Daniel 6

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ ذَارِييُوسْ، أَمَاذَايْ، إِكْسِي ثَاڭلْذَا ؤُمِي ثُوغَا غَارسْ عْڒَاحَاڒْ ثْنَاينْ ؤُ-ستِّينْ ن إِسڭّْوُوسَا.

¹ Dario decidiu constituir cento e vinte sátrapas, para que administrassem todo o seu reino.

² يَارْضَا ذَارِييُوسْ حِيمَا أَذْ يَاڒقّمْ مْيَا ؤُ-عِيشْرِينْ ن إِجدْجِيذنْ سَاذُو ؤُفُوسْ نّسْ إِنِّي إِ غَا إِحكّْمنْ مَانِي مَا ذِي كُوڒْ ثْڭلْذِيثْ.

² Sobre eles colocou três presidentes, dos quais Daniel era um, aos quais esses sátrapas deveriam prestar contas, para que o rei não tivesse nenhum prejuízo.

³ نتَّا إِڭَّا خَاسنْ ثْڒَاثَا ن ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ. ثُوغَا ذَانِييَالْ إِجّنْ زَّايْسنْ. ثُوغَا إِتّْخصَّا إِ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، أَذْ أَسنْ ڭّنْ ڒحْسَابْ، حِيمَا أَجدْجِيذْ وَارْ ث ثْڒقّفْ ثْخسَّارْثْ.

³ Então o mesmo Daniel se destacou entre os demais presidentes e sátrapas, porque nele havia um espírito excelente. O rei até pensava em colocá-lo sobre todo o reino.

⁴ خنِّي ثُوغَا ذَانِييَالْ إِعدُّو ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ نِّي ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي ثُوغَا ذَايسْ إِجّْ ن بُوحْبڒْ إِشْنَا أَطَّاسْ، ؤُ أَجدْجِيذْ ثُوغَا إِتّْخَارّصْ، حِيمَا أَذْ ث يڭّْ خْ مَارَّا ثَاڭلْذِيثْ.

⁴ Então os presidentes e os sátrapas começaram a procurar um pretexto relacionado com a administração do reino, para poderem acusar Daniel. Mas não conseguiram encontrar esse pretexto, nem culpa alguma, porque ele era fiel, e não se achava nele nenhum erro nem culpa.

⁵ خنِّي أَرْزُونْ ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِشْثْ ن سِّيبّثْ مَاحنْذْ أَذْ تَّاهْمنْ ذَانِييَالْ ذِي ثْمسْڒَاشْثْ ن ثْڭلْذِيثْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ ؤُفِينْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن سِّيبّثْ نِيغْ ڒْغشّْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا ذ أَمْثِيقِّي ؤُ وَارْ ذَايسْ إِتّْوِيفْ ڒعْڭزْ نِيغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن جُّورثْ ن ثْمسْڒَايِينْ ثِيعفَّانِينْ.

⁵ Então esses homens disseram: — Nunca acharemos um pretexto para acusar esse Daniel, a menos que procuremos algo relacionado com a lei do Deus que ele adora.

⁶ خنِّي نَّانْ إِرْيَازنْ نِّي: ”وَارْ نتِّيفْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن سِّيبّثْ إِ تُّوهْمثْ خْ ذَانِييَالْ-أَ، مْغِيرْ مَاڒَا نُوفَا إِ-ت ذِي ثْمسْڒَاشْثْ ن شَّارِيعَا ن أَربِّي نّسْ.“

⁶ Então esses presidentes e sátrapas foram juntos falar com o rei e disseram: — Que o rei Dario viva eternamente!

⁷ ڒخْذنِّي مُوننْ ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، ؤُسِينْ-د هَاجَانْ إِ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ أَسْ: ”أَ أَجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ، دَّارْ إِ ڒبْذَا!

⁷ Todos os presidentes do reino, os prefeitos e sátrapas, conselheiros e governadores concordaram em que o rei baixe um decreto e sancione um interdito, ordenando que todo aquele que, nos próximos trinta dias, fizer um pedido a qualquer deus ou a qualquer homem e não ao senhor, ó rei, seja jogado na cova dos leões.

⁸ مْشَاوَارنْ مَارَّا ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ن ثْڭلْذِيثْ: إِمْضبَّارنْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو إِ ؤُجدْجِيذْ ذ إِمْشَاوَارنْ ذ لْوُولَاثْ، حِيمَا أَجدْجِيذْ أَذْ د-إِسُّوفّغْ إِجّْ ن ڒُومُورْ ذ إِجّْ ن ڒحْكَامْ إِنهَّانْ مَارَّا ونِّي إِ غَا إِقدّْمنْ إِشْثْ ن ثُوثْرَا إِ يِيجّْ ن أَربِّي نِيغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ مْغِيرْ إِ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، ذِي ڒْمِيجَاڒْ ن ثْڒَاثِينْ ن وُوسَّانْ، أَذْ إِتّْوَامّنْضَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ.

⁸ Portanto, ó rei, sancione o interdito e assine o documento, para que não seja mudado, segundo a lei dos medos e dos persas, que não pode ser revogada.

⁹ خنِّي ڒخُّو، أَ أَجدْجِيذْ، سكَّارْ ڒُومُورْ ؤُ وقّعْ ثِيرَا، حِيمَا وَارْ إِتّْوَابطّڒْ ڒُومُورْ ؤُ وَارْ إِفنِّي أَمْ مَامّشْ كُوڒْ ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ.“

⁹ E assim o rei Dario assinou o documento e o interdito.

¹⁰ س ؤُينِّي يُورَا ؤُجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ ثِيرَا ذ ڒُومُورْ نِّي س يِيسمْ نّسْ.

¹⁰ Quando Daniel soube que o documento tinha sido assinado, voltou para casa. Em seu quarto, no andar de cima, as janelas abriam para o lado de Jerusalém. Três vezes por dia, ele se punha de joelhos, orava, e dava graças diante do seu Deus, como era o seu costume.

¹¹ ؤُمِي إِسّنْ ذَانِييَالْ أَقَا ثِيرَا-يَا ثتّْوَاوقّعْ، يُوذفْ نتَّا غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. ثُوغَا ثِيبُورْجَاثِينْ ن ثْغُورْفثْ نّسْ أَرزْمنْثْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ. نتَّا إِسْجذْ ذِينْ خْ إِفَادّنْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذڭْ وَاسّْ، إِژُّودْجْ ؤُ إِقَاذَا أَربِّي نّسْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِتّڭّْ قْبڒْ.

¹¹ Então aqueles homens foram juntos até a casa de Daniel e o encontraram orando e fazendo súplicas diante do seu Deus.

¹² ڒخْذنِّي مُوننْ يرْيَازنْ نِّي س ؤُهَاجِي ؤُشَا ؤُفِينْ ذَانِييَالْ إِتّْژَادْجْ ؤُ إِتّْزَاوَاڭْ إِ أَربِّي نّسْ.

¹² Depois, se apresentaram ao rei, para falar a respeito do interdito real. Perguntaram ao rei: — Não é verdade que o senhor assinou um interdito ordenando, no espaço de trinta dias, que todo homem que fizesse um pedido a qualquer deus ou a qualquer homem e não ao senhor, ó rei, fosse jogado na cova dos leões? O rei respondeu: — Sim, o interdito está em vigor, segundo a lei dos medos e dos persas, que não pode ser revogada.

¹³ خنِّي ؤُذْفنْ-د غَارسْ ؤُ سِّيوْڒنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ خْ ڒُومُورْ ن ؤُجدْجِيذْ: ”مَا وَارْ ثْوقّْعذْ شَا إِجّْ ن ڒُومُورْ بلِّي كُوڒْ إِجّنْ ونِّي، ذِي ڒْمِيجَاڒْ ن ثْڒَاثِينْ ن وُوسَّانْ، غَا إِقدّْمنْ إِشْثْ ن ثُوثْرَا إِ يِيجّْ ن أَربِّي نِيغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ مْغِيرْ إِ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، أَذْ إِتّْوَامّنْضَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ؟“ يَارَّا-د ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”ثَامسْڒَاشْثْ ثْبدّْ أَمْ يِيجّْ ن ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ نِّي وَارْ إِفنِّينْ.“

¹³ Então eles disseram ao rei: — Esse Daniel, que é dos exilados de Judá, faz pouco caso do senhor, ó rei, e do interdito que o senhor assinou. Três vezes por dia, ele faz a sua oração.

¹⁴ خنِّي أَرِّينْ-د، نَّانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ: ”ذَانِييَالْ، إِجّنْ زڭْ إِمنْفِييّنْ زِي يَاهُوذَا، أَقَا وَارْ شكْ إِتّْوقَّارْ، أَ أَجدْجِيذْ، ؤُڒَا ذ ڒُومُورْ نِّي ثْوقّْعذْ. نتَّا إِتّْژَادْجْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذڭْ وَاسّْ.“

¹⁴ Ao ouvir isso, o rei ficou muito triste e decidiu livrar Daniel. Até o pôr do sol, se empenhou por salvá-lo.

