Daniel 4

rifa (RIFA) vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ ”نشّْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، ثُوغَا أَيِي ذِي ڒَامَانْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو ؤُ س تِّيسِيرْ ذِي ڒقْصَارْ إِنُو.

¹ O rei Nabucodonosor a todos os povos, nações e homens de todas as línguas, que habitam em toda a terra: Paz vos seja multiplicada!

² خنِّي ژْرِيغْ إِشْثْ ن ثرْجِيثْ، ثسِّيڭّْوذْ أَيِي. سّْحيَّارنْ أَيِي إِخَارِّيصنْ نِّي غَارِي ذِي ثَاسُّوثْ، ؤُڒَا ذ إِوحَّانْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو.

² Pareceu-me bem fazer conhecidos os sinais e maravilhas que Deus, o Altíssimo, tem feito para comigo.

³ س ؤُينِّي د-إِفّغْ زَّايِي ڒُومُورْ حِيمَا أَذْ أَوْينْ زَّاثِي مَارَّا إِمِيغِيسنْ ن بَابِيلْ، مَاحنْذْ نِيثْنِي أَذْ أَيِي سَّارْڭْبنْ أَفسَّارْ ن ثرْجِيثْ.

³ Quão grandes são os seus sinais, e quão poderosas, as suas maravilhas! O seu reino é reino sempiterno, e o seu domínio, de geração em geração.

⁴ ڒخْذنِّي ؤُسِينْ-د ثَارْوَا ن ثْسحَّارْثْ ذ إِمسْنَاونْ ن إِثْرَانْ ذ إِكَالْذَانِييّنْ ذ إِڭزَّاننْ ؤُ نشّْ عَاوْذغْ أَسنْ ثَارْجِيثْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي سَّارْڭْبنْ خْ ؤُفسَّارْ نّسْ.

⁴ Eu, Nabucodonosor, estava tranquilo em minha casa e feliz no meu palácio.

⁵ غَارْ ؤُنڭَّارْ يُوسَا-د غَارِي ذَانِييَالْ ونِّي ؤُمِي قَّارنْ بَالْطَاشَاصَّارْ غَارْ يِيسمْ ن أَربِّي إِنُو، ذِي مِينْ ذِي إِزدّغْ بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ ؤُ إِ نتَّا ؤُمِي حَاجِيغْ ثَارْجِيثْ ؤُشَا نِّيغْ:

⁵ Tive um sonho, que me espantou; e, quando estava no meu leito, os pensamentos e as visões da minha cabeça me turbaram.

⁶ ’بَالْطَاشَاصَّارْ، شكْ، أَ أَرَّايْسْ ن ثَارْوَا ن ثْسحَّارْثْ، أَقَا سّْنغْ بلِّي بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ إِ ذَايكْ إِزدّْغنْ، ؤُ وَارْ خَاكْ إِوْعَارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن سِّيرْ. إِنِي أَيِي إِوحَّانْ نِّي ژْرِيغْ ذ ؤُفسَّارْ نّسْ.

⁶ Por isso, expedi um decreto, pelo qual fossem introduzidos à minha presença todos os sábios da Babilônia, para que me fizessem saber a interpretação do sonho.

⁷ إِوحَّانْ نِّي غَارِي ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو ڒَامِي ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَاسُّوثْ، أَقَا ذ ثِينَا: نشّْ ژْرِيغْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا ذِينْ إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ذِي ڒْوسْثْ ن ثمُّورْثْ، ثُوغَا ثُوعْڒَا أَطَّاسْ.

⁷ Então, entraram os magos, os encantadores, os caldeus e os feiticeiros, e lhes contei o sonho; mas não me fizeram saber a sua interpretação.

⁸ ثَاشجَّارْثْ ثمْغَارْ ثذْوڒْ ثجْهذْ ؤُ ثَاقِيشَّاثْ نّسْ ثِيوضْ غَارْ ؤُجنَّا ؤُ ثتّْوَاژَارّْ ثْشجَّارْثْ ذڭْ ؤُنڭَّارُو ن ثمُّورْثْ مَارَّا.

⁸ Por fim, se me apresentou Daniel, cujo nome é Beltessazar, segundo o nome do meu deus, e no qual há o espírito dos deuses santos; e eu lhe contei o sonho, dizendo:

⁹ ثِيفْرَايْ نّسْ صبْحنْثْ ؤُ ڒْغِيدْجثْ نّسْ ثُوغَا-ت ذ أَطَّاسْ ؤُ ثُوغَا ذَايسْ مَاشَّا إِ مَارَّا. إِمُودَّارنْ ن ڒخْڒَا ؤُفِينْ ثِيڒِي سَاذُو نّسْ ؤُ إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زذْغنْ جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ ؤُ إِتّْوَاسّشّْ زَّايسْ مَارَّا إِنِّي غَارْسنْ إِشْثْ ن أَرِّيمثْ ن ويْسُومْ.“ “

⁹ Beltessazar, chefe dos magos, eu sei que há em ti o espírito dos deuses santos, e nenhum mistério te é difícil; eis as visões do sonho que eu tive; dize-me a sua interpretação.

¹⁰ ”نشّْ ژْرِيغْ إِوحَّانْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو ڒَامِي ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَاسُّوثْ، ؤُ خْزَارْ، إِجّْ ن ؤُعسَّاسْ، إِجّْ ن ؤُمْقدَّاسْ إِهْوَا-د زڭْ ؤُجنَّا.

¹⁰ Eram assim as visões da minha cabeça quando eu estava no meu leito: eu estava olhando e vi uma árvore no meio da terra, cuja altura era grande;

¹¹ إِڒَاغَا-د س جّهْذْ، إِنَّا أَمُّو: ’زْذمْ ثَاشجَّارْثْ ؤُشَا قسّمْ ڒفْرُوعْ نّسْ. كّْسمْ زَّايسْ ثِيفْرَايْ نّسْ ؤُ زدْجْعمْ ڒْغِيدْجثْ نّسْ مَاحنْذْ إِمُودَّارنْ أَذْ أَروْڒنْ زِي سَاذُو نّسْ ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ زِي جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ،

¹¹ crescia a árvore e se tornava forte, de maneira que a sua altura chegava até ao céu; e era vista até aos confins da terra.

¹² مَاشَا أجّْ جّْذعْ ن ثْشجَّارْثْ س إِژوْرَانْ نّسْ أَذْ إِقِّيمْ ذِي ثمُّورْثْ ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِقِّيمْ س إِشْثْ ن ثْسَارِّيفْثْ ن وُوزَّاڒْ ذ نّْحَاسْ جَارْ أَرْبِيعْ أَزِيزَا ذِي ڒخْڒَا، ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِسُّوفّْ س نّْذَا ن ؤُجنَّا ؤُ أَذْ ثِيڒِي ثسْغَارْثْ نّسْ أَكْ-ذ ڒوْحُوشْ جَارْ شْبَارْقْ ن ثمُّورْثْ.

¹² A sua folhagem era formosa, e o seu fruto, abundante, e havia nela sustento para todos; debaixo dela os animais do campo achavam sombra, e as aves do céu faziam morada nos seus ramos, e todos os seres viventes se mantinham dela.

¹³ أجّْ ؤُڒْ نّسْ أَذْ إِبدّڒْ مَاحنْذْ وَارْ إِتِّيڒِي عَاذْ ذ ؤُڒْ نْ بْنَاذمْ ؤُ أوْشْ أَسْ ؤُڒْ ن إِجّْ ن لْحَايَاوَانْ. أَمُّو خَاسْ إِ غَا عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ.

¹³ No meu sonho, quando eu estava no meu leito, vi um vigilante, um santo, que descia do céu,

¹⁴ ثَامسْڒَاشْثْ-أَ ثْبدّْ خْ ڒْخَاضَارْ ن إِعسَّاسنْ ؤُ ثُوثْرَا-يَا أَقَا ثُوسَا-د زڭْ إِمْقدَّاسنْ، حِيمَا إِنِّي إِدَّارنْ أَذْ نعْمنْ أَقَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي غَارسْ ثِيزمَّارْ خْ ثْڭلْذَا ن يوْذَانْ ؤُ أَذْ ت إِوْشْ إِ وِي إِخْسْ نتَّا، أَقَا إِڭَّا خَاسْ ؤُڒَا ذ ونِّي ذ أَمُوقْڒِيڒْ قَاعْ جَارْ إِوْذَانْ.‘

¹⁴ clamando fortemente e dizendo: Derribai a árvore, cortai-lhe os ramos, derriçai-lhe as folhas, espalhai o seu fruto; afugentem-se os animais de debaixo dela e as aves, dos seus ramos.

¹⁵ ثَارْجِيثْ-أَ ژْرِيغْ ت نشّْ، أَجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ. شكْ، بَالْطَاشَاصَّارْ، إِنِي أَيِي أَفسَّارْ نّسْ، مَاغَارْ مَارَّا إِمِيغِيسنْ ذِي ثْڭلْذِيثْ إِنُو وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي وْشنْ أَفسَّارْ نّسْ، مَاشَا شكْ وَاهْ ثْزمَّارذْ، مِينْزِي بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ إِزدّغْ ذَايكْ.“

¹⁵ Mas a cepa, com as raízes, deixai na terra, atada com cadeias de ferro e de bronze, na erva do campo. Seja ela molhada do orvalho do céu, e a sua porção seja, com os animais, a erva da terra.

¹⁶ خنِّي ثُوغَا ذَانِييَالْ، ونِّي ؤُمِي قَّارنْ بَالْطَاشَاصَّارْ، يَارْجفْ إِشْثْ ن ڒْوقْثْ ؤُشَا إِخَارِيصّنْ نّسْ سّْحيَّارنْ ث. إِطّفْ ؤُجدْجِيذْ ذڭْ وَاوَاڒْ ؤُشَا إِنَّا: ”بَالْطَاشَاصَّارْ، أجّْ ثَارْجِيثْ ذ ؤُفسَّارْ نّسْ وَارْ شكْ سّْحيَّارنْ!“ يَارَّا-د بَالْطَاشَاصَّارْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، أجّْ ثَارْجِيثْ أَذْ ثِيڒِي خْ يِينِّي شكْ إِشَارّْهنْ ؤُ أَفسَّارْ نّسْ خْ يِينِّي إِدْجَانْ ضِيدّْ نّشْ!

¹⁶ Mude-se-lhe o coração, para que não seja mais coração de homem, e lhe seja dado coração de animal; e passem sobre ela sete tempos.

¹⁷ ثَاشجَّارْثْ نِّي ثژْرِيذْ، ثنِّي إِذوْڒنْ ثمْغَارْ ؤُ ثجْهذْ، ثنِّي ؤُمِي ثِيوضْ ثَاقِيشَّاثْ نّسْ أَڒْ أَجنَّا ؤُ ثنِّي د-إِتّْبَاننْ زِي مَارَّا دُّونشْثْ،

¹⁷ Esta sentença é por decreto dos vigilantes, e esta ordem, por mandado dos santos; a fim de que conheçam os viventes que o Altíssimo tem domínio sobre o reino dos homens; e o dá a quem quer e até ao mais humilde dos homens constitui sobre eles.

¹⁸ - س ثفْرَايْ نّسْ إِصبْحنْ ذ ڒْغِيدْجثْ نّسْ إِ ثُوغَا ذڭْ وَاطَّاسْ، إِ ذَايسْ إِتّْوَافنْ مَاشَّا إِ مَارَّا، ؤُ سْوَادَّايْ نّسْ زدّْغنْ مَارَّا إِمُودَّارنْ نْ ڒخْڒَا، ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زدّْغنْ جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ -

¹⁸ Isto vi eu, rei Nabucodonosor, em sonhos. Tu, pois, ó Beltessazar, dize a interpretação, porquanto todos os sábios do meu reino não me puderam fazer saber a interpretação, mas tu podes; pois há em ti o espírito dos deuses santos.

¹⁹ أَقَا ذ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، شكْ ونِّي إِذوْڒنْ ذ أَمقّْرَانْ ؤُ ثْجهْذذْ، مَاغَارْ ڒمْغَارثْ نّشْ ثمَّارْنِي أَڒَامِي ثِيوضْ أَڒْ أَجنَّا ؤُ لْمُولْكْ نّشْ أَڒْ طَّارْفْ ن دُّونشْثْ.

¹⁹ Então, Daniel, cujo nome era Beltessazar, esteve atônito por algum tempo, e os seus pensamentos o turbavam. Então, lhe falou o rei e disse: Beltessazar, não te perturbe o sonho, nem a sua interpretação. Respondeu Beltessazar e disse: Senhor meu, o sonho seja contra os que te têm ódio, e a sua interpretação, para os teus inimigos.

²⁰ ؤُ ڒَامِي إِژْرَا ؤُجدْجِيذْ، أَقَا إِجّْ ن ؤُعسَّاسْ، إِجّْ ن ؤُمْقدَّاسْ، إِهْوَا-د زڭْ ؤُجنَّا، إِ إِنَّانْ: ’زْذمْ ثَاشجَّارْثْ ؤُغضْڒمْ إِ-ت، مَاشَا أجّْ جّْذعْ س إِژوْرَانْ نّسْ ذڭْ ؤُشَاڒْ أَكْ-ذ إِشْثْ ن ثْسَارِّيفْثْ ن وُوزَّاڒْ ذ نّْحَاسْ جَارْ أَرْبِيعْ ن ڒخْڒَا ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِسُّوفّْ س نّْذَا ن ؤُجنَّا ؤُ أَذْ ثِيڒِي ثسْغَارْثْ نّسْ جَارْ ڒوْحُوشْ نْ ڒخْڒَا أَڒَامِي خَاسْ عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ!‘،

²⁰ A árvore que viste, que cresceu e se tornou forte, cuja altura chegou até ao céu, e que foi vista por toda a terra,

²¹ أَقَا أَمُّو إِ يدْجَا ڒْمعْنَا ن مَارَّا مَانْ أَيَا، أَ أَجدْجِيذْ، ؤُ مَانْ أَيَا ذ لْقَارَارْ إِ د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي، إِجّْ ن لْقَارَارْ نِّي د غَا يَاسْ خْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ.

²¹ cuja folhagem era formosa, e o seu fruto, abundante, e em que para todos havia sustento, debaixo da qual os animais do campo achavam sombra, e em cujos ramos as aves do céu faziam morada,

²² أَذْ خَاكْ أَژّْڒنْ زِي ڒْوسْثْ ن إِوْذَانْ ؤُ ثَازذِّيغْثْ نّشْ أَذْ ثِيڒِي أَكْ-ذ ڒْمَاڒْ نْ ڒخْڒَا. أَمْ ڒبْهَايمْ أَذْ أَكْ سّشّنْ أَرْبِيعْ ؤُ نّْذَا ن ؤُجنَّا أَذْ شكْ إِسُّوفّْ. أَمُّو إِ خَاكْ غَا عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ أَڒْ غَا ثْنعْمذْ أَقَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي إِحكّمْ خْ ثْڭلْذَا ن إِوْذَانْ ؤُ إِتِّيشْ إِ-ت إِ وِي إِخْسْ نتَّا.

²² és tu, ó rei, que cresceste e vieste a ser forte; a tua grandeza cresceu e chega até ao céu, e o teu domínio, até à extremidade da terra.

²³ أَقَا نَّانْ أَقَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَاجّْ جّْذعْ ن ثْشجَّارْثْ أَكْ-ذ إِژوْرَانْ نّسْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي، أَقَا ثَاڭلْذَا نّشْ أَذْ ثقِّيمْ خْمِي غَا ثْنعْمذْ أَقَا صُّولْثَا غَارْ ؤُجنَّا إِ ثدْجَا.

²³ Quanto ao que viu o rei, um vigilante, um santo, que descia do céu e que dizia: Cortai a árvore e destruí-a, mas a cepa com as raízes deixai na terra, atada com cadeias de ferro e de bronze, na erva do campo; seja ela molhada do orvalho do céu, e a sua porção seja com os animais do campo, até que passem sobre ela sete tempos,

²⁴ س ؤُينِّي، أَ أَجدْجِيذْ، إِڒِي أَذْ يِيڒِي شّْوَارْ إِنُو إِ ڒْخَاضَارْ نّشْ. أَرْژْ دّْنُوبْ نّشْ س ثْسڭْذَا ؤُ ڒْمُوعْصِييّثْ نّشْ ؤُمِي ثڭِّيذْ سْ ؤُحِينِّي إِ ڒْمُوسَاكِينْ. أَذْ ثَاغْ أَذْ ثتّْوَازُّوڭَّارْ تِّيسِيرْ نّشْ.“

²⁴ esta é a interpretação, ó rei, e este é o decreto do Altíssimo, que virá contra o rei, meu senhor:

²⁵ قَاعْ مَانْ أَيَا إِوْضَا-د خنِّي خْ ؤُجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ.

²⁵ serás expulso de entre os homens, e a tua morada será com os animais do campo, e dar-te-ão a comer ervas como aos bois, e serás molhado do orvalho do céu; e passar-se-ão sete tempos por cima de ti, até que conheças que o Altíssimo tem domínio sobre o reino dos homens e o dá a quem quer.

²⁶ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثنْعَاشْ ن إِيُورنْ، ڒَامِي ثُوغَا إِڭُّورْ خْ ثْزقَّا ن ڒقْصَارْ ن بَابِيلْ،

²⁶ Quanto ao que foi dito, que se deixasse a cepa da árvore com as suas raízes, o teu reino tornará a ser teu, depois que tiveres conhecido que o céu domina.

²⁷ إِسِّيوڒْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”مَا مَانْ أَيَا وَارْ إِدْجِي ذ بَابِيلْ أَمقّْرَانْ نِّي بْنِيغْ س جّهْذْ ن ثْزمَّارْ إِنُو ذ ثَادَّارْثْ إِ ثْڭلْذَا ؤُ إِ ؤُعُودْجِي ن لْعَاضَامَا إِنُو!“

²⁷ Portanto, ó rei, aceita o meu conselho e põe termo, pela justiça, em teus pecados e em tuas iniquidades, usando de misericórdia para com os pobres; e talvez se prolongue a tua tranquilidade.

²⁸ عَاذْ ثُوغَا وَاوَاڒْ-أَ ذڭْ ؤُقمُّومْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ثفّغْ-د إِشْثْ ن ثْمِيجَّا زڭْ ؤُجنَّا ثنَّا: ”أَمُّو إِ ذ أَشْ قَّارنْ، أَ أَجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ: ثَاڭلْذَا ثتّْوَاكّسْ زَّايكْ!

²⁸ Todas estas coisas sobrevieram ao rei Nabucodonosor.

²⁹ أَذْ خَاكْ أَژّْڒنْ زِي ڒْوسْطْ ن إِوْذَانْ ؤُ ثَازذِّيغْثْ نّشْ أَذْ ثِيڒِي أَكْ-ذ ڒْمَاڒْ ن ڒخْڒَا. أَمْ ڒبْهَايمْ أَذْ شكْ سّشّنْ أَرْبِيعْ ؤُ أَذْ خَاكْ عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ أَڒْ غَا ثْنعْمذْ أَقَا صُّولْطَا خْ ثْڭلْذَا ن إِوْذَانْ غَارْ ؤُمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي ؤُ نتَّا إِوْشَا إِ-ت إِ وِي إِخْسْ نتَّا.“

²⁹ Ao cabo de doze meses, passeando sobre o palácio real da cidade de Babilônia,

³⁰ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي إِقْفڒْ وَاوَاڒْ-أَ خْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، مِينْزِي ؤُژّْڒنْ خَاسْ زِي ڒْوسْثْ ن إِوْذَانْ. ثُوغَا إِتّتّْ أَرْبِيعْ أَمْ ڒبْهَايمْ ؤُ أَرِّيمثْ نّسْ إِسُّوفّْ إِ-ت نّْذَا ن ؤُجنَّا، أَڒَامِي إِذْوڒْ ؤُشُوَّافْ نّسْ ذ أَزِيرَارْ أَمْ وَافْرِيونْ ن إِڭِيذَارنْ ؤُ أَشَّارنْ نّسْ أَمْ يِينِّي ن إِجْضَاضْ.

³⁰ falou o rei e disse: Não é esta a grande Babilônia que eu edifiquei para a casa real, com o meu grandioso poder e para glória da minha majestade?

³¹ أَوَارْنِي عْذُونْ وُوسَّانْ-أَ، سّْڭعّْذغْ نّشْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ ثِيطَّاوِينْ إِنُو غَارْ ؤُجنَّا ؤُشَا إِذْوڒْ-د غَارِي ڒعْقڒْ إِنُو. نشّْ صبْحغْ أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي ؤُ سّمْغَارغْ ؤُ سّْعُودْجغْ ونِّي إِدَّارنْ إِ ڒبْذَا، مَاغَارْ صُّولْطَا نّسْ ذ إِشْثْ ن صُّولْطَا ن ڒبْذَا ؤُ ثَاڭلْذِيثْ نّسْ ثقِّيمْ زِي جِّيڒْ أَڒْ جِّيڒْ.

³¹ Falava ainda o rei quando desceu uma voz do céu: A ti se diz, ó rei Nabucodonosor: Já passou de ti o reino.

³² مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ثمُّورْثْ تّْوَاحسْبنْ ذ وَالُو ؤُ نتَّا إِڭَّا أَمْ مَامّشْ إِخْسْ س ڒْعسْكَارْ ن ؤُجنَّا ؤُ س إِمزْذَاغْ ن دُّونشْثْ. وَارْ ذِينْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ نِّي إِزمَّارنْ أَذْ إِمْنعْ أَفُوسْ نّسْ نِيغْ أَذْ أَسْ يِينِي: مِينْ ثتّڭّذْ؟!

³² Serás expulso de entre os homens, e a tua morada será com os animais do campo; e far-te-ão comer ervas como os bois, e passar-se-ão sete tempos por cima de ti, até que aprendas que o Altíssimo tem domínio sobre o reino dos homens e o dá a quem quer.

³³ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي إِذْوڒْ أَيِي-د ڒعْقڒْ. ؤُڒَا ذ أَعُودْجِي ن ثْڭلْذَا إِنُو ذ لْعَاضَامَا إِنُو ذ ؤُشوَّارْ إِنُو ذوْڒنْ-د خَافِي. إِمْشَاوَارنْ إِنُو ذ أَيْثْ ن جّهْذْ إِنُو أَرْزُونْ عَاوذْ خَافِي ؤُ تّْوَاسّْمثْنغْ ذِي ثْڭلْذَا إِنُو ؤُ عَاذْ إِمَّارْنِي أَيِي ذڭْ ؤُعُودْجِي إِنُو.

³³ No mesmo instante, se cumpriu a palavra sobre Nabucodonosor; e foi expulso de entre os homens e passou a comer erva como os bois, o seu corpo foi molhado do orvalho do céu, até que lhe cresceram os cabelos como as penas da águia, e as suas unhas, como as das aves.

³⁴ ڒخُّو نشّْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، سّْعُودْجغْ ؤُ سّمْغَارغْ أَجدْجِيذْ ن ؤُجنَّا، مِينْزِي مَارَّا ڒفْعَايڒْ نّسْ ذ ثِيذتّْ ؤُ إِمسْرَاقْ نّسْ ذ ثَاسڭْذَا. نتَّا غَارسْ صُّولْطَا مَاحنْذْ أَذْ إِسّْوَاضعْ إِنِّي إِدَّارنْ ذِي نّْفَاخثْ.“

³⁴ Mas ao fim daqueles dias, eu, Nabucodonosor, levantei os olhos ao céu, tornou-me a vir o entendimento, e eu bendisse o Altíssimo, e louvei, e glorifiquei ao que vive para sempre, cujo domínio é sempiterno, e cujo reino é de geração em geração.

³⁵ — ausente —

³⁵ Todos os moradores da terra são por ele reputados em nada; e, segundo a sua vontade, ele opera com o exército do céu e os moradores da terra; não há quem lhe possa deter a mão, nem lhe dizer: Que fazes?

³⁶ — ausente —

³⁶ Tão logo me tornou a vir o entendimento, também, para a dignidade do meu reino, tornou-me a vir a minha majestade e o meu resplendor; buscaram-me os meus conselheiros e os meus grandes; fui restabelecido no meu reino, e a mim se me ajuntou extraordinária grandeza.

³⁷ — ausente —

³⁷ Agora, pois, eu, Nabucodonosor, louvo, exalço e glorifico ao Rei do céu, porque todas as suas obras são verdadeiras, e os seus caminhos, justos, e pode humilhar aos que andam na soberba.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Daniel 4 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →