Atos 23

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ بُولُوسْ إِقْشعْ ذڭْ إِنِّي إِقِّيمنْ ذِي جْمَاعثْ ثَامقّْرَانْثْ، إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ ثَاوْمَاثْ! أَقَا نشّْ ؤُيُورغْ س ثْنفْسشْثْ ثصْفَا غَارْ مَارَّا إِغزْذِيسنْ زَّاثْ إِ أَربِّي أَڒْ أَسّْ-أَ!“

¹ Fitando Paulo os olhos no sinédrio, disse: Varões irmãos, até o dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.

² أَنَانِييَاسْ، أَكهَّانْ، يُومُورْ إِنِّي إِ ثُوغَا ذِينْ أَكِيذسْ إِبدّنْ، أَذْ ث وْثنْ غَارْ ؤُقمُّومْ.

² Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.

³ خنِّي إِنَّا أَسْ بُولُوسْ: ”أَذْ شكْ إِوّثْ أَربِّي، شكْ ذ ڒْحِيضْ إِجِييَّارنْ! أَقَا شكْ ثقِّيمذْ ذَا مَاحنْذْ أَذْ خَافِي ثْحكْمذْ عْلَاحْسَابْ شَّارِيعَا، مَاشَا ثْخَاڒَافذْ شَّارِيعَا س يِيخفْ نّشْ أَمْ ثُومُورذْ أَذْ أَيِي وْثنْ!“

³ Então Paulo lhe disse: Deus te ferirá a ti, parede branqueada; tu estás aí sentado para julgar-me segundo a lei, e contra a lei mandas que eu seja ferido?

⁴ إِنِّي إِ ثُوغَا كِيسْ إِبدّنْ، نَّانْ: ”مَا ثْذدْجْمذْ أَكهَّانْ ن أَربِّي؟“

⁴ Os que estavam ali disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?

⁵ إِنَّا بُولُوسْ: ”أَ ثَاوْمَاثْ، وَارْ سِّينغْ أَقَا-ث ذ أَكهَّانْ، مِينْزِي ثُورَا: ’أَزدْجِيفْ ن ڒْڭنْسْ نّشْ وَارْ ث نعّڒْ!‘ “

⁵ Disse Paulo: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.

⁶ ؤُمِي إِسّنْ بُولُوسْ، أَقَا أَزْينْ ن ڒْڭنْسْ ذ إِصَاذُوقِييّنْ ؤُ أَزْينْ نّغْنِي زڭْ إِفَارِيسِييّنْ، إِڒَاغَا ذِي جْمَاعثْ ثَامقّْرَانْثْ: ”أَ إِرْيَازنْ ثَاوْمَاثْ، نشّْ ذ أَفَارِيسِي، مِّيسْ ن إِفَارِيسِييّنْ، نشّْ تّتّْوَاحَاكَامغْ ذِي سِّيبّثْ ن ؤُسِيثمْ ذ ثْنُوكْرَا ن إِمتِّيننْ.“

⁶ Sabendo Paulo que uma parte era de saduceus e outra de fariseus, clamou no sinédrio: Varões irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseus; é por causa da esperança da ressurreição dos mortos que estou sendo julgado.

⁷ أَڒَامِي إِنَّا أَيَا، إِمْسَارْ إِجّْ ن ؤُخَارْوضْ جَارْ إِفَارِيسِييّنْ ذ إِصَاذُوقِييّنْ ؤُشَا إِتّْوَابْضَا ڒْڭنْسْ،

⁷ Ora, dizendo ele isto, surgiu dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.

⁸ مِينْزِي إِصَاذُوقِييّنْ قَّارنْ بلِّي وَارْ ثدْجِي شَا ذ ثَانُوكْرَا نِيغْ ذ لْمَالَاكَاثْ ؤُڒَا ذ بُوحْبڒْ، مَاشَا إِفَارِيسِييّنْ شهّْذنْ خْ مَارَّا مَانْ أَيَا.

⁸ Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.

⁹ إِكَّارْ إِجّْ ن ؤُخَارْوضْ ذ أَمقّْرَانْ. شَا ن إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ زڭْ وزْينْ ن إِفَارِيسِييّنْ كَّارنْ، تّمْنَاقَاشنْ أَكِيذْسنْ س جّهْذْ، نَّانْ: ”وَارْ نُوفِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ڒْغَارْ ذِي بْنَاذمْ-أَ. مَاڒَا إِسِّيوڒْ أَكِيذسْ إِجّْ ن بُوحْبڒْ نِيغْ إِجّْ ن لْمَالَاكْ، مَانْ ڒْعِيبْ إِ يدْجَا خنِّي ذِي مَانْ أَيَا؟“

⁹ Daí procedeu grande clamor; e levantando-se alguns da parte dos fariseus, altercavam, dizendo: Não achamos nenhum mal neste homem. E se algum espírito ou anjo lhe falou, não resistamos a Deus.

¹⁰ ؤُمِي إِكَّارْ إِجّْ ن ؤُخَارْوضْ ذ أَمقّْرَانْ، إِڭّْوذْ ؤُكُومَانْذَارْ أَذْ مزّْقنْ بُولُوسْ. خنِّي يُومُورْ إِعسْكَارِييّنْ إِرُومَانِييّنْ مَاحنْذْ أَذْ د-أَسنْ، أَذْ ث خضْفنْ زِي ڒْوسْطْ نْسنْ، ؤُشَا أَذْ ث أَوْينْ غَارْ لْقشْلَا.

¹⁰ E avolumando-se a dissenção, o comandante, temendo que Paulo fosse por eles despedaçado, mandou que os soldados descessem e o tirassem do meio deles e o levassem para a fortaleza.

¹¹ ذِي دْجِيڒثْ إِضْهَارْ-د سِيذِيثْنغْ إِ بُولُوسْ، إِنَّا أَسْ: ”أڭّْ ؤُڒْ، مِينْزِي أَمْ مَامّشْ خَافِي ثْشهْذذْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ أَمُّو إِ غَا ثْشهْذذْ ؤُڒَا ذِي رُومَا!“

¹¹ Na noite seguinte, apresentou-se-lhe o Senhor e disse: Tem bom ânimo: porque, como deste testemunho de mim em Jerusalém, assim importa que o dês também em Roma.

¹² أَڒَامِي ذ إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، مُوننْ شَا زڭْ وُوذَاينْ، قّْننْ إِخفْ نْسنْ س إِشْثْ ن نّعْڒثْ مَاحنْذْ وَارْ تّتّنْ وَارْ سسّنْ أَڒْ ذ نْغنْ بُولُوسْ.

¹² Quando já era dia, coligaram-se os judeus e juraram sob pena de maldição que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.

¹³ كْثَارْ زِي أَربْعِينْ ن يرْيَازنْ كّْسنْ وَاوَاڒْ-أَ س إِشْثْ ن ثْجَادْجِيثْ.

¹³ Eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração;

¹⁴ إِنَا رُوحنْ غَارْ إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”أَقَا نقّنْ إِخفْ نّغْ س إِشْثْ ن نّعْڒثْ مَاحنْذْ وَارْ نتّتّْ وَالُو أَڒْ غَا ننّغْ بُولُوسْ.

¹⁴ e estes foram ter com os principais sacerdotes e anciãos, e disseram: Conjuramo-nos sob pena de maldição a não provarmos coisa alguma até que matemos a Paulo.

¹⁵ خنِّي ڒخُّو، مَاڒَا كنِّيوْ ذ إِمقّْرَاننْ ن جْمَاعثْ ثَامقّْرَانْثْ أَذْ ثتَّارمْ زڭْ ؤُكُومَانْذَارْ مَاحنْذْ أَذْ ث-إِ-د-إِنْذهْ غَارْومْ أَخْمِي ثخْسمْ أَذْ ثْخبّْشمْ ذِي ثْمسْڒَاشْثْ-أَ مْلِيحْ، أَقَا نشِّينْ نوْجذْ حِيمَا أَذْ ث ننّغْ قْبڒْ مَا أَذْ غَارْومْ د-يَاوضْ.“

¹⁵ Agora, pois, vós, com o sinédrio, rogai ao comandante que o mande descer perante vós como se houvésseis de examinar com mais precisão a sua causa; e nós estamos prontos para matá-lo antes que ele chegue.

¹⁶ إِسْڒَا مِّيسْ ن ؤُتْشْمَاسْ ن بُولُوسْ خْ ثْحِيڒثْ-أَ. خنِّي يُوذفْ غَارْ لْقشْلَا ؤُشَا إِخبَّارْ بُولُوسْ خْ مَانْ أَيَا.

¹⁶ Mas o filho da irmã de Paulo, tendo sabido da cilada, foi, entrou na fortaleza e avisou a Paulo.

¹⁷ إِڒَاغَا بُولُوسْ إِ يِيجّنْ زڭْ ڒْقبْطَانَاثْ خْ مْيَا، إِنَّا أَسْ: ”رُوحْ س ؤُبْڒِيغْ-أَ غَارْ ؤُكُومَانْذَارْ مِينْزِي غَارسْ شَا أَذْ أَسْ ث يِينِي.“

¹⁷ Chamando Paulo um dos centuriões, disse: Leva este moço ao comandante, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.

¹⁸ إِكْسِي ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا أَبْڒِيغْ، ؤُشَا إِوْيِي ث غَارْ ؤُكُومَانْذَارْ، إِنَّا: ”بُولُوسْ، أَمحْبُوسْ، إِڒَاغَا أَيِي-د، إِتَّارْ أَيِي أَذْ أَشْ أَوْيغْ أَبْڒِيغْ-أَ إِ غَارْ إِدْجَا شَا أَذْ أَشْ ث إِنِي.“

¹⁸ Tomando-o ele, pois, levou-o ao comandante e disse: O preso Paulo, chamando-me, pediu-me que trouxesse à tua presença este moço, que tem alguma coisa a dizer-te.

¹⁹ إِطّفْ ؤُكُومَانْذَارْ أَبْڒِيغْ س ؤُفُوسْ، إِدُّورْ زَّايسْ وحّْذسْ ؤُشَا إِسّقْسَا ث: ”مِينْ غَاركْ أَذْ أَيِي ث ثِينِيذْ؟“

¹⁹ O comandante tomou-o pela mão e, retirando-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que é que tens a contar-me?

²⁰ إِنَّا أَسْ ؤُبْڒِيغْ: ”أَقَا ؤُذَاينْ أَرزُّونْ أَذْ زَّايكْ تَّارنْ مَاحنْذْ أَذْ د-ثسّهْوِيذْ بُولُوسْ ثِيوشَّا غَارْ جْمَاعثْ نْسنْ ثَامقّْرَانْثْ، أَخْمِي خْسنْ أَذْ ث سّقْسَانْ عَاذْ.

²⁰ Disse ele: Os judeus combinaram rogar-te que amanhã mandes Paulo descer ao sinédrio, como que tendo de inquirir com mais precisão algo a seu respeito.

²¹ وَارْ تّجِّي أَذْ شكْ سّْقنْعنْ، مِينْزِي كْثَارْ زِي أَربْعِينْ ن يرْيَازنْ زَّايْسنْ ڭِّينْ أَسْ إِجّْ ن ڒْفخْ ذڭْ وبْرِيذْ، قّْننْ إِخفْ نْسنْ س إِشْثْ ن نّعْڒثْ مَاحنْذْ وَارْ تّتّنْ وَارْ سسّنْ أَڒْ ث نْغنْ. أَقَا نِيثْنِي وجْذنْ ڒخُّو، تّْرَاجَانْ أَذْ ثوْشذْ تّسْرِيحْ نّشْ.“

²¹ Tu, pois, não te deixes persuadir por eles; porque mais de quarenta homens dentre eles armaram ciladas, os quais juraram sob pena de maldição não comerem nem beberem até que o tenham morto; e agora estão aprestados, esperando a tua promessa.

²² أَكُومَانْذَارْ إِجَّا أَبْڒِيغْ أَذْ إِرَاحْ، إِنَّا أَسْ: ”وَارْ تّجِّي حذْ أَذْ إِسّنْ، أَقَا ثسَّارڭْبذْ أَيِي خْ مَانْ أَيَا.“

²² Então o comandante despediu o moço, ordenando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.

²³ خنِّي إِڒَاغَا-د غَارسْ خْ ثْنَاينْ ن إِقبْطَاننْ خْ مْيَا، إِنَّا: ”سْوجْذمْ مِيثَاينْ ن إِعسْكَارِييّنْ إِرُومَانِييّنْ مَاحنْذْ أَذْ رَاحنْ غَارْ قَايْصَارِييَا غَارْ ثْڒَاثَا ن دْجِيڒثْ، أَكِيذْسنْ سبْعِينْ ن يِينِّي إِنْيِينْ خْ يِييْسَانْ ؤُ مِيثَاينْ ن إِمْجبَّاذنْ ن ڒْقوْسْ س ؤُفُوسْ ؤُفُوسِي.

²³ Chamando dois centuriões, disse: Aprontai para a terceira hora da noite duzentos soldados de infantaria, setenta de cavalaria e duzentos lanceiros para irem até Cesaréia.

²⁴ أجّْ إِ-ثنْ أَذْ سّْوجْذنْ إِشْثْ ن زَّايْڒثْ مَاحنْذْ أَذْ خَاسْ سّْغِيمنْ بُولُوسْ، أَذْ ث نذْهنْ غَارْ لْعَامِيلْ فِيلِيكْسْ ذِي ڒَامَانْ.“

²⁴ E mandou que aparelhassem cavalgaduras para que Paulo montasse, a fim de o levarem salvo ao governador Félix.

²⁵ خنِّي يُورَا إِشْثْ ن ثبْرَاثْ، إِوْشَا أَسنْ ت. أَمُّو إِ ذَايسْ يُورَا:

²⁵ E escreveu-lhe uma carta nestes termos:

²⁶ ”كْلُوذِييُوسْ لِيسِييَاسْ، إِ لْعَامِيلْ يُوعْڒَانْ فِيلِيكْسْ: سْڒَامْ خَاكْ!

²⁶ Cláudio Lísias, ao excelentíssimo governador Félix, saúde.

²⁷ ؤُذَاينْ أَقَا طّْفنْ أَرْيَازْ-أَ ؤُ ثُوغَا خْسنْ أَذْ ث نْغنْ. وْشِيغْ أَسْ أَفُوسْ أَكْ-ذ إِعسْكَارِييّنْ إِرُومَانِييّنْ ؤُشَا فكّغْ ث ؤُمِي سْڒِيغْ أَقَا-ث ذ أَرُومَانِي.

²⁷ Este homem foi preso pelos judeus, e estava a ponto de ser morto por eles quando eu sobrevim com a tropa e o livrei ao saber que era romano.

²⁸ مِينْزِي ثُوغَا خْسغْ أَذْ سّْنغْ مِينْ خفْ ث ضڒْمنْ، إِوْيغْ ث غَارْ جْمَاعثْ نْسنْ ثَامقّْرَانْثْ.

²⁸ Querendo saber a causa por que o acusavam, levei-o ao sinédrio deles;

²⁹ ؤُفِيغْ أَقَا ضڒْمنْ ث ذِي سِّيبّثْ ن شَا ن إِخَارْوِيضنْ ن شَّارِيعَا نْسنْ، مَاشَا وَارْ ذِينْ ؤُفِيغْ أَضْڒَامْ إِ إِسْذَاهدْجنْ إِشذِّييّنْ نِيغْ ڒْموْثْ.

²⁹ e achei que era acusado de questões da lei deles, mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou prisão.

³⁰ ؤُمِي ذ أَيِي إِتّْوَانَّا، بلِّي ؤُذَاينْ ڭِّينْ أَسْ إِجّْ ن ڒْفخْ ذڭْ وبْرِيذْ س ثْنُوفّْرَا، سّكّغْ ث-إِ-د ڒخْذنِّي غَاركْ، ؤُمُورغْ إِ يِينِّي ث إِضڒْمنْ أَذْ غَاركْ رُوحنْ مَاحنْذْ أَذْ كِيذسْ سِّيوْڒنْ زَّاثكْ مِي خفْ ث ضڒْمنْ. س تِّيسِيرْ!“

³⁰ E quando fui informado que haveria uma cilada contra o homem, logo to enviei, intimando também aos acusadores que perante ti se manifestem contra ele. Passa bem.

³¹ إِعسْكَارِييّنْ إِرُومَانِييّنْ كْسِينْ بُولُوسْ، أَمْ مَامّشْ ذ أَسنْ يُومُورْ، ؤُشَا إِوْينْ ث س دْجِيڒثْ غَارْ ثنْذِينْثْ ن أَنْثِيبَاثْرِيسْ.

³¹ Os soldados, pois, conforme lhes fora mandado, tomando a Paulo, o levaram de noite a Antipátride.

³² ثِيوشَّا نّسْ جِّينْ إِنِّي إِنْيِينْ خْ ييْسَانْ أَذْعقْبنْ إِعسْكَارِييّنْ إِمدُّوكَّاڒْ نْسنْ خْ إِضَارنْ غَارْ لْقشْلَا.

³² Mas no dia seguinte, deixando aos de cavalaria irem com ele, voltaram à fortaleza;

³³ خنِّي إِوْينْ ث غَارْ قَايْصَارِييَا، وْشِينْ ثَابْرَاثْ إِ لْعَامِيلْ ؤُشَا سّْبدّنْ بُولُوسْ زَّاثسْ.

³³ os quais, logo que chegaram a Cesaréia e entregaram a carta ao governador, apresentaram-lhe também Paulo.

³⁴ أَوَارْنِي ڒَامِي إِغْرَا ثَابْرَاثْ نِّي، إِسّقْسَا خْ مَانْ جِّيهثْ إِ زِي د-يُوسَا نتَّا، ؤُشَا ڒَامِي يُوفَا بلِّي نتَّا يُوسَا-د زِي كِيلِيكِييَا،

³⁴ Tendo lido a carta, o governador perguntou de que província ele era; e, sabendo que era da Cilícia, disse:

³⁵ إِنَّا أَسْ: ”أَذْ أَشْ سْڒغْ مَاڒَا ؤُڒَا ذ يِينِّي إِ شكْ إِضڒْمنْ إِوْضنْ-د ذَا!“ خنِّي يُومُورْ أَذْ ثْ حْضَانْ ذِي ثَادَّارْثْ ن شّْرعْ ن هِيرُوذُوسْ، ؤُمِي قَّارنْ ’بْرِيثُورِييُومْ‘.

³⁵ Ouvir-te-ei quando chegarem também os teus acusadores; e mandou que fosse guardado no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 23 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →