْذُو دْجِيڒثْ نِّي ذڭْ ؤُژُومِّي ؤُ وَارْ يجِّي أَذْ أَسْ د-أَوْينْ أَفَارّجْ ؤُشَا إِضْوَا زَّايسْ يِيضصْ.

¹⁹ De manhã bem cedo, levantou-se e foi apressadamente à cova dos leões.

²⁰ زِيشْ غَارْ صّْبحْ غَارْ ونْقَارْ ن ثْفَاوْثْ، إِكَّارْ-د ؤُجدْجِيذْ، إِتَّاژّڒْ غَارْ ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ.

²⁰ Quando chegou lá, gritou angustiado: “Daniel, servo do Deus vivo! O Deus a quem você serve tão fielmente pôde livrá-lo dos leões?”.

²¹ ؤُمِي د-إِقَارّبْ غَارْ ثسْرَافْثْ، إِڒَاغَا س ثْمِيجَّا ثشْضنْ خْ ذَانِييَالْ. أَجدْجِيذْ إِسِّيوڒْ، إِنَّا إِ ذَانِييَالْ: ”أَ ذَانِييَالْ، شكْ ذ أَمْسخَّارْ ن أَربِّي إِدَّارنْ! مَا أَربِّي نّشْ، ونِّي إِ ثْوقَّارذْ ڒبْذَا، مَا ثُوغَا إِزمَّارْ أَذْ شكْ إِفكّْ زڭْ إِيْرَاذنْ؟“

²¹ Daniel respondeu: “Que o rei viva para sempre!

²² خنِّي إِسِّيوڒْ ذَانِييَالْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ”أَ أَجدْجِيذْ، دَّارْ إِ ڒبْذَا!

²² Meu Deus enviou seu anjo para fechar a boca dos leões de modo que não me fizessem mal, pois fui considerado inocente aos olhos de Deus. Também não fiz coisa alguma contra o senhor, ó rei”.

²³ أَربِّي إِنُو إِسّكّْ لْمَالَاكْ نّسْ ؤُ إِبلّعْ أَقمُّومْ ن وَايْرَاذنْ. ثُوغَا وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي إِيْزْمنْ مَاغَارْ يُوفَا أَيِي ذ أَمزْذَاڭْ زَّاثسْ. ؤُڒَا أَكِيذكْ، أَ أَجدْجِيذْ، وَارْ ڭِّيغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن لْجَارِيمَا!“

²³ O rei ficou muito alegre e ordenou que tirassem Daniel da cova. Não havia sequer um arranhão nele, pois havia confiado em seu Deus.

²⁴ خنِّي إِفَارْحْ ؤُجدْجِيذْ أَطَّاسْ، يُومُورْ أَذْ د-أَوْينْ ذَانِييَالْ زِي ثسْرَافْثْ. أَوَارْنِي ڒَامِي ث إِوْينْ زِي ثسْرَافْثْ وَارْ ذَايسْ ؤُفِينْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن جّْرِيحشْثْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا إِتّْشڒْ خْ أَربِّي نّسْ.

²⁴ Em seguida, o rei ordenou que prendessem os homens que haviam acusado Daniel. Ordenou que fossem lançados na cova dos leões junto com suas esposas e seus filhos. Os leões os atacaram e os despedaçaram antes que chegassem ao fundo da cova.

²⁵ ڒخْذنِّي يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ أَوْينْ إِرْيَازنْ نِّي ثُوغَا إِتَّاهْمنْ ذَانِييَالْ. نْضَارنْ ثنْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ، نِيثْنِي ذ إِحنْجِيرنْ نْسنْ ذ ثمْغَارِينْ نْسنْ. نِيثْنِي ثُوغَا عَاذْ وَارْ إِوِيضنْ شَا غَارْ ثِيسِي ن ثسْرَافْثْ ؤُمِي ثنْ طّْفنْ وَايْرَاذنْ ؤُشَا مزّْقنْ مَارَّا إِغْسَانْ نْسنْ.

²⁵ Então o rei Dario enviou esta mensagem a povos de todas as raças, nações e línguas em todo o mundo: “Paz e prosperidade!

²⁶ خنِّي يُورَا ؤُجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ إِ مَارَّا ڒڭْنُوسْ ذ شُّوعُوبْ ذ إِڒْسَاونْ: ”أَذْ يِيڒِي ڒهْنَا نْومْ ذ أَمقّْرَانْ أَطَّاسْ.

²⁶ “Decreto que todos em meu reino devem tremer de medo diante do Deus de Daniel. Pois ele é o Deus vivo e permanecerá para sempre. Seu reino jamais será destruído, e seu domínio não terá fim.

²⁷ أَقَا سُّوفّْغغْ-د إِجّْ ن ڒُومُورْ حِيمَا إِمزْذَاغْ ذِي مَارَّا ثَاڭلْذِيثْ إِنُو، ثنِّي خْ صلّْطغْ، أَذْ أَرْجِيجنْ ؤُ أَذْ قفْقْفنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي ن ذَانِييَالْ مَاغَارْ نتَّا ذ أَربِّي إِدَّارنْ ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ إِ ڒبْذَا قَاعْ ؤُ ثَاڭلْذَا نّسْ وَارْ زمَّارنْ أَذْ ت ضَارّنْ ؤُ صُّولْطَا نّسْ أَذْ ثقِّيمْ أَڒْ أَنڭَّارُو.

²⁷ Ele livra e salva seu povo; realiza sinais e maravilhas nos céus e na terra. Foi ele que livrou Daniel do poder dos leões”.

²⁸ نتَّا إِفكّْ ؤُ إِسّنْجمْ ؤُ إِتّڭّْ ڒعْڒَامَاثْ ذ لْمُوعْجِيزَاثْ ذڭْ ؤُجنَّا ؤُ خْ ثمُّورْثْ. ذ نتَّا إِ إِفكّنْ ؤُ إِسّنْجْمنْ ذَانِييَالْ زڭْ وَاشَّارنْ ن وَايْرَاذنْ.“

²⁸ Assim, Daniel prosperou durante o reinado de Dario e durante o reinado de Ciro, o persa.

²⁹ ذَانِييَالْ وَانِيثَا ثُوغَا إِفْڒحْ ؤُمِي ثُوغَا ثَاڭلْذَا ذڭْ ؤُفُوسْ ن ذَارِييُوسْ ؤُ ذڭْ ؤُفُوسْ ن كُورَاشْ، أَفَارْسِي.

²⁹ — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Daniel 6 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →