Daniel 4

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ ”نشّْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، ثُوغَا أَيِي ذِي ڒَامَانْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو ؤُ س تِّيسِيرْ ذِي ڒقْصَارْ إِنُو.

¹ Do rei Nabucodonosor a todos os povos, nações e pessoas de todas as línguas que habitam a terra, felicidade e prosperidade!

² خنِّي ژْرِيغْ إِشْثْ ن ثرْجِيثْ، ثسِّيڭّْوذْ أَيِي. سّْحيَّارنْ أَيِي إِخَارِّيصنْ نِّي غَارِي ذِي ثَاسُّوثْ، ؤُڒَا ذ إِوحَّانْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو.

² Pareceu-me bom fazer-vos conhecer os milagres e prodígios que o Deus Altíssimo operou em mim.

³ س ؤُينِّي د-إِفّغْ زَّايِي ڒُومُورْ حِيمَا أَذْ أَوْينْ زَّاثِي مَارَّا إِمِيغِيسنْ ن بَابِيلْ، مَاحنْذْ نِيثْنِي أَذْ أَيِي سَّارْڭْبنْ أَفسَّارْ ن ثرْجِيثْ.

³ Oh! como são grandes seus milagres e como são poderosos seus prodígios! Seu reinado é um reinado eterno, e sua dominação perdura de geração em geração.

⁴ ڒخْذنِّي ؤُسِينْ-د ثَارْوَا ن ثْسحَّارْثْ ذ إِمسْنَاونْ ن إِثْرَانْ ذ إِكَالْذَانِييّنْ ذ إِڭزَّاننْ ؤُ نشّْ عَاوْذغْ أَسنْ ثَارْجِيثْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي سَّارْڭْبنْ خْ ؤُفسَّارْ نّسْ.

⁴ Eu, Nabucodonosor, vivia tranqüilo em minha casa e próspero em meu palácio.

⁵ غَارْ ؤُنڭَّارْ يُوسَا-د غَارِي ذَانِييَالْ ونِّي ؤُمِي قَّارنْ بَالْطَاشَاصَّارْ غَارْ يِيسمْ ن أَربِّي إِنُو، ذِي مِينْ ذِي إِزدّغْ بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ ؤُ إِ نتَّا ؤُمِي حَاجِيغْ ثَارْجِيثْ ؤُشَا نِّيغْ:

⁵ Tive um sonho que me assustou; os pensamentos que perpassavam pelo meu espírito quando no meu leito, bem como minhas visões, perturbaram-me.

⁶ ’بَالْطَاشَاصَّارْ، شكْ، أَ أَرَّايْسْ ن ثَارْوَا ن ثْسحَّارْثْ، أَقَا سّْنغْ بلِّي بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ إِ ذَايكْ إِزدّْغنْ، ؤُ وَارْ خَاكْ إِوْعَارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن سِّيرْ. إِنِي أَيِي إِوحَّانْ نِّي ژْرِيغْ ذ ؤُفسَّارْ نّسْ.

⁶ Dei ordem para que fizessem vir à minha presença todos os sábios de Babilônia, a fim de que me dessem a interpretação de meu sonho.

⁷ إِوحَّانْ نِّي غَارِي ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو ڒَامِي ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَاسُّوثْ، أَقَا ذ ثِينَا: نشّْ ژْرِيغْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا ذِينْ إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ذِي ڒْوسْثْ ن ثمُّورْثْ، ثُوغَا ثُوعْڒَا أَطَّاسْ.

⁷ Então acudiram os magos, os mágicos, os caldeus e os astrólogos, aos quais contei esse sonho, sem que eles todavia pudessem indicar-me o sentido.

⁸ ثَاشجَّارْثْ ثمْغَارْ ثذْوڒْ ثجْهذْ ؤُ ثَاقِيشَّاثْ نّسْ ثِيوضْ غَارْ ؤُجنَّا ؤُ ثتّْوَاژَارّْ ثْشجَّارْثْ ذڭْ ؤُنڭَّارُو ن ثمُّورْثْ مَارَّا.

⁸ Finalmente apresentou-se diante de mim Daniel, cognominado Baltazar, segundo o nome de meu deus, e em quem reside o espírito dos deuses santos. Narrei-lhe o sonho:

⁹ ثِيفْرَايْ نّسْ صبْحنْثْ ؤُ ڒْغِيدْجثْ نّسْ ثُوغَا-ت ذ أَطَّاسْ ؤُ ثُوغَا ذَايسْ مَاشَّا إِ مَارَّا. إِمُودَّارنْ ن ڒخْڒَا ؤُفِينْ ثِيڒِي سَاذُو نّسْ ؤُ إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زذْغنْ جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ ؤُ إِتّْوَاسّشّْ زَّايسْ مَارَّا إِنِّي غَارْسنْ إِشْثْ ن أَرِّيمثْ ن ويْسُومْ.“ “

⁹ Baltazar, disse-lhe, chefe dos magos, sei que reside em ti o espírito dos deuses santos e que nenhum mistério te confunde. Dize-me então as visões que tive em sonho; dá-me a explicação.

¹⁰ ”نشّْ ژْرِيغْ إِوحَّانْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو ڒَامِي ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَاسُّوثْ، ؤُ خْزَارْ، إِجّْ ن ؤُعسَّاسْ، إِجّْ ن ؤُمْقدَّاسْ إِهْوَا-د زڭْ ؤُجنَّا.

¹⁰ Tais eram as visões do meu espírito, quando no meu leito: eu via, no meio da região, uma árvore de alto porte.

¹¹ إِڒَاغَا-د س جّهْذْ، إِنَّا أَمُّو: ’زْذمْ ثَاشجَّارْثْ ؤُشَا قسّمْ ڒفْرُوعْ نّسْ. كّْسمْ زَّايسْ ثِيفْرَايْ نّسْ ؤُ زدْجْعمْ ڒْغِيدْجثْ نّسْ مَاحنْذْ إِمُودَّارنْ أَذْ أَروْڒنْ زِي سَاذُو نّسْ ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ زِي جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ،

¹¹ Esta árvore cresceu, era vigorosa. O cimo tocava o céu, era avistada até nos confins da terra.

¹² مَاشَا أجّْ جّْذعْ ن ثْشجَّارْثْ س إِژوْرَانْ نّسْ أَذْ إِقِّيمْ ذِي ثمُّورْثْ ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِقِّيمْ س إِشْثْ ن ثْسَارِّيفْثْ ن وُوزَّاڒْ ذ نّْحَاسْ جَارْ أَرْبِيعْ أَزِيزَا ذِي ڒخْڒَا، ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِسُّوفّْ س نّْذَا ن ؤُجنَّا ؤُ أَذْ ثِيڒِي ثسْغَارْثْ نّسْ أَكْ-ذ ڒوْحُوشْ جَارْ شْبَارْقْ ن ثمُّورْثْ.

¹² Sua folhagem era bela, e seus abundantes frutos forneciam a todos o que comer. À sua sombra abrigavam-se os animais terrestres, nos seus ramos permaneciam os pássaros do céu e toda criatura tirava dela seu sustento!

¹³ أجّْ ؤُڒْ نّسْ أَذْ إِبدّڒْ مَاحنْذْ وَارْ إِتِّيڒِي عَاذْ ذ ؤُڒْ نْ بْنَاذمْ ؤُ أوْشْ أَسْ ؤُڒْ ن إِجّْ ن لْحَايَاوَانْ. أَمُّو خَاسْ إِ غَا عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ.

¹³ Nas visões de meu espírito, quando no meu leito, vi {também} um santo vigilante que descia do céu,

¹⁴ ثَامسْڒَاشْثْ-أَ ثْبدّْ خْ ڒْخَاضَارْ ن إِعسَّاسنْ ؤُ ثُوثْرَا-يَا أَقَا ثُوسَا-د زڭْ إِمْقدَّاسنْ، حِيمَا إِنِّي إِدَّارنْ أَذْ نعْمنْ أَقَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي غَارسْ ثِيزمَّارْ خْ ثْڭلْذَا ن يوْذَانْ ؤُ أَذْ ت إِوْشْ إِ وِي إِخْسْ نتَّا، أَقَا إِڭَّا خَاسْ ؤُڒَا ذ ونِّي ذ أَمُوقْڒِيڒْ قَاعْ جَارْ إِوْذَانْ.‘

¹⁴ e começou a gritar com voz possante; derrubai a árvore, desgalhai-a; fazei cair as folhas e dispersai seus frutos. Que os animais fujam de debaixo dela, que os pássaros abandonem seus ramos.

¹⁵ ثَارْجِيثْ-أَ ژْرِيغْ ت نشّْ، أَجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ. شكْ، بَالْطَاشَاصَّارْ، إِنِي أَيِي أَفسَّارْ نّسْ، مَاغَارْ مَارَّا إِمِيغِيسنْ ذِي ثْڭلْذِيثْ إِنُو وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي وْشنْ أَفسَّارْ نّسْ، مَاشَا شكْ وَاهْ ثْزمَّارذْ، مِينْزِي بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ إِزدّغْ ذَايكْ.“

¹⁵ Entretanto, deixai permanecer na terra o tronco e as raízes, mas atados por correntes de ferro e de bronze. Que seja molhado pelo orvalho do céu e tenha seu quinhão de erva com os animais terrestres.

¹⁶ خنِّي ثُوغَا ذَانِييَالْ، ونِّي ؤُمِي قَّارنْ بَالْطَاشَاصَّارْ، يَارْجفْ إِشْثْ ن ڒْوقْثْ ؤُشَا إِخَارِيصّنْ نّسْ سّْحيَّارنْ ث. إِطّفْ ؤُجدْجِيذْ ذڭْ وَاوَاڒْ ؤُشَا إِنَّا: ”بَالْطَاشَاصَّارْ، أجّْ ثَارْجِيثْ ذ ؤُفسَّارْ نّسْ وَارْ شكْ سّْحيَّارنْ!“ يَارَّا-د بَالْطَاشَاصَّارْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، أجّْ ثَارْجِيثْ أَذْ ثِيڒِي خْ يِينِّي شكْ إِشَارّْهنْ ؤُ أَفسَّارْ نّسْ خْ يِينِّي إِدْجَانْ ضِيدّْ نّشْ!

¹⁶ Que se mude seu espírito; que em lugar de um espírito humano lhe seja dado um espírito animal e sete tempos passem sobre ele!

¹⁷ ثَاشجَّارْثْ نِّي ثژْرِيذْ، ثنِّي إِذوْڒنْ ثمْغَارْ ؤُ ثجْهذْ، ثنِّي ؤُمِي ثِيوضْ ثَاقِيشَّاثْ نّسْ أَڒْ أَجنَّا ؤُ ثنِّي د-إِتّْبَاننْ زِي مَارَّا دُّونشْثْ،

¹⁷ Esta sentença é um decreto dos vigilantes, esta resolução é uma ordem dos santos, a fim de que os vivos saibam que o Altíssimo domina sobre a realeza humana, e a confere a quem lhe apraz e pode a ela elevar o mais abjeto dos mortais.

¹⁸ - س ثفْرَايْ نّسْ إِصبْحنْ ذ ڒْغِيدْجثْ نّسْ إِ ثُوغَا ذڭْ وَاطَّاسْ، إِ ذَايسْ إِتّْوَافنْ مَاشَّا إِ مَارَّا، ؤُ سْوَادَّايْ نّسْ زدّْغنْ مَارَّا إِمُودَّارنْ نْ ڒخْڒَا، ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زدّْغنْ جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ -

¹⁸ Eis o sonho que tive, eu, o rei Nabucodonosor. Portanto tu, Baltazar, dá-me a interpretação dele, porque nenhum dos sábios de meu reino foi capaz de fazê-lo. Tu o podes, porque em ti habita o espírito dos deuses santos.

¹⁹ أَقَا ذ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، شكْ ونِّي إِذوْڒنْ ذ أَمقّْرَانْ ؤُ ثْجهْذذْ، مَاغَارْ ڒمْغَارثْ نّشْ ثمَّارْنِي أَڒَامِي ثِيوضْ أَڒْ أَجنَّا ؤُ لْمُولْكْ نّشْ أَڒْ طَّارْفْ ن دُّونشْثْ.

¹⁹ Então Daniel {cognominado Baltazar} permaneceu alguns instantes perdido no tumulto de seus pensamentos, e o rei prosseguiu: Baltazar, este sonho e sua significação não devem perturbar-te! Meu senhor, replicou Daniel, possa o sonho ser para teus inimigos, e sua significação para teus adversários!

²⁰ ؤُ ڒَامِي إِژْرَا ؤُجدْجِيذْ، أَقَا إِجّْ ن ؤُعسَّاسْ، إِجّْ ن ؤُمْقدَّاسْ، إِهْوَا-د زڭْ ؤُجنَّا، إِ إِنَّانْ: ’زْذمْ ثَاشجَّارْثْ ؤُغضْڒمْ إِ-ت، مَاشَا أجّْ جّْذعْ س إِژوْرَانْ نّسْ ذڭْ ؤُشَاڒْ أَكْ-ذ إِشْثْ ن ثْسَارِّيفْثْ ن وُوزَّاڒْ ذ نّْحَاسْ جَارْ أَرْبِيعْ ن ڒخْڒَا ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِسُّوفّْ س نّْذَا ن ؤُجنَّا ؤُ أَذْ ثِيڒِي ثسْغَارْثْ نّسْ جَارْ ڒوْحُوشْ نْ ڒخْڒَا أَڒَامِي خَاسْ عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ!‘،

²⁰ A árvore que viste crescer e tornar-se bela, cujo cimo tocava o céu e era avistada dos confins da terra,

²¹ أَقَا أَمُّو إِ يدْجَا ڒْمعْنَا ن مَارَّا مَانْ أَيَا، أَ أَجدْجِيذْ، ؤُ مَانْ أَيَا ذ لْقَارَارْ إِ د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي، إِجّْ ن لْقَارَارْ نِّي د غَا يَاسْ خْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ.

²¹ esta árvore de bela folhagem, de frutos abundantes que a todos dava o que comer, sob a qual viviam os animais terrestres, e em cujos ramos abrigavam-se os pássaros do céu,

²² أَذْ خَاكْ أَژّْڒنْ زِي ڒْوسْثْ ن إِوْذَانْ ؤُ ثَازذِّيغْثْ نّشْ أَذْ ثِيڒِي أَكْ-ذ ڒْمَاڒْ نْ ڒخْڒَا. أَمْ ڒبْهَايمْ أَذْ أَكْ سّشّنْ أَرْبِيعْ ؤُ نّْذَا ن ؤُجنَّا أَذْ شكْ إِسُّوفّْ. أَمُّو إِ خَاكْ غَا عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ أَڒْ غَا ثْنعْمذْ أَقَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي إِحكّمْ خْ ثْڭلْذَا ن إِوْذَانْ ؤُ إِتِّيشْ إِ-ت إِ وِي إِخْسْ نتَّا.

²² esta árvore, és tu senhor, que te tornaste grande e poderoso, cuja altura crescente atingiu os astros, cuja dominação estende-se até os confins da terra.

²³ أَقَا نَّانْ أَقَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَاجّْ جّْذعْ ن ثْشجَّارْثْ أَكْ-ذ إِژوْرَانْ نّسْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي، أَقَا ثَاڭلْذَا نّشْ أَذْ ثقِّيمْ خْمِي غَا ثْنعْمذْ أَقَا صُّولْثَا غَارْ ؤُجنَّا إِ ثدْجَا.

²³ Por outro lado, o rei viu um santo vigilante descer do céu e exclamar: derrubai a árvore, desgalhai-a; mas deixai na terra o tronco e as raízes, se bem que atadas por correntes de ferro e de bronze no meio da erva do campo. Que seja molhado pelo orvalho do céu e viva com os animais terrestres até que sete tempos hajam passado sobre ele. Eis o que isto significa:

²⁴ س ؤُينِّي، أَ أَجدْجِيذْ، إِڒِي أَذْ يِيڒِي شّْوَارْ إِنُو إِ ڒْخَاضَارْ نّشْ. أَرْژْ دّْنُوبْ نّشْ س ثْسڭْذَا ؤُ ڒْمُوعْصِييّثْ نّشْ ؤُمِي ثڭِّيذْ سْ ؤُحِينِّي إِ ڒْمُوسَاكِينْ. أَذْ ثَاغْ أَذْ ثتّْوَازُّوڭَّارْ تِّيسِيرْ نّشْ.“

²⁴ trata-se aí, ó rei, de um decreto do Altíssimo concernente ao rei, meu senhor:

²⁵ قَاعْ مَانْ أَيَا إِوْضَا-د خنِّي خْ ؤُجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ.

²⁵ Expulsar-te-ão de entre os homens para te fazer habitar com os animais do campo; pastarás ervas como os bois e serás molhado pelo orvalho do céu. Sete tempos passarão sobre ti, até que reconheças o domínio do Altíssimo sobre a realeza humana o qual a confere a quem lhe apraz.

²⁶ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثنْعَاشْ ن إِيُورنْ، ڒَامِي ثُوغَا إِڭُّورْ خْ ثْزقَّا ن ڒقْصَارْ ن بَابِيلْ،

²⁶ Se foi ordenado deixar intatos o tronco da árvore e suas raízes, é que tua realeza te será restituída logo que reconheças a soberania do céu.

²⁷ إِسِّيوڒْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”مَا مَانْ أَيَا وَارْ إِدْجِي ذ بَابِيلْ أَمقّْرَانْ نِّي بْنِيغْ س جّهْذْ ن ثْزمَّارْ إِنُو ذ ثَادَّارْثْ إِ ثْڭلْذَا ؤُ إِ ؤُعُودْجِي ن لْعَاضَامَا إِنُو!“

²⁷ Queiras então, ó rei, aceitar meu conselho: resgata teu pecado pela justiça, e tuas iniqüidades pela piedade para com os infelizes; talvez com isso haja um prolongamento de tua prosperidade.

²⁸ عَاذْ ثُوغَا وَاوَاڒْ-أَ ذڭْ ؤُقمُّومْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ثفّغْ-د إِشْثْ ن ثْمِيجَّا زڭْ ؤُجنَّا ثنَّا: ”أَمُّو إِ ذ أَشْ قَّارنْ، أَ أَجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ: ثَاڭلْذَا ثتّْوَاكّسْ زَّايكْ!

²⁸ Tudo isso aconteceu ao rei Nabucodonosor.

²⁹ أَذْ خَاكْ أَژّْڒنْ زِي ڒْوسْطْ ن إِوْذَانْ ؤُ ثَازذِّيغْثْ نّشْ أَذْ ثِيڒِي أَكْ-ذ ڒْمَاڒْ ن ڒخْڒَا. أَمْ ڒبْهَايمْ أَذْ شكْ سّشّنْ أَرْبِيعْ ؤُ أَذْ خَاكْ عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ أَڒْ غَا ثْنعْمذْ أَقَا صُّولْطَا خْ ثْڭلْذَا ن إِوْذَانْ غَارْ ؤُمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي ؤُ نتَّا إِوْشَا إِ-ت إِ وِي إِخْسْ نتَّا.“

²⁹ Doze meses mais tarde, o rei, passeando {nos terraços} do palácio real,

³⁰ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي إِقْفڒْ وَاوَاڒْ-أَ خْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، مِينْزِي ؤُژّْڒنْ خَاسْ زِي ڒْوسْثْ ن إِوْذَانْ. ثُوغَا إِتّتّْ أَرْبِيعْ أَمْ ڒبْهَايمْ ؤُ أَرِّيمثْ نّسْ إِسُّوفّْ إِ-ت نّْذَا ن ؤُجنَّا، أَڒَامِي إِذْوڒْ ؤُشُوَّافْ نّسْ ذ أَزِيرَارْ أَمْ وَافْرِيونْ ن إِڭِيذَارنْ ؤُ أَشَّارنْ نّسْ أَمْ يِينِّي ن إِجْضَاضْ.

³⁰ fazia esta reflexão: eis aí verdadeiramente a grande Babilônia, que construí para fazer dela uma mansão real por meu poder soberano, e para servir à glória de minha majestade!

³¹ أَوَارْنِي عْذُونْ وُوسَّانْ-أَ، سّْڭعّْذغْ نّشْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ ثِيطَّاوِينْ إِنُو غَارْ ؤُجنَّا ؤُشَا إِذْوڒْ-د غَارِي ڒعْقڒْ إِنُو. نشّْ صبْحغْ أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي ؤُ سّمْغَارغْ ؤُ سّْعُودْجغْ ونِّي إِدَّارنْ إِ ڒبْذَا، مَاغَارْ صُّولْطَا نّسْ ذ إِشْثْ ن صُّولْطَا ن ڒبْذَا ؤُ ثَاڭلْذِيثْ نّسْ ثقِّيمْ زِي جِّيڒْ أَڒْ جِّيڒْ.

³¹ Falava ainda, quando uma voz baixou do céu: anunciam a ti, rei Nabucodonosor, que teu reino te foi arrebatado.

³² مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ثمُّورْثْ تّْوَاحسْبنْ ذ وَالُو ؤُ نتَّا إِڭَّا أَمْ مَامّشْ إِخْسْ س ڒْعسْكَارْ ن ؤُجنَّا ؤُ س إِمزْذَاغْ ن دُّونشْثْ. وَارْ ذِينْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ نِّي إِزمَّارنْ أَذْ إِمْنعْ أَفُوسْ نّسْ نِيغْ أَذْ أَسْ يِينِي: مِينْ ثتّڭّذْ؟!

³² Vão expulsar-te dentre os homens para te fazer viver entre os animais dos campos; pastarás ervas como os bois. Sete tempos passarão sobre ti, até que reconheças que o Altíssimo domina sobre a realeza humana e que a confere a quem lhe apraz.

³³ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي إِذْوڒْ أَيِي-د ڒعْقڒْ. ؤُڒَا ذ أَعُودْجِي ن ثْڭلْذَا إِنُو ذ لْعَاضَامَا إِنُو ذ ؤُشوَّارْ إِنُو ذوْڒنْ-د خَافِي. إِمْشَاوَارنْ إِنُو ذ أَيْثْ ن جّهْذْ إِنُو أَرْزُونْ عَاوذْ خَافِي ؤُ تّْوَاسّْمثْنغْ ذِي ثْڭلْذَا إِنُو ؤُ عَاذْ إِمَّارْنِي أَيِي ذڭْ ؤُعُودْجِي إِنُو.

³³ No mesmo momento, o oráculo pronunciado sobre Nabucodonosor cumpriu-se; ele foi expulso dentre os homens e pastou ervas como os bois; seu corpo foi molhado pelo orvalho do céu. Seu pêlo cresceu como penas de águia e suas unhas, como unhas de pássaro.

³⁴ ڒخُّو نشّْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، سّْعُودْجغْ ؤُ سّمْغَارغْ أَجدْجِيذْ ن ؤُجنَّا، مِينْزِي مَارَّا ڒفْعَايڒْ نّسْ ذ ثِيذتّْ ؤُ إِمسْرَاقْ نّسْ ذ ثَاسڭْذَا. نتَّا غَارسْ صُّولْطَا مَاحنْذْ أَذْ إِسّْوَاضعْ إِنِّي إِدَّارنْ ذِي نّْفَاخثْ.“

³⁴ Ao terminar os dias marcados, eu, Nabucodonosor, levantei os olhos para o céu. A razão voltou-me e eu bendisse o Altíssimo; louvei e glorifiquei aquele que vive eternamente, cuja dominação é perpétua, cujo reino subsiste de idade em idade.

³⁵ — ausente —

³⁵ Diante dele nenhum habitante da terra tem importância; age como quer tanto em se tratando do exército celestial quanto em relação aos habitantes terrenos. Ninguém pode bater-lhe na mão e perguntar-lhe: Que fazeis aí?

³⁶ — ausente —

³⁶ Nesse mesmo instante a razão me foi restituída, com o brilho de minha realeza, minha majestade e meu esplendor. Meus conselheiros e meus nobres vieram procurar-me; fui reintegrado à frente do meu reino e meu poder achou-se aumentado.

³⁷ — ausente —

³⁷ Agora, eu, Nabucodonosor, louvo, exalto e glorifico o rei do céu, cujas obras são todas justas e cujos caminhos são retos, e que tem o poder de humilhar aqueles que procedem com orgulho.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Daniel 4 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →