Daniel 4

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ ”نشّْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، ثُوغَا أَيِي ذِي ڒَامَانْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو ؤُ س تِّيسِيرْ ذِي ڒقْصَارْ إِنُو.

¹ O rei Nabucodonosor para todo povo, nações e línguas que habitam em toda a terra: Paz vos seja multiplicada.

² خنِّي ژْرِيغْ إِشْثْ ن ثرْجِيثْ، ثسِّيڭّْوذْ أَيِي. سّْحيَّارنْ أَيِي إِخَارِّيصنْ نِّي غَارِي ذِي ثَاسُّوثْ، ؤُڒَا ذ إِوحَّانْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو.

² Eu achei por bem mostrar os sinais e maravilhas que o altíssimo Deus tem feito para comigo.

³ س ؤُينِّي د-إِفّغْ زَّايِي ڒُومُورْ حِيمَا أَذْ أَوْينْ زَّاثِي مَارَّا إِمِيغِيسنْ ن بَابِيلْ، مَاحنْذْ نِيثْنِي أَذْ أَيِي سَّارْڭْبنْ أَفسَّارْ ن ثرْجِيثْ.

³ Quão grandes são os seus sinais! E quão poderosas são as suas maravilhas! O seu reino é um reino eterno, e o seu domínio é de geração a geração.

⁴ ڒخْذنِّي ؤُسِينْ-د ثَارْوَا ن ثْسحَّارْثْ ذ إِمسْنَاونْ ن إِثْرَانْ ذ إِكَالْذَانِييّنْ ذ إِڭزَّاننْ ؤُ نشّْ عَاوْذغْ أَسنْ ثَارْجِيثْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي سَّارْڭْبنْ خْ ؤُفسَّارْ نّسْ.

⁴ Eu, Nabucodonosor, estava em repouso em minha casa, e prosperando em meu palácio.

⁵ غَارْ ؤُنڭَّارْ يُوسَا-د غَارِي ذَانِييَالْ ونِّي ؤُمِي قَّارنْ بَالْطَاشَاصَّارْ غَارْ يِيسمْ ن أَربِّي إِنُو، ذِي مِينْ ذِي إِزدّغْ بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ ؤُ إِ نتَّا ؤُمِي حَاجِيغْ ثَارْجِيثْ ؤُشَا نِّيغْ:

⁵ Eu tive um sonho que me atemorizou, e os pensamentos sobre minha cama e as visões da minha cabeça me atribularam.

⁶ ’بَالْطَاشَاصَّارْ، شكْ، أَ أَرَّايْسْ ن ثَارْوَا ن ثْسحَّارْثْ، أَقَا سّْنغْ بلِّي بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ إِ ذَايكْ إِزدّْغنْ، ؤُ وَارْ خَاكْ إِوْعَارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن سِّيرْ. إِنِي أَيِي إِوحَّانْ نِّي ژْرِيغْ ذ ؤُفسَّارْ نّسْ.

⁶ Portanto, decretei que trouxessem diante de mim todos os homens sábios de Babilônia, para que me fizessem conhecer a interpretação do sonho.

⁷ إِوحَّانْ نِّي غَارِي ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو ڒَامِي ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَاسُّوثْ، أَقَا ذ ثِينَا: نشّْ ژْرِيغْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا ذِينْ إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ذِي ڒْوسْثْ ن ثمُّورْثْ، ثُوغَا ثُوعْڒَا أَطَّاسْ.

⁷ Então vieram os magos, os astrólogos, os caldeus e os adivinhos; e contei o sonho diante deles. Porém eles não me fizeram conhecer a sua interpretação.

⁸ ثَاشجَّارْثْ ثمْغَارْ ثذْوڒْ ثجْهذْ ؤُ ثَاقِيشَّاثْ نّسْ ثِيوضْ غَارْ ؤُجنَّا ؤُ ثتّْوَاژَارّْ ثْشجَّارْثْ ذڭْ ؤُنڭَّارُو ن ثمُّورْثْ مَارَّا.

⁸ Porém, por fim, Daniel, cujo nome era Beltessazar, entrou diante de mim, de acordo com o nome do meu deus, e em quem está o espírito dos deuses santos; e perante ele eu contei o sonho, dizendo:

⁹ ثِيفْرَايْ نّسْ صبْحنْثْ ؤُ ڒْغِيدْجثْ نّسْ ثُوغَا-ت ذ أَطَّاسْ ؤُ ثُوغَا ذَايسْ مَاشَّا إِ مَارَّا. إِمُودَّارنْ ن ڒخْڒَا ؤُفِينْ ثِيڒِي سَاذُو نّسْ ؤُ إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زذْغنْ جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ ؤُ إِتّْوَاسّشّْ زَّايسْ مَارَّا إِنِّي غَارْسنْ إِشْثْ ن أَرِّيمثْ ن ويْسُومْ.“ “

⁹ Ó Beltessazar, mestre dos magos, porque eu sei que o espírito dos deuses santos está em ti, e nenhum segredo te atribula, conte-me as visões do sonho que eu tive e a sua interpretação.

¹⁰ ”نشّْ ژْرِيغْ إِوحَّانْ ذڭْ ؤُزدْجِيفْ إِنُو ڒَامِي ذ أَيِي ثُوغَا ذِي ثَاسُّوثْ، ؤُ خْزَارْ، إِجّْ ن ؤُعسَّاسْ، إِجّْ ن ؤُمْقدَّاسْ إِهْوَا-د زڭْ ؤُجنَّا.

¹⁰ Assim foram as visões da minha cabeça em minha cama: eu olhei e observei uma árvore no meio da terra, e a sua altura era grande.

¹¹ إِڒَاغَا-د س جّهْذْ، إِنَّا أَمُّو: ’زْذمْ ثَاشجَّارْثْ ؤُشَا قسّمْ ڒفْرُوعْ نّسْ. كّْسمْ زَّايسْ ثِيفْرَايْ نّسْ ؤُ زدْجْعمْ ڒْغِيدْجثْ نّسْ مَاحنْذْ إِمُودَّارنْ أَذْ أَروْڒنْ زِي سَاذُو نّسْ ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ زِي جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ،

¹¹ A árvore cresceu e ficou forte, e a sua altura alcançou o céu, e podia ser vista até nos confins de toda a terra;

¹² مَاشَا أجّْ جّْذعْ ن ثْشجَّارْثْ س إِژوْرَانْ نّسْ أَذْ إِقِّيمْ ذِي ثمُّورْثْ ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِقِّيمْ س إِشْثْ ن ثْسَارِّيفْثْ ن وُوزَّاڒْ ذ نّْحَاسْ جَارْ أَرْبِيعْ أَزِيزَا ذِي ڒخْڒَا، ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِسُّوفّْ س نّْذَا ن ؤُجنَّا ؤُ أَذْ ثِيڒِي ثسْغَارْثْ نّسْ أَكْ-ذ ڒوْحُوشْ جَارْ شْبَارْقْ ن ثمُّورْثْ.

¹² as suas folhas eram belas, e o seu fruto abundante, e nela havia alimento para todos; os animais do campo tinham sombra sob ela, e as aves do céu habitavam nos seus galhos; e toda a carne alimentava-se dela.

¹³ أجّْ ؤُڒْ نّسْ أَذْ إِبدّڒْ مَاحنْذْ وَارْ إِتِّيڒِي عَاذْ ذ ؤُڒْ نْ بْنَاذمْ ؤُ أوْشْ أَسْ ؤُڒْ ن إِجّْ ن لْحَايَاوَانْ. أَمُّو خَاسْ إِ غَا عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ.

¹³ Eu vi nas visões da minha cabeça sobre a minha cama, e eis que um vigia e um santo desceram do céu;

¹⁴ ثَامسْڒَاشْثْ-أَ ثْبدّْ خْ ڒْخَاضَارْ ن إِعسَّاسنْ ؤُ ثُوثْرَا-يَا أَقَا ثُوسَا-د زڭْ إِمْقدَّاسنْ، حِيمَا إِنِّي إِدَّارنْ أَذْ نعْمنْ أَقَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي غَارسْ ثِيزمَّارْ خْ ثْڭلْذَا ن يوْذَانْ ؤُ أَذْ ت إِوْشْ إِ وِي إِخْسْ نتَّا، أَقَا إِڭَّا خَاسْ ؤُڒَا ذ ونِّي ذ أَمُوقْڒِيڒْ قَاعْ جَارْ إِوْذَانْ.‘

¹⁴ ele clamou alto, e disse: Ponde a árvore abaixo e cortai os seus ramos, sacudi as suas folhas e espalhai o seu fruto; fujam os animais de debaixo dela, e as aves dos seus ramos;

¹⁵ ثَارْجِيثْ-أَ ژْرِيغْ ت نشّْ، أَجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ. شكْ، بَالْطَاشَاصَّارْ، إِنِي أَيِي أَفسَّارْ نّسْ، مَاغَارْ مَارَّا إِمِيغِيسنْ ذِي ثْڭلْذِيثْ إِنُو وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَيِي وْشنْ أَفسَّارْ نّسْ، مَاشَا شكْ وَاهْ ثْزمَّارذْ، مِينْزِي بُوحْبڒْ ن إِربِّيثنْ إِمْقدَّاسنْ إِزدّغْ ذَايكْ.“

¹⁵ porém deixai o toco das suas raízes na terra, e até com um grilhão de ferro e bronze na tenra grama do campo; e se umedeça com o orvalho do céu, e esteja a sua porção com os animais na grama da terra;

¹⁶ خنِّي ثُوغَا ذَانِييَالْ، ونِّي ؤُمِي قَّارنْ بَالْطَاشَاصَّارْ، يَارْجفْ إِشْثْ ن ڒْوقْثْ ؤُشَا إِخَارِيصّنْ نّسْ سّْحيَّارنْ ث. إِطّفْ ؤُجدْجِيذْ ذڭْ وَاوَاڒْ ؤُشَا إِنَّا: ”بَالْطَاشَاصَّارْ، أجّْ ثَارْجِيثْ ذ ؤُفسَّارْ نّسْ وَارْ شكْ سّْحيَّارنْ!“ يَارَّا-د بَالْطَاشَاصَّارْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، أجّْ ثَارْجِيثْ أَذْ ثِيڒِي خْ يِينِّي شكْ إِشَارّْهنْ ؤُ أَفسَّارْ نّسْ خْ يِينِّي إِدْجَانْ ضِيدّْ نّشْ!

¹⁶ mude-se o seu coração de homem, seja-lhe dado o coração de um animal, e sete tempos passem sobre ele.

¹⁷ ثَاشجَّارْثْ نِّي ثژْرِيذْ، ثنِّي إِذوْڒنْ ثمْغَارْ ؤُ ثجْهذْ، ثنِّي ؤُمِي ثِيوضْ ثَاقِيشَّاثْ نّسْ أَڒْ أَجنَّا ؤُ ثنِّي د-إِتّْبَاننْ زِي مَارَّا دُّونشْثْ،

¹⁷ Este assunto é pelo decreto dos vigias, e ordem pela palavra dos santos, para o propósito de que os viventes possam saber que o Altíssimo governa no reino dos homens, e o dá a quem ele escolher, e estabelece sobre ele o mais simples dos homens.

¹⁸ - س ثفْرَايْ نّسْ إِصبْحنْ ذ ڒْغِيدْجثْ نّسْ إِ ثُوغَا ذڭْ وَاطَّاسْ، إِ ذَايسْ إِتّْوَافنْ مَاشَّا إِ مَارَّا، ؤُ سْوَادَّايْ نّسْ زدّْغنْ مَارَّا إِمُودَّارنْ نْ ڒخْڒَا، ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زدّْغنْ جَارْ ڒفْرُوعْ نّسْ -

¹⁸ Este sonho eu, rei Nabucodonosor vi. Agora tu, ó Beltessazar, declare a tua interpretação, porquanto nenhum de todos os homens sábios do meu reino é capaz de me fazer conhecer a sua interpretação; mas tu és capaz, pois o espírito dos deuses santos está em ti.

¹⁹ أَقَا ذ شكْ، أَ أَجدْجِيذْ، شكْ ونِّي إِذوْڒنْ ذ أَمقّْرَانْ ؤُ ثْجهْذذْ، مَاغَارْ ڒمْغَارثْ نّشْ ثمَّارْنِي أَڒَامِي ثِيوضْ أَڒْ أَجنَّا ؤُ لْمُولْكْ نّشْ أَڒْ طَّارْفْ ن دُّونشْثْ.

¹⁹ Então Daniel, cujo nome era Beltessazar, ficou espantado por uma hora, e os seus pensamentos o atribularam. O rei falou, e disse: Beltessazar, não deixa o sonho, nem a sua interpretação atribularem-te. Beltessazar respondeu e disse: Meu senhor, o sonho seja para aqueles que te odeiam, e a sua interpretação para os teus inimigos.

²⁰ ؤُ ڒَامِي إِژْرَا ؤُجدْجِيذْ، أَقَا إِجّْ ن ؤُعسَّاسْ، إِجّْ ن ؤُمْقدَّاسْ، إِهْوَا-د زڭْ ؤُجنَّا، إِ إِنَّانْ: ’زْذمْ ثَاشجَّارْثْ ؤُغضْڒمْ إِ-ت، مَاشَا أجّْ جّْذعْ س إِژوْرَانْ نّسْ ذڭْ ؤُشَاڒْ أَكْ-ذ إِشْثْ ن ثْسَارِّيفْثْ ن وُوزَّاڒْ ذ نّْحَاسْ جَارْ أَرْبِيعْ ن ڒخْڒَا ؤُ أجّْ إِ-ث أَذْ إِسُّوفّْ س نّْذَا ن ؤُجنَّا ؤُ أَذْ ثِيڒِي ثسْغَارْثْ نّسْ جَارْ ڒوْحُوشْ نْ ڒخْڒَا أَڒَامِي خَاسْ عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ!‘،

²⁰ A árvore que tu viste, que cresceu e se fortaleceu, cuja altura alcançou o céu e cuja visão dava para toda a terra;

²¹ أَقَا أَمُّو إِ يدْجَا ڒْمعْنَا ن مَارَّا مَانْ أَيَا، أَ أَجدْجِيذْ، ؤُ مَانْ أَيَا ذ لْقَارَارْ إِ د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي، إِجّْ ن لْقَارَارْ نِّي د غَا يَاسْ خْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ.

²¹ cujas folhas eram belas, e o seu fruto abundante, e nela alimento para todos, sob a qual os animais do campo habitavam e sobre cujos ramos as aves do céu tinham a sua habitação;

²² أَذْ خَاكْ أَژّْڒنْ زِي ڒْوسْثْ ن إِوْذَانْ ؤُ ثَازذِّيغْثْ نّشْ أَذْ ثِيڒِي أَكْ-ذ ڒْمَاڒْ نْ ڒخْڒَا. أَمْ ڒبْهَايمْ أَذْ أَكْ سّشّنْ أَرْبِيعْ ؤُ نّْذَا ن ؤُجنَّا أَذْ شكْ إِسُّوفّْ. أَمُّو إِ خَاكْ غَا عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ أَڒْ غَا ثْنعْمذْ أَقَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي إِحكّمْ خْ ثْڭلْذَا ن إِوْذَانْ ؤُ إِتِّيشْ إِ-ت إِ وِي إِخْسْ نتَّا.

²² és tu, ó rei, que cresceste e te tornaste forte; pois a tua grandeza cresceu e alcançou o céu, e o teu domínio até os confins da terra.

²³ أَقَا نَّانْ أَقَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَاجّْ جّْذعْ ن ثْشجَّارْثْ أَكْ-ذ إِژوْرَانْ نّسْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي، أَقَا ثَاڭلْذَا نّشْ أَذْ ثقِّيمْ خْمِي غَا ثْنعْمذْ أَقَا صُّولْثَا غَارْ ؤُجنَّا إِ ثدْجَا.

²³ E quanto à visão do rei de um vigia e um santo descendo do céu e dizendo: Ponde a árvore abaixo e destruí-a, porém deixa o toco de suas raízes na terra com um grilhão de ferro e bronze na tenra grama do campo, e se umedeça com o orvalho do céu, e esteja a sua porção com os animais do campo, até sete tempos passarem sobre ele;

²⁴ س ؤُينِّي، أَ أَجدْجِيذْ، إِڒِي أَذْ يِيڒِي شّْوَارْ إِنُو إِ ڒْخَاضَارْ نّشْ. أَرْژْ دّْنُوبْ نّشْ س ثْسڭْذَا ؤُ ڒْمُوعْصِييّثْ نّشْ ؤُمِي ثڭِّيذْ سْ ؤُحِينِّي إِ ڒْمُوسَاكِينْ. أَذْ ثَاغْ أَذْ ثتّْوَازُّوڭَّارْ تِّيسِيرْ نّشْ.“

²⁴ esta é a interpretação, ó rei, e este é o decreto do Altíssimo, o qual veio sobre meu senhor, o rei;

²⁵ قَاعْ مَانْ أَيَا إِوْضَا-د خنِّي خْ ؤُجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ.

²⁵ que tu serás tirado de entre os homens, e tua habitação será com os animais do campo, e eles te farão comer grama como bois, e eles te molharão com o orvalho do céu, e sete tempos passarão sobre ti, até que tu saibas que o Altíssimo governa no reino dos homens e o dá a quem ele quer.

²⁶ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثنْعَاشْ ن إِيُورنْ، ڒَامِي ثُوغَا إِڭُّورْ خْ ثْزقَّا ن ڒقْصَارْ ن بَابِيلْ،

²⁶ E porquanto eles deram ordem para deixar o toco das raízes da árvore; teu reino estará certo para ti, depois de saberes que os céus governam.

²⁷ إِسِّيوڒْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”مَا مَانْ أَيَا وَارْ إِدْجِي ذ بَابِيلْ أَمقّْرَانْ نِّي بْنِيغْ س جّهْذْ ن ثْزمَّارْ إِنُو ذ ثَادَّارْثْ إِ ثْڭلْذَا ؤُ إِ ؤُعُودْجِي ن لْعَاضَامَا إِنُو!“

²⁷ Portanto, ó rei, seja meu conselho aceitável a ti, e interrompe os teus pecados pela justiça e tuas iniquidades mostrando misericórdia ao pobre, se isto pode ser um alongamento de tua tranquilidade.

²⁸ عَاذْ ثُوغَا وَاوَاڒْ-أَ ذڭْ ؤُقمُّومْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ثفّغْ-د إِشْثْ ن ثْمِيجَّا زڭْ ؤُجنَّا ثنَّا: ”أَمُّو إِ ذ أَشْ قَّارنْ، أَ أَجدْجِيذْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ: ثَاڭلْذَا ثتّْوَاكّسْ زَّايكْ!

²⁸ Tudo veio sobre o rei Nabucodonosor.

²⁹ أَذْ خَاكْ أَژّْڒنْ زِي ڒْوسْطْ ن إِوْذَانْ ؤُ ثَازذِّيغْثْ نّشْ أَذْ ثِيڒِي أَكْ-ذ ڒْمَاڒْ ن ڒخْڒَا. أَمْ ڒبْهَايمْ أَذْ شكْ سّشّنْ أَرْبِيعْ ؤُ أَذْ خَاكْ عْذُونْثْ سبْعَا ن ڒْمِيجَاڒَاثْ ن ڒْوقْثْ أَڒْ غَا ثْنعْمذْ أَقَا صُّولْطَا خْ ثْڭلْذَا ن إِوْذَانْ غَارْ ؤُمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي ؤُ نتَّا إِوْشَا إِ-ت إِ وِي إِخْسْ نتَّا.“

²⁹ Ao final de doze meses, passeando no palácio do reino de Babilônia,

³⁰ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي إِقْفڒْ وَاوَاڒْ-أَ خْ نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، مِينْزِي ؤُژّْڒنْ خَاسْ زِي ڒْوسْثْ ن إِوْذَانْ. ثُوغَا إِتّتّْ أَرْبِيعْ أَمْ ڒبْهَايمْ ؤُ أَرِّيمثْ نّسْ إِسُّوفّْ إِ-ت نّْذَا ن ؤُجنَّا، أَڒَامِي إِذْوڒْ ؤُشُوَّافْ نّسْ ذ أَزِيرَارْ أَمْ وَافْرِيونْ ن إِڭِيذَارنْ ؤُ أَشَّارنْ نّسْ أَمْ يِينِّي ن إِجْضَاضْ.

³⁰ o rei falou, e disse: Não é esta a grande Babilônia, que eu construí para ser a casa do reino pela força do meu poder, e para a honra da minha majestade?

³¹ أَوَارْنِي عْذُونْ وُوسَّانْ-أَ، سّْڭعّْذغْ نّشْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ ثِيطَّاوِينْ إِنُو غَارْ ؤُجنَّا ؤُشَا إِذْوڒْ-د غَارِي ڒعْقڒْ إِنُو. نشّْ صبْحغْ أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي ؤُ سّمْغَارغْ ؤُ سّْعُودْجغْ ونِّي إِدَّارنْ إِ ڒبْذَا، مَاغَارْ صُّولْطَا نّسْ ذ إِشْثْ ن صُّولْطَا ن ڒبْذَا ؤُ ثَاڭلْذِيثْ نّسْ ثقِّيمْ زِي جِّيڒْ أَڒْ جِّيڒْ.

³¹ Enquanto a palavra estava na boca do rei, caiu uma voz do céu, dizendo: Ó rei Nabucodonosor, a ti se fala: O reino apartou-se de ti.

³² مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ثمُّورْثْ تّْوَاحسْبنْ ذ وَالُو ؤُ نتَّا إِڭَّا أَمْ مَامّشْ إِخْسْ س ڒْعسْكَارْ ن ؤُجنَّا ؤُ س إِمزْذَاغْ ن دُّونشْثْ. وَارْ ذِينْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ نِّي إِزمَّارنْ أَذْ إِمْنعْ أَفُوسْ نّسْ نِيغْ أَذْ أَسْ يِينِي: مِينْ ثتّڭّذْ؟!

³² E eles irão tirar-te de dentre os homens, e tua habitação será com os animais do campo. Eles te farão comer grama como bois, e sete tempos passarão sobre ti, até que tu saibas que o Altíssimo governa no reino dos homens, e o dá a quem ele quer.

³³ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي إِذْوڒْ أَيِي-د ڒعْقڒْ. ؤُڒَا ذ أَعُودْجِي ن ثْڭلْذَا إِنُو ذ لْعَاضَامَا إِنُو ذ ؤُشوَّارْ إِنُو ذوْڒنْ-د خَافِي. إِمْشَاوَارنْ إِنُو ذ أَيْثْ ن جّهْذْ إِنُو أَرْزُونْ عَاوذْ خَافِي ؤُ تّْوَاسّْمثْنغْ ذِي ثْڭلْذَا إِنُو ؤُ عَاذْ إِمَّارْنِي أَيِي ذڭْ ؤُعُودْجِي إِنُو.

³³ Na mesma hora a coisa cumpriu-se sobre Nabucodonosor, e ele foi levado dentre os homens, e comeu grama como bois, e o seu corpo foi molhado pelo orvalho do céu até os seus cabelos crescerem como penas de águias e as suas unhas como garras de pássaros.

³⁴ ڒخُّو نشّْ، نَابُوخَاذْنَاصَّارْ، سّْعُودْجغْ ؤُ سّمْغَارغْ أَجدْجِيذْ ن ؤُجنَّا، مِينْزِي مَارَّا ڒفْعَايڒْ نّسْ ذ ثِيذتّْ ؤُ إِمسْرَاقْ نّسْ ذ ثَاسڭْذَا. نتَّا غَارسْ صُّولْطَا مَاحنْذْ أَذْ إِسّْوَاضعْ إِنِّي إِدَّارنْ ذِي نّْفَاخثْ.“

³⁴ E ao final dos dias eu, Nabucodonosor, ergui os meus olhos para o céu, e o meu entendimento retornou para mim, e eu bendisse o Altíssimo, e louvei e honrei aquele que vive para sempre, cujo domínio é um domínio eterno, e o seu reino de geração a geração;

³⁵ — ausente —

³⁵ e todos os habitantes da terra são considerados como nada, e ele faz conforme a sua vontade no exército do céu, e entre os habitantes da terra, e ninguém pode paralisar a sua mão ou dizer-lhe: O que fazes tu?

³⁶ — ausente —

³⁶ No mesmo momento a minha razão retornou para mim, e para a glória do meu reino, minha honra e o meu brilho retornaram para mim; e meus conselheiros e meus senhores buscaram-me, e eu fui estabelecido no meu reino, e a mim foi acrescentada uma excelente majestade.

³⁷ — ausente —

³⁷ Agora eu, Nabucodonosor, louvo, exalto e honro o Rei do céu, cujas todas as obras são verdade e os seus caminhos juízo; e aqueles que caminham em orgulho ele é capaz de humilhar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Daniel 4 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →