Daniel 4

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ ”نشّْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، ثُوغَا أَيِي ذِي ڒَامَانْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو ؤُ س تِّيسِيرْ ذِي ڒقْصَارْ إِنُو.

¹ O rei Nabucodonosor mandou aos povos de todas as nações, raças e línguas a seguinte mensagem: — Felicidade e paz para todos!

² خنِّي ژْرِيغْ إِشْثْ ن ثرْجِيثْ، ثسِّيڭّْوذْ أَيِي. سّْحيَّارنْ أَيِي إِخَارِّيصنْ نِّي غَارِي ذِي ثَاسُّوثْ، ؤُڒَا ذ إِوحَّانْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو.

² Quero que todos saibam dos maravilhosos milagres que o Deus Altíssimo fez em meu favor.

³ س ؤُينِّي د-إِفّغْ زَّايِي ڒُومُورْ حِيمَا أَذْ أَوْينْ زَّاثِي مَارَّا إِمِيغِيسنْ ن بَابِيلْ، مَاحنْذْ نِيثْنِي أَذْ أَيِي سَّارْڭْبنْ أَفسَّارْ ن ثرْجِيثْ.

³ Grandes são os seus milagres, e as coisas que ele fez são espantosas! Pois ele é o Rei eterno e reinará para sempre.

⁴ ڒخْذنِّي ؤُسِينْ-د ثَارْوَا ن ثْسحَّارْثْ ذ إِمسْنَاونْ ن إِثْرَانْ ذ إِكَالْذَانِييّنْ ذ إِڭزَّاننْ ؤُ نشّْ عَاوْذغْ أَسنْ ثَارْجِيثْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي سَّارْڭْبنْ خْ ؤُفسَّارْ نّسْ.

⁴ E continuou: — Eu, Nabucodonosor, vivia sossegado no meu palácio, e tudo ia muito bem.

⁵ غَارْ ؤُنڭَّارْ يُوسَا-د غَارِي ذَانِييَالْ ونِّي ؤُمِي قَّارنْ بَالْطَاشَاصَّارْ غَارْ يِيسمْ ن أَربِّي إِنُو، ذِي مِينْ ذِي إِزدّغْ بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ ؤُ إِ نتَّا ؤُمِي حَاجِيغْ ثَارْجِيثْ ؤُشَا نِّيغْ:

⁵ Mas certa noite tive um sonho que me deixou preocupado. Enquanto dormia, ideias e visões horrorosas tomaram conta de mim.

⁶ ’بَالْطَاشَاصَّارْ، شكْ، أَ أَرَّايْسْ ن ثَارْوَا ن ثْسحَّارْثْ، أَقَا سّْنغْ بلِّي بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ إِ ذَايكْ إِزدّْغنْ، ؤُ وَارْ خَاكْ إِوْعَارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن سِّيرْ. إِنِي أَيِي إِوحَّانْ نِّي ژْرِيغْ ذ ؤُفسَّارْ نّسْ.

⁶ Por isso, mandei chamar todos os sábios da Babilônia, para que eles me explicassem o sonho.

⁷ إِوحَّانْ نِّي غَارِي ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو ڒَامِي ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَاسُّوثْ، أَقَا ذ ثِينَا: نشّْ ژْرِيغْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا ذِينْ إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ذِي ڒْوسْثْ ن ثمُّورْثْ، ثُوغَا ثُوعْڒَا أَطَّاسْ.

⁷ Vieram então os sábios, os adivinhos, os astrólogos e os feiticeiros, e eu lhes contei o sonho, mas nenhum deles pôde explicá-lo.

⁸ ثَاشجَّارْثْ ثمْغَارْ ثذْوڒْ ثجْهذْ ؤُ ثَاقِيشَّاثْ نّسْ ثِيوضْ غَارْ ؤُجنَّا ؤُ ثتّْوَاژَارّْ ثْشجَّارْثْ ذڭْ ؤُنڭَّارُو ن ثمُّورْثْ مَارَّا.

⁸ Finalmente, apresentou-se Daniel, conhecido também como Beltessazar, nome que recebeu em honra do meu deus. O espírito dos santos deuses está nele, e por isso eu lhe contei o meu sonho. Eu disse:

⁹ ثِيفْرَايْ نّسْ صبْحنْثْ ؤُ ڒْغِيدْجثْ نّسْ ثُوغَا-ت ذ أَطَّاسْ ؤُ ثُوغَا ذَايسْ مَاشَّا إِ مَارَّا. إِمُودَّارنْ ن ڒخْڒَا ؤُفِينْ ثِيڒِي سَاذُو نّسْ ؤُ إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زذْغنْ جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ ؤُ إِتّْوَاسّشّْ زَّايسْ مَارَّا إِنِّي غَارْسنْ إِشْثْ ن أَرِّيمثْ ن ويْسُومْ.“ “

⁹ “Beltessazar, chefe dos adivinhos, eu sei que o espírito dos santos deuses está em você e que não há mistério que você não possa explicar. Por isso vou lhe contar o sonho e quero que você explique o que ele quer dizer.

¹⁰ ”نشّْ ژْرِيغْ إِوحَّانْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو ڒَامِي ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَاسُّوثْ، ؤُ خْزَارْ، إِجّْ ن ؤُعسَّاسْ، إِجّْ ن ؤُمْقدَّاسْ إِهْوَا-د زڭْ ؤُجنَّا.

¹⁰ Eu estava deitado na cama e, de repente, tive uma visão. Nela vi uma árvore muito alta, plantada no centro da terra.

¹¹ إِڒَاغَا-د س جّهْذْ، إِنَّا أَمُّو: ’زْذمْ ثَاشجَّارْثْ ؤُشَا قسّمْ ڒفْرُوعْ نّسْ. كّْسمْ زَّايسْ ثِيفْرَايْ نّسْ ؤُ زدْجْعمْ ڒْغِيدْجثْ نّسْ مَاحنْذْ إِمُودَّارنْ أَذْ أَروْڒنْ زِي سَاذُو نّسْ ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ زِي جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ،

¹¹ A árvore cresceu e cresceu até tocar o céu e era tão grande, que podia ser vista de qualquer lugar do mundo.

¹² مَاشَا أجّْ جّْذعْ ن ثْشجَّارْثْ س إِژوْرَانْ نّسْ أَذْ إِقِّيمْ ذِي ثمُّورْثْ ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِقِّيمْ س إِشْثْ ن ثْسَارِّيفْثْ ن وُوزَّاڒْ ذ نّْحَاسْ جَارْ أَرْبِيعْ أَزِيزَا ذِي ڒخْڒَا، ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِسُّوفّْ س نّْذَا ن ؤُجنَّا ؤُ أَذْ ثِيڒِي ثسْغَارْثْ نّسْ أَكْ-ذ ڒوْحُوشْ جَارْ شْبَارْقْ ن ثمُّورْثْ.

¹² As suas folhas eram belas, e ela dava tantas frutas, que o mundo todo podia se alimentar delas. Animais selvagens descansavam na sombra da árvore, as aves faziam ninhos nos seus galhos, e todos os seres vivos se alimentavam das suas frutas.

¹³ أجّْ ؤُڒْ نّسْ أَذْ إِبدّڒْ مَاحنْذْ وَارْ إِتِّيڒِي عَاذْ ذ ؤُڒْ نْ بْنَاذمْ ؤُ أوْشْ أَسْ ؤُڒْ ن إِجّْ ن لْحَايَاوَانْ. أَمُّو خَاسْ إِ غَا عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ.

¹³ Eu ainda estava sonhando, quando, de repente, vi um anjo-vigia que descia do céu

¹⁴ ثَامسْڒَاشْثْ-أَ ثْبدّْ خْ ڒْخَاضَارْ ن إِعسَّاسنْ ؤُ ثُوثْرَا-يَا أَقَا ثُوسَا-د زڭْ إِمْقدَّاسنْ، حِيمَا إِنِّي إِدَّارنْ أَذْ نعْمنْ أَقَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي غَارسْ ثِيزمَّارْ خْ ثْڭلْذَا ن يوْذَانْ ؤُ أَذْ ت إِوْشْ إِ وِي إِخْسْ نتَّا، أَقَا إِڭَّا خَاسْ ؤُڒَا ذ ونِّي ذ أَمُوقْڒِيڒْ قَاعْ جَارْ إِوْذَانْ.‘

¹⁴ e dizia em voz muito alta: ‘Derrubem a árvore, cortem os seus galhos, tirem as folhas e joguem fora as frutas. Espantem os animais que estão descansando na sua sombra e as aves que estão nos seus galhos.

¹⁵ ثَارْجِيثْ-أَ ژْرِيغْ ت نشّْ، أَجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ. شكْ، بَالْطَاشَاصَّارْ، إِنِي أَيِي أَفسَّارْ نّسْ، مَاغَارْ مَارَّا إِمِيغِيسنْ ذِي ثْڭلْذِيثْ إِنُو وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي وْشنْ أَفسَّارْ نّسْ، مَاشَا شكْ وَاهْ ثْزمَّارذْ، مِينْزِي بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ إِزدّغْ ذَايكْ.“

¹⁵ Mas deixem ficar o toco e as suas raízes e o amarrem com correntes de ferro e de bronze, no meio do capim bravo, no campo. Assim o sereno cairá sobre esse toco — esse homem —, e ele comerá capim como os animais.

¹⁶ خنِّي ثُوغَا ذَانِييَالْ، ونِّي ؤُمِي قَّارنْ بَالْطَاشَاصَّارْ، يَارْجفْ إِشْثْ ن ڒْوقْثْ ؤُشَا إِخَارِيصّنْ نّسْ سّْحيَّارنْ ث. إِطّفْ ؤُجدْجِيذْ ذڭْ وَاوَاڒْ ؤُشَا إِنَّا: ”بَالْطَاشَاصَّارْ، أجّْ ثَارْجِيثْ ذ ؤُفسَّارْ نّسْ وَارْ شكْ سّْحيَّارنْ!“ يَارَّا-د بَالْطَاشَاصَّارْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، أجّْ ثَارْجِيثْ أَذْ ثِيڒِي خْ يِينِّي شكْ إِشَارّْهنْ ؤُ أَفسَّارْ نّسْ خْ يِينِّي إِدْجَانْ ضِيدّْ نّشْ!

¹⁶ Ele perderá o juízo e começará a pensar como animal; sete anos viverá assim.

¹⁷ ثَاشجَّارْثْ نِّي ثژْرِيذْ، ثنِّي إِذوْڒنْ ثمْغَارْ ؤُ ثجْهذْ، ثنِّي ؤُمِي ثِيوضْ ثَاقِيشَّاثْ نّسْ أَڒْ أَجنَّا ؤُ ثنِّي د-إِتّْبَاننْ زِي مَارَّا دُّونشْثْ،

¹⁷ Esta é a sentença dada pelos anjos, pelos anjos-vigias do céu, a fim de que todos saibam que o Deus Altíssimo domina todos os reinos do mundo. Ele dá esses reinos a quem quer, mesmo ao mais humilde de todos os homens.’ ”

¹⁸ - س ثفْرَايْ نّسْ إِصبْحنْ ذ ڒْغِيدْجثْ نّسْ إِ ثُوغَا ذڭْ وَاطَّاسْ، إِ ذَايسْ إِتّْوَافنْ مَاشَّا إِ مَارَّا، ؤُ سْوَادَّايْ نّسْ زدّْغنْ مَارَّا إِمُودَّارنْ نْ ڒخْڒَا، ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زدّْغنْ جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ -

¹⁸ E Nabucodonosor terminou, dizendo: — Foi esse o sonho que eu tive, e nenhum dos meus sábios pôde me explicar o que ele quer dizer. Mas você, Beltessazar, pode dar a explicação porque o espírito dos santos deuses está em você. Portanto, explique o que o sonho quer dizer.

¹⁹ أَقَا ذ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، شكْ ونِّي إِذوْڒنْ ذ أَمقّْرَانْ ؤُ ثْجهْذذْ، مَاغَارْ ڒمْغَارثْ نّشْ ثمَّارْنِي أَڒَامِي ثِيوضْ أَڒْ أَجنَّا ؤُ لْمُولْكْ نّشْ أَڒْ طَّارْفْ ن دُّونشْثْ.

¹⁹ Ao ouvir isso, Daniel, também conhecido como Beltessazar, ficou espantado e por alguns instantes não sabia o que pensar. O rei lhe disse: — Beltessazar, não se preocupe com o sonho nem com o que ele quer dizer. Mas Daniel respondeu: — Ó rei, quem dera que o sonho e a sua mensagem não fossem a respeito do senhor, mas a respeito dos seus inimigos!

²⁰ ؤُ ڒَامِي إِژْرَا ؤُجدْجِيذْ، أَقَا إِجّْ ن ؤُعسَّاسْ، إِجّْ ن ؤُمْقدَّاسْ، إِهْوَا-د زڭْ ؤُجنَّا، إِ إِنَّانْ: ’زْذمْ ثَاشجَّارْثْ ؤُغضْڒمْ إِ-ت، مَاشَا أجّْ جّْذعْ س إِژوْرَانْ نّسْ ذڭْ ؤُشَاڒْ أَكْ-ذ إِشْثْ ن ثْسَارِّيفْثْ ن وُوزَّاڒْ ذ نّْحَاسْ جَارْ أَرْبِيعْ ن ڒخْڒَا ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِسُّوفّْ س نّْذَا ن ؤُجنَّا ؤُ أَذْ ثِيڒِي ثسْغَارْثْ نّسْ جَارْ ڒوْحُوشْ نْ ڒخْڒَا أَڒَامِي خَاسْ عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ!‘،

²⁰ O senhor viu uma árvore que cresceu e cresceu até tocar o céu e que era tão grande, que podia ser vista de qualquer lugar do mundo.

²¹ أَقَا أَمُّو إِ يدْجَا ڒْمعْنَا ن مَارَّا مَانْ أَيَا، أَ أَجدْجِيذْ، ؤُ مَانْ أَيَا ذ لْقَارَارْ إِ د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي، إِجّْ ن لْقَارَارْ نِّي د غَا يَاسْ خْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ.

²¹ As suas folhas eram belas, e ela dava tantas frutas, que o mundo todo podia se alimentar delas. Animais selvagens descansavam na sombra da árvore, e as aves faziam ninhos nos seus galhos.

²² أَذْ خَاكْ أَژّْڒنْ زِي ڒْوسْثْ ن إِوْذَانْ ؤُ ثَازذِّيغْثْ نّشْ أَذْ ثِيڒِي أَكْ-ذ ڒْمَاڒْ نْ ڒخْڒَا. أَمْ ڒبْهَايمْ أَذْ أَكْ سّشّنْ أَرْبِيعْ ؤُ نّْذَا ن ؤُجنَّا أَذْ شكْ إِسُّوفّْ. أَمُّو إِ خَاكْ غَا عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ أَڒْ غَا ثْنعْمذْ أَقَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي إِحكّمْ خْ ثْڭلْذَا ن إِوْذَانْ ؤُ إِتِّيشْ إِ-ت إِ وِي إِخْسْ نتَّا.

²² — Aquela árvore, ó rei, é o senhor. Pois o senhor se tornou poderoso, e o seu poder aumentou tanto, que chegou até o céu, e o seu domínio se estendeu pelo mundo inteiro.

²³ أَقَا نَّانْ أَقَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَاجّْ جّْذعْ ن ثْشجَّارْثْ أَكْ-ذ إِژوْرَانْ نّسْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي، أَقَا ثَاڭلْذَا نّشْ أَذْ ثقِّيمْ خْمِي غَا ثْنعْمذْ أَقَا صُّولْثَا غَارْ ؤُجنَّا إِ ثدْجَا.

²³ E o senhor viu também um anjo-vigia descendo do céu e dizendo: “Derrubem a árvore e quebrem todos os seus galhos, mas deixem ficar o toco e as suas raízes e o amarrem com correntes de ferro e de bronze, para que fique no meio do capim bravo, no campo. Assim o sereno cairá sobre esse homem, e ele terá de comer o que os animais comem. Sete anos ele viverá assim.”

²⁴ س ؤُينِّي، أَ أَجدْجِيذْ، إِڒِي أَذْ يِيڒِي شّْوَارْ إِنُو إِ ڒْخَاضَارْ نّشْ. أَرْژْ دّْنُوبْ نّشْ س ثْسڭْذَا ؤُ ڒْمُوعْصِييّثْ نّشْ ؤُمِي ثڭِّيذْ سْ ؤُحِينِّي إِ ڒْمُوسَاكِينْ. أَذْ ثَاغْ أَذْ ثتّْوَازُّوڭَّارْ تِّيسِيرْ نّشْ.“

²⁴ E Daniel continuou: — E agora vou dar a explicação. Este sonho trata da sentença do Deus Altíssimo contra o senhor, ó rei.

²⁵ قَاعْ مَانْ أَيَا إِوْضَا-د خنِّي خْ ؤُجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ.

²⁵ O senhor será expulso do meio dos seres humanos e ficará morando com os animais selvagens. O senhor comerá capim como os bois, dormirá ao ar livre e ficará molhado pelo sereno. Isso durará sete anos, até que o senhor reconheça que o Deus Altíssimo domina todos os reinos do mundo e coloca como rei o homem que ele quer.

²⁶ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثنْعَاشْ ن إِيُورنْ، ڒَامِي ثُوغَا إِڭُّورْ خْ ثْزقَّا ن ڒقْصَارْ ن بَابِيلْ،

²⁶ A ordem do anjo para que deixassem ficar o toco da árvore com as raízes quer dizer que o senhor será rei de novo, mas só quando confessar que Deus domina o mundo inteiro.

²⁷ إِسِّيوڒْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”مَا مَانْ أَيَا وَارْ إِدْجِي ذ بَابِيلْ أَمقّْرَانْ نِّي بْنِيغْ س جّهْذْ ن ثْزمَّارْ إِنُو ذ ثَادَّارْثْ إِ ثْڭلْذَا ؤُ إِ ؤُعُودْجِي ن لْعَاضَامَا إِنُو!“

²⁷ Ó rei, aceite o meu conselho. Deixe de pecar e faça o que é certo; acabe com as suas maldades e ajude os pobres. Assim talvez o senhor possa continuar a viver em paz e felicidade.

²⁸ عَاذْ ثُوغَا وَاوَاڒْ-أَ ذڭْ ؤُقمُّومْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ثفّغْ-د إِشْثْ ن ثْمِيجَّا زڭْ ؤُجنَّا ثنَّا: ”أَمُّو إِ ذ أَشْ قَّارنْ، أَ أَجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ: ثَاڭلْذَا ثتّْوَاكّسْ زَّايكْ!

²⁸ E, de fato, tudo isso aconteceu com o rei Nabucodonosor.

²⁹ أَذْ خَاكْ أَژّْڒنْ زِي ڒْوسْطْ ن إِوْذَانْ ؤُ ثَازذِّيغْثْ نّشْ أَذْ ثِيڒِي أَكْ-ذ ڒْمَاڒْ ن ڒخْڒَا. أَمْ ڒبْهَايمْ أَذْ شكْ سّشّنْ أَرْبِيعْ ؤُ أَذْ خَاكْ عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ أَڒْ غَا ثْنعْمذْ أَقَا صُّولْطَا خْ ثْڭلْذَا ن إِوْذَانْ غَارْ ؤُمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي ؤُ نتَّا إِوْشَا إِ-ت إِ وِي إِخْسْ نتَّا.“

²⁹ Doze meses mais tarde, ele estava passeando no terraço do seu palácio na cidade de Babilônia

³⁰ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي إِقْفڒْ وَاوَاڒْ-أَ خْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، مِينْزِي ؤُژّْڒنْ خَاسْ زِي ڒْوسْثْ ن إِوْذَانْ. ثُوغَا إِتّتّْ أَرْبِيعْ أَمْ ڒبْهَايمْ ؤُ أَرِّيمثْ نّسْ إِسُّوفّْ إِ-ت نّْذَا ن ؤُجنَّا، أَڒَامِي إِذْوڒْ ؤُشُوَّافْ نّسْ ذ أَزِيرَارْ أَمْ وَافْرِيونْ ن إِڭِيذَارنْ ؤُ أَشَّارنْ نّسْ أَمْ يِينِّي ن إِجْضَاضْ.

³⁰ e disse: — Como é grande a cidade de Babilônia! Com o meu grande poder, eu a construí para ser a capital do meu reino, a fim de mostrar a todos a minha grandeza e a minha

³¹ أَوَارْنِي عْذُونْ وُوسَّانْ-أَ، سّْڭعّْذغْ نّشْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ ثِيطَّاوِينْ إِنُو غَارْ ؤُجنَّا ؤُشَا إِذْوڒْ-د غَارِي ڒعْقڒْ إِنُو. نشّْ صبْحغْ أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي ؤُ سّمْغَارغْ ؤُ سّْعُودْجغْ ونِّي إِدَّارنْ إِ ڒبْذَا، مَاغَارْ صُّولْطَا نّسْ ذ إِشْثْ ن صُّولْطَا ن ڒبْذَا ؤُ ثَاڭلْذِيثْ نّسْ ثقِّيمْ زِي جِّيڒْ أَڒْ جِّيڒْ.

³¹ O rei ainda estava falando quando veio uma voz do céu, que disse: — Preste atenção, rei Nabucodonosor! Este reino não é mais seu.

³² مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ثمُّورْثْ تّْوَاحسْبنْ ذ وَالُو ؤُ نتَّا إِڭَّا أَمْ مَامّشْ إِخْسْ س ڒْعسْكَارْ ن ؤُجنَّا ؤُ س إِمزْذَاغْ ن دُّونشْثْ. وَارْ ذِينْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ نِّي إِزمَّارنْ أَذْ إِمْنعْ أَفُوسْ نّسْ نِيغْ أَذْ أَسْ يِينِي: مِينْ ثتّڭّذْ؟!

³² Você será expulso do meio dos seres humanos, ficará morando com os animais selvagens e comerá capim como os bois. Isso durará sete anos, até que você reconheça que o Deus Altíssimo domina todos os reinos do mundo e coloca como rei quem ele quer.

³³ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي إِذْوڒْ أَيِي-د ڒعْقڒْ. ؤُڒَا ذ أَعُودْجِي ن ثْڭلْذَا إِنُو ذ لْعَاضَامَا إِنُو ذ ؤُشوَّارْ إِنُو ذوْڒنْ-د خَافِي. إِمْشَاوَارنْ إِنُو ذ أَيْثْ ن جّهْذْ إِنُو أَرْزُونْ عَاوذْ خَافِي ؤُ تّْوَاسّْمثْنغْ ذِي ثْڭلْذَا إِنُو ؤُ عَاذْ إِمَّارْنِي أَيِي ذڭْ ؤُعُودْجِي إِنُو.

³³ Naquele mesmo instante, cumpriu-se a sentença contra Nabucodonosor. Ele foi expulso do meio dos seres humanos e começou a comer capim como os bois. Dormia ao ar livre e ficava molhado pelo sereno. O seu cabelo ficou comprido, parecido com penas de águia, e as suas unhas cresceram tanto, que pareciam garras de um gavião.

³⁴ ڒخُّو نشّْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، سّْعُودْجغْ ؤُ سّمْغَارغْ أَجدْجِيذْ ن ؤُجنَّا، مِينْزِي مَارَّا ڒفْعَايڒْ نّسْ ذ ثِيذتّْ ؤُ إِمسْرَاقْ نّسْ ذ ثَاسڭْذَا. نتَّا غَارسْ صُّولْطَا مَاحنْذْ أَذْ إِسّْوَاضعْ إِنِّي إِدَّارنْ ذِي نّْفَاخثْ.“

³⁴ O rei disse: — Depois de passados os sete anos, eu olhei para o céu, e o meu juízo voltou. Aí agradeci ao Deus Altíssimo e dei louvor e “O poder do Altíssimo é eterno; o seu

³⁵ — ausente —

³⁵ Para ele, os seres humanos não têm nenhum valor; ele governa todos os anjos do céu e todos os moradores da terra. Não há ninguém que possa impedi-lo de fazer o que quer; não há ninguém que possa obrigá-lo a explicar o que faz.”

³⁶ — ausente —

³⁶ — Logo que o meu juízo voltou — continuou Nabucodonosor —, eu recebi outra vez a minha honra, a minha majestade e a glória do meu reino. Os meus conselheiros e as altas autoridades do meu governo me receberam de volta. Fui rei de novo, com mais poder do que antes.

³⁷ — ausente —

³⁷ Portanto, eu, o rei Nabucodonosor, agradeço ao Rei do céu e lhe dou louvor e glória. Tudo o que ele faz é certo e justo, e ele pode humilhar qualquer pessoa orgulhosa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Daniel 4 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →