Atos 23

rifa (RIFA) vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ بُولُوسْ إِقْشعْ ذڭْ إِنِّي إِقِّيمنْ ذِي جْمَاعثْ ثَامقّْرَانْثْ، إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ ثَاوْمَاثْ! أَقَا نشّْ ؤُيُورغْ س ثْنفْسشْثْ ثصْفَا غَارْ مَارَّا إِغزْذِيسنْ زَّاثْ إِ أَربِّي أَڒْ أَسّْ-أَ!“

¹ E, pondo Paulo os olhos no conselho, disse: Varões irmãos, até ao dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.

² أَنَانِييَاسْ، أَكهَّانْ، يُومُورْ إِنِّي إِ ثُوغَا ذِينْ أَكِيذسْ إِبدّنْ، أَذْ ث وْثنْ غَارْ ؤُقمُّومْ.

² Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.

³ خنِّي إِنَّا أَسْ بُولُوسْ: ”أَذْ شكْ إِوّثْ أَربِّي، شكْ ذ ڒْحِيضْ إِجِييَّارنْ! أَقَا شكْ ثقِّيمذْ ذَا مَاحنْذْ أَذْ خَافِي ثْحكْمذْ عْلَاحْسَابْ شَّارِيعَا، مَاشَا ثْخَاڒَافذْ شَّارِيعَا س يِيخفْ نّشْ أَمْ ثُومُورذْ أَذْ أَيِي وْثنْ!“

³ Então, Paulo lhe disse: Deus te ferirá, parede branqueada! Tu estás aqui assentado para julgar-me conforme a lei e, contra a lei, me mandas ferir?

⁴ إِنِّي إِ ثُوغَا كِيسْ إِبدّنْ، نَّانْ: ”مَا ثْذدْجْمذْ أَكهَّانْ ن أَربِّي؟“

⁴ E os que ali estavam disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?

⁵ إِنَّا بُولُوسْ: ”أَ ثَاوْمَاثْ، وَارْ سِّينغْ أَقَا-ث ذ أَكهَّانْ، مِينْزِي ثُورَا: ’أَزدْجِيفْ ن ڒْڭنْسْ نّشْ وَارْ ث نعّڒْ!‘ “

⁵ E Paulo disse: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.

⁶ ؤُمِي إِسّنْ بُولُوسْ، أَقَا أَزْينْ ن ڒْڭنْسْ ذ إِصَاذُوقِييّنْ ؤُ أَزْينْ نّغْنِي زڭْ إِفَارِيسِييّنْ، إِڒَاغَا ذِي جْمَاعثْ ثَامقّْرَانْثْ: ”أَ إِرْيَازنْ ثَاوْمَاثْ، نشّْ ذ أَفَارِيسِي، مِّيسْ ن إِفَارِيسِييّنْ، نشّْ تّتّْوَاحَاكَامغْ ذِي سِّيبّثْ ن ؤُسِيثمْ ذ ثْنُوكْرَا ن إِمتِّيننْ.“

⁶ E Paulo, sabendo que uma parte era de saduceus, e outra, de fariseus, clamou no conselho: Varões irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseu! No tocante à esperança e ressurreição dos mortos sou julgado!

⁷ أَڒَامِي إِنَّا أَيَا، إِمْسَارْ إِجّْ ن ؤُخَارْوضْ جَارْ إِفَارِيسِييّنْ ذ إِصَاذُوقِييّنْ ؤُشَا إِتّْوَابْضَا ڒْڭنْسْ،

⁷ E, havendo dito isto, houve dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.

⁸ مِينْزِي إِصَاذُوقِييّنْ قَّارنْ بلِّي وَارْ ثدْجِي شَا ذ ثَانُوكْرَا نِيغْ ذ لْمَالَاكَاثْ ؤُڒَا ذ بُوحْبڒْ، مَاشَا إِفَارِيسِييّنْ شهّْذنْ خْ مَارَّا مَانْ أَيَا.

⁸ Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.

⁹ إِكَّارْ إِجّْ ن ؤُخَارْوضْ ذ أَمقّْرَانْ. شَا ن إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ زڭْ وزْينْ ن إِفَارِيسِييّنْ كَّارنْ، تّمْنَاقَاشنْ أَكِيذْسنْ س جّهْذْ، نَّانْ: ”وَارْ نُوفِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ڒْغَارْ ذِي بْنَاذمْ-أَ. مَاڒَا إِسِّيوڒْ أَكِيذسْ إِجّْ ن بُوحْبڒْ نِيغْ إِجّْ ن لْمَالَاكْ، مَانْ ڒْعِيبْ إِ يدْجَا خنِّي ذِي مَانْ أَيَا؟“

⁹ E originou-se um grande clamor; e, levantando-se os escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Nenhum mal achamos neste homem, e se algum espírito ou anjo lhe falou, não resistamos a Deus.

¹⁰ ؤُمِي إِكَّارْ إِجّْ ن ؤُخَارْوضْ ذ أَمقّْرَانْ، إِڭّْوذْ ؤُكُومَانْذَارْ أَذْ مزّْقنْ بُولُوسْ. خنِّي يُومُورْ إِعسْكَارِييّنْ إِرُومَانِييّنْ مَاحنْذْ أَذْ د-أَسنْ، أَذْ ث خضْفنْ زِي ڒْوسْطْ نْسنْ، ؤُشَا أَذْ ث أَوْينْ غَارْ لْقشْلَا.

¹⁰ E, havendo grande dissensão, o tribuno, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a soldadesca, para que o tirassem do meio deles e o levassem para a fortaleza.

¹¹ ذِي دْجِيڒثْ إِضْهَارْ-د سِيذِيثْنغْ إِ بُولُوسْ، إِنَّا أَسْ: ”أڭّْ ؤُڒْ، مِينْزِي أَمْ مَامّشْ خَافِي ثْشهْذذْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ أَمُّو إِ غَا ثْشهْذذْ ؤُڒَا ذِي رُومَا!“

¹¹ E, na noite seguinte, apresentando-se-lhe o Senhor, disse: Paulo, tem ânimo! Porque, como de mim testificaste em Jerusalém, assim importa que testifiques também em Roma.

¹² أَڒَامِي ذ إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، مُوننْ شَا زڭْ وُوذَاينْ، قّْننْ إِخفْ نْسنْ س إِشْثْ ن نّعْڒثْ مَاحنْذْ وَارْ تّتّنْ وَارْ سسّنْ أَڒْ ذ نْغنْ بُولُوسْ.

¹² Quando já era dia, alguns dos judeus fizeram uma conspiração e juraram dizendo que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.

¹³ كْثَارْ زِي أَربْعِينْ ن يرْيَازنْ كّْسنْ وَاوَاڒْ-أَ س إِشْثْ ن ثْجَادْجِيثْ.

¹³ E eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração.

¹⁴ إِنَا رُوحنْ غَارْ إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”أَقَا نقّنْ إِخفْ نّغْ س إِشْثْ ن نّعْڒثْ مَاحنْذْ وَارْ نتّتّْ وَالُو أَڒْ غَا ننّغْ بُولُوسْ.

¹⁴ Estes foram ter com os principais dos sacerdotes e anciãos e disseram: Conjuramo-nos, sob pena de maldição, a nada provarmos até que matemos a Paulo.

¹⁵ خنِّي ڒخُّو، مَاڒَا كنِّيوْ ذ إِمقّْرَاننْ ن جْمَاعثْ ثَامقّْرَانْثْ أَذْ ثتَّارمْ زڭْ ؤُكُومَانْذَارْ مَاحنْذْ أَذْ ث-إِ-د-إِنْذهْ غَارْومْ أَخْمِي ثخْسمْ أَذْ ثْخبّْشمْ ذِي ثْمسْڒَاشْثْ-أَ مْلِيحْ، أَقَا نشِّينْ نوْجذْ حِيمَا أَذْ ث ننّغْ قْبڒْ مَا أَذْ غَارْومْ د-يَاوضْ.“

¹⁵ Agora, pois, vós, com o conselho, rogai ao tribuno que vo-lo traga amanhã, como querendo saber mais alguma coisa de seus negócios, e, antes que chegue, estaremos prontos para o matar.

¹⁶ إِسْڒَا مِّيسْ ن ؤُتْشْمَاسْ ن بُولُوسْ خْ ثْحِيڒثْ-أَ. خنِّي يُوذفْ غَارْ لْقشْلَا ؤُشَا إِخبَّارْ بُولُوسْ خْ مَانْ أَيَا.

¹⁶ E o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido acerca desta cilada, foi, e entrou na fortaleza, e o anunciou a Paulo.

¹⁷ إِڒَاغَا بُولُوسْ إِ يِيجّنْ زڭْ ڒْقبْطَانَاثْ خْ مْيَا، إِنَّا أَسْ: ”رُوحْ س ؤُبْڒِيغْ-أَ غَارْ ؤُكُومَانْذَارْ مِينْزِي غَارسْ شَا أَذْ أَسْ ث يِينِي.“

¹⁷ E Paulo, chamando a si um dos centuriões, disse: Leva este jovem ao tribuno, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.

¹⁸ إِكْسِي ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا أَبْڒِيغْ، ؤُشَا إِوْيِي ث غَارْ ؤُكُومَانْذَارْ، إِنَّا: ”بُولُوسْ، أَمحْبُوسْ، إِڒَاغَا أَيِي-د، إِتَّارْ أَيِي أَذْ أَشْ أَوْيغْ أَبْڒِيغْ-أَ إِ غَارْ إِدْجَا شَا أَذْ أَشْ ث إِنِي.“

¹⁸ Tomando-o ele, pois, o levou ao tribuno e disse: O preso Paulo, chamando-me a si, me rogou que te trouxesse este jovem, que tem alguma coisa que dizer-te.

¹⁹ إِطّفْ ؤُكُومَانْذَارْ أَبْڒِيغْ س ؤُفُوسْ، إِدُّورْ زَّايسْ وحّْذسْ ؤُشَا إِسّقْسَا ث: ”مِينْ غَاركْ أَذْ أَيِي ث ثِينِيذْ؟“

¹⁹ E o tribuno, tomando- o pela mão e pondo-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que tens que me contar?

²⁰ إِنَّا أَسْ ؤُبْڒِيغْ: ”أَقَا ؤُذَاينْ أَرزُّونْ أَذْ زَّايكْ تَّارنْ مَاحنْذْ أَذْ د-ثسّهْوِيذْ بُولُوسْ ثِيوشَّا غَارْ جْمَاعثْ نْسنْ ثَامقّْرَانْثْ، أَخْمِي خْسنْ أَذْ ث سّقْسَانْ عَاذْ.

²⁰ E disse ele: Os judeus se concertaram rogar-te que amanhã leves Paulo ao conselho como tendo de inquirir dele mais alguma coisa ao certo.

²¹ وَارْ تّجِّي أَذْ شكْ سّْقنْعنْ، مِينْزِي كْثَارْ زِي أَربْعِينْ ن يرْيَازنْ زَّايْسنْ ڭِّينْ أَسْ إِجّْ ن ڒْفخْ ذڭْ وبْرِيذْ، قّْننْ إِخفْ نْسنْ س إِشْثْ ن نّعْڒثْ مَاحنْذْ وَارْ تّتّنْ وَارْ سسّنْ أَڒْ ث نْغنْ. أَقَا نِيثْنِي وجْذنْ ڒخُّو، تّْرَاجَانْ أَذْ ثوْشذْ تّسْرِيحْ نّشْ.“

²¹ Mas tu não os creias, porque mais de quarenta homens dentre eles lhe andam armando ciladas, os quais se obrigaram, sob pena de maldição, a não comerem nem beberem até que o tenham morto; e já estão apercebidos, esperando de ti promessa.

²² أَكُومَانْذَارْ إِجَّا أَبْڒِيغْ أَذْ إِرَاحْ، إِنَّا أَسْ: ”وَارْ تّجِّي حذْ أَذْ إِسّنْ، أَقَا ثسَّارڭْبذْ أَيِي خْ مَانْ أَيَا.“

²² Então, o tribuno despediu o jovem, mandando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.

²³ خنِّي إِڒَاغَا-د غَارسْ خْ ثْنَاينْ ن إِقبْطَاننْ خْ مْيَا، إِنَّا: ”سْوجْذمْ مِيثَاينْ ن إِعسْكَارِييّنْ إِرُومَانِييّنْ مَاحنْذْ أَذْ رَاحنْ غَارْ قَايْصَارِييَا غَارْ ثْڒَاثَا ن دْجِيڒثْ، أَكِيذْسنْ سبْعِينْ ن يِينِّي إِنْيِينْ خْ يِييْسَانْ ؤُ مِيثَاينْ ن إِمْجبَّاذنْ ن ڒْقوْسْ س ؤُفُوسْ ؤُفُوسِي.

²³ E, chamando dois centuriões, lhes disse: Aprontai para as três horas da noite duzentos soldados, e setenta de cavalo, e duzentos lanceiros para irem até Cesareia;

²⁴ أجّْ إِ-ثنْ أَذْ سّْوجْذنْ إِشْثْ ن زَّايْڒثْ مَاحنْذْ أَذْ خَاسْ سّْغِيمنْ بُولُوسْ، أَذْ ث نذْهنْ غَارْ لْعَامِيلْ فِيلِيكْسْ ذِي ڒَامَانْ.“

²⁴ e aparelhai cavalgaduras, para que, pondo nelas a Paulo, o levem salvo ao governador Félix.

²⁵ خنِّي يُورَا إِشْثْ ن ثبْرَاثْ، إِوْشَا أَسنْ ت. أَمُّو إِ ذَايسْ يُورَا:

²⁵ E escreveu uma carta que continha isto:

²⁶ ”كْلُوذِييُوسْ لِيسِييَاسْ، إِ لْعَامِيلْ يُوعْڒَانْ فِيلِيكْسْ: سْڒَامْ خَاكْ!

²⁶ Cláudio Lísias a Félix, potentíssimo governador, saúde.

²⁷ ؤُذَاينْ أَقَا طّْفنْ أَرْيَازْ-أَ ؤُ ثُوغَا خْسنْ أَذْ ث نْغنْ. وْشِيغْ أَسْ أَفُوسْ أَكْ-ذ إِعسْكَارِييّنْ إِرُومَانِييّنْ ؤُشَا فكّغْ ث ؤُمِي سْڒِيغْ أَقَا-ث ذ أَرُومَانِي.

²⁷ Este homem foi preso pelos judeus; e, estando já a ponto de ser morto por eles, sobrevim eu com a soldadesca e o livrei, informado de que era romano.

²⁸ مِينْزِي ثُوغَا خْسغْ أَذْ سّْنغْ مِينْ خفْ ث ضڒْمنْ، إِوْيغْ ث غَارْ جْمَاعثْ نْسنْ ثَامقّْرَانْثْ.

²⁸ Querendo saber a causa por que o acusavam, o levei ao seu conselho.

²⁹ ؤُفِيغْ أَقَا ضڒْمنْ ث ذِي سِّيبّثْ ن شَا ن إِخَارْوِيضنْ ن شَّارِيعَا نْسنْ، مَاشَا وَارْ ذِينْ ؤُفِيغْ أَضْڒَامْ إِ إِسْذَاهدْجنْ إِشذِّييّنْ نِيغْ ڒْموْثْ.

²⁹ E achei que o acusavam de algumas questões da sua lei, mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou de prisão.

³⁰ ؤُمِي ذ أَيِي إِتّْوَانَّا، بلِّي ؤُذَاينْ ڭِّينْ أَسْ إِجّْ ن ڒْفخْ ذڭْ وبْرِيذْ س ثْنُوفّْرَا، سّكّغْ ث-إِ-د ڒخْذنِّي غَاركْ، ؤُمُورغْ إِ يِينِّي ث إِضڒْمنْ أَذْ غَاركْ رُوحنْ مَاحنْذْ أَذْ كِيذسْ سِّيوْڒنْ زَّاثكْ مِي خفْ ث ضڒْمنْ. س تِّيسِيرْ!“

³⁰ E, sendo-me notificado que os judeus haviam de armar ciladas a esse homem, logo to enviei, mandando também aos acusadores que perante ti digam o que tiverem contra ele. Passa bem.

³¹ إِعسْكَارِييّنْ إِرُومَانِييّنْ كْسِينْ بُولُوسْ، أَمْ مَامّشْ ذ أَسنْ يُومُورْ، ؤُشَا إِوْينْ ث س دْجِيڒثْ غَارْ ثنْذِينْثْ ن أَنْثِيبَاثْرِيسْ.

³¹ Tomando, pois, os soldados a Paulo, como lhes fora mandado, o trouxeram de noite a Antipátride.

³² ثِيوشَّا نّسْ جِّينْ إِنِّي إِنْيِينْ خْ ييْسَانْ أَذْعقْبنْ إِعسْكَارِييّنْ إِمدُّوكَّاڒْ نْسنْ خْ إِضَارنْ غَارْ لْقشْلَا.

³² No dia seguinte, deixando aos de cavalo irem com ele, tornaram à fortaleza;

³³ خنِّي إِوْينْ ث غَارْ قَايْصَارِييَا، وْشِينْ ثَابْرَاثْ إِ لْعَامِيلْ ؤُشَا سّْبدّنْ بُولُوسْ زَّاثسْ.

³³ os quais, logo que chegaram a Cesareia e entregaram a carta ao governador, lhe apresentaram Paulo.

³⁴ أَوَارْنِي ڒَامِي إِغْرَا ثَابْرَاثْ نِّي، إِسّقْسَا خْ مَانْ جِّيهثْ إِ زِي د-يُوسَا نتَّا، ؤُشَا ڒَامِي يُوفَا بلِّي نتَّا يُوسَا-د زِي كِيلِيكِييَا،

³⁴ E o governador, lida a carta, perguntou de que província era; e, sabendo que era da Cilícia,

³⁵ إِنَّا أَسْ: ”أَذْ أَشْ سْڒغْ مَاڒَا ؤُڒَا ذ يِينِّي إِ شكْ إِضڒْمنْ إِوْضنْ-د ذَا!“ خنِّي يُومُورْ أَذْ ثْ حْضَانْ ذِي ثَادَّارْثْ ن شّْرعْ ن هِيرُوذُوسْ، ؤُمِي قَّارنْ ’بْرِيثُورِييُومْ‘.

³⁵ disse: Ouvir-te-ei quando também aqui vierem os teus acusadores. E mandou que o guardassem no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 23 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →