Daniel 6
rifa (RIFA) vs ARA
1 ذَارِييُوسْ، أَمَاذَايْ، إِكْسِي ثَاڭلْذَا ؤُمِي ثُوغَا غَارسْ عْڒَاحَاڒْ ثْنَاينْ ؤُ-ستِّينْ ن إِسڭّْوُوسَا.
1 Pareceu bem a Dario constituir sobre o reino a cento e vinte sátrapas, que estivessem por todo o reino;
2 يَارْضَا ذَارِييُوسْ حِيمَا أَذْ يَاڒقّمْ مْيَا ؤُ-عِيشْرِينْ ن إِجدْجِيذنْ سَاذُو ؤُفُوسْ نّسْ إِنِّي إِ غَا إِحكّْمنْ مَانِي مَا ذِي كُوڒْ ثْڭلْذِيثْ.
2 e sobre eles, três presidentes, dos quais Daniel era um, aos quais estes sátrapas dessem conta, para que o rei não sofresse dano.
3 نتَّا إِڭَّا خَاسنْ ثْڒَاثَا ن ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ. ثُوغَا ذَانِييَالْ إِجّنْ زَّايْسنْ. ثُوغَا إِتّْخصَّا إِ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، أَذْ أَسنْ ڭّنْ ڒحْسَابْ، حِيمَا أَجدْجِيذْ وَارْ ث ثْڒقّفْ ثْخسَّارْثْ.
3 Então, o mesmo Daniel se distinguiu destes presidentes e sátrapas, porque nele havia um espírito excelente; e o rei pensava em estabelecê-lo sobre todo o reino.
4 خنِّي ثُوغَا ذَانِييَالْ إِعدُّو ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ نِّي ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي ثُوغَا ذَايسْ إِجّْ ن بُوحْبڒْ إِشْنَا أَطَّاسْ، ؤُ أَجدْجِيذْ ثُوغَا إِتّْخَارّصْ، حِيمَا أَذْ ث يڭّْ خْ مَارَّا ثَاڭلْذِيثْ.
4 Então, os presidentes e os sátrapas procuravam ocasião para acusar a Daniel a respeito do reino; mas não puderam achá-la, nem culpa alguma; porque ele era fiel, e não se achava nele nenhum erro nem culpa.
5 خنِّي أَرْزُونْ ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِشْثْ ن سِّيبّثْ مَاحنْذْ أَذْ تَّاهْمنْ ذَانِييَالْ ذِي ثْمسْڒَاشْثْ ن ثْڭلْذِيثْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ ؤُفِينْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن سِّيبّثْ نِيغْ ڒْغشّْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا ذ أَمْثِيقِّي ؤُ وَارْ ذَايسْ إِتّْوِيفْ ڒعْڭزْ نِيغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن جُّورثْ ن ثْمسْڒَايِينْ ثِيعفَّانِينْ.
5 Disseram, pois, estes homens: Nunca acharemos ocasião alguma para acusar a este Daniel, se não a procurarmos contra ele na lei do seu Deus.
6 خنِّي نَّانْ إِرْيَازنْ نِّي: ”وَارْ نتِّيفْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن سِّيبّثْ إِ تُّوهْمثْ خْ ذَانِييَالْ-أَ، مْغِيرْ مَاڒَا نُوفَا إِ-ت ذِي ثْمسْڒَاشْثْ ن شَّارِيعَا ن أَربِّي نّسْ.“
6 Então, estes presidentes e sátrapas foram juntos ao rei e lhe disseram: Ó rei Dario, vive eternamente!
7 ڒخْذنِّي مُوننْ ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن ؤُجدْجِيذْ، ؤُسِينْ-د هَاجَانْ إِ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ أَسْ: ”أَ أَجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ، دَّارْ إِ ڒبْذَا!
7 Todos os presidentes do reino, os prefeitos e sátrapas, conselheiros e governadores concordaram em que o rei estabeleça um decreto e faça firme o interdito que todo homem que, por espaço de trinta dias, fizer petição a qualquer deus ou a qualquer homem e não a ti, ó rei, seja lançado na cova dos leões.
8 مْشَاوَارنْ مَارَّا ڒْحُوكَّامْ إِمقّْرَاننْ ن ثْڭلْذِيثْ: إِمْضبَّارنْ ذ إِجدْجِيذنْ نِّي إِدْجَانْ سَاذُو إِ ؤُجدْجِيذْ ذ إِمْشَاوَارنْ ذ لْوُولَاثْ، حِيمَا أَجدْجِيذْ أَذْ د-إِسُّوفّغْ إِجّْ ن ڒُومُورْ ذ إِجّْ ن ڒحْكَامْ إِنهَّانْ مَارَّا ونِّي إِ غَا إِقدّْمنْ إِشْثْ ن ثُوثْرَا إِ يِيجّْ ن أَربِّي نِيغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ مْغِيرْ إِ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، ذِي ڒْمِيجَاڒْ ن ثْڒَاثِينْ ن وُوسَّانْ، أَذْ إِتّْوَامّنْضَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ.
8 Agora, pois, ó rei, sanciona o interdito e assina a escritura, para que não seja mudada, segundo a lei dos medos e dos persas, que se não pode revogar.
9 خنِّي ڒخُّو، أَ أَجدْجِيذْ، سكَّارْ ڒُومُورْ ؤُ وقّعْ ثِيرَا، حِيمَا وَارْ إِتّْوَابطّڒْ ڒُومُورْ ؤُ وَارْ إِفنِّي أَمْ مَامّشْ كُوڒْ ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ.“
9 Por esta causa, o rei Dario assinou a escritura e o interdito.
10 س ؤُينِّي يُورَا ؤُجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ ثِيرَا ذ ڒُومُورْ نِّي س يِيسمْ نّسْ.
10 Daniel, pois, quando soube que a escritura estava assinada, entrou em sua casa e, em cima, no seu quarto, onde havia janelas abertas do lado de Jerusalém, três vezes por dia, se punha de joelhos, e orava, e dava graças, diante do seu Deus, como costumava fazer.
11 ؤُمِي إِسّنْ ذَانِييَالْ أَقَا ثِيرَا-يَا ثتّْوَاوقّعْ، يُوذفْ نتَّا غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. ثُوغَا ثِيبُورْجَاثِينْ ن ثْغُورْفثْ نّسْ أَرزْمنْثْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ. نتَّا إِسْجذْ ذِينْ خْ إِفَادّنْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذڭْ وَاسّْ، إِژُّودْجْ ؤُ إِقَاذَا أَربِّي نّسْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِتّڭّْ قْبڒْ.
11 Então, aqueles homens foram juntos, e, tendo achado a Daniel a orar e a suplicar, diante do seu Deus,
12 ڒخْذنِّي مُوننْ يرْيَازنْ نِّي س ؤُهَاجِي ؤُشَا ؤُفِينْ ذَانِييَالْ إِتّْژَادْجْ ؤُ إِتّْزَاوَاڭْ إِ أَربِّي نّسْ.
12 se apresentaram ao rei, e, a respeito do interdito real, lhe disseram: Não assinaste um interdito que, por espaço de trinta dias, todo homem que fizesse petição a qualquer deus ou a qualquer homem e não a ti, ó rei, fosse lançado na cova dos leões? Respondeu o rei e disse: Esta palavra é certa, segundo a lei dos medos e dos persas, que se não pode revogar.
13 خنِّي ؤُذْفنْ-د غَارسْ ؤُ سِّيوْڒنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ خْ ڒُومُورْ ن ؤُجدْجِيذْ: ”مَا وَارْ ثْوقّْعذْ شَا إِجّْ ن ڒُومُورْ بلِّي كُوڒْ إِجّنْ ونِّي، ذِي ڒْمِيجَاڒْ ن ثْڒَاثِينْ ن وُوسَّانْ، غَا إِقدّْمنْ إِشْثْ ن ثُوثْرَا إِ يِيجّْ ن أَربِّي نِيغْ إِ يِيجّْ ن بْنَاذمْ مْغِيرْ إِ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، أَذْ إِتّْوَامّنْضَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ؟“ يَارَّا-د ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”ثَامسْڒَاشْثْ ثْبدّْ أَمْ يِيجّْ ن ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ نِّي وَارْ إِفنِّينْ.“
13 Então, responderam e disseram ao rei: Esse Daniel, que é dos exilados de Judá, não faz caso de ti, ó rei, nem do interdito que assinaste; antes, três vezes por dia, faz a sua oração.
14 خنِّي أَرِّينْ-د، نَّانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ: ”ذَانِييَالْ، إِجّنْ زڭْ إِمنْفِييّنْ زِي يَاهُوذَا، أَقَا وَارْ شكْ إِتّْوقَّارْ، أَ أَجدْجِيذْ، ؤُڒَا ذ ڒُومُورْ نِّي ثْوقّْعذْ. نتَّا إِتّْژَادْجْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذڭْ وَاسّْ.“
14 Tendo o rei ouvido estas coisas, ficou muito penalizado e determinou consigo mesmo livrar a Daniel; e, até ao pôr do sol, se empenhou por salvá-lo.
15 ؤُمِي إِسْڒَا ؤُجدْجِيذْ أَوَاڒْ-أَ، إِخيّقْ أَطَّاسْ خْ يِيخفْ نّسْ ؤُشَا إِڭَّا خْ وُوڒْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ إِفكّْ ذَانِييَالْ. أَڒْ أَغدْجَايْ ن ثْفُوشْثْ إِڭَّا ثِيزمَّارْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ ث إِسّنْجمْ.
15 Então, aqueles homens foram juntos ao rei e lhe disseram: Sabe, ó rei, que é lei dos medos e dos persas que nenhum interdito ou decreto que o rei sancione se pode mudar.
16 خنِّي مُوننْ-د يرْيَازنْ نِّي س ؤُهَاجِي غَارْ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أَ أَجدْجِيذْ، ثسّْنذْ أَقَا-ث ذ إِجّْ ن ڒْقَانُونْ ن أَيْثْ ن مَاذَايْ ذ أَيْثْ ن لْفُورْسْ ؤُ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَابدّڒْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ڒُومُورْ نِيغْ ذ ڒحْكَامْ نِّي د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُجدْجِيذْ.“
16 Então, o rei ordenou que trouxessem a Daniel e o lançassem na cova dos leões. Disse o rei a Daniel: O teu Deus, a quem tu continuamente serves, que ele te livre.
17 خنِّي يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ نذْهنْ ذَانِييَالْ زَّاثسْ ؤُ نْضَارنْ ث ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ. أَجدْجِيذْ إِطّفْ ذڭْ وَاوَاڒْ، إِنَّا إِ ذَانِييَالْ: ”أَربِّي نّشْ، ونِّي إِ ثْوقَّارذْ ڒبْذَا، أَذْ شكْ إِفكّْ!“
17 Foi trazida uma pedra e posta sobre a boca da cova; selou-a o rei com o seu próprio anel e com o dos seus grandes, para que nada se mudasse a respeito de Daniel.
18 إِوْينْ-د إِجّْ ن وژْرُو ؤُشَا سَّارْسنْ ث خْ ؤُقمُّومْ ن ثسْرَافْثْ ؤُشَا إِشمّعْ إِ-ث ؤُجدْجِيذْ س ثْخَاذنْثْ نّسْ ؤُڒَا س ثْخَاذنْثْ ن أَيْثْ ن جّهْذْ نّسْ، حِيمَا وَارْ إِتّْبذِّيڒْ أَرَّايْ خْ ذَانِييَالْ.
18 Então, o rei se dirigiu para o seu palácio, passou a noite em jejum e não deixou trazer à sua presença instrumentos de música; e fugiu dele o sono.
19 خنِّي يُويُورْ ؤُجدْجِيذْ غَارْ ڒقْصَارْ نّسْ. إِسّعْذُو دْجِيڒثْ نِّي ذڭْ ؤُژُومِّي ؤُ وَارْ يجِّي أَذْ أَسْ د-أَوْينْ أَفَارّجْ ؤُشَا إِضْوَا زَّايسْ يِيضصْ.
19 Pela manhã, ao romper do dia, levantou-se o rei e foi com pressa à cova dos leões.
20 زِيشْ غَارْ صّْبحْ غَارْ ونْقَارْ ن ثْفَاوْثْ، إِكَّارْ-د ؤُجدْجِيذْ، إِتَّاژّڒْ غَارْ ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ.
20 Chegando-se ele à cova, chamou por Daniel com voz triste; disse o rei a Daniel: Daniel, servo do Deus vivo! Dar-se-ia o caso que o teu Deus, a quem tu continuamente serves, tenha podido livrar-te dos leões?
21 ؤُمِي د-إِقَارّبْ غَارْ ثسْرَافْثْ، إِڒَاغَا س ثْمِيجَّا ثشْضنْ خْ ذَانِييَالْ. أَجدْجِيذْ إِسِّيوڒْ، إِنَّا إِ ذَانِييَالْ: ”أَ ذَانِييَالْ، شكْ ذ أَمْسخَّارْ ن أَربِّي إِدَّارنْ! مَا أَربِّي نّشْ، ونِّي إِ ثْوقَّارذْ ڒبْذَا، مَا ثُوغَا إِزمَّارْ أَذْ شكْ إِفكّْ زڭْ إِيْرَاذنْ؟“
21 Então, Daniel falou ao rei: Ó rei, vive eternamente!
22 خنِّي إِسِّيوڒْ ذَانِييَالْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ”أَ أَجدْجِيذْ، دَّارْ إِ ڒبْذَا!
22 O meu Deus enviou o seu anjo e fechou a boca aos leões, para que não me fizessem dano, porque foi achada em mim inocência diante dele; também contra ti, ó rei, não cometi delito algum.
23 أَربِّي إِنُو إِسّكّْ لْمَالَاكْ نّسْ ؤُ إِبلّعْ أَقمُّومْ ن وَايْرَاذنْ. ثُوغَا وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي إِيْزْمنْ مَاغَارْ يُوفَا أَيِي ذ أَمزْذَاڭْ زَّاثسْ. ؤُڒَا أَكِيذكْ، أَ أَجدْجِيذْ، وَارْ ڭِّيغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن لْجَارِيمَا!“
23 Então, o rei se alegrou sobremaneira e mandou tirar a Daniel da cova; assim, foi tirado Daniel da cova, e nenhum dano se achou nele, porque crera no seu Deus.
24 خنِّي إِفَارْحْ ؤُجدْجِيذْ أَطَّاسْ، يُومُورْ أَذْ د-أَوْينْ ذَانِييَالْ زِي ثسْرَافْثْ. أَوَارْنِي ڒَامِي ث إِوْينْ زِي ثسْرَافْثْ وَارْ ذَايسْ ؤُفِينْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن جّْرِيحشْثْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا إِتّْشڒْ خْ أَربِّي نّسْ.
24 Ordenou o rei, e foram trazidos aqueles homens que tinham acusado a Daniel, e foram lançados na cova dos leões, eles, seus filhos e suas mulheres; e ainda não tinham chegado ao fundo da cova, e já os leões se apoderaram deles, e lhes esmigalharam todos os ossos.
25 ڒخْذنِّي يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ أَوْينْ إِرْيَازنْ نِّي ثُوغَا إِتَّاهْمنْ ذَانِييَالْ. نْضَارنْ ثنْ ذِي ثسْرَافْثْ ن وَايْرَاذنْ، نِيثْنِي ذ إِحنْجِيرنْ نْسنْ ذ ثمْغَارِينْ نْسنْ. نِيثْنِي ثُوغَا عَاذْ وَارْ إِوِيضنْ شَا غَارْ ثِيسِي ن ثسْرَافْثْ ؤُمِي ثنْ طّْفنْ وَايْرَاذنْ ؤُشَا مزّْقنْ مَارَّا إِغْسَانْ نْسنْ.
25 Então, o rei Dario escreveu aos povos, nações e homens de todas as línguas que habitam em toda a terra: Paz vos seja multiplicada!
26 خنِّي يُورَا ؤُجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ إِ مَارَّا ڒڭْنُوسْ ذ شُّوعُوبْ ذ إِڒْسَاونْ: ”أَذْ يِيڒِي ڒهْنَا نْومْ ذ أَمقّْرَانْ أَطَّاسْ.
26 Faço um decreto pelo qual, em todo o domínio do meu reino, os homens tremam e temam perante o Deus de Daniel, porque ele é o Deus vivo e que permanece para sempre; o seu reino não será destruído, e o seu domínio não terá fim.
27 أَقَا سُّوفّْغغْ-د إِجّْ ن ڒُومُورْ حِيمَا إِمزْذَاغْ ذِي مَارَّا ثَاڭلْذِيثْ إِنُو، ثنِّي خْ صلّْطغْ، أَذْ أَرْجِيجنْ ؤُ أَذْ قفْقْفنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي ن ذَانِييَالْ مَاغَارْ نتَّا ذ أَربِّي إِدَّارنْ ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ إِ ڒبْذَا قَاعْ ؤُ ثَاڭلْذَا نّسْ وَارْ زمَّارنْ أَذْ ت ضَارّنْ ؤُ صُّولْطَا نّسْ أَذْ ثقِّيمْ أَڒْ أَنڭَّارُو.
27 Ele livra, e salva, e faz sinais e maravilhas no céu e na terra; foi ele quem livrou a Daniel do poder dos leões.
28 نتَّا إِفكّْ ؤُ إِسّنْجمْ ؤُ إِتّڭّْ ڒعْڒَامَاثْ ذ لْمُوعْجِيزَاثْ ذڭْ ؤُجنَّا ؤُ خْ ثمُّورْثْ. ذ نتَّا إِ إِفكّنْ ؤُ إِسّنْجْمنْ ذَانِييَالْ زڭْ وَاشَّارنْ ن وَايْرَاذنْ.“
28 Daniel, pois, prosperou no reinado de Dario e no reinado de Ciro, o persa.
29 ذَانِييَالْ وَانِيثَا ثُوغَا إِفْڒحْ ؤُمِي ثُوغَا ثَاڭلْذَا ذڭْ ؤُفُوسْ ن ذَارِييُوسْ ؤُ ذڭْ ؤُفُوسْ ن كُورَاشْ، أَفَارْسِي.
29 — ausente —
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.