¹⁵ ؤُمِي إِسْڒَا ؤُجدْجِيذْ أَوَاڒْ-أَ، إِخيّقْ أَطَّاسْ خْ يِيخفْ نّسْ ؤُشَا إِڭَّا خْ وُوڒْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ إِفكّْ ذَانِييَالْ. أَڒْ أَغدْجَايْ ن ثْفُوشْثْ إِڭَّا ثِيزمَّارْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ ث إِسّنْجمْ.

¹⁵ Então aqueles homens foram juntos até o rei e lhe disseram: — Lembre-se, ó rei, que é uma lei dos medos e dos persas que nenhum interdito ou decreto que o rei sancionou pode ser mudado.

¹⁶ خنِّي مُوننْ-د يرْيَازنْ نِّي س ؤُهَاجِي غَارْ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أَ أَجدْجِيذْ، ثسّْنذْ أَقَا-ث ذ إِجّْ ن ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ ؤُ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَابدّڒْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ڒُومُورْ نِيغْ ذ ڒحْكَامْ نِّي د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُجدْجِيذْ.“

¹⁶ Então o rei ordenou que trouxessem Daniel e o jogassem na cova dos leões. O rei disse a Daniel: — O seu Deus, a quem você serve continuamente, que ele o livre.

¹⁷ خنِّي يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ نذْهنْ ذَانِييَالْ زَّاثسْ ؤُ نْضَارنْ ث ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ. أَجدْجِيذْ إِطّفْ ذڭْ وَاوَاڒْ، إِنَّا إِ ذَانِييَالْ: ”أَربِّي نّشْ، ونِّي إِ ثْوقَّارذْ ڒبْذَا، أَذْ شكْ إِفكّْ!“

¹⁷ Foi trazida uma pedra e ela foi colocada sobre a boca da cova. O rei selou a pedra com o seu próprio anel e com o anel dos homens importantes do reino, para que nada se mudasse a respeito de Daniel.

¹⁸ إِوْينْ-د إِجّْ ن وژْرُو ؤُشَا سَّارْسنْ ث خْ ؤُقمُّومْ ن ثسْرَافْثْ ؤُشَا إِشمّعْ إِ-ث ؤُجدْجِيذْ س ثْخَاذنْثْ نّسْ ؤُڒَا س ثْخَاذنْثْ ن أَيْثْ ن جّهْذْ نّسْ، حِيمَا وَارْ إِتّْبذِّيڒْ أَرَّايْ خْ ذَانِييَالْ.

¹⁸ Então o rei se dirigiu para o seu palácio, passou a noite em jejum e não deixou trazer à sua presença instrumentos de música; e o sono fugiu dele.

¹⁹ خنِّي يُويُورْ ؤُجدْجِيذْ غَارْ ڒقْصَارْ نّسْ. إِسّعْذُو دْجِيڒثْ نِّي ذڭْ ؤُژُومِّي ؤُ وَارْ يجِّي أَذْ أَسْ د-أَوْينْ أَفَارّجْ ؤُشَا إِضْوَا زَّايسْ يِيضصْ.

¹⁹ Pela manhã, ao romper o dia, o rei se levantou e foi depressa à cova dos leões.

²⁰ زِيشْ غَارْ صّْبحْ غَارْ ونْقَارْ ن ثْفَاوْثْ، إِكَّارْ-د ؤُجدْجِيذْ، إِتَّاژّڒْ غَارْ ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ.

²⁰ Ao se aproximar da cova, chamou Daniel com voz triste. O rei disse a Daniel: — Daniel, servo do Deus vivo! Será que o seu Deus, a quem você serve continuamente, conseguiu livrá-lo dos leões?

²¹ ؤُمِي د-إِقَارّبْ غَارْ ثسْرَافْثْ، إِڒَاغَا س ثْمِيجَّا ثشْضنْ خْ ذَانِييَالْ. أَجدْجِيذْ إِسِّيوڒْ، إِنَّا إِ ذَانِييَالْ: ”أَ ذَانِييَالْ، شكْ ذ أَمْسخَّارْ ن أَربِّي إِدَّارنْ! مَا أَربِّي نّشْ، ونِّي إِ ثْوقَّارذْ ڒبْذَا، مَا ثُوغَا إِزمَّارْ أَذْ شكْ إِفكّْ زڭْ إِيْرَاذنْ؟“

²¹ Daniel respondeu: — Que o rei viva eternamente!

²² خنِّي إِسِّيوڒْ ذَانِييَالْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ”أَ أَجدْجِيذْ، دَّارْ إِ ڒبْذَا!

²² O meu Deus enviou o seu anjo e fechou a boca dos leões, para que não me fizessem mal algum. Porque fui considerado inocente diante dele. E também não cometi nenhum delito contra o senhor, ó rei.

²³ أَربِّي إِنُو إِسّكّْ لْمَالَاكْ نّسْ ؤُ إِبلّعْ أَقمُّومْ ن وَايْرَاذنْ. ثُوغَا وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي إِيْزْمنْ مَاغَارْ يُوفَا أَيِي ذ أَمزْذَاڭْ زَّاثسْ. ؤُڒَا أَكِيذكْ، أَ أَجدْجِيذْ، وَارْ ڭِّيغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن لْجَارِيمَا!“

²³ Então o rei, com muita alegria, mandou que tirassem Daniel da cova. Assim, Daniel foi tirado da cova, e não se achou nele ferimento algum, porque havia confiado em seu Deus.

²⁴ خنِّي إِفَارْحْ ؤُجدْجِيذْ أَطَّاسْ، يُومُورْ أَذْ د-أَوْينْ ذَانِييَالْ زِي ثسْرَافْثْ. أَوَارْنِي ڒَامِي ث إِوْينْ زِي ثسْرَافْثْ وَارْ ذَايسْ ؤُفِينْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن جّْرِيحشْثْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا إِتّْشڒْ خْ أَربِّي نّسْ.

²⁴ O rei deu uma ordem, e foram trazidos aqueles homens que tinham acusado Daniel. Foram jogados na cova dos leões, eles, os seus filhos e as suas mulheres. Ainda não tinham chegado ao fundo da cova, e já os leões se apoderaram deles, e lhes esmigalharam todos os ossos.

²⁵ ڒخْذنِّي يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ أَوْينْ إِرْيَازنْ نِّي ثُوغَا إِتَّاهْمنْ ذَانِييَالْ. نْضَارنْ ثنْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ، نِيثْنِي ذ إِحنْجِيرنْ نْسنْ ذ ثمْغَارِينْ نْسنْ. نِيثْنِي ثُوغَا عَاذْ وَارْ إِوِيضنْ شَا غَارْ ثِيسِي ن ثسْرَافْثْ ؤُمِي ثنْ طّْفنْ وَايْرَاذنْ ؤُشَا مزّْقنْ مَارَّا إِغْسَانْ نْسنْ.

²⁵ Então o rei Dario escreveu às pessoas de todos os povos, nações e línguas que habitam em toda a terra: “Que a paz lhes seja multiplicada!

²⁶ خنِّي يُورَا ؤُجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ إِ مَارَّا ڒڭْنُوسْ ذ شُّوعُوبْ ذ إِڒْسَاونْ: ”أَذْ يِيڒِي ڒهْنَا نْومْ ذ أَمقّْرَانْ أَطَّاسْ.

²⁶ Faço um decreto pelo qual, em todo o domínio do meu reino, todos tremam e temam diante do Deus de Daniel.” “Porque ele é o Deus vivo e que permanece para sempre. O seu reino não será destruído, e o seu domínio não terá fim.

²⁷ أَقَا سُّوفّْغغْ-د إِجّْ ن ڒُومُورْ حِيمَا إِمزْذَاغْ ذِي مَارَّا ثَاڭلْذِيثْ إِنُو، ثنِّي خْ صلّْطغْ، أَذْ أَرْجِيجنْ ؤُ أَذْ قفْقْفنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي ن ذَانِييَالْ مَاغَارْ نتَّا ذ أَربِّي إِدَّارنْ ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ إِ ڒبْذَا قَاعْ ؤُ ثَاڭلْذَا نّسْ وَارْ زمَّارنْ أَذْ ت ضَارّنْ ؤُ صُّولْطَا نّسْ أَذْ ثقِّيمْ أَڒْ أَنڭَّارُو.

²⁷ Ele livra, salva, e faz sinais e maravilhas no céu e na terra. Foi ele quem livrou Daniel do poder dos leões.”

²⁸ نتَّا إِفكّْ ؤُ إِسّنْجمْ ؤُ إِتّڭّْ ڒعْڒَامَاثْ ذ لْمُوعْجِيزَاثْ ذڭْ ؤُجنَّا ؤُ خْ ثمُّورْثْ. ذ نتَّا إِ إِفكّنْ ؤُ إِسّنْجْمنْ ذَانِييَالْ زڭْ وَاشَّارنْ ن وَايْرَاذنْ.“

²⁸ Daniel prosperou no reinado de Dario e no reinado de Ciro, o persa.

²⁹ ذَانِييَالْ وَانِيثَا ثُوغَا إِفْڒحْ ؤُمِي ثُوغَا ثَاڭلْذَا ذڭْ ؤُفُوسْ ن ذَارِييُوسْ ؤُ ذڭْ ؤُفُوسْ ن كُورَاشْ، أَفَارْسِي.

²⁹ — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Daniel 6 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →